Στην Βενεζουέλα οι ΗΠΑ διέπραξαν τα όσα
διέπραξαν με το δικαίωμα του ισχυρότερου : επίθεση, επιδρομή,
βομβαρδισμός, απαγωγή του Προέδρου της χώρας!
Τελειώνοντας ό, τι έχει απομείνει από το «Διεθνές Δίκαιο».
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών …. παρακολουθεί! Δεν έχει τίποτε περισσότερο να πει….
Περίεργο αυτό, δεν βρίσκετε; Είναι το υπουργείο που σε κάθε ευκαιρία αναφέρεται στο «διεθνές δίκαιο».
Την ίδια ημέρα, μεταξύ Αμοργού και Αστυπάλαιας, τουρκική φρεγάτα
παρενόχλησε πλοίο πόντισης καλωδίου οπτικών ινών με τον ισχυρισμό ότι
πρόκειται για ζώνη τουρκικής κυριαρχίας! Το διέταξε να σταματήσει τις
εργασίες του ….με το δικαίωμα του ισχυρότερου!
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών (και εδώ)…. παρακολουθεί! Δεν έχει τίποτε περισσότερο να πει….
Προφανώς στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» το «διεθνές δίκαιο» έχει τα όριά του είναι “A la carte”…..
Τα συμπεράσματα ας τα βγάλει ο καθένας.
*Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι Έλληνας καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας και συγγραφέας
***
Τραμπ-ούκοι και γλίτσες: Η… “ορθή” πλευρά του ιμπεριαλισμού
Την δεκαετία του '50 ο
Αιζενχάουερ ενεργούσε σύμφωνα με το δόγμα "ο,τι συμφέρει την General
Motors, συμφέρει τις ΗΠΑ". Είμαστε πλέον στην εποχή που ό,τι συμφέρει
την Cevron, την ΕΧΧΟΝ κοκ συμφέρει τις ΗΠΑ.
Συνεπώς το θέμα δεν είναι (μόνο) ο Τραμπ. Είναι ο
αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Που βρίσκεται σε τέτοιο στάδιο
επιθετικότητας και απροσχημάτιστης εγκληματικότητας για την διαιώνιση
της κυριαρχίας του, ώστε επιλέγει να εκπροσωπείται από έναν αστοιχείωτο
φασίστα, όπως ο Τραμπ. Είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που έχει
επιλέξει σε αυτή την περίοδο να έχει ως ιδανικό εκπρόσωπο και εκφραστή
του αυτόν τον πορτοκαλί κλόουν.
Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η ανθρωπότητα παρακολουθεί
την Τραμπούκικη, την γκανγκστερική, την μαφιόζικη επίθεση στο έδαφος της
Βενεζουέλας, την αρπαγή, την απαγωγή του προέδρου μιας κυρίαρχης χώρας!
Πρωταγωνιστής, φυσικά, σε όλα αυτά είναι ο Τραμπ, το
ίδιο γελοίο πρόσωπο που περιφέρεται αυτοθαυμαζόμενος για τους πολέμους
που δήθεν “σταμάτησε” και διεκδικώντας το… Νόμπελ Ειρήνης. Ισως θα
ταίριαζε καλύτερα το Οσκαρ πρωταγωνιστή γκανγκστερικής ταινίας.
Μέχρι τώρα, πολλές φορές σαν σχήμα λόγου
χρησιμοποιούσαμε τη λέξη “γκάνγκστερ”. Ωστόσο, δεν υπάρχει άλλη λέξη για
να περιγραφούν όσα ζει η ανθρωπότητα ετούτη την περίοδο. ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ!
Δίπλα, βέβαια, στους γκάνγκστερ, παρατάσσονται τα
τσιράκια τους. Οι πυροβολαρχίες των Μίντια και οι ενσωματωμένοι
παπαγάλοι τους. Αυτοί που, σε μια προσπάθεια “κανονικοποίησης” και
“δικαιολόγησης” του γκανγκστερισμού, σπεύδουν να μας επισημάνουν με
νόημα τα προβλήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές
ελευθερίες στην Βενεζουέλα.
– Φυσικά κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και καμία ελευθερία
δεν μας υπέδειξαν να παραβιάζεται με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη που
συνεχίζεται και με το δήθεν “ειρηνευτική σχέδιο” του πορτοκαλί φασίστα.
Κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει όταν ο Τραμπ αγκαλιάζεται με τον
επικηρυγμένο ως εγκληματία πολέμου Νετανιάχου. Δεν είναι, δα, και ο
Μαδούρο… Καμία ταραχή δεν προκαλεί στο ανθρωπιστικό τους ιδεώδες το
σχέδιο για μπίζνες πάνω στο αίμα του λαού της Γάζας.
– Καθόλου δεν ενοχλήθηκαν όταν ο “ειρηνοποιός” Τραμπ
βομβάρδισε τον Ιούνιο του 2025 στόχους στο Ιράν και πριν λίγες ημέρες
απείλησε ξανά το Ιράν με στρατιωτική επέμβαση, χρησιμοποιώντας ως
πρόσχημα την καταστολή των διαδηλώσεων του ιρανικού λαού. Ποιος; Αυτός
που έχει στείλει την Εθνοφρουρά για να καταστείλει την “ανομία” μέσα
στις ίδιες τις Αμερικανικές Πολιτείες.
– Καμία ευαίσθητη χορδή τους δεν ταράζεται όταν ο Τραμπ
μαζί με τον Πούτιν (που οι δικοί του εγχώριοι φίλοι θα πρέπει να μας
πουν για την στάση του και στην υπόθεση της Βενεζουέλας) το “διαμοίρασμα
των ιματίων” της Ουκρανίας και τακτοποιεί την διανομή της λείας ανάμεσα
στα αρπακτικά που καραδοκούν μερίδιο στα κέρδη.
– Καμία ανάγκη δεν νιώθουν να μιλήσουν για δικαιώματα
όταν ο Τραμπούκος απειλεί ανοικτά με αρπαγή εδαφών, ακόμα και ολόκληρων
χωρών, από την Γροιλανδία μέχρι τον Καναδά και το Μεξικό! Και να
σκεφτείτε είναι οι ίδιοι που χειροκροτούν τους ναζί του Ζελένσκι στην
ελληνική Βουλή, στο όνομα του απαραβίαστου των συνόρων…
– Τίποτα δεν ενοχλεί τον ανθρωπισμό τους όταν ο Τραμπ
υποδέχεται στον Λευκό Οίκο τον μακιγιαρισμένο τζιχαντιστή της Συρίας,
των πρώην επικηρυγμένο από τις τις ίδιες της ΗΠΑ.
Τίποτα δεν ματαιώνει τις γονυκλισίες και τα σαλιαρίσματά
τους προς τον “πλανητάρχη” τους, ακόμα κι όταν αυτός στρώνει κόκκινο
χαλί στον Σαουδάραβα αυτουργό – σύμφωνα με τις αμερικανικές υπηρεσίες –
του διαμελισμού του Κασόγκι.
– Αυτή η γλίτσα περιφέρεται και στα ελληνικά μίντια να
καταθέσει τα διαπιστευτήρια της αμερικανοφροσύνης της. Με μπροστάρηδες
και κάποιους αναλυταράδες που, όπως επί Μπους και… χημικών του Σαντάμ,
όπως επί Γιουγκοσλαβίας και… σεβασμού των μειονοτήτων, αναπαράγουν τώρα
τα περί “ναρκωτικών” και “ναρκέμπορα”… Μαδούρο, προς ενίσχυση των…
“επιχειρημάτων” του Τραμπ. Αυτού, δηλαδή, που πριν μερικές βδομάδες
απένειμε χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας που εξέτιε 45ετη κάθειρξη
στις ΗΠΑ με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών…
Δίπλα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τον εκπρόσωπό
του, τον Τραμπ, παραστάτες της “ορθής πλευράς της ιστορίας” τα τσιράκια
της ΕΕ. Που λειτουργούν ως αυτό που ήταν πάντα: Παρακολούθημα του
εγκλήματος και της βρωμιάς. Αυτό έκαναν και κάνουν για τη γενοκτονία στη
Γάζα, αυτό κάνουν και σήμερα, μετά την ωμή γκανγκστερική επέμβαση σε
ένα κυρίαρχο κράτος, στη Βενεζουέλα: Ζητάνε… “αυτοσυγκράτηση” και
“σεβασμό του διεθνούς δικαίου”…
Το εγχώριο, δε, πολιτικό σύστημα του ευρω-ατλαντισμού,
πιστό στο νήμα που το συνδέει με τους αμερικανοτσολιάδες επί εποχής
Πιουριφόϊ και Βαν Φλίτ, τώρα αρέσκεται να πίνει νερό από το γοβάκι της
Κίμπερλι… Μέχρι πνιγμού. Και αφωνίας. Εως τη στιγμή που γράφονται αυτές
οι γραμμές, σχεδόν 12 ώρες από το κουρέλιασμα σε ότι είχε απομείνει από
το Διεθνές Δίκαιο, η κυβέρνηση δεν έχει βγάλει “κιχ” για τα όσα
συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Για την ακρίβεια, ο Μητσοτάκης, ο ξελιγωμένος
για ένα βλέμμα του Τραμπ, έχει βγάλει τον σκασμό. Φαίνεται πως
βρίσκεται ακόμα υπό την επήρεια εκείνης της συνάντησής του, το 2020, με
τον τότε «αχυράνθρωπο» των ΗΠΑ, τον πραξικοπηματία Χουάν Γκουαϊδό,
προκειμένου να τον αναγνωρίσει ως «πρόεδρο» της Βενεζουέλας όταν
επιχειρήθηκε η ανατροπή του Μαδούρο.
Αυτός είναι ο Τραμπ, που χτες λεγόταν Μπάιντεν, πριν
Ομπάμα, πιο πριν Νίξον, Τρούμαν και Μονρόε με το δόγμα ¨λατινική
Αμερική, η πίσω αυλή των ΗΠΑ”. Αυτοί είναι και οι φίλοι τους. Μεταξύ
αυτών κι εκείνοι οι ντόπιοι που κυβερνούν την Ελλάδα.
Συνεπώς τίθεται το ερώτημα: Η Ελλάδα ανήκει στο λαό της ή
στις αμερικάνικες βάσεις από την Αλεξανδρούπολη ως τη Σούδα; Το
σφιχταγκάλιασμα της χώρας με το άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και
με τον (μακιγιαρισμένο) φασισμό ως πολιτική του έκφραση, θωρακίζει τη
χώρα ή την καθιστά έρμαιο των γκάνγκστερ, των μαφιόζων, της
ανελευθερίας, της καταστρατήγησης κάθε έννοιας Δικαίου, του πολέμου,
ανάλογα με τις ορέξεις και τα συμφέροντα των “συμμάχων”;
Ο,τι κι αν λένε, ό,τι κι αν κάνουν (και) οι εγχώριοι
φίλοι του Τραμπ, αυτός ο λαός, ο ελληνικός, έχει ζήσει στο πετσί του τον
αμερικανοτσολιαδισμό. Από Κύπρο μέχρι Ιμια, κι από χούντα των
συνταγματαρχών μέχρι δόγμα Τρούμαν και ναπάλμ στα ελληνικά βουνά.
Ο ελληνικός λαός ξέρει. Και δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στο πλευρό του λαού της Βενεζουέλας.
Σημείωση: Ο Μητσοτάκης, μετά από ώρες
αφωνίας εμφανίστηκε, τελικά, για να… πανηγυρίσει (!) για την απαγωγή
Μαδούρο, ισχυριζόμενος ότι η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα «προσφέρει
νέα ελπίδα για τη χώρα» (!) και προσθέτοντας ότι «δεν είναι η στιγμή να
σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»! Εν ολίγοις: Μέχρι
τώρα ξέραμε ότι ο Μητσοτάκης είναι ένα από τα πολλά πολιτικά τσιράκια
του Τραμπ. Τώρα πια γνωρίζουμε ότι είναι ένα από τα πλέον πολιτικά
χυδαία και πολιτικά γλοιώδη ΗΠΑλληλάκια του πλανήτη.
***
Πραξικόπημα 101: Οδηγός προς ιμπεριαλιστές από τον Τραμπ
Η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται πια
προσχήματα όπως η πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών ή η παράνομη
μετανάστευση για να επιτεθεί σε μία χώρα της οποίας το πετρέλαιο
εποφθαλμιά, αλλά η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν της το χαρίζει.
Οι ΗΠΑ επί
προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ έχουν απεκδυθεί κάθε λογοδοσίας στο διεθνές
σκηνικό, όπως αποδεικνύει το εν ψυχρώ πραξικόπημα στη Βενεζουέλα. Η
Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται πια προσχήματα όπως η πάταξη της διακίνησης
ναρκωτικών ή η παράνομη μετανάστευση για να επιτεθεί σε μία χώρα της οποίας το πετρέλαιο εποφθαλμιά, αλλά η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν της το χαρίζει.
Οι ισχυρές αμερικανικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται από τον Αύγουστο
στα ανοιχτά της Καραϊβικής είχαν ένα και μόνο σκοπό: να ανατρέψουν τον
Νικολάς Μαδούρο και να βάλουν χέρι στο πετρέλαιο του Καράκας. Η αρπαγή
του προεδρικού ζεύγους της Βενεζουέλας και η ανακοίνωση Τραμπ περί
εγκατάστασης αμερικανικής διοίκησης στη χώρα «μέχρι να γίνει δημοκρατική
μετάβαση» τονίζουν την απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική μανία των ΗΠΑ.
Χώρες της Νότιας Αμερικής με
κυβερνήσεις που εναντιώνονται στον Τραμπ – όπως η Κολομβία – εκφράζουν
τον αποτροπιασμό τους για την αμερικανική επίθεση και ζητούν την
προστασία του διεθνούς δικαίου για να αποφύγουν αντίστοιχες εξελίξεις.
Όμως, ποιο διεθνές δίκαιο; Αυτό που καταπατά χωρίς τον παραμικρό
δισταγμό και χωρίς την οποιαδήποτε κύρωση η Αμερική; Αυτό που οι ΗΠΑ
έχουν κάνει κουρελόχαρτο; Οτιδήποτε θελήσει το μακρύ χέρι της
Ουάσιγκτον, απλώνει και το παίρνει και ο πλανήτης παρακολουθεί ή – στην
καλύτερη περίπτωση – βγάζει μία αυστηρή ανακοίνωση.
Η
ασυδοσία, η ατιμωρησία και ασφαλώς, ο τρόπος δράσης του Ντόναλντ Τραμπ
γίνεται παράδειγμα για τους απανταχού δικτατορίσκους. Είναι σαν να τους
διδάσκει τα βασικά (101, όπως λέμε στα πανεπιστήμια) για την επίθεση σε
μία ξένη χώρα και την ανατροπή της κυβέρνησής της, ανεξάρτητα από την
επιθυμία του λαού της και τις διεθνείς συμβάσεις. Η χερσαία
επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η πρωτοφανής εγκατάσταση
αμερικανικής διοίκησης σε ειρήνης δημιουργούν ένα πολύ επικίνδυνο
προηγούμενο. Μάλιστα, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν φρόντισε καν να
ενημερώσει το Κογκρέσο της χώρας του για την επέμβαση σε ξένο κράτος
επικαλούμενος την «πολυπλοκότητα της επιχείρησης».
Φαίνεται πως η Ουάσιγκτον θα
ακολουθήσει για τον Νικολάς Μαδούρο τη «συνταγή Μανουέλ Νοριέγα», τον
οποίο συνέλαβαν οι ΗΠΑ όταν εισέβαλαν το 1989 στον Παναμά. Αναμένεται,
δηλαδή, να χαρακτηρίσουν τον Μαδούρο ναρκέμπορο ή τρομοκράτη που
παραβιάζει την αμερικανική νομοθεσία για τον δικάσουν και να τον
καταδικάσουν στις ΗΠΑ. Δεν πρόκειται να θεωρηθεί αρχηγός κράτους ούτως
ώστε να μην αξιοποιήσει την διπλωματική ασυλία.Άλλωστε,
οι ΗΠΑ δεν τον έχουν αναγνωρίσει ως πρόεδρος της Βενεζουέλας. Η
Ουάσιγκτον αρέσκεται να πατάει πάνω στο δικό της νομοθετικό πλαίσιο και
δικαστικό σύστημα για να νομιμοποιεί τις (κατά κύριο λόγο παράνομες,
σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) δραστηριότητές της στο εξωτερικό. Επί της
ουσίας, αυτό που λέει σήμερα ο Λευκός Οίκος είναι πως βομβάρδισε το
Καράκας και συνέλαβε τον Μαδούρο λόγω εντάλματος σύλληψης αμερικανικού
δικαστηρίου!
Ο Τραμπ άνοιξε έναν δρόμο
ανεξέλεγκτης εφαρμογής των ιμπεριαλιστικών σκοπιμοτήτων. Χωρίς
προκαλύμματα, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς μεγαλοστομίες περί ανώτερων …
σκοπών. Το θέμα είναι ποιοι θα τον ακολουθήσουν.
***
Μια λέξη: Γκάνγκστερ!
Από σήμερα το πρωί η ανθρωπότητα παρακολουθεί
να συμβαίνει το αδιανόητο: Οι ΗΠΑ όχι μόνο πραγματοποίησαν ωμή,
Τραμπ-ούκικη, γκανγκστερική επίθεση στο έδαφος της Βενεζουέλας, αλλά
άρπαξαν, απήγαγαν, με κυριολεκτικά μαφιόζικο τρόπο, τον εκλεγμένο ηγέτη
μια κυρίαρχης χώρας!
Πρωταγωνιστής σε όλα αυτά είναι ο Τραμπ, αυτός που περιφέρεται,
μετρώντας τους πολέμους που δήθεν “σταμάτησε” και διεκδικώντας Νόμπελ
Ειρήνης!
Μόνο που το θέμα δεν είναι ο Τραμπ.
Το θέμα είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.
Είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που έχει επιλέξει σε αυτή την
περίοδο να έχει ως ιδανικό εκπρόσωπο και εκφραστή του αυτόν τον
φασίστα.
Μέχρι τώρα, πολλές φορές σαν σχήμα λόγου χρησιμοποιούσαμε τη λέξη “γκάνγστερ”.
Ωστόσο,
δεν υπάρχει άλλη λέξη για να περιγράψει όσα ζει η ανθρωπότητα ετούτη
την περίοδο. Την περίοδο που διανύουμε από την εκλογή του Τραμπ έως και
αυτή τη στιγμή συμβαίνουν τα εξής:
Η γενοκτονία στη Παλαιστίνη συνεχίζεται παρά τις μεγαλοστομίες του
πορτοκαλί φασίστα περί “ειρηνευτικού σχεδίου”, ενώ στο μεταξύ έχουν
προστεθεί στο κάδρο και τα “γεράκια” που επιθυμούν να κάνουν μπίζνες
πάνω στο αίμα του λαού της Γάζας.
Ο “ειρηνοποιός” Τραμπ βομβάρδισε τον Ιούνιο του 2025 στρατιωτικούς
στόχους στο Ιράν και πριν λίγες ημέρες απείλησε ξανά το Ιράν με
στρατιωτική επέμβαση, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την καταστολή των
διαδηλώσεων του ιρανικού λαού.
Είναι ο Τραμπ που οργανώνει το “διαμοίρασμα των ιματίων” της
Ουκρανίας και τακτοποιεί το διανομή στα αρπακτικά που καραδοκούν μερίδιο
στα κέρδη.
Διεκδικεί με ωμό, Τραμπ-ούκικο και γκανγκστερικό τρόπο από εδάφη
ξένων κρατών έως και ολόκληρα τα κράτη… ξεκινώντας από το Μεξικό και τον
Καναδά και φτάνοντας ως τη Γροιλανδία.
Αυτός είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με εκπρόσωπό του τον Τραμπ…
Απέναντι
σε αυτή την “ορθή πλευρά της ιστορίας” τα τσιράκια της ΕΕ λειτουργούν
ως αυτό που ήταν πάντα, δηλαδή παρακολούθημα του εγκλήματος και της
βρωμιάς. Αυτό έκαναν και κάνουν για τη γενοκτονία στη Γάζα, αυτό κάνουν
και σήμερα, μετά την ωμή γκανγκστερική επέμβαση σε ένα κυρίαρχο κράτος,
στη Βενεζουέλα: Ζητάνε “αυτοσυγκράτηση” (!) και “σεβασμό του διεθνούς δικαίου” (!).
Το
εγχώριο, δε, πολιτικό σύστημα του ευρω-ατλαντισμού, πιστό στο νήμα που
το συνδέει με τους αμερικανοτσολιάδες επί εποχής Πιουριφόϊ και Βαν Φλίτ,
τώρα αρέσκεται να πίνει νερό από το γοβάκι της Κίμπερλι… μέχρι πνιγμού
και αφωνίας. Εως αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δεν έχει εκδώσει καμία ανακοίνωση
για τα όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Φαίνεται πως βρίσκεται ακόμα υπό
την επήρεια εκείνης της συνάντησης του Μητσοτάκη, το 2020, με τον
«αχυράνθρωπο» των ΗΠΑ Χουάν Γκουαϊδό, προκειμένου να τον αναγνωρίσει ως «πρόεδρο» της Βενεζουέλας όταν επιχειρήθηκε η ανατροπή του Μαδούρο.
Επειδή, όμως, οι καιροί εγκυμονούν πολλά… πρέπει να γνωρίζουν πως στο
ερώτημα αν η Ελλάδα θα ανήκει στο λαό της ή στις αμερικάνικες βάσεις
από την Αλεξανδρούπολη ως τη Σούδα, δεν υπάρχει δίλημμα: η Ελλάδα είναι
του λαού της. Και αυτός ο λαός, που έχει ζήσει στο πετσί του τον
αμερικανοτσολιαδισμό, βρίσκεται στο πλάϊ του λαού της Βενεζουέλας
ετούτες τις ώρες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου