Argentina's coach Diego Maradona (R) hugs Lionel Messi after their 2010 World Cup Group B soccer match against South Korea at Soccer City stadium in Johannesburg June 17, 2010. REUTERS/Amr Abdallah Dalsh (SOUTH AFRICA - Tags: SPORT SOCCER WORLD CUP) - RTR2FAON

Ο Μαραντόνα, ο Μέσι και η αλλαγή εποχής, του Γιώργου Κατσιπάνου

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν ιστορία με τα γκολ τους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που γράφουν ιστορία με το ποιον διαλέγουν να υπερασπιστούν. Ο Diego Maradona ήταν από τη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, ήταν ένας άνθρωπος που κουβαλούσε μέσα του τη μυρωδιά της φτώχειας, της εξέγερσης και της αξιοπρέπειας των «από κάτω».

Όταν πήγε στη Napoli τη δεκαετία του ’80, η Νάπολη ήταν για τον ιταλικό βορρά μια πόλη που αντιμετωπιζόταν σχεδόν σαν βάρος. Οι εφημερίδες του Μιλάνου και του Τορίνο μιλούσαν για έναν «βρώμικο νότο», για Ναπολιτάνους που δεν άξιζαν να σταθούν απέναντι στην ποδοσφαιρική αριστοκρατία της Juventus και της Milan.

Και τότε εμφανίστηκε ένας κοντός Αργεντίνος από τις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες και άλλαξε τα πάντα.

Με τον Μαραντόνα μπροστά, η Νάπολη δεν πήρε μόνο πρωταθλήματα. Πήρε πίσω την αξιοπρέπειά της. Για πρώτη φορά μια πόλη που την αντιμετώπιζαν σαν «δεύτερης κατηγορίας» κοίταζε τον βορρά στα μάτια και δεν ένιωθε κατώτερη.

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή αυτής της σχέσης ήρθε στο Μουντιάλ του 1990. Στον ημιτελικό στο San Paolo, η Εθνική Ομάδα της Αργεντινής του Μαραντόνα έπαιζε απέναντι στην αντίστοιχη της Ιταλίας.

Θεωρητικά ήταν ένα απλό πράγμα: οι Ιταλοί να στηρίξουν την εθνική τους ομάδα.

Μόνο που η Νάπολη δεν είναι ποτέ «απλό πράγμα».

Ο Μαραντόνα βγήκε και τους είπε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να πει: ότι για 364 μέρες τον χρόνο οι ίδιοι που ζητούσαν τώρα πατριωτισμό τους αντιμετώπιζαν σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και ότι ξαφνικά, για μία βραδιά, θυμήθηκαν πως είναι «Ιταλοί».

Το αποτέλεσμα ήταν ιστορικό. Πολλοί Ναπολιτάνοι εκείνο το βράδυ ένιωθαν πιο κοντά στον Αργεντίνο που τους είχε υπερασπιστεί από ό,τι στο κράτος που τους περιφρονούσε. Όχι επειδή δεν αγαπούσαν την Ιταλία, αλλά επειδή ο μόνος που τους είχε σταθεί πραγματικά ήταν εκείνος ο τύπος με το 10 στην πλάτη.

Ο Μαραντόνα ήταν γεμάτος αντιφάσεις. Έκανε λάθη, κατέστρεψε τον εαυτό του, αλλά δεν έκρυψε ποτέ ποιανού το μέρος διάλεγε. Φωτογραφιζόταν με τον Fidel Castro, είχε τον Che Guevara χαραγμένο στο σώμα του και δεν δίσταζε να συγκρουστεί με την εξουσία του ποδοσφαίρου και της πολιτικής.

Και μετά υπάρχει ο Lionel Messi.

Ένας τεράστιος ποδοσφαιριστής, ίσως ο πιο ολοκληρωμένος της εποχής του. Αλλά και παιδί μιας άλλης εποχής: της εποχής όπου οι ποδοσφαιριστές είναι προσεκτικά διαχειριζόμενες εικόνες, παγκόσμια brands, φιγούρες που πρέπει να μένουν «ουδέτερες» ή να γλύφουν τα παπούτσια των παγκοσμίων ηγετών είτε αυτοί είναι ζάμπλουτοι Σαουδάραβες είτε πλανητάρχες.

Γι’ αυτό και όταν τον βλέπεις να χειροκροτεί πολιτικούς όπως ο Donald Trump σε δεξίωση που μιλά δημόσια για πολέμους και βομβαρδισμούς, η αντίθεση γίνεται σχεδόν συμβολική.

Όχι γιατί ο Μέσι είναι λιγότερο σπουδαίος ποδοσφαιρικά. Αλλά γιατί εκπροσωπεί έναν άλλο κόσμο.

Στην εποχή του Μαραντόνα, οι μεγάλοι παίκτες ήθελαν να είναι φωνή.

Στην εποχή του Μέσι, οι μεγάλοι παίκτες πρέπει να είναι γλάστρες.

Ο ένας κουβαλούσε μέσα του τον θυμό των φτωχών της Νάπολης και της Λατινικής Αμερικής.

Ο άλλος κουβαλάει πάνω του τα λογότυπα των χορηγών και την ουδετερότητα που απαιτεί η σύγχρονη ποδοσφαιρική βιομηχανία.

Και κάπως έτσι το ποδόσφαιρο άλλαξε εποχή.

Από τους απρόβλεπτους επαναστάτες… στους τέλειους, σιωπηλούς – χειροκροτητές πρωταθλητές.

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

AP Photo/Alex Brandon

Πώς ο Μέσι έγινε η «γλάστρα» του Τραμπ

 ... Κάπως έτσι έκλεισε την ομιλία του, με τον Μέσι και την κουστωδία του να χειροκροτούν........