Γιατί Έλληνες δημοσιογράφοι λειτουργούν σαν «ξένοι πράκτορες»; – του Άρη Χατζηστεφάνου
Παρακολουθώ εδώ και μια εβδομάδα, ώρα με την ώρα, τον τρόπο με τον οποίο καλύπτουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προφανώς απέχει έτη φωτός από το να είναι είναι άρτια, σοβαρή ή «αντικειμενική», με όποιον τρόπο και αν ορίσει κανείς την αντικειμενικότητα.
Παρόλα αυτά ακόμη και στη χώρα που πραγματοποιεί τον πόλεμο δεν βλέπεις τα επίπεδα σκληρής και χυδαίας προπαγάνδας που παρακολουθούμε καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση και σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται σκληρές ερωτήσεις ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις συνεντεύξεις του Λευκού Οίκου – ακόμη και αν οι πολιτικοί απαντούν με ψεύδη και υπεκφυγές. Προφανώς η δημοσιογραφική κριτική είναι πάντα καλουπαρισμένη στα γραμμή του συστήματος – δεν αμφισβητούμε το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να εισβάλλουν σε όποια χώρα θέλουν και να δολοφονούν τους ηγέτες της αλλά ασκούμε κριτική στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πόλεμος και στην έλλειψη συγκεκριμένων στόχων από τον Τραμπ.
Ακόμη και έτσι όμως αυτή η κριτική είναι αδυσώπητη και συχνά αντικατοπτρίζει τις θέσεις των δυο τρίτων της αμερικανικής κοινωνίας που ζητούν τερματισμό του πολέμου.
Την ίδια ώρα στο εσωτερικό της MAGA παράταξης το χάσμα διευρύνεται με τον Τραμπ να επιτίθεται πλέον ανοιχτά σε πρώην στενούς υποστηρικτές του, όπως ο ακροδεξιός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος καταδικάζει για δικούς του λόγους την επίθεση στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα.
Πώς γίνεται λοιπόν η στάση των πιο προβεβλημένων Ελλήνων δημοσιογράφων να είναι πιο φιλοπόλεμη από αυτούς που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο; Πώς γίνεται όταν σου λένε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ σκότωσαν πάνω από 150 κορίτσια σε ένα και μόνο χτύπημα να απαντάς «ναι αλλά τα μαλλιά τους δεν ανέμιζαν ελεύθερα στον αέρα με το καθεστώς των μουλάδων»; Πόσες φορές πρέπει να εξηγήσουμε σε Έλληνες δημοσιογράφους ότι για να ανεμίζουν τα μαλάκια σου πρέπει να έχεις ένα κεφάλι το οποίο δεν θα έχει πολτοποιηθεί από αμερικανικές βόμβες;
Πόσα ακόμη ρεπορτάζ θα δούμε για τις μίνι φούστες που φορούσαν οι κοπέλες στο Ιράν πριν από το 1979 από δημοσιογράφους που συνειδητά αποκρύπτουν τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία πραγματοποιούσε το καθεστώς του Σάχη την ίδια περίοδο; Πόσο θα ανεχόμαστε Έλληνες φιλοχουντικούς δημοσιογράφους που θέλουν να μας πουν ότι τα προβλήματα της χώρας (και το μίσος για τις ΗΠΑ) ξεκίνησαν με την ιρανική επανάσταση του 1979 και όχι με το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953 για την ανατροπή του Μοσάντεκ; Πόσες ακόμη όμορφες υποστηρίκτριες του Παχλαβί θα βρουν να βγάλουν στην τηλεόραση;
Σκεφτείτε οι δημοσιογράφοι μιας ξένης χώρας να αναφέρονταν στην Ελλάδα μόνο με δηλώσεις ανθρώπων που αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών – να δίνουν το λόγο μόνο στους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σκαλούμπακες, σαν να μην ζει κανένας άλλος στη χώρα.
Αν όμως η γραμμή της κυρίαρχης ελληνικής δημοσιογραφίας δεν αντικατοπτρίζει αυτή των ΗΠΑ θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως καθορίζεται αποκλειστικά από το Τελ Αβίβ. Ύστερα από δυο χρόνια καθημερινής στήριξης της γενοκτονίας στη Γάζα οι ίδιοι δημοσιογράφοι (που έλεγαν ότι έχουν δει βίντεο βιασμών από Παλαιστίνιους που δεν υπήρξαν ποτέ) τώρα ανέλαβαν να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν το θάνατο χιλιάδων Ιρανών και Λιβανέζων αμάχων.
Προφανώς ένα μεγάλο τμήμα αυτών των δημοσιογράφων απλώς αναπαράγει τη γραμμή της υποτελούς κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία είναι δέσμια της υπόθεσης υποκλοπών και παίζει το παιχνίδι των μεγάλων βιομηχανιών όπλων. Είναι όμως μόνο αυτό; Ένας τηλεοπτικός σταθμός που θα παρουσίαζε σήμερα μια ριζικά διαφορετική γραμμή εναντίον του πολέμου θα σάρωνε σε τηλεθέαση (από προσωπική εμπειρία να σας πούμε ότι ο σέρβερ του infowar παραλίγο να πέσει χτες όταν ανεβάσαμε τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου στον Ευαγγελάτο -μια από τις ελάχιστες αντιπολεμικές φωνές που κατάφεραν να περάσουν τα σκληρά φίλτρα των καναλιών).
Αυτή την εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη δίκτυο Ισραηλινών «σχολιαστών» που προωθούσαν τη γραμμή του Τελ Αβίβ (και όπως εξηγώ αυτό το Σάββατο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύφθηκε γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση «ξέχασε» να τους πληρώσει και αυτοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη). Στις ΗΠΑ γνωρίζουμε για πακτωλούς χρημάτων από το Ισραηλινό λόμπι που καταλήγουν σε γραφεία πολιτικών και σε ΜΜΕ και για συγκεκριμένους δημοσιογράφους που «φυτεύονται» σε μεγάλα ΜΜΕ για να προωθούν τις θέσεις του Ισραήλ.
Ισραηλινά ΜΜΕ όπως η Haaretz αποκάλυψαν ότι πίσω από την ιντερνετική και μιντιακή προώθηση του πολιτικά ανύπαρκτου Παχλαβί βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και στήνουν την εικόνα του στα διεθνή ΜΜΕ. Πώς γίνεται τα ελληνικά ΜΜΕ να αναπολούν το καθεστώς της μοναρχίας στο Ιράν όταν ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ άδειασε τον Παχλαβί σε πρόσφατες δηλώσεις του;
Οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και από τη στιγμή που δεν επιζητούν έσοδα από την τηλεθέαση σημαίνει ότι προσδοκούν κέρδη από άλλες πηγές. Πρέπει να τις εντοπίσουμε. Αν τα κανάλια μας σπρώχνουν στον πόλεμο για τα συμφέροντα άλλων χωρών είναι θέμα επιβίωσης να ανατρέψουμε την προπαγάνδα τους.
Δημοσιογράφοι, οι “εχθροί” των κυβερνήσεων
Το 2025 ήταν μια καθοριστική χρονιά για την κατάσταση της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων. Όχι λόγων των αλγορίθμων Τεχνητής Νοημοσύνης στα ΜΜΕ, αλλά επειδή οι δολοφονίες δημοσιογράφων, φυλακίσεις, συλλήψεις, απολύσεις, ο εκφοβισμός και οι απειλές, η λογοκρισία, οι παρεμβάσεις και απομακρύνσεις επικριτικών φωνών, είναι πια καθεστώς σε όλο τον κόσμο.Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό δεν είναι η αυτονομία (ανεξαρτησία) των Μέσων αλλά η αποδοχή και υποταγή στις ιδιοκτησιακές και κυβερνητικές εντολές.
Το Ισραήλ μπορεί να παραμένει στην κορυφή της λίστας δολοφόνων και το 2025, αλλά πλέον και οι χώρες στη λεγόμενη “φιλελεύθερη” Δύση καταγγέλλονται για την “εξόντωση” δημοσιογράφων. Στις ΗΠΑ με εκατοντάδες απολύσεις, συλλήψεις όσων καλύπτουν τη βία και αυθαιρεσία της κυβέρνησης Τραμπ. Στη Βρετανία με κυρίαρχο τον εκφοβισμό και τις απειλές, στη Γερμανία με αυξημένη λογοκρισία και οικονομικό στραγγαλισμό.
Δύο είναι οι νέες εκθέσεις παγκόσμιων Οργανισμών, της Διεθνούς Ομοσπονδίας (ΔΟΔ) και της Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ) για τους “θανάτους εργαζόμενων στα ΜΜΕ” το 2025. Η ΔΟΔ μιλά για 128 επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης που σκοτώθηκαν το 2025, η CPJ για 129. Θυμίζουμε ότι το 2024, το πιο θανατηφόρο έτος στην ιστορία της παγκόσμιας δημοσιογραφίας, σκοτώθηκαν συνολικά 124 εργαζόμενοι Μέσων. Ένα χρόνο μετά, η αύξηση στις δολοφονίες δεν προκαλεί ηχηρές αντιδράσεις, η είδηση περνά σχεδόν απαρατήρητη, ακόμη και στα ίδια τα ΜΜΕ.
Η Διεθνής Ομοσπονδία υπογραμμίζει ότι “η δολοφονία δημοσιογράφων έγινε ένα αποδεκτό εργαλείο πολέμου, καταστολής και ελέγχου της πληροφόρησης”. Το Ισραήλ κατέχει πάλι το ρεκόρ. 56 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν στην Παλαιστίνη, σημειώνει η ΔΟΔ, συνολικά 74 στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στην Αφρική σκοτώθηκαν 18 δημοσιογράφοι, στην Ασία και τον Ειρηνικό 15, 11 στην Αμερική και 10 στην Ευρώπη.
Η Επιτροπή Προστασίας από τη δική της πλευρά, μιλά για 86 δολοφονίες εργαζομένων στην Παλαιστίνη, 9 νεκρούς στο Σουδάν και 4 στην Ουκρανία.
“Ο ισραηλινός στρατός έχει πλέον διαπράξει περισσότερες στοχευμένες δολοφονίες μελών του Τύπου απ’ ό,τι οποιοσδήποτε άλλος κυβερνητικός στρατός μέχρι σήμερα”, γράφει η CPJ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου