Διολισθαίνοντας προς τον Φασισμό στη ΝΑΤΟϊκή Ευρώπη
Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε μια επιταχυνόμενη πορεία των κρατών της Νατοϊκής Ευρώπης προς τον εκφασισμό της κοινωνικής ζωής τους με ευθείς βολές κατά πάγιων αρχών της αστικής δημοκρατίας κατοχυρωμένων—έστω στα χαρτιά—από την εποχή επικράτησης των αρχών του διαφωτισμού. Έχουμε περιορισμούς του δικαιώματος του συνέρχεσθαι, καταστολή της ελευθερίας έκφρασης γνώμης, συλλήψεις διαμαρτυρομένων πολιτών για απίθανους λόγους, οργάνωση θεσμικής λογοκρισίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (καθώς στα υπόλοιπα η ευθυγράμμιση με την άνωθεν εκπορευόμενη προπαγάνδα είναι εκκωφαντική).
Οι επιβαλλόμενοι περιορισμοί στις συνταγματικά θεσμοθετημένες κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Και το περιβάλλον μέσα από το οποίο αναφύονται οι μαύρες κατευθύνσεις είναι η αντίληψη, που διαδίδεται ανοικτά, ότι πλέον βρισκόμαστε σε καθεστώς πολέμου στην Ευρώπη και επομένως η επιβολή «Κατάστασης Πολιορκίας» είναι εύλογη και δικαιολογημένη.
Ως στόχος του πολέμου έχει οριστεί η Ρωσία, έστω και αν αυτή απέχει παρασάγγας από την παλιά ΕΣΣΔ, που μάλιστα γινόταν περισσότερο σεβαστή, ίσως επειδή θεωρούνταν και πιο επίφοβη. Αλλά είναι αμφίβολο αν η πραγματική αιτία της ‘πολεμικής κινητοποίησης’ είναι η άρνηση της Ρωσίας να αποδεχτεί τις προσπάθειες διάλυσης και λεηλασίας της από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Στην πραγματικότητα, η αιτία του κατήφορου είναι η αδυναμία της ΕΕ και της ΝΑΤΟϊκής Ευρώπης να ανταπεξέλθει στον οικονομικό ανταγωνισμό και στην φθορά που έχει οδηγήσει όλες της σημαντικές οικονομίες της στην ύφεση και την υπερχρέωση και τη βιομηχανική της βάση στον μαρασμό.
Έτσι, στο πλάι του επίμονου σαμποταρίσματος των προσπαθειών ειρήνευσης στο Ουκρανικό, στο πλάι των λυσσωδών προσπαθειών της ευρω-γραφειοκρατίας να κατασχέσουν τα αποθεματικά της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας σε βάρος της ίδια της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ΕΕ, στο πλάι της γελοιότητας της εκπόνησης του 21ου ή του 22ου πακέτου κυρώσεων κατά της Ρωσίας—ο λογαριασμός πλέον έχει χαθεί—που αποδεδειγμένα υπονομεύουν την οικονομική ανάπτυξη των χωρών τους και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και πληθωρισμού, στο πλάι του χοντρού ταΐσματος του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος σε ένα είδος ‘πολεμικού κεϋνσιανισμού που εξελίσσεται σε βάρος των φορολογουμένων της ΕΕ και της ΝΑΤΟϊκής Ευρώπης έχουμε, όπως ήταν αναμενόμενο και τον εξοβελισμό κάθε ανεξάρτητης άποψης, την ποινικοποίηση της διαφωνίας, την καταστολή των διαμαρτυριών.
Η λογική κατάληξη αυτού του κατήφορου είναι η αναβίωση του φασισμού, δηλαδή της πιο μαύρης δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, κάτω από νέα χαρακτηριστικά, που θα διατηρούν όμως την ουσία: στρατιωτικοποίηση, ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης, πολιτική δικτατορία, τεράστιοι μποναμάδες στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο (που έχει αντικαταστήσει το παραδοσιακό μονοπωλιακό στις μέρες μας).
Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε δύο σημαντικά γεγονότα στα πλαίσια της πορείας εκφασισμού. Το πρώτο είναι το γεγονός της επιβολής εξοντωτικών κυρώσεων από την Κομισιόν σε 59 άτομα από τα οποία τα 9 ζουν σε χώρες της ΕΕ. Πρόκειται για εξωδικαστικές, διοικητικές κυρώσεις, που θυμίζουν την πρακτική των εξωδικαστικών φυλακίσεων Παλαιστινίων από το Ισραήλ μέσω διοικητικών αποφάσεων.
Το κανάλι “Neutrality Studies” του Ελβετού Pascal Lottaz, αναπληρωτή Καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Kyoto της Ιαπωνίας αφιερώνει το Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμά του στα νέα για την επιβολή αυτών των εξοντωτικών κυρώσεων που σημαίνουν πάγωμα των καταθέσεων και μη προσβασιμότητα σε αυτές, που σημαίνει αδυναμία από το να πληρώνεις το ενοίκιο και τα καθημερινά έξοδα μέχρι αδυναμία να αγοράζεις τρόφιμα. Με την επίκληση “ανθρωπιστικών λόγων”, εάν πεθαίνεις από την πείνα ή θα σε πετάξουν έξω από το σπίτι σου, μπορείς να κάνεις “αίτηση” ζητώντας αποδέσμευση του σχετικού ποσού για να πληρώσεις τον λογαριασμό και να επιβιώσεις—κάθε φορά και νέα αίτηση. Η αιτιολόγηση του καθαρά φασιστικού αυτού μέτρου είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί διέδιδαν τις «ρωσικές απόψεις».
 |
Μια διάσημη περίπτωση ανάμεσα στους 59, λόγω του σάλου που έχει ξεσηκώσει στα ανεξάρτητα ΜΜΕ του διαδικτύου, είναι ο Ελβετός πολίτης, πρώην συνταγματάρχης των υπηρεσιών πληροφοριών της Ελβετίας και αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών, Jacques Baud, o οποίος, αν και πολίτης τρίτης χώρας εκτός της ΕΕ υπέστη εξοντωτικές κυρώσεις για τις απόψεις που εξέφρασε για τις αιτίες του πολέμου μεταξύ τρίτων χωρών στην Ουκρανία. Σχετικά δείτε και το άρθρο με τίτλο: «Ο Jacques Baud και η Κατάρρευση της ΕΕ ως Φιλελεύθερο Σχέδιο» του Κώστα Λαπαβίτσα. Να σημειωθεί όμως ότι πριν από τους 59, η Κομισιόν είχε δοκιμάσει μια σταδιακή επιβολή του μέτρου. Έτσι τον Μάιο είχαν επιβληθεί κυρώσεις με ακόμη χειρότερες επιπτώσεις για την επιβίωσή του στον Γερμανό δημοσιογράφο Hüsseyin Dogru. Σημειωτέον ότι η παρούσα φωτογραφία του Jacques Baud (δεξιά) είναι από διαφημιστική φωτογραφία που έχει αναρτήσει ο νυν υπουργός της αμερικανικής κυβέρνησης Robert F. Kennedy Jr (αριστερά) για εκπομπή που είχε κάνει πριν από ενάμιση χρόνο για να συζητήσει με τον Baud—ως διακεκριμένο εμπειρογνώμονα—το Ουκρανικό.. |
Αν η ευρωγραφειοκρατία καταφέρει να περάσει αυτό το μέτρο, εννοείται ότι δεν θα σταματήσει στους συγκεκριμένους, αλλά θα συνεχίσει. Για να ξαναζήσουμε το ανέκδοτο που χαρακτηρίζει τη Γερμανία του Χίτλερ: Όταν ήρθαν και έπιασαν τους Εβραίους, δεν αντέδρασα, διότι δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν και έπιασαν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα, διότι δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν και έπιασαν τους σοσιαλιστές, δεν αντέδρασα, διότι δεν ήμουν σοσιαλιστής. Όταν ήρθαν και έπιασαν τους χριστιανούς δεν αντέδρασα, διότι δεν ήμουν χριστιανός. Και όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα, κανείς δεν είχε μείνει να αντιδράσει.
