Η τιμή της (ιδιωτικής) υγείας
Λίγο πριν το τέλος του 2025 : αποδεικνύεται πως οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι στο 5,8 %, δηλαδή από τις χαμηλότερες στην Ε.Ε, όπου το ποσοστό κατά μέσο όρο είναι 8,9%.
Λίγο πριν την αρχή του 2026: ανακοινώνεται ο προϋπολογισμός της φτώχειας για την υγεία.
Μέχρι τα μέσα του 2026 : η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος θα έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση (για την επιμέλεια της οποίας έχει εξουσιοδοτηθεί η Grand Thorton) προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας για την είσοδο ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών στο ΕΣΥ ή τη δημιουργία νοσοκομειακού ιδρύματος με χρήματα του ΕΣΥ που θα το διαχειρίζονται ιδιωτικές ασφαλιστικές.
Τα πιο πρόσφατα γεγονότα σε συνδυασμό με την χρόνια ασυδοσία του ιδιωτικού κεφαλαίου της υγείας, τις πολιτικές επιλογές εξευτελισμού και αποδυνάμωσης του ΕΣΥ εις βάρος της υγείας και της τσέπης του λαού, δεν αποτελούν ανεξάρτητα φαινόμενα. Αντίθετα συνθέτουν ένα μεθοδευμένο σχέδιο υποβάθμισής του.
Ολοταχώς για την εισβολή των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών στο ΕΣΥ
Είναι γνωστές οι πάγιες θέσεις του κ. Άδωνη Γεωργιάδη και της κυβέρνησης αναφορικά με την σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στον τομέα της ασφάλισης: <<Η συνεργασία δεν είναι απειλή για τη δημόσια υγεία. Είναι η μόνη ρεαλιστική οδός για την ενίσχυση και τη βιωσιμότητα της… δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία. Είναι πρακτική που εφαρμόζεται επιτυχώς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.>>
Ποιες είναι αυτές οι χώρες πρότυπο και πώς εφαρμόζονται στην πράξη οι συμπράξεις; Μάλλον, πρόκειται για ψιλά γράμματα για τον κ. Γεωργιάδη σε αντίθεση με τον τρόπο που το βιώνει ο λαός στην όχι και τόσο μακρινή Γαλλία. Με το μεγαλύτερο ποσοστό του κόστους νοσηλείας των ασθενών να καλύπτεται από το κράτος-δηλαδή τις εισφορές του λαού και ενα μικρότερο, αλλά καθόλου ευκαταφρόνητο να καταβάλλεται άμεσα είτε από την τσέπη του ασθενούς είτε από την ιδιωτική του ασφάλιση.Αν δεν έχει φροντίσει η ιδιωτική σου ασφάλιση να καλύπτει το πακέτο δαπανών, στην αίθουσα αναμονής καλείσαι να διαβάσεις τον Επίσημο Κοινό κατάλογο Τιμών για υπηρεσίες υγείας και ιατρικά υλικά (ενδεικτικά στα νοσοκομεία οι πολίτες καταβάλλουν το 8% των νοσοκομειακών δαπανών, στην Α΄ Βάθμια Περίθαλψη 30% συμμετοχή στην αμοιβή του γιατρού) . Κι αν για τον υπουργό, η Γαλλία δεν αποτελεί πρότυπο προς μίμηση, μήπως η Αμερική φαντάζει ως καταλληλότερο όπου χωρίς ιδιωτική ασφάλεια δεν περνάς καν την πύλη του νοσοκομείου;
Και ποιοι είναι οι όροι με τους οποίους θα πάρουν σάρκα και οστά οι ΄΄κοινοί στόχοι΄΄ δημοσίου και ασφαλιστικών στην Ελλάδα; Ας ξεκινήσουμε από τον στόχο. Απ’ την μια, θα διατεθούν υπάρχουσες κλίνες νοσοκομείων του ΕΣΥ, αποκλειστικά για ιδιωτικά ασφαλισμένους. Απ’ την άλλη, θα ανεγερθεί νοσοκομείο ή θα διατεθεί κτίριο του δημοσίου για την παροχή υπηρεσιών υγείας «λελογισμένου» κόστους αποκλειστικά για ασθενείς με ιδιωτική ασφάλιση.
Τι συνέπειες θα έχει για το ΕΣΥ και τους ασθενείς;
Με την εισβολή των ιδιωτικών ασφαλιστικών στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, θα προκύψουν ασθενείς ακόμα περισσότερων ταχυτήτων, εις βάρος των ασθενών που βρίσκονται στις χαμηλότερες ταχύτητες. Στην υψηλή ταχύτητα θα είναι οι έχοντες ακριβά ασφαλιστήρια, στην μέση αυτοί με τα φτηνά και στην χαμηλή οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ. Απ’ τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ, σε καλύτερη μοίρα θα είναι όσοι μπορούν να πληρώσουν για απογευματινά χειρουργεία και ιατρεία ή να δώσουν φακελάκι και σε χειρότερη όσοι δεν μπορούν. Στη νεκρά ταχύτητα θα είναι οι ανασφάλιστοι και οι φτωχοί. Ταυτόχρονα, ανοίγει μια ακόμα δίοδος διαπλοκής του ιατρικού κατεστημένου εντός του ΕΣΥ, που θα τρέξει να συνεργαστεί με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές.
Στο υπό συζήτηση «νοσοκομείο για αποκλειστικά ιδιωτικά ασφαλισμένους» παραμένει άγνωστο το κόστος (αν και όλοι μπορούμε να φανταστούμε ) με το οποίο θα επιβαρυνθεί από την σύμπραξη αυτή το δημόσιο και ασαφές το καθεστώς υπό το οποίο θα εργάζεται το προσωπικό που θα το επανδρώσει. Ενώ, γίνεται ξεκάθαρο πως το νομοθετικό πλαίσιο θα συνεχίσει να αιωρείται με μοναδικό δικαίωμα της κυβέρνησης να ασκεί δήθεν πιέσεις στις αδηφάγες ασφαλιστικές για φτηνές χρεώσεις των πελατών τους, με τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς να παραμένουν σε πλήρη ισχύ. Η ίδια κυβέρνηση, που αγνοεί τις λέξεις ¨πίεση¨ και ¨προστασία του πολίτη¨ όχι μόνο στην υγεία, αλλά και στο στεγαστικό, την ακρίβεια… θα πιέσει για να μειωθούν τα κέρδη των ασφαλιστικών;
Συνολικά, οι ιδιωτικά ασφαλισμένοι, με βάση την οικονομική τους κατάσταση, θα μεταπίπτουν σε διαφορετικά τιμολόγια, στις αντίστοιχες υπηρεσίες και τα αντίστοιχα νοσοκομεία (ιδιωτικά, ΕΣΥ, ημι-ιδιωτικά). Η κοστολόγηση θα γίνεται προφανώς με αποκλειστικό κριτήριο το μεγαλύτερο προσδοκώμενο κέρδος για τις ασφαλιστικές εταιρείες. Λες και δεν αρκούσαν τα τιμολόγια ενέργειας. Λες και οι ασθενείς μπορούν να προβλέψουν για πόσο καιρό θα παραμείνουν ασθενείς και για πόσο καιρό θα μπορούν να καλύπτουν τα έξοδα της υγείας τους. Συνολικά, οι πολίτες θα αγοράζουν ανάλογα με το πόσα λεφτά έχουν να δώσουν. Το είπε καθαρά ο Υπουργός Υγείας στην 6η Εθνική Συνδιάσκεψη Εκλεγμένων Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών: «Οι ατάκες που λένε οι κομμουνιστές “η υγεία δεν έχει τιμή” ανήκουν στα παιδαριώδη και αφελή συνθήματα των ανθρώπων που δεν έχουν καταλάβει πώς δουλεύει η οικονομία>>.
