Μικρό αφιέρωμα στη Ροζάβα: Η πολιορκία μιας επανάστασης - Ρέκβιεμ για ένα όνειρο - Καραβάνι αλληλεγγύης ταξιδεύει προς τη Ροζάβα (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Ροζάβα / Η πολιορκία μιας επανάστασης

Του Feyyaz Bayram

Σχεδόν 14 χρόνια έχουν περάσει από την Επανάσταση των Γυναικών στη Ροζάβα. Όλο αυτό το διάστημα, ο κουρδικός λαός, και κυρίως μέσα από την καθοδήγηση των γυναικών, έχει αναπτύξει ένα διακριτό κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο που έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά παντού στον κόσμο. Αυτή η διαδικασία, που συχνά αναφέρεται ως «Η Επανάσταση των Γυναικών στη Ροζάβα», κατέστησε ορατές σε παγκόσμια κλίμακα τις φωνές των Κούρδων, τα αιτήματα, τον τρόπο ζωής και το πρόταγμα για συνύπαρξη.

Αυτή η προβολή συνέπεσε με μια περίοδο κατά την οποία η Μέση Ανατολή αναδιαμορφωνόταν. Την ίδια εποχή με την Επανάσταση στη Ροζάβα, αναδύθηκε μία οργάνωση, που αφού στήθηκε με στόχο τον ανασχεδιασμό της περιοχής, κατέκαψε και κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμά του, διενεργώντας απάνθρωπες εκτελέσεις και τρομοκρατώντας σχεδόν όλο τον κόσμο: ο ISIS. Και ενώ η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθούσε σοκαρισμένη αυτή τη βαρβαρότητα, οι Κούρδοι της Ροζάβα αντιπαρατέθηκαν σε αυτό το σκοτάδι με μια αντίσταση που έμελλε να καταγραφεί στην ιστορία.

• Διαβάστε: Το πολιτικό πείραμα της Ροζάβα

Μια τολμηρή αξίωση -κι αν αλλάζαμε τον κόσμο;

Ο αγώνας στη Ροζάβα δεν περιορίστηκε στην στρατιωτική σύγκρουση. Όλος ο κουρδικός λαός, γυναίκες και άντρες, νέες και γέροι, αντιστάθηκαν στον ISIS ενώ παράλληλα διατύπωναν ανοιχτά την αντίθεση τους με τα σχέδια των ηγεμονικών δυνάμεων στην αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής. Η ουσία αυτής της ένστασης ήταν απλή «Εμείς, οι λαοί, μπορούμε να ζήσουμε μαζί».

Οι Κούρδοι υπερασπίστηκαν ένα σύστημα στο οποίο Άραβες, Ασσύριοι, Αρμένιοι, Μουσουλμάνοι, Χριστινοί, και όλες οι διαφορετικές εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες θα ζούσαν μαζί με ισότητα και ελευθερία. Αυτή η προσέγγιση συγκρότησε μία ισχυρή εναλλακτική ενάντια στις πολιτικές που χτίστηκαν στον πόλεμο και στις σφαγές.

Και η αντίσταση αναπτύχθηκε τόσο που ακόμη και οι ίδιες οι δυνάμεις που είχαν ξαμολήσει τον ISIS στο πεδίο του πολέμου αναγκάστηκαν να επανεξετάσουν τα σχέδια τους. Μόλις ξεσκεπάστηκε η αλήθεια για την τρομοκρατική οργάνωση ISIS, οργανώθηκε εκστρατεία εναντίον της υπό την ονομασία «Διεθνής Συμμαχία», με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Χωρίς άλλη ελπίδα επιβίωσης, οι Κούρδοι μπήκαν σε μια υποχρεωτική και προσωρινή συμμαχία. Η συνεργασία αυτή υπήρξε, στην πραγματικότητα, μια σχέση που επιβλήθηκε από τις συνθήκες και στις δύο πλευρές

Η εμπειρία της δημοκρατικής αυτονομίας

Μετά τη στρατιωτική ήττα του ISIS, οι Κούρδοι άρχισαν να οικοδομούν το δικό τους σύστημα διακυβέρνησης, σε συνεργασία με άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες, στις περιοχές που έλεγχαν. Το σύστημα αυτό ανακηρύχθηκε ως «Δημοκρατική Αυτονομία». Αναπτυγμένο υπό την ηγεσία των γυναικών στη Ροζάβα, το μοντέλο αυτό λειτούργησε επί σειρά ετών ως ένα ζωντανό πείραμα ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού παραδείγματος.

Ωστόσο, οι εξελίξεις που σημειώθηκαν πριν από περίπου δύο εβδομάδες κλόνισαν βαθιά το μέλλον αυτού του έργου. Στρατιωτική επιχείρηση που εξαπολύθηκε εναντίον δύο κουρδικών συνοικιών στο Χαλέπι προκάλεσε έντονο σοκ στην κουρδική κοινή γνώμη. Οι προσδοκίες, ωστόσο, ήταν ότι η αυτόνομη διοίκηση θα διασφάλιζε το καθεστώς της μέσω μιας συμφωνίας με τη νέα συριακή κυβέρνηση.

• Διαβάστε: Συρία / Μάχη μέχρις εσχάτων για τους Κούρδους στη Ροζάβα – «Στα χαρτιά» η συμφωνία εκεχειρίας

Μια σχεδιασμένη επίθεση

Η επίθεση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Σύμφωνα με το Κουρδικό κίνημα, η στρατιωτική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από την Τουρκία, η οποία δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την ιστορική της εχθρότητα προς τις κουρδικές κοινότητες. Και παρόλο που οι Κούρδοι ήταν σε αναμονή μιας πιθανής επίθεσης, δεν είχαν υπολογίσει μια τόσο εκτεταμένη και σφοδρή επιχείρηση λόγω του στρατιωτικού και κοινωνικού συστήματος που είχαν οικοδομήσει επί σειρά ετών, των σχέσεων που είχαν αναπτύξει με τους Άραβες και άλλες κοινωνικές ομάδες, καθώς και της ειρηνευτικής διαδικασίας που βρισκόταν σε εξέλιξη στην Τουρκία.

Στο Βόρειο Κουρδιστάν, δηλαδή στην Τουρκία, από τον Οκτώβριο του 2024 βρίσκεται σε εξέλιξη μια ειρηνευτική διαδικασία με στόχο τον τερματισμό των συγκρούσεων μεταξύ Κούρδων και τουρκικού κράτους. Ωστόσο, πλέον θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι η Άγκυρα μετέτρεψε αυτή τη διαδικασία όχι σε μοχλό μόνιμης ειρήνης, αλλά σε στρατηγική υποταγής των Κούρδων. Οι μεταβαλλόμενες περιφερειακές ισορροπίες, οι προσπάθειες για παρέμβαση στο Ιράν και τα κενά εξουσίας που αναδύθηκαν, προσέφεραν στην Τουρκία νέο περιθώριο κινήσεων. Το τουρκικό κράτος δεν έχασε αυτή την ευκαιρία και, για ακόμη μία φορά, πρόδωσε τους Κούρδους, με τους οποίους υποτίθεται ότι διαπραγματευόταν την ειρήνη.

Η νέα Διεθνής της εθνοκάθαρσης, της γενοκτονίας, του πολέμου και η απομόνωση

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι στο Παρίσι επιτεύχθηκε συμφωνία με τη συμμετοχή των κυβερνήσεων του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Τουρκίας και της Συρίας. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η συμφωνία αυτή άνοιξε τον δρόμο για μια στρατιωτική επιχείρηση κατά των Κούρδων. Και όντως, οι επιθέσεις εναντίον των κουρδικών συνοικιών στο Χαλέπι ξεκίνησαν την ίδια ακριβώς ημέρα που ανακοινώθηκε η εν λόγω συμφωνία.

Την ημέρα που ξεκίνησαν οι επιθέσεις, εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στάθηκαν δίπλα στη νέα συριακή κυβέρνηση στη Δαμασκό και ανακοίνωσαν πακέτο στήριξης ύψους 620 εκατομμυρίων ευρώ. Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν εκείνη τη στιγμή, την ίδια ακριβώς στιγμή που βομβαρδίζονταν οι κουρδικές γειτονιές, αποκάλυπταν πέρα από κάθε αμφιβολία τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ίδια αυτή μέρα, οι υψηλόβαθμες δηλώσεις στήριξης της Τουρκίας προς τον πόλεμο που εξαπέλυσε η νέα συριακή κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τη σιωπή των Ηνωμένων Πολιτειών, αποκάλυπταν ακόμη περισσότερο το εύρος της αναδυόμενης συμμαχίας.

EPA/MURTAJA LATEEF

Μια μάχη ύπαρξης ή αφανισμού – Berxwedan Jiyan e!

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η αυτόνομη διοίκηση της Ροζάβα έχασε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που έλεγχε. Το γεγονός ότι κάποιες αραβικές φυλές, με τις οποίες είχαν οικοδομήσει από κοινού την επανάσταση, άλλαξαν στρατόπεδο υπέρ της συριακής κυβέρνησης με το ξέσπασμα του πολέμου, προκάλεσε βαθειά ιστορική ρήξη για τους Κούρδους. Όταν οι διπλωματικές προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, οι κουρδικές δυνάμεις (SDF) αποσύρθηκαν αποκλειστικά στις κουρδικές περιοχές και κήρυξαν έναν «αγώνα ύπαρξης ή αφανισμού».

Στο προσχέδιο συμφωνίας της 18ης Ιανουαρίου, που παρουσίασε η διοίκηση της Δαμασκού με τη στήριξη της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και το οποίο απορρίφθηκε από την κουρδική πλευρά, προβλεπόταν η πλήρης διάλυση της αυτόνομης διοίκησης, ο αφοπλισμός και η διάλυση των SDF, καθώς και η παραχώρηση μόνο περιορισμένων πολιτιστικών δικαιωμάτων στους Κούρδους. Οι όροι αυτοί αξιολογήθηκαν από τους Κούρδους ως ρητή επιβολή παράδοσης και υποταγής.

Σήμερα, η Ροζάβα δεν αντιμετωπίζει μόνο μια στρατιωτική επίθεση, αλλά μια συνολική προσπάθεια απαλοιφής της ίδιας της ιδέας της συνύπαρξης. Για τους Κούρδους, ένας λαός που έχει επανειλημμένα προδοθεί από τις μεγάλες δυνάμεις, πρώτα απ’ όλα από τη Σοβιετική Ένωση και έπειτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η διαδικασία γίνεται αντιληπτή ως ακόμη ένας κρίκος σε μια μακρά ιστορική αλυσίδα εγκατάλειψης.

Κι όμως αυτή τη φορά, η αίσθηση της απομόνωσης φαντάζει τόσο ριζικά διαφορετική. Δεν είναι μόνο οι δικτάτορες στην περιοχή, στην Τουρκία, Συρία και Ιράκ, που εμπλέκονται σε αυτή. Είναι που ο κόσμος όλος έχει γυρίσει την πλάτη. Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Ρωσία, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες στέκονται στο πλευρό των Κούρδων. Ίσως ακόμη πιο αποκαρδιωτικό είναι το γεγονός πως σημαντικά τμήματα της Αραβικής κοινότητας, που είχαν ζήσει, διοικήσει και κυβερνήσει μαζί με τους Κούρδους στη Ροζάβα σ’ ένα ολοκληρωμένο μοντέλο συνύπαρξης, αυτές οι ίδιες κοινότητες έχουν πλέον ταχθεί στο πλευρό της Συριακού Αραβικού Κράτους. Αυτή η μετατόπιση, έχει αφήσει τους Κούρδους και τις Κούρδισσες μόνες τους στην πρώτη γραμμή του μετώπου και σε ορισμένες περιπτώσεις αντιμέτωπες στη μάχη με πρώην συντρόφους και συμμάχους.

Η στιγμή αυτή σηματοδοτεί μια βαθιά ρήξη με την ίδια την ιδέα της «συνύπαρξης», του «ζούμε μαζί». Οι Κούρδοι και οι Κούρδισες βιώνουν τώρα μια απόλυτη μοναξιά. Ο ISIS, κάποτε ηττημένος από τους Κούρδους, αναγεννάται από τις στάχτες του στη μορφή της νέας Συριακής κυβέρνησης. Και ψάχνοντας τρόπους να εκδικηθεί για την ιστορική του ήττα, επιστρέφει στις ίδιες μεθόδους, από καιρό αναγνωρισμένες ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στοχεύοντας για άλλη μια φορά πρωτίστως τις γυναίκες.

Κι αυτό που κάνει τούτη την καταστροφή ακόμη πιο πικρή, είναι πως το πλάνο καταστρώθηκε από την Τουρκία, το κράτος με το οποίο οι Κούρδοι βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για ειρήνη. Άλλωστε ο στόχος αυτού του πολέμου δεν περιορίζεται μόνο στη Συρία, αλλά αφορά την επιβεβλημένη παράδοση όλων των Κουρδικών πληθυσμών σε ολόκληρο το Κουρδιστάν. Και υπό αυτή την έννοια, εδώ δε μιλάμε για μια τοπική σύγκρουση αλλά μια συνολική στρατηγική υποδούλωσης.

Δε μένει τίποτα άλλο κάτω από αυτές τις συνθήκες παρά η αντίσταση μέχρι θανάτου και μια επείγουσα προσπάθεια να ξαναχτιστεί η ενότητα μεταξύ των ίδιων των Κούρδων. Και στα τέσσερα διαφορετικά μέρη του Κουρδιστάν, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες ενώνονται γύρω από την κοινή απειλή της ίδιας τους της ύπαρξης. Στη Ροζάβα άνθρωποι όλων των ηλικιών, από 7 έως 70, γυναίκες και άντρες, καλλιτέχνες και αγρότισσες, πολιτικοί και εργάτριες, όλοι και όλες έχουν πάρει τα όπλα και έχουν ορμήσει στη μάχη, «Ύπαρξη ή Αφανισμός». Οι φωνές που υψώνονται από τους δρόμους και από την πρώτη γραμμή του μετώπου φτιάχνουν μαζί μια και μόνο φωνή:

«Η αντίσταση είναι ζωή! – Berxwedan Jiyan e!»

Οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες απευθύνουν κάλεσμα σε όλο τον κόσμο

«Ακόμη κι αν μας αφανίσουν, δεν θα παραδοθούμε ποτέ. Γίνε η φωνή μας»

**Αν αυτό το κείμενο το έγραφα εγώ, θα είχε τίτλο «Η άλλη μισή, γιατρέ μου, στη Ροζάβα βρίσκεται», αλλά το κείμενο το γράφει ένας Κούρδος που αγωνίστηκε στην Τουρκία για τους ίδιους λόγους και που βρίσκεται πρόσφυγας στην Ελλάδα, κι ούτε μπορώ να σκεφτώ τι κουβαλάς, αγαπημένε φίλε, αυτές τις μέρες στην ψυχή σου. Για πάντα αλληλέγγυα με τη Ροζάβα – Berxwedan Jiyan e – η μεταφράστρια, Ειρήνη Δαφέρμου

*Ο Feyyaz Bayram είναι Κούρδος αγωνιστής πρόσφυγας στην Ελλάδα. Υπήρξε στέλεχος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας του HDP. 

ΠΗΓΗ

H Lea Bunse και ο Jakob Rihn.

Πορεία προς τη Ροζάβα με το «Καραβάνι για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας» (VIDEO)

Θεσσαλονίκη, 27 Ιανουαρίου 2026 – Για να προσφέρουν βοήθεια στον πολιορκημένο πληθυσμό, η Lea Bunse και ο Jakob Rihn εντάχθηκαν στο Καραβάνι για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας. Μια περιβαλλοντική ακτιβίστρια από την περιφέρεια του Heilbronn και ένας φυσιοθεραπευτής από το Βρανδεμβούργο, τον Ιανουάριο του περασμένου έτους είχαν συμμετάσχει στην ειρηνική διαμαρτυρία στο φράγμα Tişrîn στον ποταμό Ευφράτη, στη βόρεια και ανατολική Συρία (NES), όταν 22 άτομα σκοτώθηκαν και περισσότερα από 200 τραυματίστηκαν.

Και οι δύο τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της επίθεσης των ισλαμιστικών πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από τον τουρκικό στρατό εναντίον της Δημοκρατικής Αυτοδιοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES). Τώρα, γερμανίδα ειρηνίστρια και ο γερμανός ειρηνιστής ειρηνιστές σκοπεύουν να μεταβούν στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας για να παρέχουν ιατρική βοήθεια και να ζητήσουν διεθνή προσοχή στην ανησυχητική έλλειψη προμηθειών στη βόρεια Συρία.

Η Lea Bunse δήλωσε: «Ζήσαμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να τραυματίζεσαι από εχθρικά πυρά και πόσο δύσκολη είναι η ιατρική περίθαλψη και η ανθρωπιστική κατάσταση σε τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό το έργο του ιατρικού προσωπικού στο πεδίο είναι πολύ σημαντικό».

Εκείνη την ημέρα, χιλιάδες άνθρωποι από όλη την περιοχή της Βορειοανατολικής Συρίας (NES) ένωσαν τις δυνάμεις τους για να προστατεύσουν το φράγμα, μια βασική υποδομή που παρείχε ηλεκτρικό ρεύμα σε εκατομμύρια νοικοκυριά. Ρίσκαραν τη ζωή τους για να αντιμετωπίσουν τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές και τις επιθέσεις με drones. Η Bunse και ο Rihn τραυματίστηκαν σε στοχευμένες επιθέσεις με drones από τον τουρκικό στρατό κατά τη διάρκεια της πολιτικής διαμαρτυρίας. Οι πρώτες βοήθειες στους τραυματίες δόθηκαν σε ακραίες συνθήκες, καθώς ακόμη και τα ασθενοφόρα και το ιατρικό προσωπικό είχαν γίνει στόχος.

«Εξαιτίας των τραυμάτων μας, αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στη Γερμανία. Ωστόσο, στις καρδιές μας είμαστε ακόμα μαζί με τους ανθρώπους εκεί. Όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή μας θυμίζουν την κατάσταση πριν από ένα χρόνο. Για άλλη μια φορά, οι άμαχοι πολίτες γίνονται στόχος. Για άλλη μια φορά, γίνεται προσπάθεια να καταστραφεί η δημοκρατική συνύπαρξη μεταξύ του συριακού λαού», διευκρίνισε ο Jakob Rihn.

Συμμετέχοντας στο Καραβάνι, δεν θέλουν μόνο να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, αλλά και να προσφέρουν συγκεκριμένη ιατρική υποστήριξη. Θέλουν επίσης να ζητήσουν από τις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις να λάβουν σαφή θέση κατά των εγκλημάτων πολέμου που διαπράττονται. Μαζί με τον Κουρδικό Ερυθρό Ημισέληνο (Heyva Sor a Kurdistanê), θέλουν επίσης να οργανώσουν δωρεές για τη στήριξη του πληθυσμού και, για να επιτύχουν όλους αυτούς τους στόχους, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τη δημιουργία του Καραβανιού Ιατρικής Υποστήριξης.

Το Καραβάνι για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας είναι η αυτοοργανωμένη ευρωπαϊκή απάντηση στον πόλεμο κατά της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, γνωστής και ως Ροζάβα. Οι συμμετέχοντες στο Καραβάνι ενώνουν τις δυνάμεις τους με στόχο να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης στην αντίσταση του λαού της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Το Καραβάνι ταξιδεύει μέσω διαφόρων διαδρομών προς τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας και την πολιορκημένη πόλη Κομπάνι. Παρακάτω ένα βίντεο με διεθνή υποστήριξη οργανωμένο από το Καραβάνι για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας:

 Μπορείτε να βρείτε το αρχικό άρθρο εδώ

ΠΗΓΗ

- ΣΧΕΤΙΚΟ επίσης:

Το «Καραβάνι του Λαού» ταξιδεύει προς το Κομπάνι (Ροζάβα) - Συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη

- ΣΧΕΤΙΚΑ και τα ακόλουθα:  

Της Ροζάβας...

Μαχήτριες των φιλοκουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) | AP Photo/Baderkhan Ahmad

Γιώργος Σταματόπουλος

Η Ροζάβα στη Βόρεια Συρία, ένα από τα πιο ζωντανά κινήματα αυτοδιαχείρισης τον εικοστό πρώτο αιώνα, μοιάζει να συντρίβεται από τις δυνάμεις του σκότους, που δεν είναι άλλες από τις ΗΠΑ, την Τουρκία και ασφαλώς τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής. Πριν από μερικά χρόνια εφαρμόστηκαν εκεί οι αρχές της αυτονομίας και της αυτοοργάνωσης, βασισμένες στην άμεση δημοκρατία, με γενικές συνελεύσεις, ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, ισοτιμία, ίδια παραγωγή και διακίνηση εμπορευμάτων [και βεβαίως ιδεών], ανεξαρτησία, εθνική γλώσσα. (Τα μαντάτα δεν είναι καλά και για το κίνημα των Ζαπατίστας, το οποίο δέχεται αφόρητες πιέσεις για να πάψει η επαναστατική και ενοχλητική άρα παρουσία του.) Στη Ροζάβα όμως έγινε μια πραγματική κοινωνική επανάσταση με μπροστάρισσες τις γυναίκες, που ήταν θέμα τεράστιας σημασίας [γεγονός!] για τον αραβικό κόσμο. Οι γυναίκες έπαψαν να είναι αντικείμενα και θύματα βάναυσης ανδρικής βίας, σταμάτησε ο διασυρμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με τους παιδικούς γάμους, η ενδοοικογενειακή βία εξοστρακίστηκε.

Οι θρησκευτικές μειονότητες είχαν απόλυτη ελευθερία στην πίστη τους και στη λατρεία της θρησκείας τους, η κουρδική γλώσσα επανεμφανίστηκε στον χώρο αυτόν της αυτονομίας και αυτοδιοίκησης, ένας άνεμος συνομοσπονδισμού, με έντονα αποτυπώματα συνεταιριστικής οικονομίας και περιφερειακά αλλά και πολιτικά συμβούλια. Το κύριο ήταν το νέο Σύνταγμα που διασφάλιζε και εγγυάτο την πολιτική-πολιτιστική-θρησκευτική ελευθερία, πράγματα πρωτόγνωρα για τον κόσμο της Συρίας και γενικότερα του αραβικού κόσμου. Ηταν μια πρόταση για τις εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης όχι μόνο στην περιοχή αλλά και στον ευρύτερο δυτικό πολιτισμό, που χειμάζεται από την αγριότητα του καπιταλιστικού συστήματος -μια ασπίδα στην ΤΙΝΑ [Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση]. Να που φάνηκε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, πιο ανθρώπινος, πιο ήπιος, πιο δίκαιος.

Αυτό τελικά εξόργισε τους ισχυρούς της περιοχής και του πλανήτη και αποφάσισαν την εισβολή και διάλυση του μικρού θαύματος της αυτονομίας, διότι και εκεί υπάρχουν ορυκτά πολύτιμα κοιτάσματα. Εκεί λοιπόν που λέγαμε ότι οι καταπιεσμένοι ανέλαβαν δράση, αποφάσισαν ότι αυτόβουλα πλέον έπρεπε να διαμορφώσουν τη δική τους ιστορία, αλλάζοντας ριζοσπαστικά το τοπίο της πολιτικής και του πολιτισμού, απαλλασσόμενοι από δεισιδαιμονίες, μυθολογικά στοιχεία, θρησκευτικά και μυστικιστικά, στοιχεία που δυστυχώς επανεμφανίζονται και μοιάζουν ισοπεδωτικά απέναντι στην ελεύθερη σκέψη και δράση, εκεί μαθαίνουμε ότι το μέγιστο αυτό εγχείρημα πάνε να το εξαφανίσουν. Η Ροζάβα απέδειξε (!) σε πολλούς το πόσο απαραίτητα είναι σήμερα τα κοινωνικά κινήματα και ότι η υπομονή μπορεί να οδηγήσει σε ωραίες μορφές συνύπαρξης, που θα έχουν ως βάση πρωτίστως την αλληλεγγύη, ότι είναι δυνατή μια νέα πολιτική και κοινωνική μεταρρύθμιση και διαρρύθμιση η οποία θα μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους, όπως ισχυρίζεται και ο Μάρεϊ Μπούκτσιν, που είναι και το αεί ζητούμενο όλων των πολιτισμών του πλανήτη.

Αμα πέσει η Ροζάβα, θα πέσει και το ηθικό όλων όσοι στοχάζονται και αγωνιούν για την εξάλειψη της αδικίας και της φτώχειας που επικρατούν σε όλες τις πολιτείες, σε όλους τους «πολιτισμούς».

Κούρδισσες μαχήτριες περιμένουν τον εχθρό στο Καμισλί | AP Photo/Baderkhan Ahmad

Ροζάβα, ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Γιώργος Τσιάρας

Απ’ όλα τα φοβερά μάς επιφύλαξε ο αποχαλινωμένος Ντόναλντ Τραμπ αυτό το πρώτο εικοσαήμερο του 2026 –την γκανγκστερική απαγωγή Μαδούρο, την αιματηρή... τηλεκατευθυνόμενη εξέγερση-απόπειρα πραξικοπήματος στο Ιράν, και τώρα την ωμή προσπάθεια αρπαγής της Γριλανδίας–, μακράν το χειρότερο έγκλημα είναι η προδοσία και η σφαγή δι’ αντιπροσώπου των δήθεν «συμμάχων» και προστατευόμενών του Κούρδων της Συρίας, που κινδυνεύουν πια ανοιχτά με εθνοκάθαρση.

Με τις ευλογίες του Τραμπ και την εκκωφαντική σιγή (αλλά και τα λεφτά – 722 μύρια τούς έστειλε πεσκέσι η φράου Ούρσουλα!) των «πολιτισμένων» Ευρωπαίων, οι «κυβερνητικές δυνάμεις», δηλαδή οι τζιχαντιστές κατσαπλιάδες της Αλ Κάιντα και η εξτρεμιστική χούντα της Δαμασκού, συνεχίζουν για τρίτη εβδομάδα τις βάρβαρες επιθέσεις εναντίον των Κούρδων, παρά την υποτιθέμενη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός. Μέσα σε λίγες μέρες, οι Κούρδοι έχασαν πάνω από τα δύο τρίτα των αυτόνομων ώς τώρα εδαφών τους, περιλαμβανομένης της Ράκα και των πετρελαίων του Ντέιρ ες Ζορ, ενώ το ίντερνετ ξεχειλίζει από φρικιαστικές φωτογραφίες και βίντεο με εκτελεσμένους μαχητές και μαχήτριες και από εκατοντάδες σφαγμένους αμάχους.

Ετσι ξεπλήρωσε ο Αμερικανός Ηγεμόνας τις ανείπωτες θυσίες του κουρδικού λαού, που επί δέκα χρόνια πολέμησε το «Ισλαμικό κράτος» και εμπόδισε την εγκαθίδρυση του «Χαλιφάτου» στη Συρία, ενώ παράλληλα πάλευε να κρατήσει στη ζωή το κοσμικό πολιτικο-κοινωνικό πείραμα της Ροζάβα, το μοναδικό σε ολόκληρη την περιοχή που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και τη θρησκευτική ανεκτικότητα, υπό τη συνεχή απειλή και τις πισώπλατες επιθέσεις του φασιστικού τουρκικού κράτους. Μάταια όμως έδωσαν τη ζωή τους τόσες χιλιάδες – γιατί την κρίσιμη στιγμή, και αφού πέτυχαν τον πραγματικό τους στόχο που ήταν η ανατροπή του ανυπάκουου Ασαντ και η αποδυνάμωση του «Αξονα της Αντίστασης», με την έξωση από τη Συρία του Ιράν και της Χεζμπολάχ, οι Αμερικανοί γκάνγκστερ αλλάξαν με χαρακτηριστική ευκολία στρατόπεδο και στηρίζουν ανοιχτά τους ισλαμιστές κυνηγούς κεφαλών, στο όνομα της... «ενότητας της Συρίας»! Μιας ενότητας α λα καρτ βέβαια, αφού ως γνωστόν μεγάλα τμήματα της βόρειας και της νότιας Συρίας παραμένουν ακόμη υπό τουρκική και ισραηλινή κατοχή, αντίστοιχα, με τους Ισραηλινούς να έχουν «παρκάρει» κυριολεκτικά στα περίχωρα της Δαμασκού...

Ενα από τα χιλιάδες παιδιά που φεύγουν με τις οικογένειές τους για να σωθούν από τους «κυβερνητικούς» τζιχαντιστές | AP Photo/Ghaith Alsayed

Η αλήθεια είναι πάντως ότι κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα – ήδη από την πρώτη του θητεία ο Τραμπ είχε προαναγγείλει την προδοσία, απλά τότε τον σταμάτησαν οι στρατηγοί του. Προσωπικά, όπως μου θύμισε το Google AI, είχα γράψει για το επικείμενο «άδειασμα» ήδη από τον Οκτώβριο του 2019 σε αυτήν εδώ τη στήλη, με τίτλο «Κούρδοι, πάντα γελαστοί και γελασμένοι»... Αλλά για τους Κούρδους της Ροζάβα και την ηγεσία τους, πολιτική και στρατιωτική, η πρόσδεση στο αμερικανικό άρμα αποδείχτηκε μονόδρομος – όπως τόσες και τόσες φορές στην ιστορία τους, δεν άκουσαν κανέναν, ίσως και γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Τώρα όμως, με τον Ασαντ φευγάτο στη Μόσχα και τα πρώην επικηρυγμένα τζιχάντια της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ, που «κατασκεύασε» ως διοικητής της ΜΙΤ ο σημερινός ΥΠΕΞ του Ερντογάν, Χακάν Φιντάν, να φοράνε γραβάτες και να κόβουν... νομίμως χιλιάδες κεφάλια μειονοτικών Αλαουιτών, Δρούζων, σιιτών και φυσικά χριστιανών, ήρθε η σειρά τους – και είναι πια αργά για δάκρυα.

Από εκεί και πέρα, η εν εξελίξει εθνοκάθαρση της Ροζάβα και συνολικά η τραγωδία του κουρδικού λαού σε τρία από τα τέσσερα κράτη όπου ζει μοιρασμένος, δηλαδή σε Τουρκία, Συρία και Ιράκ, έχουν όνομα και πρόσωπο – και δεν είναι ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ, ούτε ο σκοτεινός απεσταλμένος του (και πρέσβης στην Αγκυρα) Τομ Μπαράκ, που «μεσολάβησε» με χυδαίο τρόπο για τη διάτρητη «συμφωνία» με τον Αλ Σάρα. Οχι, ο πραγματικός χασάπης των Κούρδων είναι ο «σουλτάνος» Ερντογάν, που όταν εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος της Τουρκίας τούς υποσχέθηκε λαγούς και πετραχήλια, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε άξιος συνεχιστής του Κεμάλ στο «άδειασμα» και στις άγριες διώξεις τους εντός και εκτός των τουρκικών συνόρων. Τρεις φορές μπούκαρε με τα τανκς στη βόρεια Συρία και σχεδόν κάθε χρόνο βομβαρδίζει το βόρειο Ιράκ, ενώ μέσα στην Τουρκία και ειδικά στις κουρδοκρατούμενες νοτιοανατολικές επαρχίες «αντιλαλούν οι φυλακές» από τους χιλιάδες εγκλείστους και βασανισμένους. Για χατίρι του, άλλωστε, κάνει τώρα και ο Τραμπ τα στραβά μάτια στο μακελειό, αφού έχει ανάγκη τη «συνεργασία» ή έστω την ανοχή της Αγκυρας για να προχωρήσει τα ανατριχιαστικά σχέδιά του για τη Γάζα, το Ιράν, την Υεμένη και ποιος ξέρει πού ακόμα.

Από εκεί και πέρα βέβαια, η αμερικανική και συνολικά η έμπρακτη δυτική στήριξη στον πολέμαρχο Αλ Τζολάνι που έγινε εν μιά νυκτί «πρόεδρος» Αλ Σάρα αποτελεί μια από τις πιο μαύρες σελίδες διπροσωπίας και ανηθικότητας – άλλωστε ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν στη Δαμασκό για να σφίξουν το ματωμένο χέρι του δικτάτορα τον περασμένο Φεβρουάριο. Μιλάμε για μια «κυβέρνηση» που έχει ήδη εξαπολύσει τουλάχιστον τρία οργανωμένα πογκρόμ σε βάρος εθνο-θρησκευτικών μειονοτήτων, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας από όλους τους αξιωματούχους και δημοσιογράφους που πριν από λίγες μέρες ούρλιαζαν για τη σφαγή των Ιρανών διαδηλωτών από το «μεσαιωνικό» καθεστώς της Τεχεράνης! Πριν από λίγες μέρες είδαμε σε μεγάλο ελληνικό σάιτ να... ΣΚΑΪ άρθρο που χαρακτήριζε τον Αλ Σάρα «δεξιοτέχνη της στρατηγικής», ενώ αντί για τις σφαγές προβάλλονταν κατάπτυστα «ρεπορτάζ» για την ιστορική συμφωνία αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Κούρδων! Κατάντια...

Ας είναι όμως. Το ξέρουμε κι εμείς, από τη δική μας μακραίωνη Ιστορία – οι μεγάλοι κάνουν πάντα τη δουλειά τους και μετά πετάνε τους μικρούς λαούς σαν σερβιέτες ή προφυλακτικά. Οι Κούρδοι μπορεί να μην απέκτησαν ούτε τώρα κρατική υπόσταση, αν εξαιρέσει κανείς το ημι-αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά παραμένουν ένας μάχιμος λαός με περίπου σαράντα εκατομμύρια ψυχές, που δεν πρόκειται να το βάλει κάτω και δεν θα κάτσει να τον περάσουν από το μαχαίρι.

Διαβάζουμε πως παρά τις μεγάλες απώλειες, το κουρδικό γενικό επιτελείο προχώρησε σε γενική επιστράτευση και μοίρασε χιλιάδες όπλα στον πληθυσμό, που αντιστέκεται στην «καρδιά» του συριακού Κουρδιστάν, τη Χάσακα και το Κομπάνι, και ήδη προκαλεί μεγάλες απώλειες στους τζιχαντιστές που προσπάθησαν να περάσουν ανατολικά του Ευφράτη. Ο SDF ηττήθηκε, αλλά οι πολιτοφυλακές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) ξέρουν από ανταρτοπόλεμο – όπως και οι Πεσμεργκά του βόρειου Ιράκ, που λέγεται πως περνάνε μεμονωμένα στη Συρία από τα βουνά για να βοηθήσουν τα αδέλφια τους...