Γράφει ο Πασκάλ: «Τα 59 άτομα στα οποία επιβλήθηκαν κυρώσεις από την ΕΕ είναι μόνο η αρχή. Οι ευρωκράτες μόλις τώρα ξεκινούν την εκστρατεία τους κατά της εσωτερικής διαφωνίας. Ο ανισόρροπος χαρακτήρας τους είναι τόσο συνάρτηση του τρόπου με τον οποίο χάνουν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία όσο και άμεσο αποτέλεσμα 30 ετών μεγαλομανίας για το ‘Τέλος της Ιστορίας’ στη Δύση. Σε συνδυασμό με την απώλεια των ΗΠΑ ως διατλαντικού εταίρου, οι ευρωκράτες έχουν στριμωχτεί. Αντί όμως να αντιστρέψουν την πορεία τους και να διορθώσουν τις αντιδημοκρατικές τους ενέργειες, πρόκειται να χτυπήσουν ακόμα πιο σκληρά τις διαφωνίες από το εσωτερικό».
Το δεύτερο γεγονός, με το οποίο θα ασχοληθούμε ειδικότερα εδώ, είναι οι συλλήψεις μελών της Βρετανικής οργάνωσης Palestine Action επειδή διαμαρτύρονταν για την γενοκτονία που διαπράττει το κράτος-δολοφόνος στην Παλαιστίνη. Στο παρελθόν έχουμε γράψει αναλυτικά για τις απαγορεύσεις στα κράτη της ΝΑΤΟϊκής Ευρώπης που αντιμετωπίζουν όσοι διαμαρτύρονται για τις γενοκτονικές πρακτικές της σιωνιστικής οντότητας. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση το πράγμα έχει αποκτήσει γκροτέσκα χαρακτηριστικά καθώς άνθρωποι κινδυνεύουν να πεθάνουν από απεργία πείνας μέσα στη φυλακή καθώς διαμαρτύρονται για την κατάργηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους από το καθεστώς του Keir Starmer.
Στην προσπάθεια να γνωστοποιήσουμε την απόλυτα εξωφρενική κατάσταση με την οποία αντιμετωπίζονται διαμαρτυρόμενοι πολίτες στην Βρετανία, θεωρούμενοι ως ‘τρομοκράτες α-λα IRA’, μεταφράζουμε άρθρο του καθηγητή Tarik Cyril Amar, ιστορικού και ειδικού στη διεθνή πολιτική. Και για να μην παρεξηγηθούμε, εδώ με κανένα τρόπο δεν εννοούμε ότι οι αγωνιστές του IRA που πραγματοποίησαν την τελευταία μεγάλη απεργία πείνας στις Βρετανικές φυλακές ήταν τρομοκράτες. Σημειωτέον ότι από το 1981 μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ανάλογη περίπτωση—σήμερα εμφανίζεται ξανά.
* * *
Το καθεστώς Στάρμερ μετατρέπει τη Βρετανία σε αστυνομικό κράτος
Η καταστολή από το Ηνωμένο Βασίλειο των διαδηλώσεων κατά της γενοκτονίας στη Γάζα είναι το χειρότερο παράδειγμα της αυταρχικής τάσης που είναι εμφανής στη Δυτική Ευρώπη.
 |
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ. |
Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μάρτυρας της μεγαλύτερης και σημαντικότερης απεργίας πείνας στις φυλακές από το 1981[1]. Από τις αρχές Νοεμβρίου, συνολικά οκτώ ακτιβιστές που βρίσκονται προφυλακισμένοι επειδή αντιτάχθηκαν στη Γενοκτονία της Γάζας, έχουν ξεκινήσει διαμαρτυρία ενάντια στις συνεχιζόμενες μαζικές δολοφονίες από το Ισραήλ, τη συνενοχή της Βρετανίας και τη δική τους κακοποιητική και μικρόψυχη μεταχείριση από το ίδιο διαβόητο νομικό και σωφρονιστικό σύστημα που βασάνιζε τον Τζούλιαν Ασάνζ για λογαριασμό των ΗΠΑ.
Τα αιτήματα των απεργών πείνας περιλαμβάνουν επίσης τη δημοσιοποίηση εγγράφων που δείχνουν πώς το εξαιρετικά ισχυρό λόμπι του Ισραήλ της Βρετανίας επηρεάζει την κυβέρνηση και τον τερματισμό της παράλογης απαγόρευσης της ίδιας της οργάνωσης Palestine Action των ακτιβιστών ως «τρομοκρατικής».
Οι κατηγορίες εναντίον των ακτιβιστών αναφέρονται σε δύο υποθέσεις: τη διάρρηξη σε βρετανικό υποκατάστημα της ισραηλινής εταιρείας κατασκευής όπλων Elbit Systems και τη διείσδυση σε βάση της Βασιλικής Αεροπορίας για να καταστρέψουν δύο αεροπλάνα με κόκκινη μπογιά και λοστούς. Η Elbit είναι μία από τις πολλές ισραηλινές και πολυεθνικές εταιρείες που εμπλέκονται βαθιά στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και στα αδιάκοπα άλλα εγκλήματά του αλλού, όπως έδειξε η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ Φραντσέσκα Αλμπανέζε στην πρόσφατη έκθεσή της «Από την οικονομία της κατοχής στην οικονομία της γενοκτονίας».
Η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Βρετανίας έχει σπιλώσει τον εαυτό της πετώντας αναγνωριστικές αποστολές πάνω από τη Γάζα, υποστηρίζοντας το Ισραήλ και τη γενοκτονία του εκεί. Οι επίσημες διαψεύσεις, που επιμένουν ότι οι επιχειρήσεις αυτές εξυπηρετούσαν αποκλειστικά τη διάσωση ομήρων, είναι «εξωφρενικές», όπως κατέληξε ο Matt Kennard που παρακολουθεί και αναλύει συστηματικά τις πτήσεις. Επιπλέον, δεδομένου ότι οι πτήσεις είναι ενσωματωμένες στη συλλογή πληροφοριών από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες είναι διαβόητες για τη συστηματική χρήση βασανιστηρίων, οι πτήσεις καθιστούν επίσης το Ηνωμένο Βασίλειο συνένοχο στο συγκεκριμένο έγκλημα.
Πριν από χρόνια, ως προπτυχιακός φοιτητής ιστορίας στην Οξφόρδη, μπορούσα να δω με τα ίδια μου τα μάτια τη μεγάλη, επίμονη υπερηφάνεια που εξακολουθεί να παραπέμπει στην ανάμνηση της «καλύτερης ώρας» της Βρετανίας, όταν η χώρα αντιμετώπισε την απειλή εισβολής από την προελαύνουσα ναζιστική Γερμανία που μόλις είχε κατακρεουργήσει τη Γαλλία. Πάνω από χίλιοι γενναίοι πιλότοι Spitfire που πολέμησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πρέπει τώρα να στριφογυρίζουν στους τάφους τους. Υπερασπίστηκαν τη χώρα τους ενάντια σε ένα φασιστικό, γενοκτόνο γερμανικό καθεστώς. Τώρα η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία βοηθά ένα σιωνιστικό, γενοκτόνο ισραηλινό καθεστώς να διαπράττει μαζικές δολοφονίες.
Τι απίστευτη ντροπή. Τώρα πια – με μεγάλη, μεγάλη καθυστέρηση – κάποιοι πρώην αξιωματικοί υψηλού βαθμού, και με ένα ελάχιστο ίχνος συνείδησης και αίσθησης τιμής που τους έχει απομείνει, υψώνουν επιτέλους τη φωνή τους για να απαιτήσουν από τη Βρετανία να σταματήσει την αυτοκαταστροφική υποστήριξη και συνεργασία της με το Ισραήλ.
Η ουσία της τρομοκρατίας για τους λογικούς ανθρώπους είναι η σκόπιμη χρήση βίας κατά αμάχων, συνήθως σε μεγάλη κλίμακα, για τη δημιουργία κλίματος φόβου και ανασφάλειας με σκοπό την επίτευξη πολιτικών στόχων. Αυτός ο ορισμός δεν καλύπτει – σε καμία περίπτωση – αυτό που κάνει η Palestine Action. Η αντιμετώπιση των ακτιβιστών της ως ισοδύναμων με τους πράκτορες της Αλ Κάιντα και του ISIS είναι γελοία. Πράγματι, ο συνήθης ορισμός της τρομοκρατίας ταιριάζει πολύ καλύτερα στη συμπεριφορά του Ισραήλ, το οποίο χρησιμοποιεί ακραία βία κατά των αμάχων για την επιδίωξη μιας στρατηγικής εθνοκάθαρσης.
Η απεργία πείνας αντιμετώπισε επίσημα πέτρινα τείχη, με τον υπουργό Δικαιοσύνης David Lammy να κάνει κυριολεκτικά την πάπια μπροστά στους συγγενείς των συμμετεχόντων. Όπως συμβαίνει πάντοτε αυτό τον καιρό στην Ευρώπη του ΝΑΤΟ, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν ακολουθήσει την κυβερνητική γραμμή σε βαθμό που σχεδόν να διατηρούν συσκότιση. Σωματικά εξαντλημένοι και με υψηλό κίνδυνο να πεθάνουν, ορισμένοι από τους ακτιβιστές ανέστειλαν πρόσφατα την απεργία πείνας, άλλοι συνεχίζουν. Εν τω μεταξύ, έχουν βρει δημόσια υποστήριξη παρά τον σοβαρό κίνδυνο αστυνομικής-κρατικής καταστολής από το καθεστώς του πρωθυπουργού Keir Starmer.
Διότι το καθεστώς Starmer δεν ασχολείται «απλώς» με το να κυνηγά με μοχθηρότητα κάποιους λίγους για παραδειγματισμό, ακόμη και με τον κίνδυνο του θανάτου τους κατά την κράτηση. Περισσότερο εφαρμόζει μια στρατηγική μαζικής καταστολής. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, 2.700 ειρηνικοί διαδηλωτές έχουν συλληφθεί μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την απαγόρευση της Palestine Action. Αυτό «αποτελεί παραβίαση των διεθνών υποχρεώσεων του Ηνωμένου Βασιλείου [και] είναι δυσανάλογο σε σημείο παραλογισμού», επισημαίνουν.
Συχνά, οι συλληφθέντες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων, των ασθενών και των ανάπηρων, συλλαμβάνονται επειδή κρατούσαν μια πινακίδα. Αυτό δεν είναι καν «δρακόντειο», είναι άθλιο. Είναι το αντίθετο του δίκαιου παιχνιδιού. Αυτοί οι Βρετανοί αστυνομικοί που εκτελούν τώρα αυτές τις εντολές θα αντιμετωπίσουν τις ερωτήσεις των δικών τους παιδιών για το πώς μπόρεσαν να πέσουν τόσο χαμηλά, αν όχι τώρα, τότε σε λίγα χρόνια. Όχι λιγότερο από εκείνους τους αστυνομικούς του Βερολίνου που έχουν εντυπωσιάσει με τον ξυλοδαρμό διαδηλωτών κατά της γενοκτονίας. Το μουρμουρητό «απλώς ακολουθούσαμε διαταγές» και «δεν ξέραμε κάτι καλύτερο» δεν θα είναι αρκετό.
Επιπλέον, επικριτικοί δημοσιογράφοι, ένας πρώην βουλευτής, γιατροί του NHS [ΣΗΜ. ΕΣΥ της Βρετανίας] και άλλοι έχουν κυνηγηθεί από τις ίδιες βρετανικές αστυνομικές-κρατικές μεθόδους, κάτω από το πρόσχημα της αντιτρομοκρατικής αστυνόμευσης με στόχο την πολιτική καταστολή που σχεδιάστηκε για να καλύπτει τη συνενοχή του καθεστώτος Στάρμερ στη γενοκτονία από την πλευρά του Ισραήλ.
Αλλά τώρα μια ομάδα επτά εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ έχει καλέσει αυτό το καθεστώς όχι μόνο να σεβαστεί τα «θεμελιώδη δικαιώματα» και να προστατεύσει την ίδια τη ζωή των απεργών πείνας, αλλά επιπλέον σημειώνει ότι οι αναφορές για κακομεταχείριση «εγείρουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και τα πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων για την προστασία της ζωής και την αποτροπή σκληρής, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης».
Οι ίδιοι εμπειρογνώμονες «έχουν εκφράσει στο παρελθόν ανησυχίες προς τη βρετανική κυβέρνηση σχετικά με την εφαρμογή των αντιτρομοκρατικών πλαισίων και των πλαισίων ασφαλείας σε πράξεις πολιτικής διαμαρτυρίας που δεν είναι πραγματικά τρομοκρατικές […] και προειδοποίησαν κατά της ποινικοποίησης συμπεριφορών που εμπίπτουν στην προστατευόμενη άσκηση των δικαιωμάτων της ελευθερίας του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης, καθώς και κατά της καταστολής της νόμιμης πολιτικής διαφωνίας, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης που σχετίζεται με την Παλαιστίνη».