Το έδαφος στρώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ με τα DRG’s
Ο νόμος των DRGs (Diagnosis Related Group – Σύστημα Διαγνωστικά Ομοιογενών Ομάδων), που ψηφίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, προβλέπει την αποζημίωση των ασφαλιστικών εταιριών/ασφαλιστικών φορέων μέσω προκαθορισμένης κοστολόγησης των περιστατικών, βασισμένη σε μια μέση τιμή αποζημίωσης για κάθε πάθηση. Η μέση τιμή καθορίζεται από το σύστημα κωδικοποίησης ιατρικών διαγνώσεων ICD-10 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τις ιατρικές πράξεις, το φύλο, την ηλικία, την εμφάνιση επιπλοκών κ.α. Με λίγα λόγια, αν πχ χρειαστείς νοσηλεία για χολοκυστίτιδα και χειρουργείο χολοκυστεκτομής, με βάση τα DRG, ο ΕΟΠΠΥ πληρώνει προκαθορισμένο ποσό στο νοσοκομείο του ΕΣΥ πχ 2000 ευρώ. Ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω. Αν όμως χρειαστείς παραπάνω μέρες νοσηλείας ή έχεις επιπλοκές, τότε ο ΕΟΠΥΥ δεν τα καλύπτει. Αντίστοιχα, αν νοσηλεύεσαι για πνευμονία και ο γιατρός βρει ότι έχεις αναιμία και παραγγείλει κάποιες εξετάσεις για να αποκλείσει καρκίνο, ούτε τότε ο ΕΟΠΥΥ καλύπτει τα παραπάνω από τα προβλεπόμενα για την πνευμονία νοσήλια. Για το 2026, ο προϋπολογισμός της υγείας προβλέπει σχεδόν 912 εκατομμύρια ευρώ επιχορήγησης του ΕΟΠΠΥ από το κράτος για την αποπληρωμή τέτοιων «υπερβάσεων» από τους γιατρούς, που έπραξαν σωστά και δεν πέταξαν τους ασθενείς έξω από τα νοσοκομεία ημι-θεραπευμένους ή αδιάγνωστους.
Εδώ προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα. Τι νόημα έχει η εφαρμογή των DRG στα δημόσια νοσοκομεία, τη στιγμή που ΕΟΠΥΥ χρωστά δις ευρώ σε αυτά και κάθε τόσο αυτά διαγράφονται με απόφαση της κυβέρνησης; Ο πρώτος λόγος είναι ότι ελέγχονται και επιπλήττονται οι κλινικές και οι γιατροί που ξεπερνούν τα προβλεπόμενα νοσήλια, ωθώντας τους σε «αιματηρά εξιτήρια» εις βάρος των ασθενών. Ο δεύτερος είναι ότι λόγω της διάλυσης του ΕΟΠΥΥ, ανοίγει ο δρόμος τη «διαφορά» προβλεπόμενου από τα DRG κόστους νοσηλείας και αναγκαίου κόστους νοσηλείας να την πληρώνει είτε από την τσέπη του ο ασφαλισμένος είτε να ωθείται προς τη ιδιωτική ασφάλιση για να την καλύψει. Ο τρίτος και βασικότερος είναι η εισβολή των ιδιωτικών ασφαλιστικών στο ΕΣΥ και η αποζημίωσή τους με το σύστημα DRG. Με τα DRG οι ιδιωτικές ασφαλιστικές, όχι απλά μπαίνουν στο ΕΣΥ από την μπροστινή πόρτα, αλλά έχουν και ένα εξασφαλισμένο μοντέλο αποζημίωσης των ασφαλισμένων τους που είναι πάμφθηνο σε σχέση με τις τσουχτερές τιμές των ιδιωτικών θεραπευτηρίων. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα εφαρμοστούν τα DRG στα ιδιωτικά θεραπευτήρια -παρά τις «απειλές» του κ. Γεωργιάδη ότι εντός του 2026 θα γίνει πράξη-. Τα τελευταία προτιμούν ένα περιβάλλον πλήρους αδιαφάνειας και ασυδοσίας ώστε να υπερκοστολογούν ιατρικές πράξεις εις βάρος των ιδιωτικών ασφαλιστικών που τελικά μετακυλίονται στους ασφαλισμένους.
Άρα, τα DRG είναι κυρίως φτιαγμένα για να μπουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές στο ΕΣΥ και να έχουν μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους, επεκτείνοντας το πελατολόγιό τους και σε φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, στα οποία θα εγγυόνται ένα ελάχιστο και φτηνό πακέτο παροχών στο φτωχό ΕΣΥ. Την ίδια στιγμή, αφού θα «φέρνουν έσοδα» στα νοσοκομεία, θα έχουν όλο και περισσότερες αξιώσεις να μπουν σε νευραλγικές θέσεις της Διοίκησης του νοσοκομείου, να καθορίσουν πολιτικές για πιο «βιώσιμα μοντέλα ανάπτυξης και χρηματοδότησης», να εξαγοράσουν γιατρούς κτλ. Ήδη στελέχη των ασφαλιστικών έχουν αυτοπροταθεί για τη στελέχωση των Δ.Σ των νοσοκομείων του ΕΣΥ… Σε δεύτερο χρόνο τα DRG , θα αποτελέσουν το εργαλείο κατηγοριοποίησης των νοσοκομείων σε Α και Β διαλογής, όπου τα Α με τη δυνατότητα σύνθετων ιατρικών πράξεων θα αυτοχρηματοδοτούνται από την τσέπη των πελατών – ασθενών και τα Β θα μαραζώνουν, οδηγούμενα στο κλείσιμο.
Νοιάζεται πραγματικά η κυβέρνηση για την εκτίναξη του κόστους των ιδιωτικών ασφαλειών υγείας;
Υποτίθεται ότι οι συμπράξεις ιδιωτικών ασφαλιστικών και ΕΣΥ γίνονται για να μειωθεί το κόστος των ιδιωτικά ασφαλισμένων με το κράτος να αναλαμβάνει δήθεν πιο παρεμβατικό ρόλο. Όμως, η ίδια η κυβέρνηση, αρκέστηκε σε δηλώσεις συμπόνοιας προς τους συμπολίτες μας οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με αυξήσεις κατά 20% στα ισόβια ιδιωτικά ασφαλιστήρια, τη μεγαλύτερη των τελευταίων ετών. Το κάθε άλλο παρά ανεξάρτητο ΣτΕ, σε πρόσφατη απόφασή του, είπε πως δεν είναι παράνομες οι μονομερείς αυξήσεις των ασφαλίστρων – ακόμα και αν δεν προβλέπονταν από τα αρχικά συμβόλαια- αρκεί οι ασφαλιστές να εξηγούν αναλυτικά τους λόγους της αύξησης! Η ίδια η κυβέρνηση κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το παραμυθάκι των ασφαλιστικών που ρίχνουν τις ευθύνες των αυξήσεων στα ιδιωτικά θεραπευτήρια και τα τελευταία στις αυξημένες αμοιβές των γιατρών, τη χρήση ιατρικών προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, σύγχρονων ακριβών θεραπειών κτλ.
Άλλωστε, ο νυν υπουργός υγείας ως Υπουργός Ανάπτυξης υπέγραψε το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ 13/2022) θέσπισης του Ενιαίου Δείκτη Υγείας, προτιμώντας το δείκτη του ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών) και όχι το δείκτη της ΕΛΣΤΑΤ. Ο δείκτης αυτός υπολογίζεται βάση του μέσου καθαρού κόστους ανά περιστατικό και ανά ηλικία όπως αυτά προκύπτουν από τις αποζημιώσεις των ασφαλιστικών, οι οποίες αποτελούν τις μοναδικές πηγές δεδομένων. Ο ρόλος του δείκτη είναι να αποτελεί κριτήριο αναπροσαρμογής των ασφαλίστρων των νοσοκομειακών προγραμμάτων από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Επομένως, οι ίδιες ιδιωτικές εταιρείες, που συμμετέχουν στον ΙΟΒΕ, και όχι κάποια ανεξάρτητη αρχή διαμορφώνουν τα δεδομένα από τα οποία προκύπτει το οικονομικό εργαλείο ‘’περιορισμού ‘’ τους, εξυπηρετώντας ανενόχλητες τα συμφέροντά τους.
