Το διάγγελμα του πρωθυπουργού την Πέμπτη το βράδυ θα ήταν εξοργιστικό και μόνο διότι δεν περιείχε καμία ουσία, διότι ήταν απλά μία απελπισμένη προσπάθεια δικαιολόγησης.
Όμως είναι διπλά εξοργιστικό διότι κρυμμένη μέσα στον — υποτίθεται ψύχραιμο αλλά από το βλέμμα εμφανώς πανικόβλητο — λόγο του πρωθυπουργού υπήρχε μία στυγνή ομολογία αποτυχίας.
Το «επιτελικό κράτος», που σύμφωνα με τον Χρυσοχοΐδη και τον Χαρδαλιά ανέπτυσσε ένα «πρότυπο σχέδιο» αντιπυρικής προστασίας και που «λειτούργησε υποδειγματικά» όταν άφησε την πρώτη πυρκαγιά στη Βαρυμπόμπη να επεκταθεί χαοτικά, ουσιαστικά παραδέχτηκε ότι είναι ανήμπορο.
«Απλά ανέφικτη» ήταν, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «η ταυτόχρονη επίτευξη όλων αυτών των στόχων», δηλαδή της προστασίας ανθρώπων, περιουσιών περιβάλλοντος και υποδομών — με αυτή τη σειρά, έτσι τα έθεσε.
Φυσικά αυτή η φράση είναι απλά ψέμα, όπως τόσα άλλα του «σιμουλτανέ ηγέτη». Ναι, αν αφεθούν να γιγαντωθούν οι πυρκαγιές από άκρη σε άκρη της χώρας, έπειτα είναι από εξαιρετικά δύσκολο έως ανέφικτο να τις σταματήσεις. Όμως οι πυρκαγιές δεν γεννιούνται γιγαντιαίες. Γίνονται τέτοιες όταν αγνοείς, αρχικά την πρόληψή τους, κι έπειτα την έγκαιρη κατάσβεσή τους.





