Αναπόφευκτα, αυτοί οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ «εξέφρασαν επίσης σοβαρές ανησυχίες» για τον παράξενα ευρύ ορισμό της τρομοκρατίας από το καθεστώς Starmer, «την απαγόρευση της Palestine Action […] και τις επακόλουθες μαζικές συλλήψεις και τις ποινικές κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένων των αδικημάτων που σχετίζονται με την τρομοκρατία, που απαγγέλθηκαν εναντίον ατόμων για φερόμενη υποστήριξη της Palestine Action».
Ο Keir Starmer ξέρει τι κάνει. Καμαρώνει για το γεγονός ότι είναι εκπαιδευμένος ως δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που είναι μια διεστραμμένη επιλογή για έναν διψασμένο για εξουσία άνθρωπο χωρίς συνείδηση. Κάποιος που διοικεί ένα de facto αστυνομικό και προπαγανδιστικό κράτος και κάποτε παραπληροφόρησε το βρετανικό κοινό ότι το Ισραήλ είχε «δικαίωμα» να επιβάλει στη Γάζα αυτό που πρέπει να γνώριζε ότι ισοδυναμούσε με πολιορκία λιμοκτονίας. Αλλά αυτό εξακολουθεί να σημαίνει ότι είναι σε θέση να καταλάβει πόσο λάθος είναι αυτός και το καθεστώς του. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν πρόκειται για ένα απλό «σκάνδαλο». Είναι πολύ χειρότερο. Είναι το Κακό, με την παλιά, απόλυτη έννοια της λέξης.
Η Βρετανία έχει τώρα ένα διαβολικό καθεστώς, με επικεφαλής διαβολικούς άνδρες και διαβολικές γυναίκες, που υποστηρίζεται από διεφθαρμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα υπό την επιρροή ενός λόμπι του Ισραήλ που προωθεί τα συμφέροντα ενός κράτους γενοκτονίας και απαρτχάιντ.
Οι απεργοί πείνας είναι μια μικρή, εμβληματική ομάδα ανδρών και γυναικών που έκαναν αυτό που, από το Ολοκαύτωμα και μετά, μας είπαν να κάνουμε όλοι, αν παρόμοια εγκλήματα ξανασυμβούν και η δική μας κυβέρνηση τα διαπράττει ή είναι συνένοχη σε αυτά: να αντισταθούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Αντιπροσωπεύουν έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό αξιοπρεπών και θαρραλέων Βρετανών πολιτών που επίσης αντιστέκονται και συχνά πληρώνουν βαρύ τίμημα.
Το καθεστώς της Βρετανίας είναι άθλιο. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ηγέτες που έχουν χάσει το δρόμο τους τόσο πολύ. Ούτε και είναι καθόλου μόνη της στην Ευρώπη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η τάση προς τον αυταρχικό έλεγχο της πληροφόρησης και την καταστολή της διαφωνίας υπάρχει παντού, από το Βερολίνο μέχρι τις Βρυξέλλες και το Λονδίνο. Αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στους διαδηλωτές.
[1] H μεγάλη απεργία πείνας του 1981 επί κυβέρνησης Μάργκαρετ Θάτσερ κηρύχτηκε από Ιρλανδούς Ρεπουμπλικάνους, δηλαδή μαχητές που αγωνιζόταν για μια Ιρλανδική Δημοκρατία εκτός Βρετανικής επικυριαρχίας, με αφορμή την κατάργηση του καθεστώτος ‘αιχμαλώτου πολέμου’ που είχαν προηγουμένως. Κατά την απεργία πέθαναν δέκα φυλακισμένοι από ασιτία, ανάμεσα τους και ο ιδιαίτερα αγαπητός βουλευτής του Βρετανικού κοινοβουλίου Μπόμπυ Σαντς—την κηδεία του ακολούθησαν 100,000 άνθρωποι—όπως και ο βουλευτής του Ιρλανδικού κοινοβουλίου Kieran Doherty. Στην απεργία, που οδήγησε στην αναγνώριση του Sinn Féin ως νόμιμου πολιτικού κόμματος, συμμετείχαν συνολικά 23 φυλακισμένοι.
Αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου