Τα 157 φτυάρια για το "θάψιμο" του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ ή πώς η κυβέρνηση θα «θάψει» τις ποινικές ευθύνες των Βορίδη και Αυγενάκη

Τα 157 φτυάρια για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

  ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Πώς η κυβέρνηση θα «θάψει» τις ποινικές ευθύνες των Βορίδη και Αυγενάκη τις επόμενες 48 ώρες

Για τις επόμενες 48 ώρες, εν μέσω του καλοκαιριού, η κυβέρνηση θα εκτελέσει στην Βουλή – έχοντας μεθοδεύσει προσεκτικά – το «θάψιμο» του Σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Για τον λόγο αυτό θα αξιοποιήσει την πλειοψηφία των 155 βουλευτών που διαθέτει, έχοντας για ασφάλεια 2 ακόμη ψήφους: Αυτές του Χαράλαμπου Κατσιβαρδά (πρώην βουλευτή των «Σπαρτιατών» με αξιοζήλευτη συνέπεια στην υπερψήφιση των κυβερνητικών επιλογών) και τον Δημήτρη Κυργιαζίδη που έχει διαγραφεί από την Κ.Ο της Νέας Δημοκρατίας όμως συμπεριφέρεται σαν να είναι ακόμη μέλος της. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι ψήφοι που θα στηρίξουν τις κυβερνητικές επιλογές να είναι περισσότερες. 

Συνολικά λοιπόν το «θάψιμο» των ποινικών ευθυνών για τους εμπλεκόμενους πρώην υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη θα απαιτήσει … 157 φτυάρια. Όπως όλα δείχνουν αυτά είναι κάτι παραπάνω από διαθέσιμα, αφού δεν αναμένεται, ούτε έχει διαφανεί κάποια απώλεια. Άλλωστε το τελευταίο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου φέρεται από νωρίς να έχει διασαφηνίσει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας πως οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφοροποίηση στις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες που αφορούν είτε τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είτε τις ψηφοφορίες για τους Κ.Καραμανλή και Χρ.Τριαντόπουλο δεν θα είναι χωρίς συνέπειες. Αντιθέτως θα προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις. Με τον τρόπο αυτό θέλησε να «κόψει τον βήχα» σε όσους βουλευτές της διανοήθηκαν (υπό το φόβο της κατακραυγής στις περιφέρειές τους) να τηρήσουν αποστάσεις από την κεντρική γραμμή. 

Το «κλείσιμο» της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει σχεδιαστεί να πραγματοποιηθεί σε δύο στάδια:

Το πρώτο: Θα γίνει την Τρίτη 29 Ιουλίου με την έγκριση από το κοινοβούλιο της πρότασης του Κυριάκου Μητσοτάκη για την σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Αυτή θα έχει τον εξής τίτλο: «Εξεταστική που θα διερευνήσει όλα τα ζητήματα που έχουν ανακύψει σχετικά με τη λειτουργία του Οργανισμού Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε), με γνώμονα την ανάδειξη τυχόν ευθυνών και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του συστήματος πληρωμής των αγροτικών ενισχύσεων, ώστε να αποτελεί έναν αξιόπιστο, αποτελεσματικό και δίκαιο μηχανισμό για όλους τους παραγωγούς της χώρας». 

Μόνον από τον τίτλο αντιλαμβάνεται κανείς ότι πουθενά στο «ραντάρ» της συγκεκριμένης επιτροπής δεν βρίσκεται ο εντοπισμός ποινικών ευθυνών για τους Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη. Άλλωστε, ούτε καν γίνεται αναφορά στους δύο πρώην υπουργούς. Αυτά ενώ διαχρονικά (για την ακρίβεια τα τελευταία 40 χρόνια)  τέτοιου είδους επιτροπές έχουν αποτύχει να εντοπίσουν οποιαδήποτε ευθύνη (πολιτική ή ποινική) ακόμη και σε κραυγαλέες περιπτώσεις. Ενδεικτικά και μόνον αναφέρουμε αυτές της Λίστας Λαγκάρντ ή του Σκανδάλου της Siemens. 

Η πρόθεση του πρωθυπουργού (που προσωπικά ανέλαβε την ευθύνη της πρότασης) είναι προφανής:

EBETAM / Νέο μεγάλο σκάνδαλο – Κολλητοί του Άδωνι, όργια με καταχρήσεις εκατομμυρίων και λίγο από υποκλοπές

Μόνικα Αρτινού

Τα στοιχεία ενός νέου σκανδάλου έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Αυτή τη φορά, επίκεντρο είναι η εταιρεία ΕΒΕΤΑΜ του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Η εταιρεία εμφανίζεται να χρεοκοπεί λόγω συνεχών ατασθαλιών, απευθείας αναθέσεων και ακατάσχετης χλιδής. Το κυριακάτικο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία», αποδίδει την κακοδιαχείριση, που ξεκίνησε μετά το 2019, στον Άδωνι Γεωργιάδη.

Την προηγούμενη εβδομάδα η εφημερίδα του Βόλου «Μαγνήσια», αποκάλυψε ότι δεσμεύθηκαν οι λογαριασμοί της ΕΒΕΤΑΜ λόγω χρεών προς το Δημόσιο, ενώ παραμένουν απλήρωτοι επί δύο μήνες, οι εξωτερικοί συνεργάτες. Το σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας γράφει μεταξύ των άλλων:

«Παχυλοί μισθοί, ταξίδια, αυτοκίνητα, απευθείας αναθέσεις, αργομισθίες, υψηλός δανεισμός και ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο, συνιστούν την εικόνα, όχι μιας οποιαδήποτε ιδιωτικής επιχείρησης, αλλά μιας μεγάλης επιχείρησης που ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και εποπτεύεται από το υπουργείο Ανάπτυξης.

(…) Ο λόγος για την ΕΒΕΤΑΜ που εδρεύει στον Βόλο και μέχρι το 2019 λειτουργούσε υποδειγματικά με κύριο αντικείμενό της, τις πιστοποιήσεις και εργαστηριακές δοκιμές σε ένα ευρύ πεδίο εφαρμογών, μέχρι που ανέλαβαν να τη διοικήσουν άνθρωποι που διορίστηκαν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Στιγμιότυπο από την επίσκεψη του τότε υπουργού Ανάπτυξης Αδωνι Γεωργιάδη για την κοπή της πίτας της ΕΒΕΤΑΜ τον Ιανουάριο του 2020. Η διοίκηση που όρισε ο κ. Γεωργιάδης οδήγησε στη σημερινή οικονομική κατάσταση την εταιρεία

Κακοδιαχείριση με το καλημέρα και τελικά δέσμευση των λογαριασμών

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης απαντάει στα ψέματα του Άδωνη Γεωργιάδη για τα Τέμπη

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης απαντάει στα ψέματα του Άδωνη για τα Τέμπη

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις (ανάρτηση) του Υπουργού Ανάπτυξης κ. Άδωνι Γεωργιάδη, στις οποίες επιχειρείται να δικαιολογηθεί η απομάκρυνση και χαλικόστρωση του σημείου σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, οφείλουμε να προβούμε σε ορισμένες τεχνικά τεκμηριωμένες και θεσμικά οριοθετημένες διευκρινίσεις.

1.Το ξεμπάζωμα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε κυρίως σε σημεία στα οποία δεν επιχείρησαν ποτέ οι γερανοί. Άλλωστε αυτό είναι εμφανές τόσο από το βιντεοληπτικό όσο και το φωτογραφικό υλικό. Η δε χαλικόστρωση είναι εμφανές ότι γίνεται ακόμη και κατά την ώρα εργασίας των μηχανημάτων ανύψωσης, τα οποία χρησιμοποιούν τα πέδιλά τους χωρίς την ανάγκη των χαλικιών. Τα στοιχεία είναι τόσο σαφή που δεν χωρούν καμία αμφισβήτηση αφού έχουν καταγραφεί λεπτομερώς με χρονολογική σειρά.

2.Σύμφωνα με τεχνικές εκθέσεις, αλλά και τη δικογραφία, ουδεμία εντολή είχε δοθεί από τις αρμόδιες αρχές (δικαστικές ή αστυνομικές) για την απομάκρυνση οποιουδήποτε υλικού (συμπεριλαμβανομένου και του χώματος) από το πεδίο. Το γεγονός αυτό συνιστά μεταβολή της σκηνής εγκλήματος και σοβαρό ποινκό αδίκημα.

3.Η διορισθείσα από τον ανακριτή ομάδα ANUBIS, με την επίσημη έκθεσή της, εντόπισε (έναν ολόκληρο χρόνο μετά ) τα μπάζα αυτά σε ιδιωτικό χώρο στα Πηγάδια Λάρισας (όπου είχαν μεταφερθεί κρυφά και χωρίς τη γνώση των αρχών) και μέσα σε αυτά θαμμένα πειστήρια, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει για την ίδια την έρευνα και την απώλεια σημαντικών πληροφοριών λόγω χρονικής παρέλευσης.

Μεταξύ αυτών: τμήματα βαγονιών, γάντια διασωστών, σάκος πτωμάτων, καμένα δενδρύλλια, λιπώδεις ιστούς, cargo net, ιμάντες πρόσδεσης, παλέτες, αλλά και τμήμα κρανίου επιβάτη – στοιχεία (κάποια από αυτά) που μπορεί να σχετίζονται με παράνομο ή ανεξέλεγκτο φορτίο. Το γεγονός αυτό και μόνο αποδεικνύει και θεμελιώνει την βασιμότητα της παράβασης αλλοίωσης σκηνής εγκλήματος και παρακώλυσης του έργου της Δικαιοσύνης.

4.Τα δείγματα χώματος  για εργαστηριακή ανάλυση ελήφθησαν αφού είχε προηγηθεί η αφαίρεση των μπαζών, με αποτέλεσμα να μην αντικατοπτρίζεται η αρχική σύσταση του εδάφους και να καθίσταται αναποτελεσματική η ανίχνευση ουσιών.

Η χημική ανάλυση έγινε σε καθαρισμένο υπόστρωμα, χωρίς την αρχική επιφανειακή σύσταση.

Άρα δεν μπορεί να διαπιστωθεί εάν υπήρχαν ουσίες όπως καύσιμα, εκρηκτικά, λιπαντικά ή χημικά φορτία. Η απομάκρυνση 750 m³ μπάζων χωρίς πλήρη τεχνική τεκμηρίωση της σύστασής τους δημιουργεί εύλογη υπόνοια καταστροφής αμετάκλητα κρίσιμων στοιχείων που θα μπορούσαν να αποδείξουν την προέλευση του θερμικού μηχανισμού και τη φύση  μεταφερόμενων φορτίων.

Για τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων “Τέμπη 2023”

Βασίλειος Κοκοτσάκης

Τεχνικός Σύμβουλος

Ειδικός(δικαστικός) πραγματογνώμονας

Επικεφαλής Ομάδας Ειδικών Εμπειρογνωμόνων για το Δυστύχημα Τεμπών

ΠΗΓΗ

Ο νεοφιλελευθερισμός ως ανθρωπολογική μετάλλαξη - Του Ηλία Ιωακείμογλου

Ο νεοφιλελευθερισμός ως ανθρωπολογική μετάλλαξη

Ηλίας Ιωακείμογλου

Οταν ο νεοφιλελευθερισμός ανέλαβε την εξουσία, πρώτα με τη Θάτσερ και αμέσως μετά με τον Ρίγκαν, όλοι νομίσαμε ότι αυτό που ερχόταν ήταν απλώς ένας ιδιαίτερος τρόπος διαχείρισης του καπιταλισμού. Γνωρίζουμε, τώρα, ότι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή ο καπιταλισμός της εποχής μας, δεν περιορίζεται σε διαχειριστικές επιλογές, ούτε μόνο σε διαρθρωτικές αλλαγές που αλλάζουν θεσμούς της αγοράς εργασίας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και άλλες που ούτως ή άλλως είναι απαραίτητες όταν θέλεις να διαχειριστείς το σύστημα με νέο, διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει κάτι ακόμη, εξίσου σοβαρό με αυτά: ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρεί μια ανθρωπολογική αλλαγή, να παραγάγει έναν νέο τύπο ανθρώπου κατ’ εικόνα και ομοίωση της δικής του αντίληψης για τους ανθρώπους.

Εγωιστές και άπληστοι

Ενάντια σε ολόκληρη τη φιλοσοφική παράδοση της ανθρωπότητας, μετά από πενήντα πέντε χρόνια αδιάλειπτης ηγεμονίας, ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρεί, με κάποιες επιτυχίες, να παραγάγει έναν νέο τύπο ανθρώπου κατ’ εικόνα και ομοίωση του homo economicus, ενός φαντασιακού όντος που θέτει τον ορθολογισμό του στην υπηρεσία του εγωισμού του και της απληστίας του, ενός όντος που υποτίθεται ότι αποτελεί την ουσία αυτού που τελικά είμαστε όλοι μας. Αυτή η παραδοχή, ότι τέτοιοι είμαστε, τείνει να λειτουργήσει ως αυτοπραγματοποιούμενη προφητεία, όπως συμβαίνει με την ιδεολογία εν γένει: εάν πιστέψουμε ότι έτσι είναι οι άνθρωποι, επομένως και εμείς οι ίδιοι, θα πράττουμε και εμείς ως εγωιστικά και ανήθικα όντα που επιδιώκουν, με απολύτως ορθολογικό τρόπο, αποκλειστικά το ατομικό τους συμφέρον.

Δύο νομπελίστες εξηγούσαν κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού ότι αυτό το εγωιστικό, άπληστο και ορθολογικό ον δεν υπάρχει. Ο ένας, ο David Kahneman¹, απεδείκνυε ότι οι άνθρωποι δεν είναι και τόσο ορθολογικοί και μπορούν επίμονα να μην κατανοούν τι πράττουν λανθασμένα, ακόμη και όταν τους δοθούν επανειλημμένες και σαφείς εξηγήσεις σχετικά με την ορθολογική λύση του προβλήματός τους. Ο άλλος, o Amartya Sen², πιο σημαντικός αυτός, εξηγούσε με τον σαφέστερο τρόπο ότι ενίοτε, και μάλλον συχνά, δεν φερόμαστε εγωιστικά, αλλά με ενσυναίσθηση, ηθική δέσμευση μιας υπόσχεσης, ηθική υποχρέωση, καθήκον και αφοσίωση. Είμαστε rational fools, λέει ο Amartya Sen. Επομένως, οι άνθρωποι δρουν άλλοτε με κριτήριο το ατομικό συμφέρον και άλλοτε με βάση τις αξίες που ανήκουν στον αξιακό κύκλο της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.

Ωστόσο, οι κριτικές παρατηρήσεις του Kahneman, του Sen και άλλων ήρθαν πολύ νωρίς. Ο νεοφιλελευθερισμός ακολουθούσε ανενόχλητος τον δρόμο του, επειδή οι υποσχέσεις που είχε δώσει στην αρχή της καριέρας του δεν είχαν ακόμη διαψευστεί πλήρως. Τώρα, όμως, αυτές οι ίδιες κριτικές παρατηρήσεις είναι απολύτως επίκαιρες.

Εκτός από τον μύθο ότι είμαστε όλοι εκ φύσεως εγωιστές και άπληστοι, υπάρχουν και άλλες όψεις της επιχείρησης του νεοφιλελευθερισμού να παραγάγει έναν νέο τύπο ανθρώπου.

Η Αλήθεια, το Ωραίο, το Καλό και το Δίκαιο

Το 1994, ο Eric Hobsbawm³ μας προειδοποιούσε ότι η ανθρωπότητα βρισκόταν ήδη σε ένα κρίσιμο κατώφλι ανθρωπολογικής μετάλλαξης. Διαπίστωνε ότι είχαν ήδη τεθεί, το 1994, σε αμφισβήτηση οι ορθολογικές και αξιακές συνιστώσες του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε μέχρι τότε και ότι ο δρόμος προς τη βαρβαρότητα είχε ανοίξει.

Ήταν στραβό το κλίμα…: Δημοσιογραφική έρευνα για την αλληλεπίδραση των διατροφικών αλυσίδων, της αγροτικής παραγωγής και της κλιματικής κρίσης

Ήταν στραβό το κλίμα…

Δημοσιογραφική έρευνα για την αλληλεπίδραση των διατροφικών αλυσίδων, της αγροτικής παραγωγής και της κλιματικής κρίσης

Έχετε σκεφτεί ποτέ τον αντίκτυπο της κλιματικής κρίσης στην ποικιλία των προϊόντων στο καθημερινό σας τραπέζι; Θυμάστε πόσα ευρώ περισσότερα σας κόστισε στην τιμή του ελαιόλαδου ο ζεστός χειμώνας του ’23; Και αντίθετα, έχετε σκεφτεί πώς η επιλογή σας από τον πάγκο του παραγωγού αντί από το ράφι του σούπερ μάρκετ μπορεί να είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι σε μια ισχυρή αγροτοβιομηχανία;

Ερωτήματα σαν αυτά, που φέρνουν το ζήτημα της κλιματικής δικαιοσύνης… στο πιάτο μας, θέτει η έρευνα του Alterthess «Ήταν στραβό το κλίμα…» η οποία πραγματοποιήθηκε από τον Φεβρουάριο του 2025 με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ – Παράρτημα Ελλάδας.  

Η τροφή είναι σήμερα ένα εμπορευματικό προϊόν, όπως όλα στον καπιταλισμό. Είναι όμως και ένα πανανθρώπινο δικαίωμα. Είναι η αναγκαία προϋπόθεση για ένα υγιές σώμα και πνεύμα. Ταυτόχρονα, είναι μνήμες, κουλτούρα και κοινωνικές σχέσεις. Αναμφισβήτητα, η τροφή μας είναι μια βαθιά πολιτική υπόθεση. Και όπως μας υπενθύμισε η διατάραξη της αγροδιατροφικής αλυσίδας, μετά τον Covid19 και τον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν είναι καθόλου δεδομένη.   

Η κλιματική αλλαγή χτυπά με ιδιαίτερη ένταση τον αγροτικό τομέα. Οι επιπτώσεις της γίνονται πλέον αισθητές σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στην καρδιά της ελληνικής υπαίθρου, πλήττοντας τόσο τη δυνατότητα επιβίωσης των παραγωγών, αλλά και την ίδια τη δυνατότητα να παράγουμε την τροφή μας. 

Η νέα έρευνα του Alterthess εξετάζει τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης στην ελληνική γεωργία, με πεδίο μελέτης την περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος κάμπος της χώρας. Σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα, η Κεντρική Μακεδονία είναι μία από τις περιοχές που θερμαίνονται ταχύτερα στην Ελλάδα, γεγονός που μεταφράζεται σε αυξημένες θερμοκρασίες, παρατεταμένες ξηρασίες και αλλαγές στα μοτίβα βροχόπτωσης. 

Πώς επηρεάζονται οι καλλιέργειες από αυτές τις μεταβολές και ποιες προσαρμογές αναγκάζονται να κάνουν οι παραγωγοί; 

Έχουν άραγε οι αγρότες ως σύμμαχο σε αυτή την μάχη την Πολιτεία;  Ή μήπως την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης; 

Η έρευνα του Alterthess εστιάζει και στο ακριβώς αντίστροφο ερώτημα, ποιος είναι ο ρόλος της βιομηχανικής γεωργίας στην όξυνση της κλιματικής κρίσης. Το σημερινό κυρίαρχο αγροτικό μοντέλο –με τις μονοκαλλιέργειες και την εξάρτηση από τα φυτοφάρμακα, τα χημικά λιπάσματα και τα ορυκτά καύσιμα– είναι αφενός μη βιώσιμο για τους παραγωγούς, αφετέρου αποτελεί σημαντική πηγή εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, εντείνοντας περαιτέρω τα περιβαλλοντικά προβλήματα. 

Έτσι, αναδεικνύεται μια διπλή κρίση: από τη μία, η γεωργία πλήττεται από την κλιματική αλλαγή· από την άλλη, συνεισφέρει στην επιδείνωσή της.

Το Alterthess διερευνά τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος. Παρουσιάζει εγχειρήματα που ακολουθούν βιώσιμες πρακτικές καλλιέργειας, όπως η βιολογική γεωργία, αλλά και εναλλακτικά δίκτυα διανομής, που ενισχύουν τα τοπικά προϊόντα και μειώνουν το αποτύπωμα άνθρακα της τροφής μας. 

Για να χαρτογραφήσει το πρόβλημα και τις δυνατότητες λύσης, η ομάδα του Alterthess  πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα στο πεδίο, συναντώντας τους παραγωγούς εκεί όπου έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της κλιματικής κρίσης, στο χωράφι τους.  Η έρευνα επικεντρώνεται σε προϊόντα-σύμβολα της Κεντρικής Μακεδονίας: κρασί, μέλι, ροδάκινα, ελιές, μύδια και βουβάλια. Παράλληλα, το Alterthess πραγματοποίησε συνεντεύξεις   με κλιματικούς επιστήμονες, γεωπόνους, οικονομικούς αναλυτές, εκπροσώπους φορέων και περιβαλλοντικών οργανώσεων, αναζητώντας ποια στρατηγική θα συνέβαλε σε ένα ανθεκτικότερο και κλιματικά θετικό αγροδιατροφικό σύστημα.

Στο τελικό στάδιο, το Alterthess θα πραγματοποιήσει δύο υβριδικές εκδηλώσεις. Στην πρώτη θα φέρει σε επαφή εκπροσώπους εναλλακτικών εγχειρημάτων της Θεσσαλονίκης, ενώ στη δεύτερη θα φιλοξενηθούν εκπρόσωποι από χώρες των Βαλκανίων και της Μεσογείου. Σκοπός είναι να υπάρξει ανταλλαγή καλών πρακτικών βιώσιμης γεωργίας, να ενισχυθεί ο διάλογος και ίσως να τεθεί μια βάση συνεργασίας για το μέλλον.

Ελπίζουμε η έρευνα «Ήταν στραβό το κλίμα…» να αποτελέσει μια ελάχιστη συμβολή στον τρόπο που σκεφτόμαστε για την κλιματική κρίση, για τον αγροτικό τομέα και τελικά για την ίδια μας την τροφή.  

Έρευνα-Κείμενα,σενάριο podcasts: Σταυρούλα Πουλημένη-Γεωργία Ανάγνου

Βίντεο: Θεόφιλος Καλαϊτζίδης

Ηχοληψία-Μίξη Ήχου-Σχεδιασμός Εξωφύλλου-Παραγωγή Podcast: Μενέλαος Εξίογλου

Φωτογραφίες: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

ΠΗΓΗ

Υπερτουρισμός: Ο τουρισμός ως δημόσιος κίνδυνος - Ο Πέτρος Κατσάκος γράφει για το βιβλίο "Υπερτουρισμός", της Sarah Gainsforth, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

Υπερτουρισμός: Ο τουρισμός ως δημόσιος κίνδυνος

Μια ριζοσπαστική κριτική στον τουρισμό ως ιδεολογία, που πνίγει τις πόλεις και διαβρώνει τη ζωή των κατοίκων

Πέτρος Κατσάκος

Ο τουρισμός είναι η νέα θρησκεία του καιρού μας. Στο όνομα της “ανάπτυξης”, οι πόλεις μεταμορφώνονται σε καταναλώσιμα σκηνικά, οι κάτοικοι εκτοπίζονται, οι γειτονιές αδειάζουν και τα μνημεία φυλακίζονται μέσα σε ένα διαρκές déjà-vu. Η Sarah Gainsforth, με οξύτητα και πολιτική τόλμη, αποκαλύπτει τον “υπερτουρισμό” ως την πιο εξευγενισμένη εκδοχή της σύγχρονης αποικιοκρατίας.

Για δεκαετίες, η ιταλική πολιτική τάξη επαναλάμβανε σχεδόν θρησκευτικά το σύνθημα: «Ο τουρισμός είναι το πετρέλαιο της Ιταλίας!». Με αυτό το αξίωμα, εγκατέλειψε τις βιομηχανικές πολιτικές και προσέφερε τις πόλεις της στον βωμό του εκλογικού συμφέροντος και της κερδοφορίας. Όμως, όπως σημειώνει η Gainsforth, «ο τουρισμός δεν είναι αναπτυξιακή στρατηγική — είναι ιδεολογία». Υπόσχεται πλούτο και ευημερία, αλλά σπανίως τα προσφέρει δίκαια: «ο τουρισμός πλουτίζει λίγους —τους ιδιοκτήτες γης και κατοικιών— ενώ οι περισσότεροι παίρνουν μόνο τα ψίχουλα και επωμίζονται όλα τα κόστη».

Το βιβλίο εστιάζει ιδιαίτερα στην τουριστικοποίηση των πόλεων μέσω πλατφορμών τύπου Airbnb, που «ενσωματώνουν τις διαδικασίες απορρόφησης και εξαγωγής προσόδων από τα σπίτια», συμβάλλοντας στη στεγαστική κρίση που πλέον πλήττει ακόμα και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Οι ιστορικοί πυρήνες των πόλεων άδειασαν, οι τουρίστες αντικατέστησαν τους κατοίκους, ενώ «τα μαγαζιά δεν ξανάνοιξαν ούτε μετά το τέλος του lockdown». Ο τουρισμός, που υποσχόταν ανάκαμψη μετά την πανδημία, εξελίχθηκε σε εργαλείο κερδοσκοπίας εις βάρος της αστικής ζωής.

Η τουριστική ψευδαίσθηση και το τέλος της πραγματικότητας

Η Gainsforth δεν βλέπει τον τουρισμό απλώς ως οικονομική δραστηριότητα. Τον αναλύει ως φαινόμενο πολιτισμικής αποδόμησης: «Η τουριστική βιομηχανία βασίζεται στη διάρρηξη των ζωντανών σχέσεων. Απομονώνει τα τοπία, απλοποιεί τις ταυτότητες, εμπορευματοποιεί τις αναμνήσεις». Οι πόλεις χάνουν την πολυμορφία τους, γίνονται όλες ίδιες, πιο προβλέψιμες και πιο βαρετές. Η τουριστική λογική «διαχωρίζει, αποστειρώνει, παιδοποιεί την εμπειρία του κόσμου και μάς φυλακίζει σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν», κόβοντας τη σύνδεση μας με το παρόν και το μέλλον.

Η κριτική της συγγραφέα δεν στρέφεται εναντίον των επισκεπτών, αλλά εναντίον ενός συστήματος που χρησιμοποιεί τους τόπους σαν δεξαμενές προς εκμετάλλευση. «Ο τουρισμός δεν παράγει πλούτο – τον εξάγει από τα εδάφη, τα τοπία, τις κοινότητες, τις κουλτούρες». Και το πιο εύλογο ερώτημα που θέτει: «Αν ο τουρισμός γεννά πλούτο, για ποιον ακριβώς τον γεννά; Και ποιος πληρώνει το κόστος;»

“Σκοτώνετε ανθρώπους και μετά πάτε διακοπές. Φύγετε από εδώ!”

Υπεύθυνος εστιατορίου στη Μάλαγα της Ισπανίας ζήτησε από Ισραηλινούς τουρίστες να αποχωρήσουν με αυτά τα λόγια:

«Σκοτώνετε ανθρώπους και μετά πάτε διακοπές. Φύγετε από εδώ!»

Το περιστατικό αυτό προκάλεσε κύμα συμπαράστασης. Το μαγαζί «πήρε φωτιά» από πελάτες που εξέφρασαν αλληλεγγύη σε αυτή την πράξη αντίστασης.

Στο μακρινό Κιότο της Ιαπωνίας, ένας Ισραηλινός τουρίστας, πρώην στρατιωτικός νοσηλευτής, ρωτήθηκε στην υποδοχή του Wind Villa guesthouse αν έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου – απαιτήθηκε να υπογράψει δήλωση μη ενοχής για να μπορέσει να εισέλθει στο κατάλυμα.

«Δεν εχω εμπλακει σε εγκληματα πολεμου συμφωνα με το διεθνες και ανθρωπιστικο δικαιο… ουτε εχω διαπραξει επιθεσεις κατα αμαχων, βιασμους, εκτοπισμους η λεηλασιες…»

Ο Ισραηλινός πρέσβης στην Ιαπωνία, Gilad Cohen, έστειλε αυστηρή επιστολή στον διοικητή της επαρχίας Κιότο, χαρακτηρίζοντας την κίνηση “φωτογραφική διάκριση” και “παραβίαση των νόμων περί ξενοδοχειακής ισότητας”.  

Το κατάλυμα δεν άλλαξε πολιτική. Οι υπεύθυνοι τόνισαν ότι η απαίτηση δεν σημαίνει αυτόματη άρνηση διαμονής, αλλά παραμένει υποχρεωτική για την είσοδο.

Αυτά στην Ισπανία και στο Κιότο… Εδώ, οι “τιμημένες” αρχές του τόπου υποδέχονται ισραηλινούς τουρίστες με σοκολατάκια και ξύλο για τους διαδηλωτές! 

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

Μητσοτάκης, ο πρώτος του Τραμποχωριού

Από το Facebook του Νίκου Μπογιόπουλου: Τα μιντιακά τσιράκια του Μητσοτάκη βάφτισαν “αντισημιτική” (!) την διαδήλωση στη Ρόδο υπέρ της..

«Μπάτσος» του Νετανιάχου ο Μητσοτάκης!

Είναι «μπάτσοι» του Νετανιάχου. Αυτός είναι ο τίτλος που πρέπει να αποδοθεί στον Μητσοτάκη και τους υπουργούς του. Όλους αυτούς..

"Η Ριβιέρα της Γάζας: Η ισραηλινή κοινωνία επευφημεί για το σφαγείο της Γάζας και βλέπει στη γενοκτονία όχι ένα έγκλημα, αλλά μια ουτοπική φαντασίωση": Ένα συγκλονιστικό κείμενο του Chris Hedges

Never Again (Certain Restrictions Apply) - by Mr. Fish

Κρίς Χέτζες: Η ισραηλινή κοινωνία βλέπει στη γενοκτονία το ουτοπικό της όραμα

Ο βραβευμένος με πούλιτζερ συγγραφέας και πολιτικός ανταποκριτής Κρις Χέτζες δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο substack το παρακάτω, συγκλονιστικό, κείμενο. Έχοντας εργαστεί σε ορισμένα από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ του πλανήτη όπως τους New York Times, το NPR και την Christian Science Monitor συγκρίνει τις εμπειρίες του από προηγούμενες γενοκτονίες και λιμούς, καταλήγοντας ότι η ισραηλινή κοινωνία χειροκροτεί ένα σχέδιο εξόντωσης που θα ενέκρινε και ο Άντολφ Άιχμαν.

Μπορείτε να ενισχύσετε τη δημοσιογραφική δουλειά του Κρις Χέτζες στο λογαριασμό του στο Substack.

«Οι Ισραηλινοί δεν βλέπουν τις εικόνες σκελετωμένων πτωμάτων παλαιστινίων παιδιών, που έχουν θανατωθεί από την πείνα, ως κατάρα. Δεν θεωρούν τις οικογένειες που εκτελούνται σε κέντρα σισιτίων — σχεδιασμένα όχι για παροχή βοήθειας αλλά για να παγιδεύσουν εξαθλιωμένους Παλαιστίνιους σε ένα μαζικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο νότιο τμήμα της Γάζας, ενόψει απομάκρυνσης — ως έγκλημα πολέμου. Οι Ισραηλινοί δεν βλέπουν τους άγριους βομβαρδισμούς και τις βολές που σκοτώνουν ή τραυματίζουν δεκάδες παλαιστίνιους αμάχους, όπου κατά μέσο όρο 28 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά, ως κάτι εξαιρετικό. Δεν θεωρούν την Γάζα, κατεστραμμένη από βόμβες και συστηματικά ισοπεδωμένη από εκσκαφείς, αφήνοντας σχεδόν όλο τον πληθυσμό χωρίς σπίτι, ως βάρβαρη. Δεν βλέπουν την καταστροφή των εγκαταστάσεων καθαρισμού νερού, την ολοκληρωτικη διάλυση νοσοκομείων και κλινικών, όπου οι γιατροί και το προσωπικό συχνά δεν μπορούν να εργαστούν λόγω εξαντλητικής υποσιτιστικής κατάστασης, ως στυγερή. Παρακολουθούν αδιάφορα τις δολοφονίες γιατρών και δημοσιογράφων — 232 από τους οποίους έχουν σκοτωθεί επειδή προσπαθούσαν να καταγράψουν τον τρόμο.

Οι Ισραηλινοί έχουν τυφλωθεί ηθικά και διανοητικά. Παρακολουθούν τη γενοκτονία μέσα από το πρίσμα μιας χρεοκοπημένης τάξης των μέσων ενημέρωσης και των πολιτκών, που τους λένε μόνο όσα θέλουν να ακούσουν και τους δείχνουν μόνο όσα θέλουν να δουν. Είναι μεθυσμένοι από τη δύναμη των βιομηχανιών όπλων τους και από το δικαίωμα να σκοτώνουν ανενόχλητοι. Ξεχειλίζουν από αυτοθαυμασμό και τη φαντασίωση ότι αποτελούν την αιχμή του δόρατος του πολιτισμού. Πιστεύουν ότι η εξόντωση ενός λαού, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, καταδικασμένου ως ανθρώπινοι ρύποι, κάνει τον κόσμο, ιδιαίτερα το δικό τους κόμσο, πιο ευτυχισμένο και ασφαλή.

Είναι επίγονοι του Πολ Ποτ, των δολοφόνων που οργάνωσαν γενοκτονίες στην Ανατολικό Τιμόρ, τη Ρουάντα και τη Βοσνία και, ναι, των Ναζί. Το Ισραήλ, όπως όλα τα γενοκτονικά κράτη — κανένας πληθυσμός από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά δεν έχει εκτοπιστεί και λιμοκτονήσει τόσο γρήγορα και αδίστακτα — έχει μια Τελική Λύση την οποία θα ενέκρινε ο Άντολφ Αϊχμαν.

Η πείνα ήταν πάντα το σχέδιο, το προδιαγεγραμμένο τελικό κεφάλαιο της γενοκτονίας. Το Ισραήλ είχε θέσει από την αρχή ως στόχο την καταστροφή των πηγών τροφής — βομβαρδίζοντας φούρνους και εμποδίζοντας τις προμήθειες τροφίμων στη Γάζα, κάτι που επιτάχυνε από τον Μάρτιο όταν διέκοψε σχεδόν πλήρως την τροφοδοσία. Εστίασε την επίθεσή του του στην Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στη Μέση Ανατολή (UNRWA) — από την οποία εξαρτώνταν για το φαγητό τους οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι — κατηγορώντας το προσωπικό, χωρίς αποδείξεις, για εμπλοκή στις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Η κατηγορία αυτή χρησιμοποιήθηκε για να δοθεί σε χορηγούς όπως οι ΗΠΑ, που έδωσαν 422 εκατομμύρια δολάρια στην υπηρεσία το 2023, η αφορμή να διακόψουν τη χρηματοδότηση. Το Ισραήλ απαγόρευσε στη συνέχεια την UNRWA.

Πάνω από 1.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από Ισραηλινούς στρατιώτες και Αμερικανούς μισθοφόρους στην χαοτική πορεία να καταφέρουν να πάρουν ένα από τα λίγα πακέτα τροφίμων που διανέμονται κατά τις σύντομες περιόδους (συνήθως μία ώρα) στα τέσσερα σημεία βοήθειας που έχει οργανώσει το ελεγχόμενο από το Ισραήλ ‘Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας Γάζας,’ σύμφωνα με το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Δικηγόροι: Οι κινητοποιήσεις κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα δεν είναι αντισημιτισμός

Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή

Οι κινητοποιήσεις κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα δεν είναι αντισημιτισμός (ΕΠΔΑ, 28/7/2025)

Οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, μεταξύ τους και του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, περί εφαρμογής της αντιρατσιστικής νομοθεσίας εναντίον πολιτών που κινητοποιούνται κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα αποτελούν ευθεία απειλή κατά των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της ελευθερίας έκφρασης και συνάθροισης, ευτελίζοντας παράλληλα το νομοθετικό πλαίσιο κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Οι συγκεντρώσεις στη Σύρο, στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης, στη Ρόδο, αλλά και σε όλη την Ελλάδα αποτελούν άσκηση δικαιώματος των πολιτών που τις οργανώνουν και που λαμβάνουν μέρος σ’ αυτές. Τα καλέσματα στις συγκεντρώσεις επισημαίνουν την ανάγκη κυρώσεων κατά του Ισραήλ και διακοπής στρατιωτικών και εμπορικών σχέσεων ενόσω αυτό τελεί εγκλήματα, που χαρακτηρίζονται εύλογα από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ως “πράξεις γενοκτονίας” (υπόθεση Νότιας Αφρικής κατά Ισραήλ).

Αυτό που “υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου «χαρακτηριστικά φύλου» ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων” (ά. 1 του ν. 927/1979) είναι το κράτος του Ισραήλ που εφαρμόζοντας την αρχή της συλλογικής ευθύνης εξαναγκάζει σε λιμό και πείνα ολόκληρο τον άμαχο πληθυσμό της λωρίδας της Γάζας, με βάση την εθνική τους καταγωγή ως Παλαιστίνιων.

Κίνδυνος για τη δημόσια τάξη δεν έχει προκύψει σε καμία από τις κινητοποιήσεις κατά της γενοκτονίας, παρά μόνο σε περιπτώσεις που Ισραηλινοί τουρίστες έχουν επιτεθεί κατά διαδηλωτ(ρι)ών λόγω επίδειξης παλαιστινιακών συμβόλων. Και αυτό, παρά τη διάδοση fake news όπως αυτό περί “ομάδων με μαχαίρια που κυνηγούσαν Εβραίους” στη Ρόδο που μεταδόθηκαν από ισραηλινά ΜΜΕ και διαψεύδονται όχι μόνο από αυτόπτες μάρτυρες αλλά και από τις ανακοινώσεις της Ελληνικής Αστυνομίας.

Τυχόν άσκηση ποινικών διώξεων σε διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας με βάση το άρθρο 1 του ν. 927/1979 θα είναι τραγελαφική, με δεδομένο ότι οι ελληνικές αρχές έχουν συστηματικά υποβαθμίσει το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο. Επισημαίνουμε ότι ο ν. 927/1979 ουδέποτε εφαρμόστηκε κατά των διευθυντικών στελεχών της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, που μυούσε τα δόκιμα μέλη της στον αντισημιτισμό και το αντι-εβραϊκό μίσος.

Και βέβαια, οι εισαγγελικές και οι δικαστικές αρχές ουδέποτε δίωξαν τον νυν Υπουργό Μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη όταν το 2011 προέβαινε στις γνωστές ρατσιστικές δηλώσεις του: “Όταν είσαι εδώ δεν θα υπάρχουν κοινωνικές παροχές, δεν θα μπορείς να φας, να πιεις, δεν θα μπορείς να πας στο νοσοκομείο. […] Πρέπει να περνάνε χειρότερα -από τις χώρες τους-. Η κόλαση πρέπει να φαντάζει παράδεισος σε αυτό που θα ζουν εδώ!… Η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί!”. Και πως όχι, αφού πλέον οι δηλώσεις αυτές αποτελούν επίσημη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης η οποία κατά τα άλλα κόπτεται για την “πάταξη” του “αντισημιτισμού”.

Η αντιμετώπιση του ρατσισμού σε όλες του τις μορφές, ανάμεσά τους και σε αυτές του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας, είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να εργαλειοποιείται μέχρι γελοιοποίησης από τους "ανανήψαντες" αντισημίτες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Καλούμε τις εισαγγελικές και τις δικαστικές αρχές να μην συνεργήσουν σε άλλη μία παραγγελία της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι σε πολίτες που ασκούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα ζητώντας το αυτονόητο: την άμεση λήξη της γενοκτονίας σε βάρος του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα και τη διακοπή κάθε συνέργειας της Ελλάδας, υπό τη μορφή στρατιωτικής και εμπορικής σχέσης με το Ισραήλ, όσο συνεχίζεται η γενοκτονία.

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους στο λιμάνι της Ρόδου – προσαγωγές πολιτών

 

Η Ταϊλάνδη εξετάζει απαγόρευση εισόδου σε Ισραηλινούς τουρίστες

Η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης ανακοίνωσε ότι εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο προσωρινής απαγόρευσης εισόδου ή αυστηρών περιορισμών για Ισραηλινούς τουρίστες, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο εντάσεων και αυξανόμενων καταγγελιών για ανάρμοστη και πολιτισμικά ασεβή συμπεριφορά. Οι αρχές επικαλούνται συνεχείς αναφορές από πολίτες, επιχειρηματίες και τουριστικούς φορείς, κυρίως σε περιοχές όπως το Pai, το Κο Πανγκάν, την Πατάγια και το Πουκέτ, όπου παρατηρείται αυξημένη συγκέντρωση Ισραηλινών ταξιδιωτών μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα.

Η συζήτηση περί μέτρων αναζωπυρώθηκε μετά από το περιστατικό στις 2 Φεβρουαρίου 2025 στο δημόσιο νοσοκομείο της πόλης Pai, όταν τέσσερις Ισραηλινοί τουρίστες εισέβαλαν στον χώρο επειγόντων περιστατικών απαιτώντας άμεση φροντίδα για τραυματισμένο φίλο τους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Khaosod English και της Bangkok Post, οι τουρίστες προκάλεσαν φθορές στον εξοπλισμό, κάπνιζαν εντός του νοσοκομείου και απείλησαν μέλη του προσωπικού, αρνούμενοι να αποχωρήσουν. Οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψή τους και, τελικά, οι τέσσερις απελάθηκαν, ενώ η βίζα τους ανακλήθηκε με απαγόρευση επανεισόδου στη χώρα.

Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής για την ταϊλανδική κοινή γνώμη. Στο X και στο Facebook κυκλοφόρησαν hashtags όπως #RespectThailand και #BanIsraeliTourists, με χιλιάδες χρήστες να μοιράζονται μαρτυρίες για αγενή, θορυβώδη ή ακόμα και επιθετική συμπεριφορά από μερίδα Ισραηλινών τουριστών. Παράλληλα, κυκλοφόρησαν αναφορές για περιπτώσεις παραβίασης κανόνων ενδυμασίας σε ναούς, επιθέσεις σε εργαζόμενους του τουριστικού τομέα, παραμονή πέραν της θεώρησης της τουριστικής βίζας, αλλά και ανάρτηση υλικού στα social media που χλευάζουν την τοπική κουλτούρα.

Η ένταση στο εσωτερικό της χώρας εντάθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε η πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης, Παετονγκτάρν Σιναουάτρα, αναγκάστηκε να τοποθετηθεί δημόσια. Εν συνεχεία, η ίδια επιχείρησε να κατευνάσει τη ρητορική περί «ισραηλινής κατάληψης» στο Pai, αλλά παραδέχθηκε ότι η συμπεριφορά μερίδας επισκεπτών έχει δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα στη σχέση μεταξύ τοπικών κοινοτήτων και τουριστών.

Η ισραηλινή εφημερίδα Times of Israel επιβεβαιώνει ότι το Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Τουρισμού εξετάζουν πλέον μέτρα όπως την αναστολή της βίζας κατά την άφιξη για Ισραηλινούς πολίτες, την εφαρμογή υποχρεωτικών σεμιναρίων πολιτισμικής ενημέρωσης κατά την είσοδο, καθώς και τη δημιουργία συστήματος «τρεις παραβάσεις και απέλαση». Δεν έχει ληφθεί ακόμη επίσημη απόφαση, ωστόσο κυβερνητικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για μέτρα που εξετάζονται σοβαρά εφόσον δεν παρατηρηθεί βελτίωση.

Η πίεση δεν προέρχεται μόνο από τις αρχές. Σύμφωνα με τη Haaretz, ταϊλανδική ΜΚΟ συγκέντρωσε μέσα σε λίγες ημέρες περισσότερες από 180.000 υπογραφές σε αίτημα για την κατάργηση του καθεστώτος visa-on-arrival για τους Ισραηλινούς τουρίστες, επικαλούμενη «επανειλημμένη ασέβεια στον τοπικό πολιτισμό». Παράλληλα, η Τουριστική Αρχή της Ταϊλάνδης δημιούργησε chatbot για το WhatsApp που δίνει οδηγίες συμπεριφοράς σε τουρίστες, ενώ ενημερωτικά φυλλάδια διανέμονται πλέον σε πτήσεις προς τη χώρα.

Ορισμένα απλά πράγματα για τις κυρώσεις και την κινητοποίηση στη Σύρο - Σχόλιο του Σωτήρη Ρούσσου*

Από τη σελίδα του Σωτήρη Ρούσσου* στο facebook

  

Ορισμένα απλά πράγματα για τις κυρώσεις και την κινητοποίηση στη Σύρο.

 

Κυρίως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έγινε αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν της διεθνούς κοινότητας η χρήση κυρώσεων, όταν μια χώρα ξεφεύγει με κραυγαλέο τρόπο από το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς κανόνες.

 

Το είδαμε σε πολλές περιπτώσεις όπως αυτή της Νοτίου Αφρικής παλαιότερα και της Ρωσίας πρόσφατα. 

 

Προφανώς οι κυρώσεις αυτές πλήττουν το σύνολο της κοινωνίας του κράτους που παρανομεί   ακόμη και αυτές/ους που είναι αντίθετοι/ες στην πολιτική του κράτους τους.

 

Στην περίπτωση του Ισραήλ έχουν διαπιστωθεί σωρεία παραβιάσεων κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και όλων των διατάξεων του ανθρωπιστικού δικαίου τόσο από διεθνή δικαστήρια όσο και από χώρες που σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται εχθρικές προς αυτό.

 

Παραταύτα ο ΟΗΕ είναι μπλοκαρισμένος από το αμερικανικό βέτο και η ΕΕ. από την Γερμανία και φασιζουσες κυβερνήσεις και δεν προχωρούν σε κυρώσεις.

 

Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, έρχονται οι κυρώσεις "από τα κάτω" δηλαδή από τις κοινωνίες που είναι λιγότερο συστηματικές αλλά πολιτικά βαρύνουσες. Έτσι άρχισε και ο εξοστρακισμός του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ από τη διεθνή κοινότητα και ακολούθησαν τα κράτη. Η Σύρος λοιπόν δείχνει το δρόμο.

 

Και μια συμβουλή: η χρήση της έννοιας αντισημιτισμός ως αντίδραση σε κάθε περίπτωση εναντίωσης στην γενοκτονία που διεξάγεται στη Γάζα σχετικοποιεί την έννοια και αποδυναμώνει επικίνδυνα  την ισχύ της στις κοινωνίες.

 

*Ο Σωτήρης Ρούσσος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών (ΚΕΜΜΙΣ) στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Οι εναέριες ρίψεις τροφίμων στη Γάζα διαιωνίζουν την πολιορκία, ενώ οι Γιατροί Χωρις Σύνορα καταγγέλλουν το Ισραήλ για σκόπιμη χρήση της λιμοκτονίας ως πολεμικού όπλου (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ)

Οι εναέριες ρίψεις τροφίμων στη Γάζα διαιωνίζουν την πολιορκία, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με δημόσιες σχέσεις και επίδειξη ευαισθησίας ισοδυναμούσαν οι κριτικές εκ μέρους του βρετανού πρωθυπουργού, του γερμανού καγκελάριου και άλλων δυτικών ηγετών στην λιμοκτονία που έχει επιβάλει στη Γάζα το σιωνιστικό καθεστώς. Εκ πρώτης όψεως οι δηλώσεις του Κιρ Στάρμερ και του Φρίντριχ Μερτς έδειχναν να αποστασιοποιούνται από τα εγκλήματα του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων και σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα του ογκούμενου και πολύμορφου κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. «Ο πρωθυπουργός περιέγραψε πώς το Ηνωμένο Βασίλειο θα προωθήσει τα σχέδια του για να συνεργαστεί με άλλα κράτη όπως η Ιορδανία στην ρίψη τροφίμων από αέρος και την απομάκρυνση παιδιών που χρειάζονται ιατρική βοήθεια», ανέφερε η ανακοίνωση του Λονδίνου. Να υπενθυμίσουμε ότι οι Αμερικάνοι κι άλλες φορές στο παρελθόν όπως τον Μάρτιο του 2024 έριξαν από αέρα κιβώτια με τρόφιμα στη Γάζα.

Αυτή η ανακοίνωση ωστόσο, όπως και άλλες παρόμοιες που ακολούθησαν εκ μέρους δυτικών ηγετών, αφήνει ανέγγιχτο το απάνθρωπο και μεσαιωνικό καθεστώς πολιορκίας στη Γάζα που έχει επιβάλει το γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ και το οποίο είναι υπεύθυνο για τους μαζικούς θανάτους Παλαιστινίων από πείνα! Η απροθυμία των  δυτικών ηγετών να αμφισβητήσουν την χειραγώγηση της ανθρωπιστικής βοήθειας από το Ισραήλ αποτελεί πρόκληση επειδή στις 25 Ιουλίου δόθηκε στην δημοσιότητα έρευνα του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που δείχνει ότι οι κατηγορίες πώς η βοήθεια του ΟΗΕ καταλήγει στη Χαμάς δεν ευσταθούν!  Είναι ανυπόστατες!

Το Ισραήλ από την αρχή της βάρβαρης εισβολής στη Γάζα μεθόδευσε την εθνοκάθαρση μεταξύ άλλων μεθόδων (όπως η εν ψυχρώ δολοφονία διεθνών ανθρωπιστικών αποστολών την 1^η Δεκεμβρίου 2024 που έφτασαν στη Γάζα για να μαγειρεύουν και να παρέχουν τροφή) δυσφημώντας την ανθρωπιστική υπηρεσία του ΟΗΕ, UNRWA. Δηλώσεις κορυφαίων υπουργών του Ισραήλ και του διεφθαρμένου απατεώνα Νετανιάχου υποστήριζαν ότι η UNRWA ελέγχεται ή διευκολύνει τις οργανώσεις της αντίστασης. Αφού πρώτα βομβάρδισαν κατ’ επανάληψη τις εγκαταστάσεις της και δολοφόνησαν το προσωπικό της, πραγματοποιώντας κορυφαία εγκλήματα πολέμου, τον Μάρτιο ανέθεσαν την είσοδο και διανομή της βοήθειας στο νεοσύστατο Ανθρωπιστικό Ίδρυμα της Γάζας (Gaza Humanitarian Foundation – GHF) που η ίδια η λειτουργία του αποτελεί καταστρατήγηση των αρχών που διέπουν την ανθρωπιστική δράση.

Γιατί τόση απροθυμία να αναγνωριστεί η γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ; (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Γιατί τόση απροθυμία να αναγνωριστεί η γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ;

Το κράτος του Ισραήλ, οι ένοπλες δυνάμεις του και οι περισσότεροι Ισραηλινοί όχι μόνο αρνούνται ότι διαπράττουν γενοκτονία εις βάρος 2,1 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά διαψεύδουν επιθετικά το γεγονός. Πολλοί Ισραηλινοί δεν το πληροφορούνται καν, τουλάχιστον όσοι ενημερώνονται αποκλειστικά από τα μονοφωνικά ισραηλινά ΜΜΕ. Στη χώρα τους είναι ελάχιστα τα μίντια που θέτουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, όπως η φιλελεύθερη κεντροαριστερή εφημερίδα «Χααρέτζ».   

Το πρόβλημα όμως είναι ευρύτερο. Η γενοκτονική επιχείρηση, που γιγαντώθηκε μετά το αιματηρό ρεσάλτο της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια από πολλές ξένες κυβερνήσεις (ανάμεσά τους η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη), από πολλούς κατόχους δημοσίου λόγου, ακόμη και από κάποιους απλούς πολίτες.

Κι όμως, η γενοκτονία συντελείται μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη. Την καταγγέλλουν διεθνείς οργανισμοί όπως η UNICEF και η UNRWA, Την ακτινογραφούν νομικές προσωπικότητες όπως η Ειδική Εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, Φραντσέσκα Αλμπανέζε. Την βιώνουν ως εφιάλτη εκατοντάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις και ΜΚΟ αρωγής. Την περιγράφουν ειδησεογραφικά πρακτορεία και Ισραηλινοί που διατηρούν την ανθρωπιά τους όπως ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκίντεον Λεβί. Παράλληλα την καταδικάζουν εκατομμύρια πολίτες με εξεγερμένες συνειδήσεις, που αντιμετωπίζουν τη ρετσινιά του «αντισημιτισμού» την οποία σε χρόνο dt τους κολλάνε οι στυλοβάτες της κρατικής ισραηλινής βαρβαρότητας.   

Λιμοκτονήστε τους και ντροπιάστε μας - Του Ισραηλινού δημοσιογράφου, Γκίντεον Λεβί

 

Λιμοκτονήστε τους και ντροπιάστε μας, του Γκίντεον Λεβί

Χααρέτζ 24/7/2025

Το σχέδιο του Ισραήλ για εθνοκάθαρση στη Λωρίδα της Γάζας προχωρά καλά, ίσως και περισσότερο από το αναμενόμενο. Πρόσφατα, στα σημαντικά επιτεύγματα που έχουν καταγραφεί μέχρι στιγμής – τις συστηματικές δολοφονίες και καταστροφές – προστέθηκε ένα ακόμη σημαντικό επίτευγμα: η πείνα αρχίζει να αποδίδει καρπούς. Εξαπλώνεται ραγδαία και προκαλεί θύματα σε αριθμό όχι λιγότερων από εκείνων που σκοτώνονται από βομβαρδισμούς. Όποιος δεν πεθαίνει στην ουρά για φαγητό έχει πολλές πιθανότητες να πεθάνει από πείνα. Το όπλο της πείνας έχει αποδείξει την αξία του.

Το Ταμείο Βοήθειας για τη Γάζα έχει επίσης αποδειχθεί μια ιστορία επιτυχίας. Εκατοντάδες κάτοικοι της Γάζας δεν έχουν μόνο πυροβοληθεί και σκοτωθεί ενώ περιμένουν να φτάσει το κουτί, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που δεν φτάνουν και πεθαίνουν από την πείνα, οι περισσότεροι από αυτούς παιδιά και βρέφη. Μόνο χθες, 10 άνθρωποι πέθαναν από πείνα (15 πέθαναν προχθές, συμπεριλαμβανομένων 3 παιδιών και ενός βρέφους έξι εβδομάδων). Από την έναρξη του πολέμου, 111 έχουν πεθάνει, συμπεριλαμβανομένων 80 παιδιών, και ο αριθμός αυξάνεται τελευταία.

Οι εικόνες που σας κρύβουν τα εγκληματικά ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, των οποίων η αποτυχία να καλύψουν τη Γάζα δεν θα συγχωρεθεί ούτε θα ξεχαστεί ποτέ, δεν έχουν ξεφύγει από τα μάτια του κόσμου. Είναι εικόνες ανθρώπων εξαντλημένων από την πείνα, εικόνες μιας καταστροφής, και η απόκρυψή τους αποτελεί άρνηση της καταστροφής. Σκελετοί βρεφών και μικρών παιδιών, ζωντανοί και νεκροί, τα οστά τους ορατά μέσα από τον χωνεμένο λιπώδη ιστό και τους κρυμμένους μύες, τα μάτια και τα στόματά τους ανοιχτά και τα βλέμματά τους παγωμένα.

Ξαπλώνουν σε πατώματα και κρεβάτια νοσοκομείων, γυμνά ή μεταφέρονται σε κάρα που τα σέρνουν ζώα. Αυτές είναι εικόνες από την κόλαση. Στο Ισραήλ, πολλοί τις αρνούνται και αμφισβητούν την αυθεντικότητά τους. Άλλοι εκφράζουν χαρά και υπερηφάνεια στη θέα οποιουδήποτε λιμοκτονούντος βρέφους. Ναι, έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση.

Η κατοικία ως πεδίο κερδοφορίας: Από το χρέος στην πρόσοδο - Του Νίκου Βράντση

George Vitsaras / SOOC

Η κατοικία ως πεδίο κερδοφορίας: Από το χρέος στην πρόσοδο

Τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για τη «χρηματιστικοποίηση» της κατοικίας. Η χρηματιστικοποίηση δεν ταυτίζεται με την εμπορευματοποίηση, αλλά είναι αποτέλεσμα της επιτάχυνσης και εμβάθυνσής της. Η κατοικία δεν είναι πλέον μόνο εμπόρευμα προς πώληση ή ενοικίαση, αλλά λειτουργεί ως επενδυτικό μέσο μέσω δανείων και τιτλοποιήσεων. Αυτοί που έχουν πρόσβαση σε χρήμα το επενδύουν, είτε με τη μορφή παροχής δανείων είτε με την αγορά τίτλων που σχετίζονται με ακίνητα, για να αποκτήσουν περισσότερο χρήμα μέσω τόκων, της υπεραξίας των τίτλων, τις ροές αποπληρωμών.

Νίκος Βράντσης 

1. Εισαγωγικές αποσαφηνίσεις

Η κατοικία έχει πάντα δύο όψεις. Η αξία χρήσης είναι όταν κάποιος ζει σε αυτή, τη χρησιμοποιεί, την κατοικεί. Η αξία ανταλλαγής είναι όταν η κατοικία μετατρέπεται σε εμπόρευμα, ιδιοκτησία προς εκμίσθωση, στοιχείο ενεργητικού σε ένα χαρτοφυλάκιο ως ακίνητο προς πώληση, ή τίτλο προς χρηματιστηριακή κυκλοφορία. Έχει αξία χρήσης όταν λειτουργεί ως χώρος ζωής, αναπαραγωγής και κοινωνικής (συν)ύπαρξης. Έχει αξία ανταλλαγής όταν αποκτά τιμή, πωλείται, ενοικιάζεται, υποθηκεύεται, μεταβιβάζεται, ρευστοποιείται, όταν ενσωματώνεται ως ανταλλάξιμο προϊόν στον κύκλο της εμπορευματικής και χρηματοπιστωτικής κυκλοφορίας, όπου λειτουργεί ως μέσο απόδοσης για διαφορετικά συμφέροντα. Για να μπορεί η κατοικία να ενσωματώνεται στις χρηματιστικές και εμπορευματικές αγορές, πρέπει να έχει σαφές ιδιοκτησιακό καθεστώς, τίτλο, φορολογική ταυτότητα. Πρέπει να γίνει ανταλλάξιμη και ρευστοποιήσιμη.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι συσσώρευσης πλούτου από την κατοικία. Μπορεί να αποφέρει κέρδος από την παραγωγή της (για τον κατασκευαστικό κλάδο), πρόσοδο δηλαδή τα ενοίκια (για τους εκμισθωτές), φόρους (για το κράτος), τόκους στεγαστικών δανείων (για τις τράπεζες), αποδόσεις που υπόσχεται ως χρηματιστηριακός τίτλος (χρηματιστές), υπεραξία από τη μεταπώληση. Και όλοι αυτοί οι δρώντες συγκροτούν μια αλυσίδα μεταφοράς αξίας, όπου η εργασία των πολλών καταλήγει στα χέρια των λίγων.

Ένας εργοδότης αποσπά υπεραξία από τους εργαζόμενους και τους δίνει έναν μισθό που μέσα από την κατοικία (που είναι ανάγκη) καταλήγει να μετατρέπεται σε πληρωμή προς άλλους δρώντες: στον εκμισθωτή για το ενοίκιο, στο κράτος για τον φόρο, στον τραπεζίτη για την αποπληρωμή ενός δανείου, στους ιδιοκτήτες υποδομών που ελέγχουν τα δίκτυα που μεταφέρουν υπηρεσίες που κάνουν τις κατοικίες κατοικήσιμες (ρεύμα, θέρμανση, νερό, αποχέτευση, επικοινωνίες). Πρόκειται για μια σφαίρα δευτερογενούς εκμετάλλευσης, όπου η αξία που παράγεται από την εργασία διαχέεται μέσα από μια αλυσίδα εκμετάλλευσης που μεσολαβείται από την κατοικία.

2. Χρηματιστικοποίηση της κατοικίας

Πρώην Δημόσιο - Ο Θανάσης Μουτσόπουλος* γράφει με αφορμή το ξεπούλημα του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού

LAMDA Development

Πρώην Δημόσιο

Θανάσης Μουτσόπουλος*

Στην εποχή της Στέγης και των μουσείων της κυβέρνησης δεν μπορεί να υπάρξει κάτι διαφορετικό από Συστημική Τέχνη. Ακόμη κι αν αυτή η Συστημική Τέχνη μπορεί να εντάξει και να αφομοιώσει σχεδόν τα πάντα, από τις Γυναίκες, τους ΛΟΑΤΚΙ, τον Παύλο Φύσσα ή τη Γάζα. Και να τους καταπιεί όλους αμάσητους, συνοδευμένους από ωραία ξύλινα κείμενα σε greeklish

Αφού η LAMDA Development χτίζει μια καινούργια ιδιωτική πόλη σε μια μέχρι πρόσφατα δημόσια έκταση, τώρα επεκτείνεται και στον χώρο της «Τέχνης». Ηταν αναμενόμενο. Ο σκοπός της Τέχνης εδώ και αρκετό καιρό είναι να εξυπηρετεί την Ανάπτυξη. Ετσι δεν είναι;

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί το 1933, οι νέοι ηγέτες της Γερμανίας οργάνωσαν τις λεγόμενες «Schandausstellungen» (εκθέσεις καταδίκης) σε όλο το Ράιχ. Αυτές τελικά θα χρησίμευαν ως το σχέδιο για την έκθεση του Μονάχου το 1937. Οι εκθέσεις, οι οποίες είχαν τίτλους όπως Schreckenskammer (Θάλαμος Τρόμου), Kunst im Dienste der Zersetzung (Τέχνη στην Υπηρεσία της Ανατροπής) και Entartete Kunst (Εκφυλισμένη Τέχνη), ένωναν ένα κοινό θέμα: κατήγγελλαν έργα τέχνης που ερμηνεύονταν ως επίθεση κατά του γερμανικού λαού και ως συμπτώματα μιας πολιτιστικής παρακμής άρρηκτα συνδεδεμένης με τη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Οι εκθέσεις υποστήριζαν ότι αυτή η τέχνη είχε καλλιεργηθεί από τους πολιτικούς που είχαν προδώσει τη Γερμανία υπογράφοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (τη συνθήκη ειρήνης που τερμάτισε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο), καταδικάζοντας τους Γερμανούς σε μια ζωή υποδούλωσης σε εξωτερικές δυνάμεις, και οι οποίοι στη συνέχεια είχαν προωθήσει εντελώς καταστροφικές κοινωνικές και πολιτιστικές τάσεις.¹

Σε μια εποχή που ελάχιστοι έχουν αυταπάτες για τυχόν αντισυστημικές δυνατότητες στην εκθεσιακή δραστηριότητα της Σύγχρονης Τέχνης, σε αντίθεση με την ποπ μουσική η οποία κατά καιρούς εκφράζει αντισυστημικές κραυγές από τους Bob Dylan έως τον εγχώριο ΛΕΞ, η σύγχρονη τέχνη είναι εν πολλοίς ακίνδυνη και ενταγμένη στο σύστημα. Θα μπορούσε κάποιος να πει με αρκετή ασφάλεια πως ό,τι υπερβαίνει το πλαίσιο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση ή των κυβερνητικών Μουσείων Σύγχρονης Τέχνης, επί της ουσίας δεν διαφοροποιείται διακριτά ή γλωσσικά από τις παραπάνω διοργανώσεις. Και, όσο κι αν δυσκολεύονται να το ομολογήσουν, πολλοί από αυτούς που είναι απέξω αναμένουν τη στιγμή να μπουν μέσα.