Ο ρόλος των βάσεων σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία στην Παλαιστινιακή υπόθεση 
 

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νασίμ Αλάτρας ανάρτησε το παρακάτω κείμενο, το οποίο θα ήταν το μήνυμά του στον αγώνα κατά της αμερικανικής νατοϊκής βάσης στη Σούδα και στις εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας CloseSoudaBase.

Στηρίζω ανεπιφύλακτα όσους αγωνίζονται σε όλα τα επίπεδα και με όλα τα μέσα για να απαλλάξουμε τους λαούς μας στη Μεσόγειο από τις βάσεις των αποικιοκρατικών ιμπεριαλιστικών πολέμων επεμβάσεων και πραξικοπημάτων.. τις βάσεις του θανάτου.. είτε αυτές λέγονται Σούδα, είτε Ιντσιρλίκ, είτε Κιουρετσίκ, είτε Ακρωτήρι.

Δεν μπορεί πια να αποκτήσει η Παλαιστίνη την Ελευθερία της και την ανεξαρτησία της όσο η Σούδα, το Ιντσιρλίκ και το Ακρωτήρι τροφοδοτούν τους σιωνιστές κατακτητές της με όπλα και επιχειρησιακή υποστήριξη σε όλα τα επίπεδα και με όλα τα μέσα. Και δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα, Κύπρος ή Τουρκία, όσο το έδαφός τους χρησιμοποιείται ως ορμητήριο για να διαπράττονται εγκλήματα πολέμου, εθνοκάθαρση και γενοκτονία.. Είναι χρέος όλων μας να ενώσουμε τον αγώνα μας για μια ελεύθερη Μεσόγειο.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσω περιληπτικά να ενώσω τα κομμάτια ενός παζλ, που οι δυνάμεις και τα ΜΜΕ των αποικιοκρατών και των ιμπεριαλιστών προσπαθούν επιμελώς να κρατήσουν σκόρπια, θολά, αλλά ενεργά για τον ρόλο τους.

Μας λένε ότι ο πόλεμος γενοκτονίας και λιμοκτονίας στη Γάζα είναι μια τοπική σύγκρουση, στην οποία δεν έχουν εμπλοκή τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο. Μας λένε ότι οι βάσεις στη Ελλάδα, στην Τουρκία και στην Κύπρο υπάρχουν για τη δική τους “ασφάλεια” δηλαδή για την ασφάλεια των αφεντικών στα κράτη αυτή και βέβαια όχι για την ασφάλεια των λαών. Μας λένε ότι η ιστορία της Μέσης Ανατολής είναι απλώς μια σειρά από τυχαίες τραγωδίες.

Όμως η αλήθεια είναι μία, σκληρή και αδιάψευστη: Από το 1917 μέχρι σήμερα, το 2026, η περιοχή μας δεν γνώρισε ποτέ πραγματική ειρήνη, γιατί μετατράπηκε σε ορμητήριο μιας διαρκούς νεοαποικιακής σταυροφορίας, με βασικό εργαλείο το σιωνιστικό εθνικιστικό κίνημα και το κατοχικό καθεστώς που επέβαλαν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Κοιτάξτε τον χάρτη της περιοχής μας. Αυτό που βλέπετε γύρω από τη Μεσόγειο δεν είναι κράτη που, όπως αυτοπαρουσιάζονται, υπερασπίζονται τα εθνικά τους συμφέροντα και τη λεγόμενη “εθνική τους ανεξαρτησία”, αλλά κράτη που σχηματίζουν μια γεωστρατηγική τανάλια στα χέρια των παλιών και νέων αποικιοκρατών ιμπεριαλιστών.

Η Σούδα στην Κρήτη ελέγχει τα περάσματα της Μεσογείου· αποτελεί σταθμό, λιμάνι εφοδιασμού και ορμητήριο στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά των λαών του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και του Ιράν.

Από την άλλη, οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος πρωί, μεσημέρι και βράδυ φωνασκεί ότι στηρίζει την Παλαιστίνη και καταδικάζει τη γενοκτονία των σιωνιστών στη Γάζα και τους πολέμους τους στον Λίβανο και το Ιράν, λειτουργούν κανονικά. Οι βάσεις στο έδαφός του, και ειδικά στο Κιουρετσίκ όπου οι ΗΠΑ έχουν εγκαταστήσει ραντάρ, μπορούν να εντοπίζουν όλους τους πυραύλους όταν εκτοξεύονται από οποιοδήποτε σημείο του Ιράν. Δηλαδή κατά του καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη που προκάλεσε όλους τους πολέμους στη Μέση Ανατολή από τη μέρα που επιβλήθηκε στη γη των Παλαιστινίων. Το ραντάρ αυτό στο Κιουρετσίκ αποτελεί το μάτι, το αυτί και το δόρυ των σιωνιστών και των ιμπεριαλιστών πάνω από τη Συρία, το Ιράν και το Ιράκ· τροφοδοτεί το σιωνιστικό καθεστώς και τις ΗΠΑ με όλες τις πληροφορίες, τα στοιχεία και τις συντεταγμένες των πυραύλων που εκτοξεύει το Ιράν για να πλήξει το καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη και τις διασκορπισμένες σε όλη τη Μέση Ανατολή αμερικανικές βάσεις, που έχουν κύριο στόχο την προστασία του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη.

Πόση υποκρισία κρύβεται μόνο σε αυτό το γεγονός! Όπως και στο άλλο ιστορικό γεγονός, όπου λιβανέζικες οικογένειες φοροεισπρακτόρων των Οθωμανών πουλούσαν εκτάσεις Παλαιστινίων και Λιβανέζων αγροτών στους απεσταλμένους μεσάζοντες του σιωνιστή τραπεζίτη Ρότσιλντ. Αυτά είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι η Τουρκία, είτε ως αυτοκρατορία είτε ως “ισλαμική” δημοκρατία, έδινε διαχρονικά πισώπλατα μαχαιρώματα στον αγώνα των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων και των Αράβων.

Παράλληλα, οι βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια στην Κύπρο, αυτό το αποικιακό κατάλοιπο που επιβλήθηκε στο νησί το 1960 ως εκβιασμός και αδιαπραγμάτευτος όρος για να αποκτήσει τη λεγόμενη «ανεξαρτησία» του το νησί, λειτουργούν ως το “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” της Δύσης, των αποικιοκρατών και των σιωνιστών.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά οι βάσεις αυτές των Βρετανών αποικιοκρατών (των κατακτητών της Παλαιστίνης πριν από το 1948) χρησιμοποιήθηκαν ως στρατόπεδα των νέων σιωνιστών αποίκων που μεταφέρονταν από την Ευρώπη με χρήματα του σιωνιστή τραπεζίτη Ρότσιλντ. Στα βρετανικά στρατόπεδα της Κύπρου (1946–1949) γινόταν εντατική, οργανωμένη και συχνά μυστική στρατιωτική και ιδεολογική εκπαίδευση των νεαρών σιωνιστών, με απώτερο σκοπό να ενταχθούν αμέσως στις σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις (κυρίως τη Haganah) μόλις έφταναν στην Παλαιστίνη.

Οι Βρετανοί είχαν τον έλεγχο της περιμέτρου των στρατοπέδων, αλλά στο εσωτερικό τους η διοίκηση είχε περάσει de facto στα χέρια των ίδιων των σιωνιστών αποίκων και απεσταλμένων (shlichim) από την Παλαιστίνη.

Η εκπαίδευση αυτή οργανώθηκε συστηματικά μέσω δύο βασικών δομών:

1. Το Σχέδιο “Mif’al Herzl”

Αυτό ήταν το επίσημο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που δημιουργήθηκε μέσα στα στρατόπεδα. Περιλάμβανε:

Ιδεολογική κατήχηση: Μαθήματα εβραϊκής γλώσσας, ιστορίας και σιωνιστικής γεωγραφίας για την Παλαιστίνη.

Φυσική αγωγή και άσκηση: Έντονη φυσική προετοιμασία για να αντέξουν τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην Παλαιστίνη, αλλά και για την υλοποίηση του σχεδίου εθνοκάθαρσης.

2. Μυστική Στρατιωτική Εκπαίδευση (Haganah & Palmach)

Μέλη της Haganah (της κύριας εβραϊκής παραστρατιωτικής οργάνωσης) και της ελίτ μονάδας της, Palmach, είχαν καταφέρει –εν γνώσει των Βρετανών στην Κύπρο– να διεισδύσουν στα στρατόπεδα παριστάνοντας τους δασκάλους ή τους εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις (όπως η Joint / AJDC).

Εκπαίδευση στη μάχη: Οι νεαροί άποικοι, που δήθεν κρατούνταν εκεί, εκπαιδεύονταν στη μάχη σώμα με σώμα (Kapap), στη χρήση τακτικών κατάληψης πόλεων και χωριών, καθώς και στη στρατιωτική στρατηγική.

Στην αρχή η εκπαίδευση γινόταν με ξύλινα ομοιώματα τουφεκιών και πιστολιών. Αργότερα όμως, οι Βρετανοί έκαναν τα στραβά μάτια και επέτρεπαν να εισαχθούν πραγματικά όπλα «λαθραία», μέσα σε διπλούς πάτους κιβωτίων ανθρωπιστικής βοήθειας, μόνο και μόνο για να μάθουν οι άποικοι κρατούμενοι πώς να τα λύνουν, να τα δένουν στο σκοτάδι και πώς να τα χρησιμοποιούν όταν θα μεταφέρονταν στην Παλαιστίνη.

Το Κίνημα των «Gahal» (Γκαχάλ)

Οι κρατούμενοι άποικοι που περνούσαν από αυτή τη στρατιωτική προετοιμασία στην Κύπρο ονομάζονταν Gahal, που σημαίνει «Επιστράτευση Εξωτερικού».

Όταν ο ΟΗΕ ψήφισε το σχέδιο διαμελισμού το 1947 και οι σιωνιστές ξεκίνησαν –με τη βοήθεια των Βρετανών αποικιοκρατών στην Παλαιστίνη– το σχέδιο κατάληψης της χώρας και εθνοκάθαρσης του λαού της, η στρατιωτική εκπαίδευση στην Κύπρο έγινε ακόμα πιο εντατική. Μέχρι την επίσημη ίδρυση του κατοχικού κράτους τον Μάιο του 1948 και το τέλος της βρετανικής εντολής, χιλιάδες από αυτούς τους εκπαιδευμένους στην Κύπρο άνδρες και γυναίκες μεταφέρθηκαν απευθείας από τα πλοία στα μέτωπα του πολέμου εθνοκάθαρσης του 1948, αποτελώντας σημαντικό ποσοστό της μαχητικής ισχύος του σιωνιστικού στρατού (IDF).

Η ιστορία αυτού του δικτύου βάσεων είναι βαμμένη με το αίμα των λαών που τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημά τους για πραγματική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελευθερία και ανεξαρτησία, και όχι μόνο τυπική.

Αυτές οι βάσεις δεν χτίστηκαν για να προστατεύσουν τους λαούς στην Ελλάδα, την Τουρκία ή την Κύπρο. Χτίστηκαν για να προστατεύσουν τα πετρέλαια των πολυεθνικών και να στηρίξουν το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη – τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση του ιμπεριαλισμού στον κόσμο, εξοπλισμένη μάλιστα και με πυρηνικές βόμβες.

Πάμε να δούμε γιατί το Ιράν στοχεύει τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Θυμάται κανείς τι συνέβη το 1953 στο Ιράν, όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος Μοχάμεντ Μοσαντέκ αποφάσισε, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών, να εθνικοποιήσει όλη την αλυσίδα εξόρυξης, παραγωγής και εξαγωγής του πετρελαίου της χώρας του; Η απάντηση των ΗΠΑ και της Βρετανίας ήταν ένα αιματηρό πραξικόπημα, η «Επιχείρηση Αίας», που επέβαλε ξανά τη δικτατορία του Σάχη. Και πού οργανώθηκε αυτό το σχέδιο πραξικοπήματος; Στις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Αυτά δεν τα λέω εγώ, αλλά τα ίδια τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA και της MI6.

Αυτό το μάθημα δεν το ξέχασε ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ στην Αίγυπτο. Το 1956, όταν εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ για να αποδώσει τους πόρους στον λαό του, αντιμετώπισε την «Τριμερή Επίθεση». Βρετανοί, Γάλλοι και οι σιωνιστικές ένοπλες δυνάμεις επιτέθηκαν μαζί κατά της Αιγύπτου. Και από πού εξόρμησαν; Από την Κύπρο! Από τα αεροδρόμια και τα λιμάνια της Κύπρου, την ώρα που ο Μακάριος βρισκόταν εξόριστος και ο κυπριακός λαός έδινε τον δικό του αντιαποικιακό αγώνα.

Το 1967, στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, όταν ο σιωνιστικός στρατός κατέλαβε τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, το Σινά και τα Υψίπεδα του Γκολάν, οι βάσεις σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο, παρείχαν την απαραίτητη ηλεκτρονική, επιχειρησιακή και κατασκοπευτική ομπρέλα. Στην Ελλάδα, μάλιστα, για να εξυπηρετηθεί αυτό το σχέδιο κατάληψης της Παλαιστίνης και των αραβικών εδαφών, είχε επιβληθεί η αμερικανοκίνητη Χούντα των Συνταγματαρχών μόλις δύο μήνες πριν, ακριβώς για να διασφαλιστεί ότι η Σούδα θα ήταν στη διάθεση των επιτιθέμενων χωρίς καμία λαϊκή αντίσταση από τους πολίτες στην Ελλάδα. Η Χούντα αυτή δεν ήταν σχέδιο της στιγμής· άρχισε να οργανώνεται από την ημέρα που ο “Γέρος της Δημοκρατίας” πάτησε το πόδι του στην Αίγυπτο του Νάσερ τον Ιούλιο του 1946, γιατί να ζητήσει στήριξη κατά των σχεδίων της Τουρκίας.. που τότε ήταν στενός σύμμαχος των σιωνιστών .. στήριξη του Νάσερ και του “Κινήματος των Αδέσμευτων” για τη Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με τους σιωνιστές υποκίνησαν την “αποστασία” του Δρακουμέλ. Μια αποστασία που καθοδηγήθηκε από τα ίδια κέντρα που αργότερα έφεραν τη δικτατορία. Γιατί μόνο μια χούντα θα έδινε τις απαραίτητες διευκολύνσεις στους Αμερικανούς και τους σιωνιστές για να καταλάβουν ολόκληρη την Παλαιστίνη και τη Χερσόνησο του Σινά και τα Υψίπεδα του Γκολάν στη Συρία.

Και όταν το 1974 η Τουρκία, υπό ένα καθεστώς ελεγχόμενης δημοκρατίας και υπό την κηδεμονία των στρατηγών, εισέβαλε στην Κύπρο, οι βρετανικές βάσεις και ο Χένρι Κίσινγκερ έκλεισαν τα μάτια. Προτίμησαν να θυσιάσουν την Κύπρο για να κρατήσουν ανέπαφο το Ιντσιρλίκ και τη συμμαχία με την Άγκυρα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Στην Ελλάδα οι πληρωμένοι και διορισμένοι Έλληνες πολιτικοί από τα αφεντικά τους στο σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη δεν μιλούν ποτέ για τη στάση του σιωνιστικού καθεστώτος για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Θέλουν σκοπίμως να διαγράφεται από τη μνήμη των πολιτών στην Ελλάδα για να δικαιολογήσουν την υποταγή τους στο σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη.

Δημόσια, το Τελ Αβίβ προσπάθησε να φανεί “ουδέτερο” αλλά κάτω από το τραπέζι στήριξε το σχέδιο του συμμάχου του τουρκικού κράτους και ευθυγραμμίστηκε απόλυτα από τα στρατηγικά του συμφέροντα, τα οποία ευθυγραμμίζονταν με τις ΗΠΑ και τη γεωπολιτική θεωρία της “Περιφέρειας”.

Τι ήταν το “Δόγμα της Περιφέρειας” (Periphery Doctrine);

Από τη δεκαετία του 1950, το κεντρικό δόγμα της σιωνιστικής εξωτερικής πολιτικής (που εμπνεύστηκε ο εγκληματίας πολέμου Δαυίδ Μπεν Γκουριόν) προέβλεπε τη σύναψη συμμαχιών με τις μη αραβικές χώρες της περιοχής (Τουρκία, Ιράν του Σάχη, Αιθιοπία) για να σπάσει η αραβική περικύκλωση. Η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που είχε αναγνωρίσει το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη και το έκανε το 1949.

Το 1974, το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να διακινδυνεύσει τις στρατηγικές και μυστικές σχέσεις του με την Άγκυρα, ειδικά σε μια περίοδο που ο αραβικός κόσμος ήταν ακόμη ενωμένος εναντίον του (μόλις ένα χρόνο μετά τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973).

Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ είχε επιλέξει να ανεχθεί την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου για να κρατήσει την Τουρκία πιστή στο ΝΑΤΟ. Το προτεκτοράτο των ΗΠΑ δηλαδή το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη, όντας πλήρως εξαρτημένο από την αμερικανική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια μετά το 1973, ακολούθησε τη γραμμή της Ουάσιγκτον.

Δεν άσκησε καμία διπλωματική πίεση υπέρ της Κύπρου, και είχε αντιταχθεί σφόδρα τις πολιτικές που είχε υιοθετήσει ο Μακάριος .. είχε αναπτύξει σχέσεις με το Κίνημα των Αδεσμεύτων (στο οποίο συμμετείχαν και αραβικές χώρες) και πρωταγωνιστούσε ο ηγέτης της Αιγύπτου Καμάλ Άμπντ Αλ Νάσερ. Το σιωνιστικό καθεστώς έβλεπε τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο με μεγάλη καχυποψία ως εχθρό, γιατί διατηρούσε στενές φιλικές σχέσεις με τον Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ της Αιγύπτου και μετέπειτα με άλλους Άραβες ηγέτες.

Η Κύπρος επέτρεπε τη λειτουργία γραφείων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) στη Λευκωσία και ο Μακάριος στήριζε δημόσια τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Για το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής, η αποδυνάμωση του Μακάριου και η διχοτόμηση του νησιού δεν θεωρήθηκε απαραίτητα “αρνητική” εξέλιξη, καθώς μείωσε την επιρροή των φιλοαραβικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ιστορική ειρωνεία είναι ότι η κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία και η κατοχή της Παλαιστίνης από το σιωνιστικό εθνικιστικό ρατσιστικό κίνημα, άρχισαν να λειτουργούν με πανομοιότυπους τρόπους:

Η Τουρκία μετέφερε δεκάδες χιλιάδες άποικους από την Ανατολία στα κατεχόμενα της Κύπρου για να αλλάξει τα δημογραφικά δεδομένα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το σιωνιστικό κράτος έχτιζε και χτίζει αποικίες στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα για να κλέψει τη γη των Παλαιστινίων και να αλλάξει δημογραφικά τη σύνθεση του πληθυσμού εκεί.

Και τα δύο καθεστώτα αγνοούν συστηματικά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ (το σιωνιστικό καθεστώς για την αποχώρηση από τα εδάφη του ’67, η Τουρκία για την αποχώρηση του Αττίλα), έχοντας την κάλυψη των ίδιων δυτικών προστατών.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανέλαβε την εξουσία μετά τις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990, σχηματίζοντας οριακή κυβέρνηση με τη στήριξη του βουλευτή της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗΑΝΑ), Θεόδωρου Κατσίκη. Στις 24 Απριλίου 1990, ο Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής μάλιστα δήλωσε ότι θα προβεί άμεσα στην de jure αναγνώριση του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη και έτσι πλήρωσε το χρέος του όταν τον στήριξαν οι ΗΠΑ και οι σιωνιστές στην αποστασία και στην προετοιμασία του εδάφους για να επιβληθεί μια στρατιωτική δικτατορία που θα καταστείλει κάθε αντίδραση για τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στην κατάληψη όλης της Παλαιστίνης και αραβικών εδαφών της Συρίας και της Αιγύπτου. Και βέβαια τον βοήθησαν ώστε να ανατρέψει την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου και του “Γέρου της Δημοκρατίας”.

Η στρατηγική του Μητσοτάκη έγινε πια στρατηγική του ελληνικού κράτους μετά το 2010. Όταν οι σχέσεις Τουρκίας-σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής ψυχράνθηκαν (λόγω του επεισοδίου με το πλοίο Mavi Marmara στη Γάζα), το Ισραήλ ανακάλυψε ξαφνικά την… “κυπριακή κυριαρχία”.

Τα τελευταία 16 χρόνια, με τη μετατροπή του ελληνικού κράτους και των θεσμών του σε προτεκτοράτο και όργανα του σιωνιστικού κινήματος, το Τελ Αβίβ άλλαξε ρητορική και άρχισε να καταδικάζει την τουρκική “προκλητικότητα”. Ωστόσο, η ιστορία έγραψε ότι το 1974, όταν η Κύπρος ακρωτηριαζόταν, το σιωνιστικό καθεστώς όχι μόνο σιώπησε αλλά επέλεξε τα στρατηγικά οφέλη της συμμαχίας του με την Άγκυρα.

Σήμερα, εν έτει 2026, το σκηνικό παραμένει το ίδιο, αλλά η βαρβαρότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ζούμε τα τελευταία χρόνια έναν διαρκή πόλεμο, μια συστηματική γενοκτονία και εθνοκάθαρση στη Γάζα, μια ισοπέδωση της κατεχόμενης Παλαιστίνης και του νοτίου Λιβάνου και μια διαρκή απειλή πολέμου κατά του Ιράν. Ποιος στηρίζει αυτή τη μηχανή θανάτου;

Τα κατασκοπευτικά αεροπλάνα που απογειώνονται από τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα και συλλέγουν πληροφορίες για τις δυνάμεις της αντίστασης. Τα ραντάρ της Τουρκίας στο Κιουρετσίκ που προειδοποιούν τους σιωνιστές καταχτητές στην Παλαιστίνη για τους πυραύλους του Ιράν. Τα βρετανικά αεροσκάφη από το Ακρωτήρι της Κύπρου που χαρτογραφούν τους στόχους στη Γάζα και στον Λίβανο. Οι αμερικανικές διευκολύνσεις στη Σούδα που ανεφοδιάζουν τα πλοία που μεταφέρουν τις βόμβες που σκοτώνουν παιδιά. Και στη μέση όλων αυτών, οι λαοί της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, αλλά και οι λαοί της Ελλάδας και της Κύπρου, και της Τουρκίας γίνονται όμηροι και συνένοχοι σε εγκλήματα που δεν επέλεξαν.

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τη σιωνιστική κατοχή δεν είναι ένας μακρινός αγώνας. Είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον δικό μας αγώνα. Ήρθε η ώρα να σπάσουμε την αλυσίδα. Να απαιτήσουμε το κλείσιμο όλων των ξένων στρατιωτικών βάσεων. Έξω οι Αμερικανοί, έξω οι Βρετανοί, έξω το ΝΑΤΟ από την Ανατολική Μεσόγειο! Λευτεριά στην Παλαιστίνη, ειρήνη και κυριαρχία στους λαούς!