Ο αγώνας είναι νικηφόρος – μόνος δρόμος η συνέχισή του.
400 άνθρωποι, κάτοικοι των προσφυγικών, δεν θα πεταχτούν στον δρόμο από την Περιφέρεια Αττικής και τον Περιφερειάρχη Νίκο Χαρδαλιά.
Την Τετάρτη 24/6 το Δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων ενέκρινε κατά πλειοψηφία ψήφισμα το οποίο καλεί την Περιφέρεια Αττικής «σε διακοπή υλοποίησης της προγραμματικής σύμβασης από την πλευρά της Περιφέρειας και σε αναστολή της απεργίας πείνας από την πλευρά της κοινότητας των Προσφυγικών» όπως διατυπώνεται στο ίδιο το ψήφισμα. Η απόφαση αυτή ήρθε 140 ημέρες από την έναρξη της απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή και 55 ημέρες από την απεργία πείνας της Suzon Doppagne, μέλη της κοινότητας κατειλημμένων Προσφυγικών. Η απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου σηματοδοτεί την νικηφόρα έκβαση του αγώνα που δίνεται τους τελευταίους 5 μήνες για την υπεράσπιση της κατοικίας 400 ανθρώπων, του δικαιώματος τους να υπάρχουν ως αυτοοργανωμένη κοινότητα αλλά και της ιστορικής μνήμης μιας περιοχής που έχει σημαδευτεί από κοινωνικούς αγώνες. Ο αγώνας της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών αγκαλιάστηκε από χιλιάδες ανθρώπους γιατί αποτέλεσε και αποτελεί έναν αγώνα με δίκαια αιτήματα απέναντι στο σχέδιο εκκένωσης και εξευγενισμού της περιοχής των Προσφυγικών και του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Η περιφέρεια Αττικής υπό την ηγεσία του Χαρδαλιά έφερε τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή σε οριακή κατάσταση, με την ζωή του να κρέμεται σήμερα από μια κλωστή. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πως το κράτος, μέσα από τον θεσμικό ρόλο του περιφερειάρχη Αττικής, ουδέποτε είχε την πρόθεση να προστατεύσει τους ανθρώπους της κοινότητας καθιστώντας τα επιχειρηματικά και εργολαβικά συμφέροντα που λυμαίνονται την περιοχή σαν ύψιστη προτεραιότητα πάνω ακόμα και από την ανθρώπινη ζωή.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σε συνέντευξη τύπου στις 25/6 ανέφερε για το σχέδιο ανάπλασης των Προσφυγικών «είναι μια είδηση που η μόνη υγιής αντίδραση σε αυτήν είναι «άντε τελειώνετε κάντε το γρήγορα. Αργήσατε ως Κράτος». Είναι ανατριχιαστικό ότι υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που εναντιώνονται σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Ανατριχιαστικό. Είναι απίστευτο, ότι οργανώνουν συναυλίες, πορείες, ενάντια σε μια τόσο ιερή πρωτοβουλία». Η παραπάνω δήλωση αντανακλά δύο βασικές κυβερνητικές πεποιθήσεις. Η πρώτη αφορά την αντίληψη της κυβέρνησης και του κράτους απέναντι στην κοινότητα των προσφυγικών αλλά και σε όποιον αντιτίθεται στην κυβερνητική πολιτική υπερασπιζόμενος την ζωή και την αξιοπρέπειά του, δηλαδή πως αποτελεί αρρωστημένο τμήμα της κοινωνίας. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας «εξηγεί» πως οι αγώνες που δόθηκαν στο παρελθόν για την υπεράσπιση έναντι στην κατεδάφιση των προσφυγικών και την μετατροπή τους σε parking και mall, καθώς και η κοινότητα ανθρώπων που ζει, οργανώνεται και κατοικεί στην περιοχή μέχρι σήμερα και συνέβαλε ενεργά στην αντιστροφή του επιβεβλημένου μαρασμού και απονέκρωσης της, αποτελείται από «αντικοινωνικούς», «αρρωστημένους» ανθρώπους, οι οποίοι τάσσονται κόντρα στο καλό της Ελληνικής κοινωνίας. Η δεύτερη πεποίθηση αφορά τον χαρακτηρισμό του σχεδίου ανάπλασης της περιοχής ως «ιερή πρωτοβουλία». Γιατί η εκκένωση μιας περιοχής από τους κατοίκους της, η διάλυση δομών αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης στην περιοχή, όπως για παράδειγμα η δομή φιλοξενίας συνοδών του Αγ.Σάββα ή η Δομή υγείας της κοινότητας αποτελούν «ιερή πρωτοβουλία» για την Κυβέρνηση; Η απάντηση είναι απλή και προφανής, για την κυβέρνηση και το μνημονιακό κράτος αποτελεί ιερό καθήκον η υπεράσπιση των επενδύσεων, των ιδιωτικοποιήσεων και του κέρδους έναντι της ευημερίας των πολιτών και ειδικά του πιο ευάλωτου τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας. Μέσω της επιβολής και του δόγματος «νόμος και τάξη», η Κυβέρνηση επέλεξε την κλιμάκωση με την ανάπλαση να αποτελεί σχέδιο ξεριζωμού των κατοίκων της περιοχής γιατί πολύ απλά αρνούνται να παραδώσουν την περιοχή που ζουν στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Στις πόλεις υπάρχουν χώροι οι οποίοι δεν έχουν παραδοθεί ακόμα σε εμπορική εκμετάλλευση. Στην Αθήνα ένας τέτοιος μη δομημένος χώρος είναι ο δημόσιος χώρος που περιβάλλει τα κτίρια των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Η κατάληψη του χώρου, η διαμόρφωση αυτοοργανωμένων και αυτοδιαχειριζόμενων δομών με συλλογική λειτουργία των κατοίκων διαμόρφωσε μια δομικά διαφορετική συνθήκη από αυτήν που μέχρι πρότινος ίσχυε στην περιοχή και αποτελούσε το έδαφος για τον εξευγενισμό και την εμπορική εκμετάλλευση της. Το όραμα της κοινότητας όπως αυτό διαμορφώθηκε περιελάμβανε την παροχή ζωτικού χώρου σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, την ενσωμάτωση προσφύγων και μεταναστών στην κοινότητα, την διασφάλιση της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς όπως αυτή διεκδικήθηκε και κερδήθηκε στο παρελθόν, την διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης της περιοχής, την προώθηση της συλλογικής κοινωνικής κατοικίας. Το όραμα της κοινότητας έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή και σύγκρουση με το κρατικό σχέδιο το οποίο θέλει την παράδοση άλλης μιας περιοχής στους μεγαλοεργολάβους της χώρας, την επέκταση της τουριστικοποίησης της πόλης μας, την εμπορική εκμετάλλευση της περιοχής. Όποιο πάρκο και να σχεδιαστεί, από όποιον αρχιτέκτονα, θα ενταχθεί μοιραία σε αυτό το πλάνο με συνέπειες καταστροφικές για την κοινότητα, αλλά και για τον ευρύτερο πληθυσμό της περιοχής, με τα ενοίκια να ανεβαίνουν και αρπακτικά του real estate να λυμαίνονται το σύνολο της περιοχής των Αμπελοκήπων. Το σχέδιο ανάπλασης της περιφέρειας Αττικής και του Νίκου Χαρδαλιά δεν ενδιαφέρεται για τους κατοίκους της περιοχής αλλά για τα επιχειρηματικά και εργολαβικά καρτέλ φτάνοντας σε σημείο δολοφονίας ενός απεργού πείνας για να εξυπηρετήσει αυτόν τον σχεδιασμό.
Ο αγώνας για την υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν έχει τελειώσει. Η κατάληψη των Προσφυγικών αποτελεί το μεγαλύτερο πείραμα κοινωνικής κατοικίας στη χώρα, συγκρότησης αυτοοργανωμένης γειτονιάς και αντίστασης στον εξευγενισμό μιας ολόκληρης περιοχής. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι αντίθετα σε ένα κράτος το οποίο προτεραιοποιεί το κέρδος των λίγων έναντι των αναγκών των πολλών, μιας κυβέρνησης που έχει οδηγήσει στην οικονομική ασφυξία και απόγνωση μεγάλο μέρος της κοινωνίας, σε μια κοινωνία που ο καθένας νιώθει μόνος του, ανήμπορος και ανίκανος να αντιδράσει. Υπό αυτήν την έννοια ο αγώνας συνεχίζεται έχοντας ως παρακαταθήκη την τεράστια συνεισφορά των δύο απεργών πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne, που βάζοντας μπροστά την ίδια τους την ζωή απέδειξαν πως οι εκβιαζόμενοι όταν δεν σκύβουν το κεφάλι μπορούν να νικήσουν και μόνο έτσι αξίζει κανείς να ζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου