03 Αυγούστου 2025

Ανταρσία στο Αμερικανικό Κολέγιο της Ελλάδας: Δεκάδες μαθητές καταδικάζουν τη συνεργασία του με το Ισραήλ

palestine 1 1 Το Deeree προγραμματίζει αποστολή στο Ισραήλ και επαφές με το ΥΠΕΞ εν μέσω γενοκτονίας. Είναι «προσβολή για την ειρήνη και την ηθική» απαντούν δεκάδες μαθητές. 

Ανταρσία στο Deree. Δεκάδες μαθητες καταδικάζουν τη συνεργασία με το Ισραήλ

Έκπληκτοι έμειναν οι μαθητές του Deree, όταν έλαβαν email στην αρχή της εβδομάδας σχετικά με το σχέδιο του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδας να συμμετέχει σε «πρόγραμμα ανάπτυξης δεξιοτήτων ηγεσίας στο Ισραήλ». Εν μέσω της γενοκτονίας και σε σχετικά ελάχιστο διάστημα μετά τους βομβαρδισμούς από το Ιράν η διεύθυνση του ιδρύματος δεν διστάζει να οργανώνει ταξίδια ισραηλινής προπαγάνδας»

Στο e-mail που μπορείτε να δείτε στο τέλος του κειμένου γίνεται αναφορά σε βιωματικά εργαστήρια, συμμετοχή σε εκδήλωση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, πολιτιστικές επισκέψεις και όλα αυτά, με «μέτρα ασφαλείας» καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Δεκάδες μαθητές του σχολείου (τα ονόματα των οποίων είναι στη διάθεση της σελίδας μας) απάντησαν δυναμικά ζητώντας από τη διοίκηση να ακυρώσει το «εκπαιδευτικό ταξίδι» και να καταδικάσει το Ισραήλ για τη γενοκτονία στη Γάζα, διακόπτοντας άμεσα κάθε σχέση με ισραηλινούς φορείς. Στην επιστολή τους εξηγούν ότι «ένα πλήρως χρηματοδοτούμενο ταξίδι στο Ισραήλ αποτελεί προσβολή για την ειρήνη, την ηθική μας ως φοιτητές και τις αξίες του ιδρύματος» ενώ καλούν το Κολλέγιο «να αποσύρει πλήρως τις επενδύσεις του από το Ισραήλ με κάθε τρόπο, σύμφωνα με το κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις) που έχουν ήδη υιοθετήσει πολλά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο.

Ακολουθεί η επιστολή των μαθητών προς το ΔΣ του Deree:

«Τη Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2025, το Αμερικανικό Κολλέγιο της Ελλάδας έστειλε ένα email στους φοιτητές με τίτλο «Εκπαιδευτική επίσκεψη στο Ισραήλ: Διεθνές Κέντρο για Νέους Ηγέτες». Σε αυτό το email περιγράφεται μια «προσεκτικά οργανωμένη εκπαιδευτική επίσκεψη στο Ισραήλ», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 14 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2025. Το email αυτό προκάλεσε αντιδράσεις μεταξύ της φοιτητικής κοινότητας του Deree, με απόψεις που κυμαίνονταν από σύγχυση έως οργή, και ως εκ τούτου θα θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα κανάλι επικοινωνίας με το Γραφείο του Προέδρου και να προσφέρουμε, με καλή πίστη, περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την κοινότητά μας.

Σας στέλνουμε αυτό το email ως μια συμμαχία φοιτητών που αντιτίθενται σθεναρά στη συνεργασία του Κολλεγίου μας με ισραηλινούς φορείς και την ισραηλινή κυβέρνηση. Είναι ντροπιαστικό το γεγονός ότι το Αμερικανικό Κολλέγιο της Ελλάδας όχι μόνο εξέτασε αλλά και συμφώνησε να συμμετάσχει σε ένα ταξίδι που οργανώθηκε από το Ισραηλινό Κέντρο για Νέους Ηγέτες. Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες εντός της κοινότητάς μας, με βάση τα σημεία που περιγράφουν το ταξίδι που παρέχονται στο αρχικό email, ότι ο σκοπός του ταξιδιού είναι να προωθήσει προπαγάνδα εκ μέρους του κράτους του Ισραήλ, ενός κράτους που επί του παρόντος εμπλέκεται στην πιο καλά τεκμηριωμένη γενοκτονία στην ιστορία, αυτή του παλαιστινιακού λαού.

Θα θέλαμε να παροτρύνουμε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να σκεφτούν πώς θα φανεί το Κολλέγιο να συνεργάζεται δημόσια με το Ισραήλ με τόσο εμφανή τρόπο. Η προσοχή των μέσων ενημέρωσης από αυτό το ταξίδι, αν πραγματοποιηθεί, θα φέρει μεγάλη δυσφήμηση στο Κολλέγιο μας και θα αμαύρωνε εντελώς τη φήμη του ως αξιοσέβαστου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Ανεξάρτητα από το ποιος οργανώνει το ταξίδι, η συμμετοχή του Κολλεγίου μας σε αυτό θα ήταν εξαιρετικά επιζήμια για το ίδρυμα και τους φοιτητές του. Θέλουμε να προστατεύσουμε τους φοιτητές του σχολείου μας, καθώς και την εικόνα του, τα οποία θα τεθούν σε κίνδυνο από αυτό το ταξίδι.

Η τροφή ως όπλο καταστροφής της Γάζας με σχέδιο από το Ισραήλ

Γάζα- συσίτια- πείνα

Η τροφή ως όπλο καταστροφής

Η τροφή δεν είναι αποκλειστικά βιολογική ανάγκη αλλά βαθιά κοινωνική. Συνεπώς η πείνα δεν σκοτώνει μόνο ανθρώπους αλλά διαλύει και τον κοινωνικό ιστό. Το παράδειγμα της Γάζας δεν αποκαλύπτει λοιπόν μόνο τη γενοκτονία ενός λαού αλλά τη γενοκτονία του ανθρωπισμού και την καταστροφή της κοινότητας ● Ακόμα και όταν οι άνθρωποι επιβιώσουν από την πείνα και αναρρώσουν σωματικά, αυτό το τραύμα δεν επουλώνεται γιατί έχει διαλύσει τον κοινωνικό ιστό και την κοινότητά τους

Στο βιβλίο «Η πείνα στην Ιστορία» η Lucile F. Newman, καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας και Ανθρωπολογίας στο Τμήμα Βιολογίας και Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Brown, εξετάζει τα προβλήματα της πείνας από την εποχή της δημιουργίας της ανθρώπινης κοινωνίας, καθώς και στις αρχές της νεότερης αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας, καταθέτοντας μια πρόταση των συντακτών για την επίλυση του προβλήματος του φαινομένου της πείνας στη σύγχρονη εποχή. Ομως ακόμα και όταν θα επιλυθεί το ζήτημα της πείνας, δεν θα έχει επιδιορθωθεί η διάλυση του κοινωνικού ιστού που θα έχει προκαλέσει.

Την κοινωνιολογική διάσταση της πείνας έθιξε ο Guardian σε πρόσφατο άρθρο του, αναδεικνύοντας μιαν άλλη στόχευση των τακτικών ισραηλινών λεηλασιών των φορτηγών ανθρωπιστικής βοήθειας που φτάνουν στη Γάζα: εκείνη της καταστροφής της κοινότητας. «Η πείνα στη Γάζα -γράφει η βρετανική εφημερίδα- καταστρέφει κοινότητες και θα αφήσει σημάδια για πολλές γενιές. Η “κοινωνιολογία της πείνας” περιγράφηκε από τον Raphael Lemkin, δικηγόρο και επιζώντα του Ολοκαυτώματος που επινόησε τον όρο “γενοκτονία” και στη συνέχεια αγωνίστηκε για να αναγνωριστεί ως έγκλημα στο διεθνές δίκαιο. Ο Λέμκιν στα κείμενα που συνέταξε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αφιέρωσε πολύ χρόνο περιγράφοντας τις μερίδες τροφίμων και το σύστημα διανομής τους ως μέσο υπονόμευσης ομάδων».

Το φαγητό είναι δηλαδή εξουσία και εργαλείο στα χέρια των ισχυρών. Εξάλλου είναι το μοναδικό πολιτισμικό κατασκεύασμα που μπαίνει στο σώμα μας ενώ παράλληλα είναι συνδεδεμένο με την πολιτιστική μας ταυτότητα. Στις διατροφικές μας επιλογές καθρεφτίζεται η εθνοτική, θρησκευτική και ταξική μας ταυτότητα. Είμαστε ό,τι τρώμε ή καλύτερα ό,τι μας επιτρέπουν να τρώμε.

Οι διατροφικές συνήθειες είναι άλλωστε αυτές που χωρίζουν τον κόσμο σε ισχυρούς και ανίσχυρους. Για την κοινωνική ανθρωπολογία, «διατροφικό γεγονός» αποτελεί κάθε κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο έχει μια θέση το φαγητό και σε αυτό το πλαίσιο η τροφή γίνεται όχημα «ένταξης» ή «αποκλεισμού».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή τη στιγμή στη Γάζα η πείνα δεν σκοτώνει μόνο τους Παλαιστινίους έναν προς έναν, αλλά καταστρέφει και την παλαιστινιακή κοινωνία προκαλώντας μόνιμη βλάβη στο σώμα και το μυαλό, δεδομένου πως η ντροπή, η απώλεια της αξιοπρέπειας, η παραβίαση των ταμπού, η ρήξη των κοινωνικών δεσμών εγγράφονται ως τραύμα στη μνήμη των επιζώντων από την ατομική βιολογική εμπειρία. Παράλληλα «διαταράσσει την κοινωνική τάξη και μεταφέρει τη διακυβέρνηση σε ένα μόνο ζήτημα: ποιος μπορεί να ταΐσει τον λαό;» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στο ίδιο δημοσίευμα ο Nour Abuzaid, ανώτερος ερευνητής στο Forensic Architecture, έναν οργανισμό που διερευνά παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ανεξιχνίαστη εξαφάνιση του ψαροκάικου "Princess Lulu" με 85 μετανάστ(ρι)ες από τη Συρία (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Πηγή εικόνας

Η ανεξιχνίαστη εξαφάνιση του Princess Lulu

Ογδόντα πέντε Σύριοι μετανάστες απέπλευσαν τον Δεκέμβριο του 2023 από ένα ψαροχώρι του Λιβάνου, με προορισμό την Κύπρο. Φαίνεται πως δεν έφτασαν ποτέ. Οι δημοσιογράφοι του διεθνούς δικτύου Black Sea πραγματοποίησαν εκτεταμένη έρευνα στον Λίβανο, στην Κύπρο, στην Τουρκία, προσπαθώντας να ρίξουν φως στο μοιραίο δρομολόγιο. Μίλησαν με οικογένειες, με τις αρχές, με ακτιβιστές και με διακινητές, συγκέντρωσαν ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα, μελέτησαν έγγραφα, έκαναν ερωτήσεις. Το Reporters United φιλοξενεί εκτεταμένα αποσπάσματα της διασυνοριακής αυτής ιχνηλασίας.

Βίντεο: The Black Sea
 

Η έρευνα «The Lost Boat» («Το Χαμένο Καράβι») του Black Sea δημοσιεύτηκε στα αγγλικά, τα τουρκικά και τα ελληνικά από το Reporters United.

Δεκέμβριος 2023. Τέσσερα σκάφη με Σύριους πρόσφυγες αποπλέουν από την Τρίπολη του Λιβάνου. Μόνο τα τρία από αυτά θα φθάσουν στην Κύπρο. Η μοίρα του τέταρτου αγνοείται μέχρι σήμερα, μαζί με τους 85 επιβάτες του – ανάμεσά τους 35 παιδιά. Η «εξαφάνισή» του παραμένει ένα μυστήριο που κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να εξιχνιάσει, ακόμα κι όταν στις ακτές της Μεσογείου άρχισαν να ξεβράζονται ανθρώπινα πτώματα. 

Ένα πτώμα σε υπερπολυτελές θέρετρο

Ένα μουντό χειμωνιάτικο δειλινό, οι υπάλληλοι του υπερπολυτελούς αλλά άδειου λόγω εποχής ξενοδοχείου Lykia World Antalya στο Μαναβγκάτ της Τουρκίας διέκριναν ένα κόκκινο κουρέλι να τρεμοπαίζει στην άκρη των κυμάτων, που το έσπρωχναν επίμονα προς την ακτή σαν να προσπαθούσαν απεγνωσμένα να δηλώσουν την ύπαρξή του. Ήταν 20 Ιανουαρίου 2024. Όταν τον επόμενο Ιούλιο επισκεφθήκαμε το ξενοδοχείο, ένας υπάλληλος μας έδειξε τη φωτογραφία. Το κόκκινο κουρέλι, απομεινάρι ενός φορέματος ή πουκαμίσου, τύλιγε ανεπιτυχώς απομεινάρια ενός ανθρώπινου σκελετού. Οι υπάλληλοι δεν θυμούνταν αν φωτογράφισαν το μακάβριο εύρημα πριν καλέσουν την αστυνομία ή μετά. 

Τις επόμενες εβδομάδες εντοπίστηκαν κι άλλα ξεβρασμένα πτώματα στην ακτογραμμή της Αττάλειας και στη Μούγλα, προς τα δυτικά – σε διαφορετικό βαθμό σήψης το καθένα. Στα ταμπλόιντ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Τουρκίας οι εικασίες άρχισαν να οργιάζουν: Ήταν Παλαιστίνιοι που βομβαρδίστηκαν από το Ισραήλ στην προσπάθειά τους να διαφύγουν; Ήταν θύματα κάποιου κατά συρροή δολοφόνου στην Τουρκία; 

Οι αρχές είχαν ειδοποιηθεί από νωρίς ότι μετανάστες ενδεχομένως βρίσκονται σε κίνδυνο, όμως δεν πραγματοποίησαν επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης. Ενάμιση χρόνο αργότερα, δεν είχε διεξαχθεί καμία επίσημη έρευνα

Σύντομα, μέσα από μαρτυρίες, τα πτώματα αυτά άρχισαν να συνδέονται με άλλα που είχαν βρεθεί στην Κύπρο, στα Κατεχόμενα της Κύπρου και στη Συρία, και το μακάβριο ενδιαφέρον στην Τουρκία για τους νεκρούς ξεθύμανε. Πλέον, υπήρχε απλούστερη εξήγηση: Οι νεκροί ήταν μετανάστ(ρι)ες.

2 Αυγούστου: Μέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ρομά, μέρα περισυλλογής κάτω από τις παράγκες

Οικογένειες Ρομά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Σύλλογος Γυναικών Ρομά Δενδροποτάμου Roma Women Association
ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΡΟΜΑ, 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Μέρα περισυλλογής κάτω από τις παράγκες


Η μόρφωση και η εκπαίδευση των Ρομά θα διαμορφώσουν το κοινωνικό αντίβαρο της συνειδητοποίησής τους απέναντι σε κάθε χρήση ρατσιστικών λόγων και συμπεριφορών που εκδηλώνονται και διατυπώνονται καθημερινά στα κάθε λογής δίκτυα επικοινωνίας

Στην καλοκαιρινή ραστώνη στις 2 Αυγούστου χρόνια τώρα μιλάμε για το «Ολοκαύτωμα των Ρομά»... Η στοχοποίηση των Τσιγγάνων-Ρομά ως επικίνδυνης και κατώτερης φυλής και στη συνέχεια οι εκτοπισμοί και η αναγκαστική εργασία ήταν οι πρώτες δράσεις των ναζί με το που ανέβηκαν στην εξουσία. Ακολούθησαν οι πειραματισμοί, κυρίως σε παιδιά και γυναίκες, με αποκορύφωμα την «τελική λύση»: τις μαζικές εκτελέσεις των Ρομά της Ευρώπης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι καταγραφές αποκαλύπτουν 500-600 χιλιάδες.

Συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις για λόγους ιστορικούς να παρατίθενται κάποιες αποφάσεις της ναζιστικής θηριωδίας. Αυτές αναδεικνύουν την τραγωδία που βίωναν επί δύο δεκαετίες οι Σίντι και Ρομά της Γερμανίας και στη συνέχεια, επί πέντε χρόνια, όσα βίωσαν όλοι οι Ρομά της Ευρώπης. Είναι γεγονός ότι ο ναζισμός στη Γερμανία όπως και ο φασισμός σε πολλές χώρες στην Ευρώπη δεν εμφανίστηκαν ως κεραυνός εν αιθρία. Ο Βίλχελμ Ράιχ θα πει ότι μαζί με τα οικονομικά και πολιτικά γεγονότα της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1920 (με κορύφωση το 1929), που κυοφόρησαν τον ναζισμό και τον φασισμό, είναι και η ίδια η καθοδηγούμενη καθημερινότητα και ο ίδιος ο τρόπος ζωής των ανθρώπων που δημιούργησαν το πρόσφορο έδαφος σε αυτά τα φαινόμενα.

Η στοχοποίηση των Ρομά, πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, από το Κέντρο Παρακολούθησης Τσιγγάνων, με 14 χιλιάδες φακέλους ώς το 1925, είναι η μαρτυρία της κοινωνικής αποδοχής. Το κέντρο αυτό το 1933 εντάσσεται άμεσα διοικητικά υπό την επιτήρηση του Ράιχ με την επωνυμία πλέον «Κέντρο για την Καταπολέμηση της μάστιγας των Τσιγγάνων». Το 1938 το κέντρο αυτό έφτασε να διαθέτει και να διαχειρίζεται 18 χιλιάδες φακέλους, οι οποίοι αντιστοιχούσαν στο 80% του πληθυσμού των Σίντι και Ρομά της Γερμανίας. Ταυτόχρονα άλλα κέντρα επιστημονικού και κυρίως ιατρικού, βιολογικού και ανθρωπολογικού ενδιαφέροντος συλλέγουν στοιχεία που αντιστοιχούν σε 400 χιλ. φακέλους. Οι έρευνες και οι καταγραφές των Ρομά αφορούν την καταγωγή και την κατάταξή τους σε κατώτερη και επικίνδυνη φυλή για την ανθρωπότητα και άρα η ζωή τους είναι «ανάξια ύπαρξης». Η μεταβολή από ένα ποινικό δίκαιο που δίνει βαρύτητα στην ποινική πράξη σε ένα ποινικό δίκαιο που δίνει βαρύτητα και επικεντρώνεται στον δράστη και στη φυλή του είναι το κύριο χαρακτηριστικό. Το ότι κάποιος που ανήκει στους Τσιγγάνους γίνεται βασικός παράγοντας αξιολόγησης της πράξης. Η σπουδή των ναζί για τους Ρομά επεκτάθηκε σε κάθε χώρα της Ευρώπης που βρέθηκε υπό ναζιστική κατοχή. Τη ναζιστική συμπεριφορά σε κάθε καταλαμβανόμενη χώρα τη χαρακτηρίζει η απόρριψη και οι έντονες διακρίσεις σε βάρος των Ρομά σε όλα τα επίπεδα. Ο ρατσισμός και ο ναζισμός σε κάθε έμπρακτη εκδήλωσή τους προσπαθούσαν να αποκαλύψουν, με την «προβιά της επιστημοσύνης», μια ουσιοκρατική αντίληψη των τσιγγάνικων πληθυσμών, με αμετάβλητα χαρακτηριστικά εγκληματικότητας. Αυτά επιβάλλονται για το σύνολο των ανθρώπων της ομάδας, που θεωρείται απολύτως ομοιογενής. Οι καταγραφές είναι άπειρες και έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια από ιστορικούς.

Ολοκληρώνοντας την προσέγγιση του γεγονότος και τη δυναμική που προσδίδει η Μέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ρομά, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι οι επετειακές διαστάσεις ενός γεγονότος, που πραγματοποιούνται μόνον ως ένδειξη τιμής, όσο σημαντική κι αν είναι και αυτή η διαδικασία, είναι πολλές φορές ελλιπείς ως μορφωτικές διαδικασίες και ελλοχεύουν κίνδυνοι διδακτικών εκτροπών, που ξεστρατίζουν από τον στόχο της συνειδητοποίησης στο σήμερα. Ο Τσβετάν Τοντόροφ απέναντι στην αόριστη χρήση του χρέους και της απόδοσης τιμής ως χρέους θα πει: «Γι’ αυτό είμαι εχθρικός προς την ιδέα να υπάρχει ένα γενικό και αόριστο χρέος μνήμης και ότι αρκεί να θυμόμαστε το παρελθόν ώστε όλα να πηγαίνουν καλύτερα στο παρόν. Ολα εξαρτώνται από τη συνειδητή χρήση της μνήμης».

Τα Μεσογειακά Φτερά του Υποκόσμου: Πώς μια ελληνική αεροπορική εταιρεία συνδέεται με καταζητούμενους διακινητές όπλων, ναρκωτικών και μεταναστών στη Συρία και τη Λιβύη, που κυκλοφορούν σαν ελεύθερα πουλιά (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Τα Μεσογειακά Φτερά του Υποκόσμου

Πώς μια ελληνική αεροπορική εταιρεία συνδέεται με καταζητούμενους διακινητές όπλων, ναρκωτικών και μεταναστών στη Συρία και τη Λιβύη, που κυκλοφορούν σαν ελεύθερα πουλιά. 

Έρευνα: Ιωάννα Λουλούδη, Νίκος Μορφονιός (MIIR), Mohammad Bassiki (SIRAJ), Sofia Turati, Lorenzo Di Stasi 

Εικονογράφηση: Κωνσταντίνα Μαλτεπιώτη 

Το απόγευμα της Δευτέρας 30 Ιουνίου 2025 προσγειώθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Δαμασκού ένα αεροπλάνο της ελληνικής αεροπορικής εταιρείας Air Mediterranean. Ήταν η πρώτη επιβατική πτήση που πραγματοποιήθηκε από την Αθήνα προς την πρωτεύουσα της Συρίας μετά την πτώση του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Την πτήση της -ομολογουμένως άγνωστης στο ελληνικό κοινό- εταιρείας και τους ενθουσιώδεις επιβάτες της υποδέχτηκε αντιπροσωπεία, η οποία αποτελούνταν από τον επιτετραμένο της Ελληνικής Πρεσβείας στη Δαμασκό, κ. Εμμανουήλ Κακαβελάκη, εκπροσώπους της συριακής Αρχής Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά και έναν άγνωστο άνδρα ντυμένο στα λευκά, που αναφέρεται ως πρόεδρος μίας εταιρείας με έδρα τον Λίβανο, ονόματιArkhos”.

Αργότερα, ντυμένος με μαύρο κοστούμι, κατά τη διάρκεια εορταστικής εκδήλωσης στη Δαμασκό για την έναρξη των νέων δρομολογίων της Air Mediterranean προς τη Συρία, μέσω Αθήνας, από Βιέννη, Κολωνία και Βερολίνο, ο ίδιος άντρας θα δήλωνε: «Οι μεγάλες εταιρείες είχαν εμπόδια στον προγραμματισμό πτήσεων προς τη Συρία, αλλά εμείς ως ιδιωτική εταιρεία από την Ελλάδα τα αποφύγαμε».

02 Αυγούστου 2025

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch): ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν μετατρέψει τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα σε «τακτικά μακελειά» ενώ η Γάζα πεθαίνει από πείνα

 

HRW: ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν μετατρέψει τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα σε «τακτικά μακελειά»

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) δημοσίευσε έκθεση σχετικά με το σύστημα «ανθρωπιστικής βοήθειας» που διαχειρίζονται ΗΠΑ και Ισραήλ στη Γάζα, Gaza Humanitarian Foundation (GHF), χαρακτηρίζοντάς το «ελαττωματικό» και «στρατιωτικοποιημένο», το οποίο έχει μετατρέψει τα κέντρα διανομής αγαθών σε «τακτικά μακελειά».

Η οργάνωση καταγγέλει ότι οι ισραηλινές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και οι ιδιωτικοί εργολάβοι έχουν θεσπίσει ένα ελαττωματικό, στρατιωτικοποιημένο σύστημα διανομής βοήθειας, το οποίο έχει μετατρέψει τη διανομή βοήθειας σε «τακτικά μακελειά».

Επίσης, τονίζει ότι η δεινή ανθρωπιστική κατάσταση που επικραττεί στην Παλαιστίνη είναι άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης της πείνας των αμάχων ως όπλου πολέμου από το Ισραήλ, το οποίο αποτελεί έγκλημα πολέμου. Ταυτόχρονα, είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης σκόπιμης στέρησης βοήθειας και βασικών υπηρεσιών από το Ισραήλ, η οποία ισοδυναμεί με έγκλημα κατά της ανθρωπότητας εξόντωσης και πράξεις γενοκτονίας.

Η οργάνωση καλεί τα κράτη να ασκήσουν πίεση στις ισραηλινές αρχές να σταματήσουν αμέσως τη χρήση θανατηφόρας βίας για τον έλεγχο των μαζών εναντίον των Παλαιστινίων αμάχων, να άρουν τις παράνομες αυστηρές περιοριστικές διατάξεις του Ισραήλ σχετικά με την είσοδο της βοήθειας, και οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να αναστείλουν αυτό το «ελαττωματικό» σύστημα διανομής.

Αντ’ αυτού, υπογραμμίζει ότι θα πρέπει να επιτραπεί στον ΟΗΕ και σε άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις να συνεχίσουν τη διανομή βοήθειας σε όλη τη Γάζα σε μεγάλη κλίμακα και χωρίς περιορισμούς, καθώς έχουν αποδείξει ότι είναι σε θέση να τροφοδοτήσουν τον πληθυσμό σύμφωνα με τα ανθρωπιστικά πρότυπα και όπως απαιτείται από τις δεσμευτικές αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου στη δίκη της Νότιας Αφρικής κατά του Ισραήλ για γενοκτονία.

Σημειώνεται ότι το σύστημα υπό την ηγεσία του ΟΗΕ παραμένει σε λειτουργία, αλλά υπόκειται σε σημαντικούς περιορισμούς από τις ισραηλινές αρχές, συμπεριλαμβανομένου του ποσού και του είδους της βοήθειας που επιτρέπεται να εισέλθει και του προορισμού της.

Οι ισραηλινές δυνάμεις ανοίγουν τακτικά πυρ κατά πεινασμένων Παλαιστινίων

Η οργάνωση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής που βρίσκονται στις εγκαταστάσεις του νέου συστήματος «διανομής βοήθειας» που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ στη Γάζα, έχουν ανοίξει τακτικά πυρ εναντίον πεινασμένων Παλαιστινίων αμάχων, πράξεις που συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και εγκλήματα πολέμου.

Σχεδόν καθημερινά σημειώνονται περιστατικά με πολυάριθμα θύματα στις τέσσερις τοποθεσίες που λειτουργεί η Gaza Humanitarian Foundation (GHF), η οποία συνεργάζεται με τον ισραηλινό στρατό κατοχής.

Καταπέλτης η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ενάντια στην κυβερνητική παραβίαση του διεθνούς δικαίου με την αναστολή αιτήσεων ασύλου

Antonis Zouridakis / SOOC

Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ενάντια στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου με την αναστολή αιτήσεων ασύλου

Επεξηγηματικό σημείωμα δημοσίευσε την Τετάρτη 30 Ιουλίου η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του ανθρώπου, αναλύοντας τους λόγους που η αναστολή αιτήσεων ασύλου αποτελεί παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. «Η επίκληση των λόγων εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας (και ήδη άρθρο 79 του ν. 5218/2025) δεν εναρμονίζεται με το περιεχόμενο των εν λόγω άρθρων της Σύμβασης της Γενεύης» τονίζει στο κείμενο της η ΕΕΔΑ.

Όπως ενημερώνουν αρχικά οι συντάκτες/τριες του σημειώματος: «H ΕΕΔΑ με έκπληξή της, κατόπιν σχετικών ανακοινώσεων του Πρωθυπουργού στη Βουλή, διαπίστωσε ότι κατατέθηκε τροπολογία του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου σε άσχετο νομοσχέδιο το οποίο βρισκόταν προς συζήτηση στη Βουλή την Πέμπτη 10 Ιουλίου 2025».

Η τροπολογία, δηλαδή, συντάχθηκε και ψηφίστηκε, χωρίς να ερωτηθεί το ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο της ελληνικής Πολιτείας και Εθνικός Θεσμός σε θέματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που λειτουργεί βάσει κανονισμού των Ηνωμένων Εθνών.

Η ΕΕΔΑ υπογραμμίζει, εκ των προτέρων, ότι «την καίρια σημασία της προστασίας του δικαιώματος πρόσβασης στο άσυλο και της απαγόρευσης επαναπροώθησης. Πρόκειται για κανόνες που κατοχυρώνονται ρητά σε διεθνή και ευρωπαϊκά συμβατικά κείμενα και αποτελούν θεμελιώδη πυλώνα του διεθνούς προσφυγικού δικαίου και του διεθνούς δικαίου δικαιωμάτων του ανθρώπου, στα οποία έχουν οικοδομηθεί η παγκόσμια και ευρωπαϊκή κοινότητα (βλ. αναλυτικότερα τις πάγιες θέσεις της ΕΕΔΑ στο Κεφ. Β’)».

Στη συνέχεια, εξηγεί πως «το παρόν επεξηγηματικό σημείωμα της ως άνω Δήλωσης της ΕΕΔΑ για την αναστολή του ασύλου εστιάζει στα ζητήματα παρεκκλίσεων, κατάστασης ανάγκης και εργαλειοποίησης, ούτως ώστε να διευκρινιστούν τα εν λόγω ζητήματα και να υπογραμμιστεί εμφατικά η αδιαπραγμάτευτη θέση της ΕΕΔΑ για την προστασία των ως άνω δικαιωμάτων και αρχών. Η ΕΕΔΑ θα ήθελε να τονίσει ότι, όπως αναφέρεται ρητά και στη Δήλωσή της, η αναστολή του ασύλου -όπως εμπεριέχεται στο άρθρο 79 του ν. 5218/2025- παραβιάζει ευθέως το διεθνές δίκαιο το οποίο δεσμεύει την Ελλάδα».

Σύμβαση της Γενεύης για το Καθεστώς των προσφύγων

Όπως σημειώνει η ΕΕΔΑ: «Το άρθρο 33 της Σύμβασης για το Καθεστώς των Προσφύγων αποτυπώνει την αρχή της μη επαναπροώθησης, η οποία βρίσκεται στον πυρήνα του διεθνούς προσφυγικού δικαίου, ως θεμελιώδης υποχρέωση των Συμβαλλόμενων Κρατών».

«Η εν λόγω αρχή συνδέεται και με το δικαίωμα αναζήτησης και απόλαυσης ασύλου σε άλλες χώρες λόγω διώξεων, όπως ορίζεται στο Άρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ αντικατοπτρίζει τη δέσμευση της διεθνούς κοινότητας να διασφαλίζει σε όλα τα άτομα την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στη ζωή, στην απαλλαγή από βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία, και στην ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου» συμπληρώνει.

Προειδοποιεί, έτσι, ότι «αυτά και άλλα δικαιώματα απειλούνται όταν ένας πρόσφυγας επιστρέφεται σε χώρα όπου διώκεται ή κινδυνεύει. Άλλωστε, η μη επαναπροώθηση έχει οριστεί σε μια σειρά διεθνών κειμένων για την προστασία των προσφύγων, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε περιφερειακό επίπεδο, ενώ ισχύει, όχι μόνο για τη χώρα καταγωγής, αλλά και για οποιαδήποτε χώρα όπου ένα άτομο έχει λόγους να φοβάται τη δίωξη».

«Η επίκληση των λόγων εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας (και ήδη άρθρο 79 του ν. 5218/2025) δεν εναρμονίζεται με το περιεχόμενο των εν λόγω άρθρων της Σύμβασης» ξεκαθαρίζει.

Τα περί απειλής της «Εθνικής Ασφάλειας»

Ενοικιαστές/Ενοικιάστριες: «Κοινωνική κατοικία» χωρίς στεγαστική πολιτική;

«Κοινωνική κατοικία» χωρίς στεγαστική πολιτική;

Η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας επιχειρεί, με άρθρο της στην Καθημερινή, να παρουσιάσει την κυβερνητική πολιτική ως στροφή προς την «κοινωνική κατοικία». Παραδόξως, το άρθρο δημοσιεύεται ακριβώς τη μέρα που η κυβέρνηση θεσπίζει fast-track εξώσεις για όλους τους ενοικιαστές, οι οποίοι πλέον μπορούν να βρεθούν στον δρόμο σε έναν μήνα, ακόμα και όταν είναι συνεπείς στην πληρωμή του ενοικίου. Ακόμα κι αν προσπεράσουμε την αντι-κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης, είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις της υπουργού στοχεύουν στην επικοινωνιακή διαχείριση της στεγαστικής κρίσης, και όχι στην αντιμετώπισή της.

Η Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης με ανακοίνωση της σχολιάζει την κυβερνητική αφήγηση, τονίζοντας πως “δεν υπάρχει «κοινωνική κατοικία» χωρίς συνεκτική και μακροπρόθεσμη στεγαστική πολιτική. Η κοινωνική κατοικία δεν είναι «πρόγραμμα», ούτε «πιλοτική δράση». Είναι θεσμός, και ως τέτοιος απαιτεί σαφή ορισμό, θεσμική κατοχύρωση και συγκεκριμένο στρατηγικό σχεδιασμό. Η Ελλάδα, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, δεν διαθέτει κεντρική στρατηγική για την κατοικία, ούτε καν έναν νομικά κατοχυρωμένο ορισμό για το τι συνιστά «κοινωνική κατοικία». Η κυβέρνηση συνεχίζει να προχωράει στα τυφλά: νομοθετεί, εξαγγέλλει και χρηματοδοτεί παρεμβάσεις χωρίς κανένα αξιόπιστο σύστημα παρακολούθησης των στεγαστικών αναγκών, χωρίς δημόσια προσβάσιμα στοιχεία για το ποιο είναι το διαθέσιμο απόθεμα, πού βρίσκεται και ποιοι το χρειάζονται. Αυτά τα αποσπασμάτικα «μέτρα» και «προγράμματα» δεν ξεκινούν από την καταγραφή των στεγαστικών μας αναγκών, αφου στόχος τους δεν είναι η κοινωνική δικαιοσύνη αλλά η εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων”.

“Η «κοινωνική αντιπαροχή» είναι μεταμφιεσμένη ιδιωτικοποίηση. Αυτό το εργαλείο, που εξαγγέλλεται ως «καινοτόμο», είναι στην πραγματικότητα παλιό και γνωστό. Όπως και με τα προγράμματα «Σπίτι μου» και «Ανακαινίζω-Νοικιάζω», δημόσιοι πόροι παραχωρούνται σε ιδιώτες, με πρόσχημα την κοινωνική ωφέλεια. Η λεγόμενη «κοινωνική αντιπαροχή» προβλέπει την παραχώρηση του 70% δημόσιας γης σε ιδιώτες, και παραδίδει ακόμα και τον έλεγχο των «κοινωνικών κατοικιών» στους εργολάβους με ασαφείς προϋποθέσεις. Δεν πρόκειται για κοινωνική κατοικία, αλλά για real estate με κοινωνικό άλλοθι. Η κοινωνική πλειοψηφία αποκλείεται από αυτές τις κατοικίες: ούτε η τιμή, ούτε οι όροι, ούτε η ποιότητα αντιστοιχούν στις ανάγκες μας. Και δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τη μακροχρόνια διατήρηση αυτών των κατοικιών υπό κοινωνικό έλεγχο.

Η χρηματοδότηση είναι ανεπαρκής και προσχηματική. Η υπουργός πανηγυρίζει για 120 εκατομμύρια ευρώ που θα διοχετευθούν σε προγράμματα στέγασης, τα οποία αντιστοιχούν σε μόλις 1.000 κατοικίες πανελλαδικά – μια σταγόνα στον ωκεανό στη χώρα που αντιμετωπίζει την οξύτερη στεγαστική κρίση στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση διοχετεύει πολλαπλάσια ποσά από το Ταμείο Ανάκαμψης σε άλλες πολιτικές – από τουριστικές υποδομές μέχρι ιδιωτικές επενδύσεις – ενισχύοντας έτσι τους ίδιους παίκτες που παράγουν τη στεγαστική κρίση. Αντί να χρηματοδοτηθεί μια νέα δημόσια πολιτική για τη στέγαση, βλέπουμε ψίχουλα για την κοινωνική κατοικία και πακτωλό χρημάτων για τα γνωστά οικονομικά συμφέροντα.

Αντί για κατοχύρωση του δικαιώματος στη στέγη, επικοινωνιακή διαχείριση της στεγαστικής κρίσης. Η κυβέρνηση διαφημίζει την «κοινωνική κατοικία» χωρίς να αναγνωρίζει την ανάγκη για απο-εμπορευματοποίηση της στέγης, χωρίς να αμφισβητεί το μοντέλο που μας έφερε ως εδώ, χωρίς να διασφαλίζει θεσμικά δικαιώματα για τους ενοικιαστές, χωρίς να βάζει φρένο στην αισχροκέρδεια των εκμισθωτών, των μεσιτών και των επενδυτών. Τα μέτρα που εξαγγέλλονται είναι και πάλι αποσπασματικά, προσανατολισμένα στο ιδιωτικό κέρδος, και δεν απαντούν στις ανάγκες μας”, τονίζει η Ένωση, και συνεχίζει:

Η κυβέρνηση της ΝΔ και η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση

Stringer / SOOC

Η κυβέρνηση της ΝΔ και η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει περίτρανα ότι η ιδιωτικοποίηση των πάντων είναι ίσως η βασικότερη πτυχή του ενδιαφέροντός της. Μία από τις πιο κρίσιμες πτυχές αυτής της πολιτικής είναι η επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέχρι το σύστημα Μητσοτάκη, υπήρχε συναίνεση, ακόμα και στο αστικό τμήμα του πολιτικού φάσματος, ότι πλήρης ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης χωρίς αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος δεν μπορούσε να υπάρξει. Ωστόσο, με τη σύμπραξη του ΣτΕ, το σύστημα Μητσοτάκη κατόρθωσε να επιτρέψει – με μία ακόμα εκτροπή – τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων.

γράφει η Μαντώ Μανώλη, μέλος του Δ.Σ. του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής ΕΚΠΑ

Όμως, η ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν είναι από μόνη της αρκετή. Πριν και μετά την νομοθέτησή τους, η κυβέρνηση φρόντισε και φροντίζει να πάρει σειρά μέτρων για την εξασφάλιση της πελατείας τους.

Το πρώτο εξ αυτών ήταν η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Κάθε χρόνο, δεκάδες χιλιάδες παιδιά πετιούνται εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης λόγω της ΕΒΕ. Την ίδια στιγμή μια σειρά από ιδρύματα, κυρίως της περιφέρειας – αλλά όχι μόνο – μένουν χωρίς εισακτέους, επίσης λόγω της ΕΒΕ και απειλούνται με συγχωνεύσεις και κλείσιμο. Ο κόφτης της ΕΒΕ δεν υπακούει σε καμία λογική, πέρα από το να στραφούν τα παιδιά που δεν πετυχαίνουν να μπουν στο δημόσιο πανεπιστήμιο σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο – πλέον, από Σεπτέμβρη, ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Ο δεύτερος γύρος μέτρων αφορά στην εφαρμογή των διαγραφών στα ν+2 έτη φοίτησης, αλλά και στο νομοσχέδιο του αυταρχισμού που τώρα κατατέθηκε και θα πάει για ψήφιση για μια ακόμα φορά μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Όλο το πλέγμα αυτών των ρυθμίσεων, που έχουν ενιαία λογική, καταλήγουν στο να δυσχεράνουν τόσο πολύ τη λήψη πτυχίου από το δημόσιο πανεπιστήμιο, που θα καταλήξουν να στρέψουν έναν σημαντικό όγκο μαθητών ή και φοιτητών στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αν υλοποιηθούν οι μαζικές διαγραφές μετά την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, σίγουρα ένα τμήμα των διαγραφέντων θα προσανατολιστεί να αγοράσει ένα πτυχίο από τα ιδιωτικά. Αντίστοιχα μπορεί να κάνουν φοιτητές που ήδη από τώρα συνειδητοποιούν ότι είναι πιθανό πως η λήψη πτυχίου στα ν+2 έτη είναι αδύνατο έργο.

Την ίδια στιγμή, οι αυταρχικές ρυθμίσεις του κατατεθέντος νομοσχεδίου βάζουν ακόμα περισσότερα φίλτρα που προστίθενται στο ν+2. Η πειθαρχική ποινή της αναστολής φοιτητικής ιδιότητας για ψύλλου πήδημα, αλλά και η ποινή της διαγραφής και μάλιστα με πειθαρχικό όργανο τον Υπουργό Παιδείας, η αναστολή ως περιοριστικός όρος για σειρά πλημμελημάτων, οι ποινές στέρησης εξεταστικών ακόμα και για υποψία αντιγραφής, εάν εφαρμοστούν, σημαίνουν αυτόματα, για όσους ξέρουν τα δημόσια πανεπιστήμια, τεράστιες δυσκολίες για τους φοιτητές.

Ενώ στο δημόσιο πανεπιστήμιο δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός περιορισμού της καθηγητικής αυθαιρεσίας πέρα από τους αγώνες των φοιτητών, εισάγονται μηχανισμοί που ποινικοποιούν αυτούς τους αγώνες. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών, οι απαιτήσεις των καθηγητών που, σε πολλές περιπτώσεις παραβιάζουν ακόμα και την κοινή λογική – πχ απαιτήσεις για σύνθετους υπολογισμούς που κανένας πλέον δεν εκτελεί χωρίς την υποστήριξη της τεχνολογίας ή και της τεχνητής νοημοσύνης, αυξάνονται και οδηγούν σε τεράστιες δυσκολίες. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα, ούτε απλή υπόθεση, αλλά αποδεικνύεται από τα ποσοστά αποτυχίας σε πάρα πολλά μαθήματα, αλλά και από τον μέσο όρο αποφοίτησης σε μια σειρά σχολές. Οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν και είναι ο μόνος παράγοντας που έχει κατορθώσει να επιβάλει ελάφρυνση των όρων σπουδών, κανονικοποίηση στα μαθήματα με ακραία ποσοστά αποτυχίας, να μπει φρένο σε καθηγητές που, είτε για λόγους επιστημονισμού, είτε απλής αντιπάθειας είτε εχθρότητας λόγω πολιτικής ή συνδικαλιστικής δράσης, κρατάνε ομήρους τους φοιτητές για αμέτρητο αριθμό εξεταστικών. Αυτοί οι αγώνες των συλλόγων εγκληματοποιούνται με το νέο νομοσχέδιο.

Προανακριτική επιτροπή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ολκής από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Μητσοτάκης- βουλευτές Νέας Δημοκρατίας
EUROKINISSI

Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ολκής

Αυτό που έγινε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη ξημερώματα δεν είναι μια απλή κοινοβουλευτική παρασπονδία, η οποία μπορεί να ξεπεραστεί. Είναι ένα καραμπινάτο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που κατέλυσε κάθε έννοια δημοκρατίας μέσα στον ίδιο τον ναό της. Το Σύνταγμα κουρελιάστηκε και ο κανονισμός της Βουλής πετάχτηκε στα σκουπίδια.

Την επιστημονική -συνταγματική- νομική πλευρά του ζητήματός της εξηγεί με επάρκεια ο Ευάγγελος Βενιζέλος και δεν χρειάζεται στη δική του ανάλυση να προστεθεί το ελάχιστο. Αλλά στη βάση αυτής της ανάλυσης αναδεικνύεται το φλέγον πολιτικό ζήτημα της πλήρους διαπόμπευσης των θεσμών. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο.

Για ποιο λόγο; Για να έχει ο κύριος Μητσοτάκης τον απόλυτο έλεγχο των βουλευτών του κόμματός του ότι θα ψηφίσουν την κομματική γραμμή: όχι προανακριτική, όχι αναζήτηση ποινικών ευθυνών σε βάρος της κυβέρνησής του και ειδικότερα σε βάρος των υπουργών Βορίδη και Αυγενάκη για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δηλαδή μία ακόμη παραβίαση του Συντάγματος που προβλέπει την ανεξαρτησία της βούλησης των βουλευτών, την οποία δεν υποτάσσει σε καμία κομματική γραμμή.

Πώς έγινε αυτό κατορθωτό; Μέσω της επιστολικής ψήφου. Που ναι μεν δεν δόθηκε σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις του κανονισμού της Βουλής αλλά και που στη συγκεκριμένη περίπτωση αποδεικνύεται πως είναι μια διάτρητη ψήφος. Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο έπρεπε να ψηφίσουν οι βουλευτές του για να αποδοκιμάσουν τις προτάσεις της αντιπολίτευσης για σύσταση προανακριτικής, ο ίδιος απέδειξε με τον πιο τρανταχτό τρόπο πως η επιστολική ψήφος μπορεί να ελέγχεται. Αλλιώς γιατί να την έχει τόσο πολλή ανάγκη εμποδίζοντας τη φυσική παρουσία των βουλευτών στη συγκεκριμένη διαδικασία, κάτι που έγινε μία ημέρα πριν για τη σύσταση εξεταστικής;

Ο διασυρμός των θεσμών αποκτά ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση εφάρμοσε την επιστολική ψήφο στις ευρωεκλογές και θέλει να την εφαρμόσει και στις εθνικές εκλογές. Μια κυβέρνηση που κουρελιάζει μια δυνατότητα άλλου τρόπου ψηφοφορίας από τον καθιερωμένο και το πράττει αυτό μέσα στον ναό της Δημοκρατίας είναι απολύτως βέβαιο πως θα το πράξει και μέσα στην κοινωνία ή θα επιχειρήσει να το πράξει.

01 Αυγούστου 2025

Σε 24ωρη απεργία σήμερα, 1 Αυγούστου 2025, οι διανομείς της Wolt

Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Σε 24ωρη απεργία σήμερα οι διανομείς της Wolt

Σε 24ωρη απεργία προχωρούν σήμερα 1η Αυγούστου οι διανομείς της Wolt ενάντια στις δύσκολες συνθήκες εργασίας και την καταπάτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Κυρίαρχο αίτημα τους αποτελεί η υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Το σωματείο καλεί, επίσης, σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 12.00 έξω από KFC της λεωφόρου Κηφισίας και Αλεξάνδρας.

Οι διανομείς καταγγέλλουν ότι μειώνονται διαρκώς οι απολαβές τους, καθώς η αμοιβή ανά παραγγελία έχει υποχωρήσει από τα 2 ευρώ στο 1,10 ευρώ. Σημειώνεται ότι ενώ η εταιρεία ισχυρίζεται ότι αυτή η μικρή πληρωμή αφορά συγκεκριμένο αριθμό διαδρομών, αρχίζει να γενικεύεται.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι διανομείς αναφέρουν ακόμα ότι η Wolt πραγματοποιεί αιφνιδιαστικές διακοπές συνεργασιών με αφορμή ανύπαρκτα «παράπονα πελατών».

Ορισμένα από τα αιτήματα των διανομέων είναι: βασικό ωρομίσθιο, κάλυψη σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος ή ασθένειας για τους freelancers, μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια, αποζημίωση ημερομισθίου σε ακραίες καιρικές συνθήκες και απευθείας πρόσληψη όλων των διανομέων που απασχολούνται μέσω εργολάβων.

Οι εργαζόμενοι τονίζουν ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσουν: «Δυναμώνουμε τον αγώνα μας. Δεν ανεχόμαστε άλλο τη συνεχή πίεση, τις μειώσεις, την απαξίωση του κόπου μας».

 


ΠΗΓΗ

Νερό: Αντιεπιστημονικές και με στόχο την ιδιωτικοποίηση οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού - Του Γιάννη Μυλόπουλου*

Πηγή: Pexels

Νερό / Αντιεπιστημονικές και με στόχο την ιδιωτικοποίηση οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού

Το «Εθνικό Σχέδιο για το Νερό» που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός δεν είναι παρά ένας προάγγελος για την ιδιωτικοποίηση του νερού της ύδρευσης.

Στις κυβερνητικές εξαγγελίες υπάρχουν κραυγαλέα αντιεπιστημονικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι δηλώνουν ξεκάθαρα την εκ του πονηρού πρόθεση της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει, δια της συγχώνευσης, τις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης.

Και μέσω της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΥΑ να ιδιωτικοποιήσει, εμμέσως πλην σαφώς, το νερό της ύδρευσης.

Η πρώτη αντιεπιστημονική πρόβλεψη στο λεγόμενο Εθνικό Σχέδιο για το Νερό που παρουσίασε ο πρωθυπουργός, έχει να κάνει με μια ηχηρή αντίφαση, όσον αφορά στον χαρακτηρισμό του ως δημόσιου αγαθού.

Ενώ εισαγωγικά το νερό χαρακτηρίζεται ευθέως ως δημόσιο αγαθό, στις προτάσεις βλέπουμε την πρόθεση συγχώνευσης των ΔΕΥΑ και αντικατάστασής τους από έναν οργανισμό – επιχείρηση, η δομή της οποίας δεν δηλώνεται καθαρά, (γιατί άραγε;), ότι θα είναι δημόσια.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, ο φορέας διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιος και αυτός. Δεν νοείται, δηλαδή, ένα δημόσιο αγαθό να υφίσταται διαχείριση με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αγοραίες σχέσεις και εμπορικές ή επιχειρηματικές συμφωνίες.

Η πρώτη εκ του πονηρού πρόβλεψη, λοιπόν, είναι η πρόθεση διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού με φορείς που δεν θα είναι δημόσιοι ή δημοτικοί.

Ο δεύτερος αντιεπιστημονικός ισχυρισμός αφορά στην επίρριψη της ευθύνης για τη λειψυδρία στην δήθεν κακή πολιτική, λόγω κατακερματισμού,  των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης.

Τη στιγμή που είναι επιστημονικά αποδεκτό διεθνώς ότι για τη λειψυδρία ευθύνεται η απουσία υδραυλικών έργων προσαρμογής στις κλιματικές και υδρολογικές συνθήκες, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής διαχείρισης του νερού σε επίπεδο λεκάνης απορροής.

Δυο ευθύνες της κεντρικής κυβέρνησης και της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είναι και οι μόνες αρμόδιες για τη χρηματοδότηση των έργων διαχείρισης των υδατικών πόρων.

Μια ματιά στην κατανομή των δεκάδων δις του Ταμείου Ανάκαμψης που διαχειρίστηκε η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια μέσω των υπουργείων και μέσω των περιφερειών, αποδεικνύει τις ελάχιστες επενδύσεις που έγιναν για νέα έργα προσαρμογής στις συνθήκες της κλιματικής αλλαγής, καθώς και για εγγειοβελτιωτικά και υδραυλικά έργα διαχείρισης, δηλαδή συλλογής, αποθήκευσης και μεταφοράς του νερού, όπως και για έργα αντιπλημμυρικής προστασίας.

Αντίστοιχα, μια ματιά στις νομοθετικές προβλέψεις της τελευταίας εξαετίας, δείχνει και το μηδενικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για δημόσιες πολιτικές και για δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της διαχείρισης του νερού.

Δεν φταίνε οι ΔΕΥΑ, συνεπώς, για τη λειψυδρία σήμερα.

Φταίει ότι οι ΔΕΥΑ δεν στηρίχθηκαν οικονομικά και δεν ενισχύθηκαν με προσωπικό.

Κι ακόμη φταίει ότι η διαχείριση του νερού αφέθηκε στο έλεος των συνθηκών της κλιματικής αλλαγής, χωρίς δημόσιες πολιτικές για το πιο πολύτιμο δημόσιο αγαθό και χωρίς δημόσιες επενδύσεις για υδραυλικά έργα διαχείρισης και εξοικονόμησής του.

Ειδική Αγωγή: Για την κυβέρνηση, οι ανάγκες των παιδιών λογίζονται ως κόστος

Με τις διατάξεις για την Ειδική Αγωγή, που περιλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο του ΥΠΑΙΘΑ, οι ανάγκες των παιδιών λογίζονται ως κόστος.

Η πολυδιαφημισμένη «συμπερίληψη» είναι στην ουσία η υπονόμευση της μαθησιακής και παιδαγωγικής ανάγκης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να στηρίζονται ολόπλευρα.

Συγκεκριμένα με το άρθρο 117:

  • Ο θεσμός της παράλληλης στήριξης ουσιαστικά καταργείται στην πράξη και ακυρώνεται ο εξατομικευμένος χαρακτήρας της παρέμβασης, αφού ένας εκπαιδευτικός καλείται να υποστηρίξει όλα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες της τάξης ταυτοχρόνως.
  • Περιορίζεται παραπέρα η δυνατότητα της μείωσης του μέγιστου αριθμού μαθητών στις τάξεις που φοιτούν παιδιά με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Συγκεκριμένα, ορίζεται, ότι δεν θα γίνεται καμία μείωση του μέγιστου αριθμού, αν στο σχολείο υπάρχει Τμήμα Ενταξης ή εκπαιδευτικός παράλληλης στήριξης. Οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, καλούνται να εφαρμόσουν εξατομικευμένη στήριξη (!) σε τάξεις 25 μαθητών στην Πρωτοβάθμια ή 27 και 28 μαθητών στη Δευτεροβάθμια.
  • Προωθείται η αλλαγή της αποστολής και της λειτουργίας των Τμημάτων Ενταξης ως διακριτή δομή εντός του σχολείου. Ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ενταξης προβλέπεται να υποστηρίζει τους μαθητές εντός του περιβάλλοντος των τάξεων, ενώ η υποστήριξη σε ιδιαίτερο χώρο υλοποιείται μόνο εφόσον το επιβάλλουν οι ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών. Με αυτό τον τρόπο υποβαθμίζεται ο ιδιαίτερος υποστηρικτικός και εξατομικευμένος ρόλος του ειδικού εκπαιδευτικού, παραβλέποντας το γεγονός ότι τα Τμήματα Ενταξης και Παράλληλης Στήριξης, είναι δύο διαφορετικές υποστηρικτικές μορφές και εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες.
  • Διατηρούνται οι απαράδεκτοι περιορισμοί στα Τμήματα Ενταξης ως προς τον αριθμό και την ειδικότητα εκπαιδευτικών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Στα Τμήματα Ενταξης σχολείων με κάτω από 250 μαθητές, δεν προβλέπεται εκπαιδευτικός ΠΕ04 και οι μαθητές θα διδάσκονται μόνο φιλολογικά μαθήματα και μαθηματικά, γεγονός που τους αποκλείει από τη μελλοντική κατεύθυνση σε φυσικές επιστήμες.
  • Οι σχολικοί νοσηλευτές μετατρέπονται σε προσωπικό πολλαπλών χρήσεων (άρθρο 151). Ενας μόνο σχολικός νοσηλευτής καλείται να καλύψει όμορα σχολεία , που απέχουν μεταξύ τους 100 μέτρα (σ.σ. αρχικά προβλεπόταν 500 μέτρα).

Αυτό, πρακτικά σημαίνει, ότι τουλάχιστον η μία σχολική μονάδα θα παραμένει χωρίς επαρκή υγειονομική υποστήριξη, καθώς προκύπτει αναπόφευκτα διαμοιρασμός του ωραρίου, όπου κάποιες ημέρες ή ώρες ο σχολικός νοσηλευτής θα βρίσκεται στο ένα σχολείο, αφήνοντας το άλλο ακάλυπτο. Ετσι δεν διασφαλίζεται σταθερή, συνεχής και άμεση φροντίδα. Οι συχνές μετακινήσεις και η απομάκρυνση από τη σχολική μονάδα αυξάνουν δραματικά την πιθανότητα σφάλματος και μειώνουν τη δυνατότητα άμεσης αντίδρασης, ενώ κατά την απουσία του ο σχολικός νοσηλευτής χάνει κρίσιμες πληροφορίες ή σημάδια επιδείνωσης της υγείας των μαθητών. Πρόκειται δηλαδή για ζήτημα που αφορά την ίδια την ασφάλεια των παιδιών, ενώ υπονομεύεται η αρχή της σταθερής και εξατομικευμένης υποστήριξης σε μαθητές με αναπηρία ή χρόνιες παθήσεις, και επιπλέον ακυρώνεται το ισχύον θεσμικό πλαίσιο που ενισχύει την ανάγκη για αποκλειστική ημερήσια παρουσία του σχολικού νοσηλευτή.

Για τον όψιμο “αντι-αντισημιτισμό” των ημερών μας - Του Δημήτρη Χριστόπουλου (VIDEO)

Για τον όψιμο “αντι-αντισημιτισμό” των ημερών μας

Οσοι εντοπίζουν “αντισημιτισμό” σε κάθε αντίδραση εναντίον του Ισραήλ είναι άνθρωποι τριών κατηγοριών, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη Δύση. 

 

Στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, ο Σάυλοκ, ένας Εβραίος τοκογλύφος, αποτελεί ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του έργου. Είναι αντιφατικός o Σάυλοκ. Από τη μία παρουσιάζεται ως σκληρός και εκδικητικός. Δανείζει χρήματα στον έμπορο Αντόνιο για χάρη ενός φίλου του, αλλά θέτει έναν ανάλγητο όρο: αν αυτός δεν επιστρέψει τα χρήματα στην ώρα τους, ο Σάυλοκ έχει το δικαίωμα να κόψει μία λίβρα σάρκα από το σώμα του. Όταν ο Αντόνιο αδυνατεί να πληρώσει, επιμένει να εφαρμόσει τον όρο, οδηγώντας σε μια δραματική δίκη.

Από την άλλη αποκαλύπτει την ανθρώπινη πλευρά του, ειδικά μέσα από τον διάσημο μονόλογό του:

«Είμαι Εβραίος. Δεν έχει μάτια ο Εβραίος; Δεν έχει χέρια, όργανα, διαστάσεις, αισθήσεις, συναισθήματα, πάθη; Δεν τρέφεται με την ίδια τροφή, δεν πληγώνεται από τα ίδια όπλα, δεν αρρωσταίνει από τις ίδιες αρρώστιες, δεν γιατρεύεται με τα ίδια φάρμακα, δεν ζεσταίνεται και δεν κρυώνει από τον ίδιο χειμώνα και το ίδιο καλοκαίρι όπως ο Χριστιανός;»

Ο αντισημιτισμός έχει βαθιές ρίζες. Είναι το textbook του ρατσισμού. Η πιο παραδειγματική μορφή κοινωνικού στίγματος. Η ανάπτυξή του στη Μεσαιωνική Ευρώπη εντοπίζεται στην απαγόρευση δανεισμού από την Καθολική Εκκλησία μεταξύ των χριστιανών. Αυτό, σε συνδυασμό με τον προγονικό αποκλεισμό των Εβραίων από άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες «επειδή σταύρωσαν τον Χριστό», ώθησε ένα τμήμα του εύπορου εβραϊκού πληθυσμού στον κατ’επάγγελμα δανεισμό χρημάτων. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το στίγμα του Εβραίου τοκογλύφου, τσιγκούνη «τραπεζίτη» που αντέχει ως και σήμερα.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, η ίδρυση του εβραϊκού κράτους, μιας πολιτείας στην οποία οι Εβραίοι της οικουμένης έχουν δικαίωμα «επιστροφής» υπήρξε η απάντηση στον κατατρεγμό και τη ναζιστική γενοκτονία. Μια λύση διπλού θετικού αθροίσματος για τη Δύση: και Εβραίους ξεφορτώθηκε και η Παλαιστίνη εποικίστηκε στο πλαίσιο ενός αποικιοκρατικού σχεδίου.

Η «επιστροφή» των Εβραίων στην «πατρίδα» τους είναι, ωστόσο, το απόλυτο σιωνιστικό ιδεολόγημα και όχι μια πραγματική παλιννόστηση. «Επιστροφή» δύο χιλιάδες χρόνια μετά δεν νοείται. Ο ισραηλινός νόμος του 1950 (Law of Return) θεσμοθετεί το δικαίωμα όλων των Εβραίων να «γυρίσουν» στην πατρίδα τους.

Κάπως έτσι φτιάχτηκε το προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης σε μια περιοχή που γεωπολιτικά και οικονομικά είναι ζωτικής σημασίας για την υφήλιο.

Ένα βλέμμα για την Παλαιστίνη: «Η πείνα ως εργαλείο εξόντωσης και Γενοκτονία» - Ένα podcast του Θωμά Σίδερη (PODCAST/ΗΧΗΤΙΚΟ)

Αφύλακτη Διάβαση - Ένα βλέμμα για την Παλαιστίνη: «Η πείνα ως εργαλείο εξόντωσης και Γενοκτονία»

Η σειρά ηχητικών ντοκιμαντέρ «Αφύλαχτη Διάβαση», σε παραγωγή της Εφημερίδας των Συντακτών, παρουσιάζει το 8o επεισόδιο του κύκλου.
 
Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση του Παλαιστίνιου Mohammed el Batta, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γάζα, οι ακροατές έχουν την ευκαιρία να μάθουν για την πραγματική κατάσταση στον θύλακα τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν η κατοχή από τον ισραηλινό στρατό ήταν συνώνυμο με την ανεξέλεγκτη βία, την κατατρομοκράτηση του πληθυσμού, τον φόβο και τη συνεχή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. 
 
Ο Mohammed αφηγείται στον δημοσιογράφο Θωμά Σίδερη τις πολλαπλές συλλήψεις του ως παιδί και έφηβος, τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν, καθώς και για το ψυχικό τραύμα που παραμένει ανοιχτό και συνοδεύεται από μία εκκωφαντική σιωπή. Ο Mohammed ήταν ένα εννιάχρονο αγόρι όταν απήχθη από τον ισραηλινό στρατό και τον υποχρέωναν να παρακολουθεί τα βασανιστήρια στα οποία υπέβαλαν τους υπόλοιπους κρατουμένους. 
 
Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του ηχητικού αυτού ντοκιμαντέρ, ξετυλίγεται το θεωρητικό πλαίσιο της λιμοκτονίας ως σιωπηρό και φθηνό όπλο πολέμου, τόσο στο ναζιστικό καθεστώς όσο και στην περίπτωση του λιμού στην Παλαιστίνη. 
 
Ηχογράφηση: EFSYN Studio

Έρευνα-τεκμηρίωση-συνέντευξη-παρουσίαση-επιμέλεια αποσπασμάτων και μουσικής: Θωμάς Σίδερης

Μιξάζ-τελική επεξεργασία ήχου: Αντώνης Παπαβομβολάκης (Music Row Studio)
 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ  PODCAST/ΗΧΗΤΙΚΟ

Από τα κόκκινα δάνεια στην Ελλάδα μέχρι τα κατεχόμενα εδάφη στην Παλαιστίνη - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Solomon για τον αμερικανικό επενδυτικό κολοσσό KKR (ΕΙΚΟΝΕΣ)

KKR: Από τα κόκκινα δάνεια στην Ελλάδα μέχρι τα κατεχόμενα εδάφη στην Παλαιστίνη

Τι κοινό έχουν τα κόκκινα δάνεια στην Ελλάδα, ένα μουσικό φεστιβάλ στην Ισπανία, η παγκόσμια πολεμική βιομηχανία και η προώθηση παράνομων ισραηλινών εποικισμών στην Παλαιστίνη; Την παρουσία του αμφιλεγόμενου, αμερικανικού επενδυτικού κολοσσού, KKR.

Written by: Collective 

Ρεπορτάζ:

Εικονογράφηση:

Στις 10 Ιουνίου 2025, η Παλαιστίνια DJ Sama Abdulhadi ανακοίνωσε στο Instagram, και τους σχεδόν τριακόσιες χιλιάδες ακολούθους της, την απόφασή της να ακυρώσει την εμφάνισή της στο φετινό φεστιβάλ Sónar της Βαρκελώνης.

Παρά το γεγονός ότι η διοργάνωση είχε σπεύσει να αποδεχτεί ορισμένους από τους όρους που έθεσαν καλλιτέχνες για την συμμετοχή τους στο φεστιβάλ, οι οποίοι σχετίζονταν με την συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, παρέμενε ένα ανοιχτό ζήτημα: η εμπλοκή του αμερικανικού επενδυτικού κολοσσού KKR.

«Δεν μπορώ και δεν θέλω να συνδεθώ με φεστιβάλ ή θεσμούς που χρηματοδοτούνται από την KKR», έγραψε η Sama Abdulhadi. «As always free Palestine», κατέληγε η ανάρτησή της.

Το Sónar είναι μόλις ένα από τα περίπου 80 μουσικά φεστιβάλ της Ευρώπης που, το 2024, περιήλθαν στο χαρτοφυλάκιο της KKR, μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων παγκοσμίως, μέσω της εξαγοράς του ομίλου Superstruct Entertainment έναντι 1,3 δισ. ευρώ.

Όμως, την ίδια ώρα που η απόκτηση δημοφιλών φεστιβάλ, που επί δεκαετίες συνδέονται με την ελευθερία και την ενότητα, επιτρέπει στην KKR να υποστηρίζει πως θα μπορέσει να στηρίξει «τους μουσικούς και την τέχνη τους», οι επενδύσεις της KKR στην παγκόσμια πολεμική βιομηχανία, σε ισραηλινές εταιρείες οπλικής και τεχνολογικής φύσης, καθώς και σε επιχειρήσεις που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, έχουν προκαλέσει κύμα αντιδράσεων. 

Καλλιτέχνες και DJs ξεκίνησαν εκστρατεία μποϊκοτάζ, ακυρώνοντας εμφανίσεις τους σε διεθνή φεστιβάλ όπως τα Sónar, Field Day και Boiler Room, με έντονες δημόσιες διαμαρτυρίες από ονόματα όπως οι Massive Attack, ο Brian Eno και η Juliana Huxtable.

Το νερό της Αργεντινής υπό τον έλεγχο του Ισραήλ

Το νερό της Αργεντινής υπό τον έλεγχο του Ισραήλ

Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στην Αργεντινή το διάταγμα 493/2025 που υπογράφηκε πριν λίγες ημέρες από  την κυβέρνηση του Χαβιέ Μιλέι, το οποίο σηματοδοτεί ένα νέο ορόσημο στην παράδοση των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Με το διάταγμα αυτό επιτρέπεται η ιδιωτικοποίηση της AySA, της δημόσιας υπηρεσίας νερού, και καθίσταται νόμιμη η διακοπή της παροχής σε όσους δεν πληρώσουν τους λογαριασμούς τους εντός 60 ημερών, κάτι που μέχρι σήμερα ήταν παράνομο, ενώ εγκαταλείπεται η αναγνώριση του πόσιμου νερού ως  ουσιώδους ανθρώπινου δικαιώματος. «Το νερό δεν είναι πλέον δικαίωμα, είναι κοινό αγαθό», αναφέρει το κείμενο, και σύμφωνα με αυτή τη λογική η πρόσβαση στο νερό δεν είναι πλέον εγγυημένη για ολόκληρο τον πληθυσμό, αφού το νερό καθίσταται ένας μετρήσιμος και εμπορεύσιμος πόρος με συνέπεια όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν να διψούν.

Σήμερα το 90% του μετοχικού κεφαλαίου της AySA κατέχεται από το υπουργείο Οικονομίας, και σύμφωνα με το νέο νομικό πλαίσιο αυτό το ποσοστό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως  χρηματοοικονομική εγγύηση. Δηλαδή, το κράτος αναλαμβάνει χρέος παρέχοντας το νερό ως εγγύηση. Έτσι, ανοίγει η πόρτα για την υπογραφή συμφωνίας εξαγοράς του 90% της AySA από ξένες εταιρείες, και η επικρατέστερη είναι η MEΚOROT, η κρατική εταιρεία νερού στο Ισραήλ με την οποία από το 2022 έχουν υπογραφεί συμφωνίες για τεχνική βοήθεια στη χρήση των υδροφορέων, των ποταμών και των υπόγειων υδάτων στην Αργεντινή, και που σήμερα ο Μιλέι της δίνει τον έλεγχο της δημόσιας υπηρεσίας νερού.

Να σημειωθεί, ότι η ιστορία της MEΚOROT έχει πολλά μελανά σημεία, αφού πριν λίγα χρόνια στην Παλαιστίνη καταγγέλθηκε για  την εκτροπή του ποταμού Ιορδάνη σε παράνομους οικισμούς, αφήνοντας εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς νερό. Παράλληλα, έχει καταδικαστεί από τον ΟΗΕ για απαρτχάιντ όσον αφορά την στέρηση νερού από τον παλαιστινιακό λαό, αφού δύο ημέρες μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023 διέκοψε την παροχή στη Γάζα και την αποκατέστησε δύο μήνες αργότερα, σε μια επαναλαμβανόμενη πρακτική εκ μέρους της, ενώ για πολλά χρόνια το Ισραήλ έχοντας τον έλεγχο των περισσότερων πηγών νερού, είχε σαν αποτέλεσμα η MΕΚΟRΟΤ ως φορέας εκμετάλλευσης να κατανέμει το νερό με εντελώς άνισο τρόπο, αφού ένας ισραηλινός έποικος μπορούσε να καταναλώνει έως και 300 λίτρα ημερησίως να απολαμβάνει πισίνες και να έχει άφθονη άρδευση για τις καλλιέργειές του, και σε πολλές αγροτικές κοινότητες της Δυτικής Όχθης η κατανάλωση νερού ήταν μόνο 20 λίτρα ανά άτομο την ημέρα. Επιπλέον, με το Ισραήλ να καταστρέφει παλαιστινιακά πηγάδια και δεξαμενές νερού, ισχυριζόμενο ότι με στρατιωτική εντολή η Παλαιστίνη δεν μπορεί να κατασκευάσει εγκαταστάσεις ύδρευσης χωρίς την ισραηλινή άδεια, η οποία ήταν σχεδόν αδύνατο να ληφθεί, εδραιώθηκε ένα σύστημα δομικής εξάρτησης στο οποίο η Παλαιστίνη αναγκαζόταν να αγοράζει νερό από την MΕΚΟROT σε υψηλές τιμές, παρόλο που θα μπορούσε να συλλέξει ή να παράγει το δικό της νερό εάν δεν εμποδιζόταν. Όλα αυτά βέβαια πριν από την σημερινή φρίκη, που το Ισραήλ χρησιμοποιεί τη δίψα και την πείνα ως όπλα πολέμου.

Σύμφωνα με το νέο νομικό πλαίσιο, η εταιρεία έχει το δικαίωμα να προβεί άμεσα σε νέα τιμολογιακή πολιτική, που θα αυξήσει δραματικά το κόστος για τους καταναλωτές, και θα μπορεί να χρησιμοποιεί την παραχώρηση για να παίρνει δάνεια και να συμμετέχει σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες, με το διάταγμα να επιτρέπει ακόμη και τη  χρήση κεφαλαίων που προέρχονται από τα τιμολόγια ως εγγύηση για άλλα δάνεια. Αλλά η πιο σοβαρή πτυχή είναι ότι  κάθε υποχρέωση της δημόσιας υπηρεσίας εξαλείφεται, αφού πλέον δεν υπάρχουν στόχοι, προθεσμίες ή πραγματικές δεσμεύσεις για την επέκταση της πρόσβασης στο νερό στις λαϊκές γειτονιές και σε φτωχά προάστια των μεγαλουπόλεων. Να σημειωθεί, ότι ο Μιλέι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στο Τελ Αβίβ τον Ιούνιο έδωσε εύσημα στον γενοκτόνο ισραηλινό πρωθυπουργό για το γεγονός ότι στο Ισραήλ δεν υπάρχει κρατικός προϋπολογισμός για το νερό, και για το ότι η MEKOROT παίρνει χρήματα μόνο από τους λογαριασμούς ύδρευσης, ενώ ακόμη και η ανάπτυξη νέων έργων προέρχεται από εκεί. Στο σημείο αυτό, να προστεθεί ότι η MEKOROT λειτουργεί με ένα καθαρά ταξικό σύστημα σε επίπεδο υπηρεσιών: το πόσιμο νερό έχει υψηλότερο κόστος και είναι προσβάσιμο μόνο σε όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα, ενώ προσφέρει και νερό βρύσης σε χαμηλότερη τιμή.

Σε έναν κόσμο όπου το νερό σήμερα αξίζει περισσότερο από τον χρυσό, η παράδοση της διαχείρισής του σε μια ξένη εταιρεία, που είναι στρατηγικά ευθυγραμμισμένη με τις ΗΠΑ  και όλο το εμπόλεμο μπλοκ, σημαίνει παραίτηση του κράτους από την κυριαρχία σε έναν ζωτικό πόρο. Και σε μια χώρα που από την δεκαετία του 1990 έχει ζήσει μια ιστορία από ιδιωτικοποιήσεις, απλήρωτους λογαριασμούς, περικοπές, εγκατάλειψη και αθετημένες υποσχέσεις, η ιδιωτικοποίηση του νερού δεν είναι απλώς επικίνδυνη: είναι εγκληματική. Γιατί το νερό είναι ζωή, και χωρίς αυτό δεν υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο πελάτες, οφειλέτες, και αυτοί που είναι καταδικασμένοι στη δίψα.

Δημήτρης Γκιβίσης

πηγή πληροφοριών: https://www.enorsai.com.ar/

ΠΗΓΗ 

Πρώην στρατιωτικός του Ισραηλινού Στρατού (IDF) αναλαμβάνει τον έλεγχο της ρητορικής μίσους στο TikTok

tik tok Το TikTok ανακοίνωσε την πρόσληψη πρώην στρατιωτικού των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF) ως υπεύθυνη δημόσιας πολιτικής της πλατφόρμας για τη ρητορική μίσους.

Πρώην στρατιωτικός του IDF αναλαμβάνει τον έλεγχο της ρητορικής μίσους στο TikTok

Πηγές: The Cradle, Jerusalem Post, MEE

Το TikTok ανακοίνωσε την πρόσληψη της Έρικα Μίντελ, μιας «περήφανης Αμερικανοεβραίας» και πρώην στρατιωτικού των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), ως υπεύθυνη δημόσιας πολιτικής της πλατφόρμας για τη ρητορική μίσους. Η τοποθέτηση αυτή έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις για την επιλογή της εταιρείας ως προς τον χειρισμό φιλοπαλαιστινιακού περιεχομένου.

Από το Μίσιγκαν στο στρατό του Ισραήλ

Η Μίντελ μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε παραδοσιακή εβραϊκή οικογένεια. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπως έχει δηλώσει ίδια, αποφάσισε να αφοσιωθεί «με όλη της την καρδιά» στην καταπολέμηση των φιλοπαλαιστινιακών κινημάτων .

Μετά την αποφοίτησή της, συμμετείχε σε δεκάμηνο πρόγραμμα στο Ισραήλ και λίγο αργότερα έκανε αλιγιά, μετανάστευσε δηλαδή στο Ισραήλ (στην εβραϊκή παράδοση, το να κάνει κανείς «aliyah» θεωρείται πνευματική άνοδος, καθώς επιστρέφει στη γη των προγόνων του), για να καταταγεί στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις, όπου υπηρέτησε δυόμισι χρόνια ως εκπαιδεύτρια στο Σώμα Τεθωρακισμένων (madrichot shirion).

Η ίδια έχει αναφέρει ότι η εμπειρία αυτή «διαμόρφωσε τη σιωνιστική της ταυτότητα» και την έκανε να κατανοήσει ότι «η ασφάλεια του Ισραήλ και η ευημερία των Εβραίων παγκοσμίως θα είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας σε όλη της τη ζωή».

Πολιτική δράση και καριέρα στις ΗΠΑ

Μετά την αποστράτευσή της, επέστρεψε στις ΗΠΑ και εργάστηκε στην Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή (AJC) ως βοηθός διευθύντρια ανάπτυξης προγραμμάτων. Εκεί οργάνωνε αποστολές υπεράσπισης και πολιτικής πίεσης στο Ισραήλ για ηγετικές προσωπικότητες από τον πολιτικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό χώρο.