Αγρότες: μεταξύ Σκύλλας (κυβέρνηση) και Χάρυβδης (Mercosur)
Το αγροτικό ζήτημα δεν είναι ένα τυπικό πρόβλημα διευθέτησης συμφερόντων, από αυτά που συνηθίζει να λύνει μοιράζοντας επιδόματα η κυβέρνηση. Γιατί οι αγρότες δεν ζητούν ούτε χρήματα ούτε διευκολύνσεις. Αυτό που ζητούν είναι η αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του τομέα της αγροτικής παραγωγής.
Και αυτό το μείζον ζήτημα που αφορά τη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας βρίσκεται σήμερα μεταξύ Σκύλλας, που είναι η συνειδητή άρνηση της κυβέρνησης να το λύσει, αφενός, και Χάρυβδης, που είναι η ευρωπαϊκή συμφωνία με τη Mercosur, αφετέρου. Η οποία εισάγει έναν αθέμιτο ανταγωνισμό για την ελληνική αγροτική παραγωγή.
Η ελληνική κυβέρνηση, όπως προκύπτει από τις πολιτικές που εφαρμόζει τα τελευταία 6,5 χρόνια, δεν έχει στις προτεραιότητές της την υποστήριξη του τομέα της πρωτογενούς παραγωγής. Γι’ αυτό και όλα αυτά που σήμερα αποτελούν τα μεγάλα προβλήματα των αγροτών είναι τα αποτελέσματα μιας συνειδητής κυβερνητικής πολιτικής. Με πρώτο την αύξηση του κόστους της αγροτικής παραγωγής. Που είναι το αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής η οποία ακολουθεί το δόγμα της «αυτορρύθμισης» των αγορών. Μια πολιτική όπου όταν την αγορά την ελέγχουν τα ολιγοπώλια των μεσαζόντων που προμηθεύουν τις πρώτες ύλες για την αγροτική παραγωγή, οι τιμές διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα, προκειμένου να διασφαλίζονται τα υπερκέρδη του καρτέλ.
Οπως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής, στον τομέα της ενέργειας αυτή τη φορά, είναι και οι αυξημένες τιμές του ρεύματος για τους αγρότες. Αφού η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ την έκανε το πέμπτο μέλος του ενεργειακού καρτέλ. Με αποτέλεσμα σήμερα, αντί να κάνει αυτό που διεκδικούν οι αγρότες από την κυβέρνηση, να ελέγχει, δηλαδή, προς όφελος των καταναλωτών την αύξηση των τιμών, θέτοντας πλαφόν, εκείνη να συνεννοείται με τους υπόλοιπους παίκτες του ενεργειακού ολιγοπωλίου, προκειμένου οι τιμές να διατηρούνται σε υψηλά, προς όφελός τους, επίπεδα.
Ενας ακόμη λόγος που αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση είναι εμπόδιο και όχι παράγοντας για την επίλυση των προβλημάτων των αγροτών είναι το σκάνδαλο διαφθοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το οποίο φτωχοποίησε χιλιάδες αγρότες. Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν πράγματι για τους αγρότες και το μέλλον τους, είτε δεν θα το είχε σχεδιάσει, είτε δεν θα το είχε επιτρέψει, είτε δεν θα το είχε ανεχθεί, είτε και, τέλος, θα το είχε εγκαίρως αποκαλύψει. Και δεν θα επέτρεπε να το αποκαλύψει καθυστερημένα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Αλλά και η πολιτική της εξαγοράς αγροτικής γης στην ύπαιθρο από το ενεργειακό καρτέλ, που καταργεί τις αγροτικές δραστηριότητες για να εγκατασταθούν στη θέση τους βιομηχανικής έκτασης συστήματα ΑΠΕ, είναι άλλη μια απόδειξη ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για το αγροτικό ζήτημα, αλλά δεν ενδιαφέρεται ούτε και για το δημογραφικό και περιβαλλοντικό πρόβλημα που προκαλούν η εγκατάλειψη της αγροτικής γης και η ερημοποίηση της υπαίθρου.
Από την άλλη πλευρά, το άνοιγμα της Ευρώπης στην ελεύθερη αγορά, όπως προκύπτει από τη συμφωνία με τη Mercosur, αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για τη βιωσιμότητα της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα. Κι αυτό συμβαίνει τη στιγμή που η ελληνική αγροτική οικονομία αδυνατεί όχι μόνο να ανταγωνιστεί διεθνώς άλλες οικονομίες, αλλά αδυνατεί ακόμη και να επιβιώσει.
Το γεγονός ότι η συμφωνία με τη Mercosur υπερψηφίστηκε μόνο από τους ευρωβουλευτές της Ν.Δ. αποτελεί άλλη μια κορυφαία απόδειξη ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει στους στόχους της να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της αγροτικής οικονομίας στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο σχέδιο που εκτελεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η Ελλάδα απομακρύνεται από τον πρωτογενή τομέα και τείνει να γίνει μια οικονομία των υπηρεσιών. Η στροφή της ελληνικής οικονομίας από την πρωτογενή παραγωγή στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών όμως δεν είναι ολέθρια μόνο για τους αγρότες. Αφορά συνολικά το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.
Μια χώρα ευνοημένη από τη φύση με περιζήτητα, κατά τα άλλα, προϊόντα διατροφής στις διεθνείς αγορές αυτοχειριάζεται για να ακολουθήσει την πεπατημένη των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων που ελέγχουν τον διεθνή τουρισμό. Ομως η υποχώρηση της πρωτογενούς παραγωγής είναι ολέθρια και για την αυτάρκεια της ελληνικής οικονομίας. Καθώς η εξάρτηση της οικονομίας από τον τριτογενή, αποκλειστικά, τομέα των υπηρεσιών τουρισμού είναι ευάλωτη και ελάχιστα ανθεκτική στις φυσικές καταστροφές, στις επιδημίες, αλλά και στις διεθνείς συρράξεις που τελευταία πλήττουν την παγκόσμια κοινότητα.
Η διασφάλιση της βιωσιμότητας της αγροτικής παραγωγής δεν είναι απλώς ένα αίτημα των αγροτών. Αποτελεί μια εθνική υπόθεση, από την οποία θα κριθεί, εν πολλοίς, το μέλλον της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου