Η βία της Χαμάς και τα μεγάφωνα της ισραηλινής πρεσβείας
από το λογαριασμό του Αντώνη Φάρα στο facebook
Πριν λίγη ώρα, ο ακροδεξιός υπουργός της κυβέρνησης, Άδωνις Γεωργιάδης (ο ίδιος που έλεγε ότι η ιστορία του εβραϊκού και ισραηλινού λαού χωράει σε μία λευκή κόλλα χαρτί και πούλαγε βιβλία), αποφάσισε να επιτεθεί για μία ακόμη φορά στο March to Gaza Greece και στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα.
Ο λόγος ήταν μία χτεσινή ανάρτηση του March που αποδομούσε τα «επιχειρήματά» του για την ανάγκη συνεργασίας με το Ισραήλ και κατέληγε να λέει:
«Για αυτό και οι υπερασπιστές της κυβερνητικής γραμμής είναι μεγάφωνα που στέκονται σε στάση προσοχής στην ισραηλινή πρεσβεία. Αναξιοπρεπείς και δειλοί».
Παρότι προσωπικά στέκομαι πίσω από αυτή τη δήλωση και είμαι σίγουρος ότι το March, αν επιλέξει να απαντήσει θα απαντήσει καλύτερα, θέλω να σταθώ στο επιχείρημα:
«Εάν ήταν εχθροί της Χαμάς, τώρα θα ήταν ήδη νεκροί».
Η Χαμάς είναι οργάνωση της παλαιστινιακής αντίστασης. Οργάνωση που γεννιέται πολύ μετά τη Νάκμπα από παιδιά που μεγάλωσαν στα προσφυγικά καμπς που ο εκτοπισμός γέννησε. Οργάνωση που γιγαντώνεται ως αποτέλεσμα της παλαιστινιακής ένοπλης αντίστασης και που φτάνει να εκλέγεται κυβέρνηση της Γάζας. Η Παλαιστινιακή αντίσταση έχει το δικαίωμα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να αντιστέκεται στη παράνομη κατοχή της γης της με κάθε τρόπο – ακόμη και με βία. Θα πρόσθετα, ότι η βία είναι αδιάλειπτο στοιχείο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων. Καθότι ο κύριος Γεωργιάδης δηλώνει ιστορικός, περιμένουμε μία ιστορική αναφορά πότε ένας λαός ξεσηκώθηκε ενάντια στο κατακτητή της γης του χωρίς όπλα.
Μπορούμε να του απαριθμήσουμε διάφορες περιπτώσεις τέτοιας βίας. Αρκεί, ίσως, το απόσπασμα από έναν ηγέτη μίας αντίστοιχης εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης (που θα έχει πουλήσει και που δεν έχει καταλάβει):
«Το ασκέρι, όπου ήτον μέσα, το Ελληνικόν, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άνδρες, τριάντα δύο χιλιάδες, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς».
Αυτά δεν είναι στα απομνημονεύματα του Σινουάρ για τα γεγονότα της 7ης Οκτώβρη, αλλά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Είναι άλλη η βία του αποικιοκράτη και άλλη η βία του αποικιοκρατούμενου. Του δυνάστη και του εξεγερμένου. Αυτού που καταπιέζει και αυτού που καταπιέζεται. Δεν καταδικάζουμε τη βία της Παλαιστινιακής αντίστασης: είναι αποτέλεσμα και ανάγκη που προκύπτει από τη βία της κατοχής.
Πέρα από αυτό, όμως, το να συγκρίνεις τη βία του Ισραήλ με τη βία της Χαμάς είναι το άκρον άωτον της αμορφωσιάς και της βλακείας. Υπάρχει μία θεμελιώδης ασυμμετρία μεταξύ ενός κυρίαρχου κρατικού μηχανισμού και ενός μη κρατικού πληθυσμού υπό κατοχή. Η βία αυτή δεν είναι απλώς περιστασιακή (που συμβαίνει κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων), αλλά ενσωματωμένη στην καθημερινή νομική, γραφειοκρατική και φυσική αρχιτεκτονική του κράτους: Από το 1967, το Ισραήλ διατηρεί στρατιωτική κατοχή στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, και από το 2007, έναν αυστηρό αποκλεισμό χερσαίο, εναέριο και θαλάσσιο στη Λωρίδα της Γάζας.
Οι Παλαιστίνιοι υπό κατοχή υπόκεινται στον ισραηλινό στρατιωτικό νόμο, ενώ οι Ισραηλινοί έποικοι που ζουν σε γειτονικούς, παράνομους οικισμούς υπόκεινται στον ισραηλινό αστικό νόμο. Αυτό περιλαμβάνει τη διοικητική κράτηση (κράτηση ατόμων χωρίς επίσημη κατηγορία ή δίκη). Περίπου 10.000 Παλαιστίνιοι βρίσκονται σε αυτή τη συνθήκη ομηρίας από το Ισραήλ.
Παράλληλα η συνεχιζόμενη επέκταση των εποικισμών, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, η απαλλοτρίωση γης και ένα εκτεταμένο σύστημα σημείων ελέγχου και φραγμάτων διαχωρισμού περιορίζουν σοβαρά την ελευθερία κίνησης των Παλαιστινίων.
Ως κυρίαρχο έθνος, το Ισραήλ διαθέτει έναν εξαιρετικά προηγμένο, τεχνολογικά εξελιγμένο στρατό που υποστηρίζεται από διεθνείς συμμαχίες, γεγονός που του επιτρέπει να ασκεί τεράστια πυροβολική δύναμη κατά τη διάρκεια κλιμακώσεων.
Από την 7η Οκτώβρη έως σήμερα:
Όσον αφορά τις ανθρώπινες απώλειες, οι καταγεγραμμένοι θάνατοι Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας ξεπερνούν τους 72.600, ενώ έχουν αναφερθεί επιπλέον 171.200 τραυματίες. Δημογραφικά, οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι αποτελούν σταθερά το 60% έως 70% αυτών των θανάτων, ενώ ανεξάρτητες επιδημιολογικές εκτιμήσεις υπολογίζουν ότι ο πραγματικός συνολικός αριθμός των νεκρών -συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων ατόμων που εξακολουθούν να αγνοούνται κάτω από τα ερείπια ή που πεθαίνουν λόγω της κατάρρευσης του συστήματος υγείας- ξεπερνά τις 100.000.
Στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπου δεν υπάρχει συμβατικός πόλεμος, τουλάχιστον 1.160 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας και ένοπλους εποίκους. Από την ισραηλινή πλευρά, ο συνολικός αριθμός των θανάτων από τη σύγκρουση ανέρχεται σε 2.039, αριθμός που περιλαμβάνει τα 1.195 άτομα που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, εκ των οποίων 815 ήταν άμαχοι και 36 παιδιά, καθώς και τις επακόλουθες απώλειες στρατιωτικού προσωπικού κατά τη διάρκεια των χερσαίων επιχειρήσεων.
Εντός της Γάζας, πάνω από το 60% του συνόλου των κατοικιών έχει καταστραφεί πλήρως ή μερικώς, αφήνοντας περίπου 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους άστεγους και προκαλώντας 18 δισεκατομμύρια δολάρια άμεσων ζημιών μόνο στον τομέα της στέγασης. Από τα 36 αρχικά νοσοκομεία στην περιοχή, λιγότερα από 14 παραμένουν έστω και μερικώς λειτουργικά, ενώ έως και το 87% των σχολικών κτιρίων και όλων των μεγάλων πανεπιστημίων έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές ή ολική καταστροφή, αφήνοντας περισσότερους από 700.000 μαθητές εκτός της επίσημης εκπαίδευσης για πάνω από δύο χρόνια. Κοινές διεθνείς εκτιμήσεις τοποθετούν τις συνολικές άμεσες υλικές ζημιές σε όλους τους τομείς στα 35,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Εδαφικά, περίπου το 90% του πληθυσμού της Γάζας (σχεδόν 1,9 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι) έχει εκτοπιστεί εσωτερικά, ενώ ο ισραηλινός κατοχικός στρατός διατηρεί τον άμεσο στρατιωτικό έλεγχο σε περίπου 53% έως 64% της συνολικής έκτασης της Λωρίδας. Από την ισραηλινή πλευρά, οι διασυνοριακές ρίψεις ρουκετών προκάλεσαν την εκτόπιση περίπου 100.000 αμάχων από τις παραμεθόριες κοινότητες κατά τη διάρκεια των περιόδων των εντονότερων εχθροπραξιών.
Στη Δυτική Όχθη, ο χωρικός διαχωρισμός διατηρείται μέσω περισσότερων από 600 μόνιμων φυσικών φραγμών, συμπεριλαμβανομένων σημείων ελέγχου και οδοφραγμάτων, παράλληλα με τον συνεχιζόμενο εδαφικό κατακερματισμό που προκαλείται από τους παράνομους οικισμούς και τον μέσο όρο έξι καταγεγραμμένων επιθέσεων εποίκων εναντίον Παλαιστινίων ανά ημέρα.
Για να το πω και με δύο λόγια:
Η προσπάθεια εγχώριων κυβερνητικών στελεχών να εξισώσουν τη δράση της παλαιστινιακής αντίστασης με την κρατική βία του Ισραήλ στερείται οποιασδήποτε ιστορικής, νομικής και πολιτικής βάσης. Όταν η επίσημη ελληνική εξωτερική πολιτική ευθυγραμμίζεται τυφλά με ένα καθεστώς που κατηγορείται διεθνώς για εγκλήματα πολέμου, η στοχοποίηση των αλληλέγγυων κινημάτων δεν είναι δείγμα ισχύος, αλλά προσπάθεια συγκάλυψης μιας βαθιάς ηθικής και πολιτικής συνενοχής.
Η Ιστορία έχει αποδείξει πως η βία του κατακτητή που επιβάλλει την υποδούλωση δεν θα είναι ποτέ ίδια με τη βία του υπόδουλου που διεκδικεί την ελευθερία του.
Όσο οι αριθμοί της καταστροφής και της γενοκτονίας στη Γάζα απογυμνώνουν την προπαγάνδα, τόσο η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό θα παραμένει η μόνη αξιοπρεπής και δίκαιη πλευρά της Ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου