Νερό / Αντιεπιστημονικές και με στόχο την ιδιωτικοποίηση οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού
Το «Εθνικό Σχέδιο για το Νερό» που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός δεν είναι παρά ένας προάγγελος για την ιδιωτικοποίηση του νερού της ύδρευσης.
Στις κυβερνητικές εξαγγελίες υπάρχουν κραυγαλέα αντιεπιστημονικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι δηλώνουν ξεκάθαρα την εκ του πονηρού πρόθεση της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει, δια της συγχώνευσης, τις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης.
Και μέσω της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΥΑ να ιδιωτικοποιήσει, εμμέσως πλην σαφώς, το νερό της ύδρευσης.
Η πρώτη αντιεπιστημονική πρόβλεψη στο λεγόμενο Εθνικό Σχέδιο για το Νερό που παρουσίασε ο πρωθυπουργός, έχει να κάνει με μια ηχηρή αντίφαση, όσον αφορά στον χαρακτηρισμό του ως δημόσιου αγαθού.
Ενώ εισαγωγικά το νερό χαρακτηρίζεται ευθέως ως δημόσιο αγαθό, στις προτάσεις βλέπουμε την πρόθεση συγχώνευσης των ΔΕΥΑ και αντικατάστασής τους από έναν οργανισμό – επιχείρηση, η δομή της οποίας δεν δηλώνεται καθαρά, (γιατί άραγε;), ότι θα είναι δημόσια.
Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, ο φορέας διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιος και αυτός. Δεν νοείται, δηλαδή, ένα δημόσιο αγαθό να υφίσταται διαχείριση με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αγοραίες σχέσεις και εμπορικές ή επιχειρηματικές συμφωνίες.
Η πρώτη εκ του πονηρού πρόβλεψη, λοιπόν, είναι η πρόθεση διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού με φορείς που δεν θα είναι δημόσιοι ή δημοτικοί.
Ο δεύτερος αντιεπιστημονικός ισχυρισμός αφορά στην επίρριψη της ευθύνης για τη λειψυδρία στην δήθεν κακή πολιτική, λόγω κατακερματισμού, των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης.
Τη στιγμή που είναι επιστημονικά αποδεκτό διεθνώς ότι για τη λειψυδρία ευθύνεται η απουσία υδραυλικών έργων προσαρμογής στις κλιματικές και υδρολογικές συνθήκες, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής διαχείρισης του νερού σε επίπεδο λεκάνης απορροής.
Δυο ευθύνες της κεντρικής κυβέρνησης και της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είναι και οι μόνες αρμόδιες για τη χρηματοδότηση των έργων διαχείρισης των υδατικών πόρων.
Μια ματιά στην κατανομή των δεκάδων δις του Ταμείου Ανάκαμψης που διαχειρίστηκε η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια μέσω των υπουργείων και μέσω των περιφερειών, αποδεικνύει τις ελάχιστες επενδύσεις που έγιναν για νέα έργα προσαρμογής στις συνθήκες της κλιματικής αλλαγής, καθώς και για εγγειοβελτιωτικά και υδραυλικά έργα διαχείρισης, δηλαδή συλλογής, αποθήκευσης και μεταφοράς του νερού, όπως και για έργα αντιπλημμυρικής προστασίας.
Αντίστοιχα, μια ματιά στις νομοθετικές προβλέψεις της τελευταίας εξαετίας, δείχνει και το μηδενικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για δημόσιες πολιτικές και για δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της διαχείρισης του νερού.
Δεν φταίνε οι ΔΕΥΑ, συνεπώς, για τη λειψυδρία σήμερα.
Φταίει ότι οι ΔΕΥΑ δεν στηρίχθηκαν οικονομικά και δεν ενισχύθηκαν με προσωπικό.
Κι ακόμη φταίει ότι η διαχείριση του νερού αφέθηκε στο έλεος των συνθηκών της κλιματικής αλλαγής, χωρίς δημόσιες πολιτικές για το πιο πολύτιμο δημόσιο αγαθό και χωρίς δημόσιες επενδύσεις για υδραυλικά έργα διαχείρισης και εξοικονόμησής του.

