Όταν πέρυσι τέτοιο καιρό, βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ατζέντας το ζήτημα των αυξήσεων των ασφαλίστρων, η τροπολογία Θεοδωρικάκου ήρθε υποτίθεται να βάλει φρένο στις ανεξέλεγκτες αποζημιώσεις των ασφαλιστικών. Προβλέπει την υποχρέωση των ασφαλιστικών να δημοσιοποιούν τις αυξήσεις στα site τους(!!!) και τα ιδιωτικά θεραπευτήρια τoν τιμοκατάλογο ιατρικών πράξεων!! Ενώ, έχει μεταθέσει εντός του 2026 την αλλαγή στον προσδιορισμό του Ενιαίου Δείκτη Υγείας που θα γίνεται με υπουργική απόφαση και θα βασίζεται στον δείκτη της ΕΛΣΤΑΤ έπειτα από γνωμοδότηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας…
Η κυβέρνηση θέλει μόνο να ενισχύσει πάση θυσία τα κέρδη των ιδιωτικών ασφαλιστικών, πέραν αυτών που έχει εξασφαλίσει στα ιδιωτικά θεραπευτήρια και τα διαγνωστικά κέντρα. Μια χώρα όπου ο λαός βάζει από το υστέρημά του δισεκατομμύρια ευρώ για την υγεία του, γι’ αυτούς είναι ευκαιρία επενδύσεων και κερδών. Με το κράτος να στηρίζει τις «επενδύσεις και την ανάπτυξη». Η κρίση και τα Μνημόνια μείωσαν τα κέρδη και έρχεται τώρα το κράτος να τους εγγυηθεί ανάκαμψη, βοηθώντας τις ιδιωτικές ασφαλιστικές να μειώσουν το κόστος των αποζημιώσεών τους προς τους ασφαλισμένους Το κράτος τους εξασφαλίζει μέσω ΣΔΙΤ δωρεάν νοσοκομειακές εγκαταστάσεις και προσωπικό, φτηνές ιατρικές υπηρεσίες για να παρακάμπτουν τα μεγάλα ιδιωτικά θεραπευτήρια που υπερτιμολογούν. Απ’ την άλλη, τις αφήνει να αυξάνουν ανεξέλεγκτα τις τιμές των ασφαλίστρων. Τέλος, απαξιώνοντας το ΕΣΥ, στέλνει όλο και περισσότερους στην ιδιωτική ασφάλιση και την ιδιωτική υγεία.
Οι ίδιοι μαρτυρούν τις πραγματικές τους προθέσεις. O Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου, πρόεδρος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδας, στην κοπή της πίτας της Ένωσης τόνισε: «η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα σημαντικό κενό προστασίας σε κρίσιμους τομείς όπως οι φυσικές καταστροφές, οι συντάξεις και η υγεία, που απαιτεί συντονισμένες λύσεις από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα… Μέλημα των εκπροσώπων της αγοράς αποτελεί η ενίσχυση της ασφαλιστικής διείσδυσης στην ελληνική οικονομία, που σήμερα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο — στόχος είναι η αναλογία ασφαλίστρων προς ΑΕΠ να αυξηθεί σημαντικά.»
Το καρτέλ ασφαλιστικών εταιριών και ιδιωτικών θεραπευτηρίων, η αιτία της αύξησης των ασφαλίστρων
Η πίτα της ιδιωτικής υγείας δεν έχει μικρύνει αλλά έχει γιγαντωθεί, ειδικά μετά την πανδημία και μοιράζεται μεταξύ όλο και λιγότερων. Δύο όμιλοι ελέγχουν το 60% στην αγορά των ιδιωτικών γενικών κλινών. Στην κορυφή της πυραμίδας η περίφημη CVC έχει δώσει πρόσφατα τη θέση της στον προερχόμενο από τα Εμιράτα όμιλο PureHealth Holding, στον οποίο πούλησε το 60% των νοσοκομείων της (Hellenic Healthcare Group το όνομα της εταιρίας). Νωρίτερα η Hellenic Healthcare είχε γιγαντωθεί εξαγοράζοντας τους ομίλους Υγεία, πρώην Ιασώ General, Μητέρα, Λητώ, Metropolitan General, Metropolitan και Creta Interclinic μέσω των οποίων ελέγχει το 34,5% των ιδιωτικών γενικών κλινικών, το 35% των μαιευτικών και το 2,5% των διαγνωστικών κέντρων. Δεύτερος στο ράλι του μονοπωλίου έρχεται ο όμιλος του Ιατρικού Κέντρου που ελέγχει το 25,6 % των ιδιωτικών κλινών. Τέλος, έρχονται το Ερρίκος Ντυνάν, η Βιοϊατρική, Ιασώ, Ιατρόπολις κλπ. Όσον αφορά το μέγεθος του κεφαλαίου που συγκεντρώνεται, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η ιδιωτική αγορά Υγείας έχει τζίρο κοντά στα 2 δισ. ευρώ τον χρόνο, με μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 6% για το 2024 – 2025.
Στον τζίρο αυτό και τις τιμές τόσο των νοσηλίων όσο και των ασφαλίστρων είχε τη δυνατότητα παρέμβασης και ελέγχου η CVC, η οποία πέρα από τη Hellenic Healthcare Group είχε εξαγοράσει από το 2002 και την Εθνική Ασφαλιστική. Οι εμίρηδες του Κατάρ, έχοντας πλέον στα χέρια τους τον μεγαλύτερο καθετοποιημένο όμιλο ιδιωτικής υγείας, με την μεγαλύτερη δυνατότητα στρέβλωσης και των δύο πλευρών της αγοράς. Υπερκοστολόγηση των νοσηλίων και άλλων εξόδων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, πλαστές ανάγκες για αχρείαστες εξετάσεις ενδεχομένως ζημιογόνες και για τον ίδιο τον ασθενή, διαλογή των πιο προσοδοφόρων περιστατικών απορρίπτοντας τα πιο budget friendly. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ασυδοσίας αυτής της μονοπωλιακής λειτουργίας είναι ότι στα ιδιωτικά θεραπευτήρια χρεώνονται διαφορετικά τιμολόγια στους ασθενείς ανάλογα με το εάν έχουν ιδιωτική ασφάλιση ή όχι, με τους νοσηλευόμενους χωρίς ασφάλιση να καταβάλλουν έως και το μισό του κόστους που τα νοσηλευτήρια χρεώνουν στις ασφαλιστικές, παρά τις υποτιθέμενες εκπτώσεις που έχουν εξασφαλίσει οι τελευταίες. Ενώ, το ολιγοπώλιο των νοσηλευτηρίων (CVC και λοιπών ομίλων) έχει επιβάλει την ομοιομορφία στις υψηλές τιμές.
Δεν είναι τυχαίο πως σε ασφαλιστικό συνέδριο ο Willem van Duin, πρώην διευθύνων σύμβουλος του ολλανδικού ομίλου Achmea, που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα μέσω της Interamerican σκέφτηκε να μας ενημερώσει πως οι ασφαλιστικές εταιρείες πληρώνουν για παράδειγμα για επεμβάσεις χολής και σκωληκοειδίτιδας τιμές Ελβετίας στα ελληνικά ιδιωτικά νοσοκομεία. Συγκεκριμένα, μια επέμβαση χολής στα ελληνικά ιδιωτικά νοσηλευτήρια χρεώνεται στις ασφαλιστικές εταιρείες 7.713 ευρώ, όταν το αντίστοιχο κόστος στην Ελβετία είναι 7.948 ευρώ, στην Ισπανία 3.510 ευρώ και στη Γερμανία 6.508 ευρώ. Αντίστοιχα, η επέμβαση σκωληκοειδίτιδος στοιχίζει στην Ελλάδα 6.860 ευρώ, όταν στην Ελβετία το κόστος είναι 6.992 ευρώ, στην Ισπανία 2.136 ευρώ και στη Γερμανία 3.796 ευρώ. Άρα με αυτόν το τρόπο και την ανοχή της κυβέρνησης, εκτινάσσονται οι τιμές των ασφαλίστρων, εις βάρος των ιδιωτικά ασφαλισμένων.
Τελικά είναι εμπόρευμα ή δικαίωμα η Υγεία;
Οι ιδιωτικά ασφαλισμένοι στη χώρα ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, με ατομικά είτε ομαδικά/οικογενειακά προγράμματα. Πόσοι από αυτούς έχουν τη σχετική οικονομική δυνατότητα ; Πόσοι συμπολίτες μας είναι σε δεινή οικονομική κατάσταση και περικόπτουν άλλες βασικές ανάγκες είτε δανείζονται; Πόσοι είναι ανασφάλιστοι (συνολικά 1 εκ) και αποζητούν μια μικρή ασφάλεια σε περίπτωση ασθένειας; Το μεγαλύτερο, ρητορικό ωστόσο, ερώτημα είναι γιατί χρειάζεται η ιδιωτική ασφάλιση όταν υπάρχει ο ΕΟΠΥΥ, τον οποίο οι ασφαλισμένοι χρυσοπληρώνουν με τις κρατήσεις τους εδώ και δεκαετίες και όταν η υπέρογκη έμμεση φορολογία προορίζεται και για την κάλυψη των αναγκών υγείας του πληθυσμού από το ΕΣΥ;
Γιατί ο ΕΟΠΥΥ, παρά τα δισεκατομμύρια που έχει ενθυλακώσει από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων, αντί να τα δίνει στο ΕΣΥ, τα διοχετεύει προς το ιδιωτικά θεραπευτήρια και διαγνωστικά κέντρα; Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συμβάσεις με ιδιωτικά νοσηλευτήρια γιγαντώθηκαν κατά την περίοδο της πανδημίας για τη νοσηλεία των ασθενών σε ιδιωτικές κλίνες ΜΕΘ αποτελούν ένα παράδειγμα των υπηρεσιών που το αποδυναμωμένο ΕΣΥ αδυνατεί να παρέχει και για το οποίο ο ΕΟΠΥΥ αναγκαστικά βρίσκει «σωτηρία» ως αγοραστής υπηρεσιών υγείας σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ακόμα και σε στιγμές λιγότερο έκτακτης ανάγκης , χρόνια τώρα ο ΕΟΠΥΥ καταβάλλει υπέρογκα ποσά για να αγοράζει υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα σε πολλαπλάσιες τιμές από την πραγματική τους αξία. Με το κράτος αφενός να μην καλύπτει τα κενά του ΕΣΥ που καθιστούν ‘’μονόδρομο’’ τους ιδιώτες και αφετέρου τις κυβερνήσεις να διαγράφουν τα τεράστια χρέη του ΕΟΠΥΥ στο ΕΣΥ, μιας και τα αποθεματικά ταμεία συγκεντρωμένα από τις εισφορές των εργαζομένων έχουν προλάβει να εξαντληθούν σε συμβάσεις με ιδιώτες.
Τα παραπάνω είναι ρητορικά ερωτήματα για το ‘’κράτος πρόνοιας’’ όλων των προηγούμενων ετών, που η κυβέρνηση και όλα τα μνημονιακά κόμματα ξήλωσαν, με τις πολιτικές αποδυνάμωσης του ΕΣΥ και το στρώσιμο του δρόμου για τη διείσδυση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην υγεία και την ασφάλιση, δρομολογώντας ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του ίδιου του ΕΟΠΥΥ.
Καμία πολιτική ηγεσία που υποστηρίζει απροκάλυπτα τα ιδιωτικά κεφάλαια της υγείας και της ασφάλισης δεν θέλει και δεν μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα και πόσο μάλλον την υγεία του λαού. Μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να παλέψει γι’ αυτά. Γι’ αυτούς το ξήλωμα και η απαξίωση του ΕΣΥ είναι ο απαραίτητος όρος και μοναδικός στόχος. Να μην τους αφήσουμε! Να απαιτήσουμε και να αγωνιστούμε για:
- Κατάργηση του συστήματος DRG – Έξω οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες από το ΕΣΥ
- Φρένο στην ασυδοσία των ιδιωτικών ασφαλιστικών και τις αυξήσεις των ασφαλίστρων
- Απόδοση από τον ΕΟΠΥΥ του ιδρώτα των ασφαλισμένων στο ΕΣΥ και όχι στους ιδιώτες
- Αύξηση των εργοδοτικών και μείωση των εργατικών εισφορών στον ΕΟΠΥΥ
- Ενίσχυση του ΕΣΥ και ειδικά της δημόσιας Πρωτοβάθμιας περίθαλψης
- Διπλασιασμός των κρατικών δαπανών – Λεφτά για Πρόνοια / Υγεία και όχι για το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία
- Επίταξη χωρίς αποζημίωση των μεγάλων ιδιωτικών θεραπευτηρίων από το κράτος σε καταστάσεις υπερφόρτωσης του ΕΣΥ και έκτακτης ανάγκης
- Να μη μεσολαβεί καμία ανταλλαγή με χρήμα στην παροχή υπηρεσιών υγείας προς το λαό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου