Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα λειψυδρία. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα λειψυδρία. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

01 Αυγούστου 2025

Νερό: Αντιεπιστημονικές και με στόχο την ιδιωτικοποίηση οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού - Του Γιάννη Μυλόπουλου*

Πηγή: Pexels

Νερό / Αντιεπιστημονικές και με στόχο την ιδιωτικοποίηση οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού

Το «Εθνικό Σχέδιο για το Νερό» που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός δεν είναι παρά ένας προάγγελος για την ιδιωτικοποίηση του νερού της ύδρευσης.

Στις κυβερνητικές εξαγγελίες υπάρχουν κραυγαλέα αντιεπιστημονικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι δηλώνουν ξεκάθαρα την εκ του πονηρού πρόθεση της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει, δια της συγχώνευσης, τις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης.

Και μέσω της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΥΑ να ιδιωτικοποιήσει, εμμέσως πλην σαφώς, το νερό της ύδρευσης.

Η πρώτη αντιεπιστημονική πρόβλεψη στο λεγόμενο Εθνικό Σχέδιο για το Νερό που παρουσίασε ο πρωθυπουργός, έχει να κάνει με μια ηχηρή αντίφαση, όσον αφορά στον χαρακτηρισμό του ως δημόσιου αγαθού.

Ενώ εισαγωγικά το νερό χαρακτηρίζεται ευθέως ως δημόσιο αγαθό, στις προτάσεις βλέπουμε την πρόθεση συγχώνευσης των ΔΕΥΑ και αντικατάστασής τους από έναν οργανισμό – επιχείρηση, η δομή της οποίας δεν δηλώνεται καθαρά, (γιατί άραγε;), ότι θα είναι δημόσια.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, ο φορέας διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιος και αυτός. Δεν νοείται, δηλαδή, ένα δημόσιο αγαθό να υφίσταται διαχείριση με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αγοραίες σχέσεις και εμπορικές ή επιχειρηματικές συμφωνίες.

Η πρώτη εκ του πονηρού πρόβλεψη, λοιπόν, είναι η πρόθεση διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού με φορείς που δεν θα είναι δημόσιοι ή δημοτικοί.

Ο δεύτερος αντιεπιστημονικός ισχυρισμός αφορά στην επίρριψη της ευθύνης για τη λειψυδρία στην δήθεν κακή πολιτική, λόγω κατακερματισμού,  των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης.

Τη στιγμή που είναι επιστημονικά αποδεκτό διεθνώς ότι για τη λειψυδρία ευθύνεται η απουσία υδραυλικών έργων προσαρμογής στις κλιματικές και υδρολογικές συνθήκες, καθώς και η απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής διαχείρισης του νερού σε επίπεδο λεκάνης απορροής.

Δυο ευθύνες της κεντρικής κυβέρνησης και της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που είναι και οι μόνες αρμόδιες για τη χρηματοδότηση των έργων διαχείρισης των υδατικών πόρων.

Μια ματιά στην κατανομή των δεκάδων δις του Ταμείου Ανάκαμψης που διαχειρίστηκε η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια μέσω των υπουργείων και μέσω των περιφερειών, αποδεικνύει τις ελάχιστες επενδύσεις που έγιναν για νέα έργα προσαρμογής στις συνθήκες της κλιματικής αλλαγής, καθώς και για εγγειοβελτιωτικά και υδραυλικά έργα διαχείρισης, δηλαδή συλλογής, αποθήκευσης και μεταφοράς του νερού, όπως και για έργα αντιπλημμυρικής προστασίας.

Αντίστοιχα, μια ματιά στις νομοθετικές προβλέψεις της τελευταίας εξαετίας, δείχνει και το μηδενικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για δημόσιες πολιτικές και για δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της διαχείρισης του νερού.

Δεν φταίνε οι ΔΕΥΑ, συνεπώς, για τη λειψυδρία σήμερα.

Φταίει ότι οι ΔΕΥΑ δεν στηρίχθηκαν οικονομικά και δεν ενισχύθηκαν με προσωπικό.

Κι ακόμη φταίει ότι η διαχείριση του νερού αφέθηκε στο έλεος των συνθηκών της κλιματικής αλλαγής, χωρίς δημόσιες πολιτικές για το πιο πολύτιμο δημόσιο αγαθό και χωρίς δημόσιες επενδύσεις για υδραυλικά έργα διαχείρισης και εξοικονόμησής του.

30 Ιουλίου 2024

Λειψυδρία: 14 δήμοι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ελλάδα - Τί λένε οι επιστήμονες (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει η επιστημονική κοινότητα λόγω του συναγερμού για λειψυδρία που έχει σημάνει σε πολλές περιοχές της χώρας. Συνολικά 14 δήμοι της χώρας έχουν κηρυχθεί από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μεταξύ αυτών είναι πέντε δήμοι της Κρήτης, η Σέριφος, η Σίφνος, η Λέρος, ο Πόρος, οι Σπέτσες, ο δήμος Σάμης στην Κεφαλονιά καθώς και περιοχές στην Κόρινθο, την Αλεξανδρούπολη και την Ξάνθη.

Την κατάσταση δυσχεραίνουν οι παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με τις μειωμένες βροχοπτώσεις σε αρκετές περιοχές την ίδια ώρα που η θερινή τουριστική περίοδος οδεύει προς την κορύφωσή της.

«Πράγματι, φέτος σε πολλές περιοχές στα ανατολικά της χώρας υπάρχει για το διάστημα Οκτωβρίου 2023 με Απρίλιο 2024 μια μείωση των βροχοπτώσεων, σε σχέση με το μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας, κατά 40-50%. Στην Αττική, για παράδειγμα, είχαμε μείωση 45% ενώ μείωση είχαμε και στην Κρήτη και ειδικά στην Ανατολική Κρήτη και στον Άγιο Νικόλαο, ήταν της τάξεως του 60%», εξηγεί στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η ομότιμη καθηγήτρια στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, Μαρία Μιμίκου. Ωστόσο, διευκρινίζει ότι λειψυδρία μπορεί να υπάρξει και χωρίς την ξηρασία.

«Υπάρχει περίπτωση να έχουμε λειψυδρία χωρίς να έχουμε ξηρασία»

24 Νοεμβρίου 2025

Μέτρα για τη λειψυδρία: Στο ίδιο αναποτελεσματικό έργο θεατές - Του Γιάννη Μυλόπουλου*

(ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Γιάννης Μυλόπουλος / Μέτρα για τη λειψυδρία: Στο ίδιο αναποτελεσματικό έργο θεατές

Η λάθος διάγνωση ενός προβλήματος οδηγεί με βεβαιότητα στη λάθος θεραπεία. Γι’ αυτό και τα μέτρα για τη λειψυδρία που ανακοίνωσε πρόσφατα η κυβέρνηση θα αποδειχθούν αναποτελεσματικά.

Καθώς η διάγνωση στην οποία στηρίζονται, ότι δηλαδή για τη λειψυδρία στην Ελλάδα ευθύνονται οι συνθήκες ανομβρίας των τελευταίων χρόνων, είναι μια λάθος διάγνωση.

Η Ελλάδα δεν πλήττεται γενικώς και αορίστως από ανομβρία.

Παρά το γεγονός ότι παρατηρείται μια μικρή τάση μείωσης των βροχοπτώσεων τα τελευταία χρόνια σε σχέση με το παρελθόν, η χώρα πλήττεται κατά κύριο λόγο από την αλλαγή της κατανομής του νερού στον χρόνο και τον χώρο, εξ αιτίας της Κλιματικής Αλλαγής.

Μια συνθήκη που δεν θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, αν δεν ληφθούν μέτρα προσαρμογής στις νέες και δυσμενέστερες συνθήκες της Κλιματικής Αλλαγής.

Μια προσεκτική ματιά στα στοιχεία που κατά καιρούς δημοσιεύει η ΕΜΥ δείχνει ότι υπάρχει βέβαια μια μεσοσταθμική τάση μικρής μείωσης των βροχοπτώσεων τελευταία της τάξης του 10% – 20%, ανάλογα με την περιοχή, αλλά αυτή δεν δικαιολογεί το μεγάλο έλλειμμα νερού που εμφανίζουν οι ταμιευτήρες της ΕΥΔΑΠ. Και επιπλέον, αυτή η τάση μικρής μείωσης των βροχοπτώσεων που παρατηρείται, δεν αφορά τις περιοχές όπου βρίσκονται οι δεξαμενές της ΕΥΔΑΠ, τη Στερεά Ελλάδα δηλαδή και την Ήπειρο.

Η κυβέρνηση ανέφερε επίσης ως αιτία για τη λειψυδρία την πρόσφατη σχετικά ξηρή χρονιά του 2024. Παρέβλεψε, όμως, να σημειώσει ότι το 2020 – 2021 ήταν μια ιδιαίτερα υγρή χρονιά, με πλημμύρες και ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως ο Ιανός.

Όπως, άλλωστε, ήταν και το 2023 με τον Daniel στη Θεσσαλία…

Η εναλλαγή περιόδων ξηρασίας με ιδιαίτερα υγρές περιόδους και όχι η ανομβρία, είναι η κύρια αιτία για την οποία δεν γεμίζουν όπως παλιά οι δεξαμενές και οι ταμιευτήρες του νερού.

Με δυο λόγια νερό πέφτει αλλά με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην εμπλουτίζονται οι υδροφορείς και οι ταμιευτήρες με τους ίδιους ρυθμούς που εμπλουτίζονταν άλλοτε.

Οι καταιγίδες και οι πλημμυρικές απορροές στις υγρές περιόδους που πλέον διαδέχονται τις παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας δεν ευνοούν τη διήθηση του νερού στο έδαφος και τον εμπλουτισμό των δεξαμενών και των ταμιευτήρων.

Οι εκτεταμένες δασικές πυρκαγιές τα καλοκαίρια επιπλέον, δυσχεραίνουν τη συγκράτηση του νερού στους υδροφορείς στα ανάντη των λεκανών απορροής και ενισχύουν τα πλημμυρικά φαινόμενα στα κατάντη.

Η διπλή αυτή διαπίστωση κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για νέα έργα εκταμίευσης και αποθήκευσης του νερού, προσαρμοσμένα στις νέες συνθήκες της Κλιματικής Αλλαγής.

Η υποχρεωτική αναδάσωση των καμένων περιοχών, αντί της εγκατάστασης ανεμογεννητριών, όπως και τα έργα ορεινής υδρονομίας, αναβαθμοί δηλαδή και μικρά ή μεγαλύτερα φράγματα στα ορεινά για τη συγκράτηση των πλημμυρικών απορροών που είναι η νέα, πλέον, πραγματικότητα για τις βροχοπτώσεις, είναι τα αναγκαία έργα για τον εμπλουτισμό των υδροφορέων στα ορεινά και την πλημμυρική προστασία των κατάντη περιοχών.

Εκτός από τη νέα αυτή πραγματικότητα που δυσχεραίνει την εκταμίευση και την αποθήκευση του νερού λόγω Κλιματικής Αλλαγής, η λειψυδρία οφείλεται και σε μια κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης σε νερό τις τελευταίες δεκαετίες.

Σπάταλα αρδευτικά συστήματα και εκτεταμένες διαρροές σε αρδευτικά δίκτυα, σε συνδυασμό με απουσία νέων εγγειοβελτιωτικών έργων για τη συγκράτηση του νερού που απορρέει και χάνεται στην περιφέρεια, ευθύνονται για την απώλεια του μισού και παραπάνω νερού στον αγροτικό τομέα. Ο οποίος, αξίζει να σημειωθεί, ότι συμμετέχει στην ετήσια κατανάλωση του νερού κατά 85%.

Κι ακόμη, η αύξηση της ζήτησης σε νερό σε άνυδρες περιοχές λόγω τουρισμού, όπως τα νησιά και οι παράκτιες τουριστικές περιοχές, συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση αρνητικών ισοζυγίων στις λεκάνες απορροής.

18 Νοεμβρίου 2025

Άλλο ένα «εθνικό σχέδιο» για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας - Του Γιάννη Κρεστενίτη*

* του Γιάννη Κρεστενίτη (ομότιμος καθηγητής Παράκτιας Τεχνικής & Ωκεανογραφίας, Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ)

Eίναι εντυπωσιακό το πόσο συχνά η παρούσα κυβέρνηση παρουσιάζει «εθνικά σχέδια» για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Τον Σεπτέμβριο 2024, ο τότε ΥΠΕΝ παρουσίασε σχέδιο για την Αττική και την υπόλοιπη χώρα, συμπεριλαμβάνοντας και την «αναγκαιότητα» για νέο πλαίσιο κοστολόγησης των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης. Και λίγες ημέρες αργότερα παρουσιάστηκε η ΚΥΑ για την κοστολόγηση και τιμολόγηση των υπηρεσιών ύδατος (https://epohi.gr/articles/gia-to-nero-kai-pali/). Τον Ιούλιο 2025, παρουσιάστηκε «εθνικό σχέδιο» από τον πρωθυπουργό, με πέντε βασικούς άξονες και εξαγγελία για επενδύσεις 10 δισ. ευρώ σε έργα υδροδότησης, την επέκταση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ και τη συγχώνευση των ΔΕΥΑ. Ενώ πρόσφατα, 30/10/2025, παρουσιάστηκε ακόμη ένα σχέδιο, με επτά άξονες και 2,5 δισ. ευρώ για έργα ύδρευσης κυρίως για την Αθήνα.

Το υπόβαθρο/πρόσχημα όλων αυτών των «εθνικών σχεδίων» και εξαγγελιών του τελευταίου 14μηνου είναι η λειψυδρία. Γεγονός υπαρκτό και διαπιστωμένο ως πρόβλημα σε αρκετές περιοχές της χώρας μας και κυρίως σε περιοχές που δοκιμάζονται από τον υπερτουρισμό και την υπέρβαση της φέρουσας ικανότητάς τους. Σε αυτές τις εκδηλώσεις εντυπωσιασμού, και με την επίκληση ασαφών επιστημονικών δεδομένων, η λειψυδρία γίνεται η αφορμή για να παρουσιαστούν «σημαντικά έργα», με ασαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και προϋπολογισμό, αλλά και χωρίς εξασφαλισμένη τη χρηματοδότησή τους. Και στο επίκεντρο της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας βρίσκεται η θέση ότι η λειψυδρία που εμφανίζεται στη χώρα μας είναι αποτέλεσμα μόνον της κλιματικής αλλαγής.

Λανθασμένη θέση που παραγνωρίζει το γεγονός ότι η λειψυδρία δεν είναι φυσικό πρόβλημα, όπως είναι η ξηρασία και η ανομβρία που βέβαια επιτείνονται από την κλιματική αλλαγή, αλλά συνδέεται με το ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης του νερού και με την υπερκατανάλωση του. Παράλληλα δε υποβαθμίζεται και το γεγονός ότι η μεγαλύτερη κατανάλωση νερού γίνεται στην άρδευση και οφείλεται σε μεγάλο μέρος στην έλλειψη αρδευτικών έργων και εκσυγχρονισμού των μεθόδων άρδευσης. Επομένως, η λειψυδρία συνδέεται πρωταρχικά με την έλλειψη υποδομών και το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας.

Αλλά η λειψυδρία ως απόρροια μόνον της κλιματικής αλλαγής, είναι το άλλοθι για να υλοποιηθεί η κυβερνητική πολιτική για την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις της, ή τις ανακριβείς δηλώσεις του πρωθυπουργού ότι με απόφαση της δική του κυβέρνησης επέστρεψε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Δημόσιο. Ενώ είναι γνωστό ότι η επιστροφή επιβλήθηκε από τις σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ, αλλά και την απόφαση του Τριμελούς Συμβουλίου Συμμόρφωσης, γιατί η κυβέρνηση της ΝΔ δεν υλοποιούσε την επιστροφή των μετοχών.

Στα «εθνικά σχέδια» που παρουσίασε η κυβέρνηση επιλέγονται παρεμβάσεις/έργα για την αύξηση της προσφοράς νερού και όχι συνδυασμός τους και με τη διαχείριση της ζήτησης του νερού. Και με δεδομένη την έως σήμερα απουσία προγραμματισμού και έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας ανακοινώνονται φαραωνικά έργα μεταφοράς υδάτων από άλλες λεκάνες απορροής. Ενώ προκρίνονται διαδικασίες υλοποίησης αυτών των έργων όχι με ανοικτούς διεθνείς διαγωνισμούς, αλλά με κλειστές διαδικασίες μεταξύ των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών της χώρας. Ένα μοντέλο υλοποίησης έργων, που έχει εφαρμοστεί για αντιπλημμυρικά έργα στη Θεσσαλία. Παράλληλα παρουσιάζονται, ως plan-B, έργα αφαλάτωσης, παραβλέποντας τις υψηλές ενεργειακές τους απαιτήσεις αλλά και το σημαντικό περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα.

Και σε κάθε «εθνικό πρόγραμμα» κατά της λειψυδρίας επανέρχεται η συγχώνευση των ΔΕΥΑ με το πρόσχημα της βιωσιμότητάς τους. Και μιλούν για βιωσιμότητα των ΔΕΥΑ όταν τις έχουν αφήσει χωρίς την απαραίτητη στήριξη στην αντιμετώπιση των αυξημένων οικονομικών τους προβλημάτων, που δημιουργήθηκαν κυρίως από τις υπέρογκες αυξήσεις της ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά και στην υποστελέχωσή τους. Ενώ, ο πραγματικός στόχος είναι η δημιουργία μεγάλων «παικτών» στην υπό διαμόρφωση αγορά υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης, ώστε να υπάρξει ενδιαφέρον από τυχόν «επενδυτές» που θα προστρέξουν να υλοποιήσουν σχετικά ΣΔΙΤ.

Αλλά και οι σχεδιαζόμενες αλλαγές στις δύο μεγάλες εταιρείες ύδρευσης-αποχέτευσης, ΕΥΔΑΠ & ΕΥΑΘ, με χωρική τους επέκταση και επέκταση του αντικείμενου τους και στην άρδευση, έχοντας υπόψη και τις προηγούμενες νομοθετικές προτάσεις της κυβέρνησης, προσβλέπουν στη μείωση του δημόσιου χαρακτήρα των εταιρειών αυτών και στην περαιτέρω ιδιωτικοποίησή τους.

26 Νοεμβρίου 2025

Η λειψυδρία γίνεται «αντλία» για μπίζνες με το νερό

Η λειψυδρία γίνεται «αντλία» για μπίζνες με το νερό
(ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)

Η λειψυδρία γίνεται «αντλία» για μπίζνες με το νερό

Η αλήθεια πίσω από την επικοινωνιακή καταιγίδα για την έλλειψη υδάτων και τι επισημαίνουν ειδικοί στο Documento.

Σύμφωνα με τον Βασίλη Μπέλλο, επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και εξειδικευμένο στην υδραυλική μηχανική και τη διαχείριση υδατικών πόρων: «Υπάρχει μια σκόπιμη ασάφεια μεταξύ των όρων λειψυδρία και ανομβρία».

Συγκεκριμένα εξηγεί στο Documento: «Η ανομβρία είναι φυσικό φαινόμενο που αφορά την έλλειψη βροχών σε μία περιοχή. Η λειψυδρία έχει να κάνει με το κατά πόσο η έλλειψη νερού φτάνει στον καταναλωτή ή όχι. Αυτό σχετίζεται με τις ανθρώπινες υποδομές. Τώρα, σχετικά με την Αθήνα, εκείνο που συμβαίνει είναι ότι παρόλο που υπάρχει ανομβρία τα τελευταία έτη, η λειψυδρία ακόμη δεν έχει εμφανιστεί. Το όλο σύστημα που υδροδοτεί την Αθήνα είναι σε χαμηλό σημείο, όχι όμως πιο χαμηλό από την περίοδο που ήταν απότοκο της ξηρασίας του 2008 ή της ξηρασίας του 2001».

Μέτρα κατόπιν εορτής

Για την κυβέρνηση πάντως τα δύο φαινόμενα δεν διέφεραν, όπως και για τη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ), η οποία κατά την τακτική συνεδρίασή της (30/10/2025) ενέκρινε την πραγματοποίηση δαπάνης «που αφορά σε υποστήριξη της Αρχής στην αξιολόγηση του αιτήματος κήρυξης της περιοχής αρμοδιότητας της ΕΥΔΑΠ ΑΕ σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης λόγω λειψυδρίας».

Την ίδια περίοδο ανακοινώθηκε ο «Εύρυτος», το μεγάλο έργο με ορίζοντα υδατικής επάρκειας σε βάθος τριακονταετίας, που αφορά τη μερική εκτροπή των ποταμών Κρικελιώτη και Καρπενησιώτη προς τον Εύηνο και αναμένεται να είναι έτοιμο έως το 2029. Πάντως, οι κατασκευαστές διαφωνούν με το εφικτό του συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Επιπλέον, επισημαίνεται από ειδικούς ότι ένα μεγάλο έργο αξίας 500 εκατ. ευρώ σχεδιάζεται να γίνει με πρόσκληση ενδιαφερομένων και συνεννοήσεις με την κυβέρνηση, παρακάμπτοντας τις κανονικές διαδικασίες όπως τη σωστή μελέτη και την ωρίμανση των εναλλακτικών λύσεων για την αποφυγή ενός δυσθεώρητου οικονομικού κόστους και των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Επίσης με την επίκληση του επείγοντος οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν για έργα που έπρεπε ήδη να έχουν γίνει εδώ και τριάντα χρόνια. Οι ίδιοι ειδικοί αναφέρουν ότι ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν γνωστό πως η λειτουργικότητα των έργων που αφορούσαν τόσο την ανεύρεση υδάτινων πόρων όσο και τη βέλτιστη διαχείριση των υπαρχόντων πόρων έφτανε μέχρι το 2030 και ότι μετά έπρεπε να ληφθούν νέα μέτρα.

Ομως, όπως αναφέρουν, ουδείς ασχολήθηκε. Ετσι, ολοκληρώνουν, η ξηρασία που ήρθε τελειώνει την περίοδο επάρκειας πριν από το αναμενόμενο (2030) και τώρα «τρέχουμε και δεν φτάνουμε». Σε κάθε περίπτωση, εκτός του «Εύρυτου» ανακοινώθηκε ότι τρέχουν και μεσοπρόθεσμα έργα όπως η ανύψωση νερού σε εξωτερικό υδροδοτικό σύστημα για διασύνδεση με αφαλάτωση και χερσαία αφαλάτωση, με στόχο 87,5 εκατ. κυβικά μέτρα νερού.

Το κόλπο γκρόσο

20 Δεκεμβρίου 2025

“Η αλήθεια για το κυβερνητικό “σχέδιο κατά της λειψυδρίας” και τον «Εύρυτο»: επιπτώσεις και επιδιώξεις” – Το ΒΙΝΤΕΟ της συνέντευξης Τύπου της Πρωτοβουλίας για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού 17/12/25 (VIDEO)

“Η αλήθεια για το κυβερνητικό “σχέδιο κατά της λειψυδρίας” και τον «Εύρυτο»: επιπτώσεις και επιδιώξεις” – Συνέντευξη Τύπου Πρωτοβουλίας 17/12/25

Συνέντευξη Τύπου με αντικείμενο τη λειψυδρία και τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025 στην ΕΣΗΕΑ, διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας και το σχέδιο «Εύρυτος», καθώς και οι επιπτώσεις τους στη διαχείριση των υδατικών πόρων και στον δημόσιο χαρακτήρα του νερού.

Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Τάσος Σαραντής, ο οποίος στην εισαγωγική του τοποθέτηση σημείωσε ότι το ζήτημα της λειψυδρίας αναδεικνύεται το τελευταίο διάστημα ως «έκτακτη ανάγκη», σε ένα πλαίσιο που ευνοεί ταχείες αποφάσεις, περιορισμένη διαβούλευση και επιλογές υψηλού κόστους, θέτοντας κρίσιμα ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατικού ελέγχου. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

Τις τοποθετήσεις ξεκίνησε ο Γιάννης Κρεστενίτης, ομότιμος καθηγητής Παράκτιας Τεχνικής και Ωκεανογραφίας της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ και πρώην πρόεδρος της ΕΥΑΘ, ο οποίος ανέφερε ότι η λειψυδρία δεν αποτελεί φυσικό φαινόμενο αλλά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και διαχρονικών ελλείψεων στον σχεδιασμό και στις υποδομές. Υπογράμμισε ότι τα κυβερνητικά σχέδια εστιάζουν στην αύξηση της προσφοράς μέσω μεγάλων έργων μεταφοράς υδάτων, χωρίς να αντιμετωπίζουν ουσιαστικά τις απώλειες στα δίκτυα και τη διαχείριση της ζήτησης. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Γιώργος Τσιάντης, μέλος του Συλλόγου Χελιδόνας Ευρυτανίας και του κινήματος πολιτών ενάντια στην εκτροπή Καρπενησιώτη και Κρικελοπόταμου, ο οποίος τόνισε ότι οι σχεδιασμοί εκτροπής ποταμών αντιμετωπίζουν την Ευρυτανία ως «δεξαμενή» για την κάλυψη αναγκών που δημιουργήθηκαν αλλού. Όπως ανέφερε, πρόκειται για επιλογές με σοβαρές περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός διάλογος με τις τοπικές κοινωνίες. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

Ακολούθησε η τοποθέτηση του Πέτρου Μπαστέα, συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ και μέλους της Γραμματείας ΣΕΚΕΣ (Συμμετοχικό – Ενωτικό Κίνημα Εργαζομένων και Συνταξιούχων για Δημόσια ΕΥΔΑΠ στην υπηρεσία της κοινωνίας), ο οποίος υποστήριξε ότι η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα διαχείρισης, αλλά αξιοποιείται πολιτικά ως άλλοθι για την προώθηση σχεδίων ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του νερού, παρά τις αποφάσεις του ΣτΕ. Τόνισε ότι η κήρυξη καταστάσεων «έκτακτης ανάγκης» λειτουργεί ως θεσμικός επιταχυντής έργων μεγάλης κλίμακας και διαδικασιών περιορισμένου ελέγχου, χωρίς να έχουν εξαντληθεί λύσεις εξοικονόμησης και ορθολογικής διαχείρισης. Παράλληλα επισήμανε ότι η επέκταση του ρόλου της ΕΥΔΑΠ χωρίς μόνιμη ενίσχυση προσωπικού και επαρκή δημόσια χρηματοδότηση οδηγεί σε εργολαβοποίηση των υπηρεσιών και σε υπονόμευση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα του νερού. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

Στη συνέχεια μίλησε η Καλλιόπη Σηφακάκη, αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις ΔΕΥΑ (ΠΟΕ ΔΕΥΑ), η οποία αναφέρθηκε στη συμβολή των ΔΕΥΑ στην ύδρευση και αποχέτευση της ελληνικής περιφέρειας. Προειδοποίησε ότι το νέο ρυθμιστικό και τιμολογιακό πλαίσιο, σε συνδυασμό με το αυξημένο ενεργειακό κόστος και την υποστελέχωση, δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για αυξήσεις στην τιμή του νερού και απομάκρυνση του ελέγχου από τις τοπικές κοινωνίες. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

Ακολούθως τον λόγο πήρε η Δέσποινα Σπανούδη, χημικός μηχανικός και μέλος της Πρωτοβουλίας για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού, η οποία ανέδειξε την ανάγκη συγκρότησης ενός ευρέος κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για την υπεράσπιση του νερού ως δημόσιου αγαθού. Τόνισε ότι η αντιμετώπιση της λειψυδρίας προϋποθέτει στροφή σε πολιτικές εξοικονόμησης, επαναχρησιμοποίησης και οικολογικής διαχείρισης των υδατικών πόρων, με αξιοποίηση του βρόχινου νερού, της ανακύκλωσης και της προστασίας των φυσικών οικοσυστημάτων, και όχι τη διαιώνιση ενός μοντέλου που αντιμετωπίζει το νερό ως εμπόρευμα. [Τοποθέτηση | Βίντεο]

31 Ιουλίου 2024

Λειψυδρία: Ο καθηγητής Γεωλογίας και Φυσικών Καταστροφών, Ευθύμιος Λέκκας, εκπέμπει SOS (VIDEO)

λειψυδρία/Freepik
λειψυδρία/Freepik

 
Αντιμέτωποι με την απειλή της λειψυδρίας: «Δεν αντέχουμε άλλον άνυδρο χειμώνα» - Για πόσο αρκούν τα αποθέματα νερού

Η λειψυδρία «χτύπησε» την Ελλάδα και οι προβλέψεις για το μέλλον είναι δυσοίωνες, εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.

Συνολικά 14 δήμοι έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενώ τα αποθέματα νερού στους ταμιευτήρες αρκούν μόνο για τα επόμενα δύο ή τρία χρόνια, με τους ειδικούς να χτυπούν καμπανάκι κινδύνου.

Ο καθηγητής Γεωλογίας και Φυσικών Καταστροφών Ευθύμιος Λέκκας μιλώντας στην πρωινή εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» στο OPEN έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και υπογράμμισε την ανάγκη σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων.

Στο ερώτημα για το πως η Ελλάδα έφτασε να ταλανίζεται από την λειψυδρία υπογράμμισε: «Υπάρχουν δυο παράγοντες. Είναι οι υδρομετεωρολογικοί παράγοντες, δηλαδή η ανομβρία που υπήρχε τον προηγούμενο χειμώνα αλλά και τα προηγούμενα χρόνια η οποία δεν τροφοδοτεί ούτε τους υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες, ούτε τους επίγειους ταμιευτήρες. Υπάρχει έτσι το πρωτογενές έλλειμα σε νερό. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η αύξηση της κατανάλωσης. Λόγω της ξηρασίας και της αύξησης των θερμοκρασιών η κατανάλωση έχει φτάσει στα ύψη».  Και συνεχίζει ο κ. Λέκκας: «Ειδικά στα νησιά η κατανάλωση αυξάνεται το πρόβλημα με τον τουρισμό και τον υπερτουρισμό. Δημιουργούνται συνεπώς πολλά προβλήματα στο τουριστικό τομέα αλλά και στον αγροτικό τομέα, όπου εκεί δεν μπορούν να παραχθούν πια τα αγροτικά προϊόντα. Επίσης, σταδιακά προκύπτει η λεγόμενη ερημοποίηση».

«Τεράστιο το πρόβλημα σε πολλές περιοχές»

21 Αυγούστου 2024

Λειψυδρία: Τι κάνουμε τώρα; - Του Κωνσταντίνου Βουδούρη*

gipedo sifnou xirasia
Πράσινο γήπεδο ποδοσφαίρου στην ξηρή Σίφνο | ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ/ © Dreamstime.com

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία», έγραφε ο ποιητής Μ. Κατσαρός και επιβεβαιώνεται κυριολεκτικά. Tο τελευταίο διάστημα πολλές περιοχές της χώρας μας κηρύσσονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα επάρκειας νερού.

Οι περιοχές αυτές είναι πολλά νησιά του Αιγαίου, αλλά και του Ιονίου πελάγους (π.χ. Σέριφος, Σίφνος, Νάξος, Λέρος, Σάμη Κεφαλονιάς), η Κρήτη καθώς και περιοχές της Πελοποννήσου και της Βόρειας Ελλάδας (Χαλκιδική, Νέα Ζίχνη Σερρών). Η έλλειψη νερού (λειψυδρία) έχει επίπτωση στην κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη των περιοχών αυτών με δεδομένη την τεράστια σημασία του στην ανάπτυξη του τουρισμού, της γεωργίας, της βιομηχανίας καθώς και στην παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας.

Η λειψυδρία είναι προφανώς αποτέλεσμα της παρατεταμένης ανομβρίας των τελευταίων ετών με τις μειωμένες βροχοπτώσεις και χιονοπτώσεις. Αυτό αντικατοπτρίζεται στα αποθέματα των ταμιευτήρων που βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά, όπως π.χ. τα φράγματα Αποσελέμη και Φανερωμένης στην Κρήτη, αλλά και στο πολλαπλό σύστημα ταμιευτήρων της ΕΥΔΑΠ (Εύηνος, Μόρνος, Μαραθώνας, Υλίκη) που τροφοδοτούν με νερό το πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας. Η στάθμη του νερού σε πολλές λίμνες (Κορώνεια, Δοϊράνη, Στυμφαλία, Πλαστήρα) έχει μειωθεί σημαντικά.

Επιπλέον η στάθμη του υπόγειου νερού σε πολλούς υδροφορείς έχει μειωθεί με αποτέλεσμα να ελαττωθεί η παροχή σε πολλές γεωτρήσεις και πηγάδια ή να στερέψουν εντελώς.

19 Ιουλίου 2026

Ο αγώνας για το νερό: Aπό την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης με νομοσχέδιο που επιχειρεί να κάνει το νερό σαν το ρεύμα ακριβό (ΗΧΗΤΙΚΟ & VIDEO)

“Ο αγώνας για το νερό: από την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης” του Πέτρου Μπαστέα

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία του Πέτρου Μπαστέα, μέλους της Γραμματείας του ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ, συνταξιούχου, πρώην μέλους Δ.Σ. Συλλόγου Προσωπικού ΕΥΔΑΠ και Δ.Σ. Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ, την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026, στη συζήτηση στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας με θέμα “Ο αγώνας για το νερό: λειψυδρία, αρπαγή, σπατάλη, εμπορευματοποίηση. Το νερό είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα”

__________________________ 

Ο αγώνας για το νερό: από την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα συζητάμε για το νερό, τη λειψυδρία, αλλά και την εμπορευματοποίηση του νερού. Δεν συζητάμε απλώς για ένα περιβαλλοντικό ζήτημα. Συζητάμε για ένα βαθιά κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα: ποιος αποφασίζει για το νερό, με ποια κριτήρια και προς όφελος ποιου.

Το νερό δεν είναι ένα προϊόν σαν όλα τα άλλα. Δεν είναι εμπόρευμα. Είναι όρος για την ύπαρξη της ζωής. Είναι προϋπόθεση για τη δημόσια υγεία, την αξιοπρεπή διαβίωση, την αγροτική παραγωγή και την περιβαλλοντική ισορροπία.

Ακόμη και το ίδιο το σχέδιο για την Εθνική Στρατηγική για τα Ύδατα, που βρίσκεται μέχρι τις 22/7 σε διαβούλευση, αναγνωρίζει — εμείς λέμε ότι αναγκάστηκε να το κάνει — ότι το νερό είναι «αδιαπραγμάτευτο δημόσιο αγαθό» και «στρατηγικό εθνικό απόθεμα», κρίσιμο για τη δημόσια υγεία, την επισιτιστική ασφάλεια και την περιβαλλοντική ισορροπία.

Ακριβώς επειδή το νερό είναι τόσο σημαντικό, βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των κερδοσκοπικών ιδιωτικών συμφερόντων.

Α’ ΦΑΣΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Τα τελευταία δεκαπέντε και πλέον χρόνια, κυβερνήσεις, μνημονιακοί μηχανισμοί και ιδιωτικά συμφέροντα προσπάθησαν επανειλημμένα να ανοίξουν τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων επιχειρήσεων.

Το πέτυχαν σε πολλούς τομείς: στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στους δρόμους, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια.

Στο νερό, όμως, δεν το πέτυχαν.

Η ιστορία αυτή έχει συγκεκριμένους σταθμούς. Εν συντομία:

Το 1999-2001 έγινε η πρώτη μεγάλη τομή: ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μπήκαν στο Χρηματιστήριο. Το Δημόσιο έπαψε να κατέχει το 100% της ιδιοκτησίας και κράτησε την πλειοψηφία. Ήταν η πρώτη μερική ιδιωτικοποίηση.

Μετά, στα χρόνια των μνημονίων, επιχειρήθηκε η πλήρης ιδιωτικοποίηση μέσω ΤΑΙΠΕΔ.

Η απάντηση ήρθε το 2014, όταν η Ολομέλεια του ΣτΕ ακύρωσε τη μεταβίβαση μετοχών της ΕΥΔΑΠ στο ΤΑΙΠΕΔ ως αντισυνταγματική.

Το ΣτΕ αναγνώρισε στην πράξη ότι το νερό, ως απολύτως αναγκαίο αγαθό για την ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να παραδίδεται στη λογική του ιδιωτικού κέρδους.

Το 2016, στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου, ψηφίσθηκε η υπαγωγή των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο.

Το 2017 εμφανίστηκε νέα μορφή επίθεσης: όχι απευθείας πώληση, αλλά τιμολόγηση. Η ΚΥΑ για τους κανόνες τιμολόγησης του νερού επικαλέστηκε την ευρωπαϊκή Οδηγία και την «ανάκτηση κόστους». Το ΣτΕ, με την απόφαση 2519/2022, ακύρωσε και αυτή την υπουργική απόφαση.

Το 2021 επιχειρήθηκε η παραχώρηση της διαχείρισης του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος της Αθήνας σε ιδιωτικές εταιρείες. Δηλαδή δεν πουλούσαν ευθέως την ΕΥΔΑΠ, αλλά επιχειρούσαν να αφαιρέσουν από αυτήν τη διαχείριση της καρδιάς του υδροδοτικού συστήματος. Και αυτό ακυρώθηκε με την απόφαση 1886/2022 του ΣτΕ ως παράνομη μορφή έμμεσης ιδιωτικοποίησης.

Την ίδια χρονιά ήρθε και η νέα μεγάλη ανατροπή. Οι αποφάσεις 190 και 191 του 2022 της Ολομέλειας του ΣτΕ έκριναν αντισυνταγματική την ένταξη των δημόσιων επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης στο Υπερταμείο.

Όμως η κυβέρνηση δεν συμμορφώθηκε. Με τα άρθρα 114 και 115 του ν. 4964/2022 επιχείρησε να κρατήσει τις ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο, ακυρώνοντας στην πράξη το αποτέλεσμα των αποφάσεων του ανώτατου δικαστηρίου.

Δηλαδή δεν είχαμε απλώς μία εμμονή στην ιδιωτικοποίηση. Είχαμε και απόπειρα παράκαμψης των ίδιων των αποφάσεων του ΣτΕ.

Ακολούθησε προσφυγή στην Επιτροπή Συμμόρφωσης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Με τις αποφάσεις 7 και 8 του 2023, η Επιτροπή διαπίστωσε τη μη συμμόρφωση της κυβέρνησης και έδωσε προθεσμία για την επιστροφή των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ από το Υπερταμείο στο Δημόσιο.

Η νίκη του κινήματος για το δημόσιο νερό επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά τον Απρίλιο του 2023. Την ώρα που δεκάδες χιλιάδες πολίτες συγκεντρώνονταν στη Θεσσαλονίκη, στη μεγάλη συναυλία «Υπερασπίσου το Νερό», που διοργάνωσε το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ στην Πλατεία Αριστοτέλους, το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές: το νερό δεν πωλείται, δεν παραχωρείται, δεν γίνεται εμπόρευμα.

Λίγες ημέρες μετά, κάτω από το βάρος των αποφάσεων του ΣτΕ και της μεγάλης κοινωνικής πίεσης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να δηλώσει ότι το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό και ότι οι ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ θα επιστρέψουν στον έλεγχο του Δημοσίου, φεύγοντας από το Υπερταμείο.

Αυτό δεν ήταν κυβερνητική γενναιοδωρία. Ήταν αποτέλεσμα αγώνα. Ήταν η απόδειξη ότι όταν οι εργαζόμενοι, οι τοπικές κοινωνίες, τα σωματεία, οι κινήσεις πολιτών και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις συγκρούονται οργανωμένα και επίμονα, μπορούν να επιβάλουν ρωγμές ακόμη και σε κεντρικές κυβερνητικές επιλογές.

Χωρίς τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, με ιδιαίτερη μνεία στο ΣΕΚΕΣ, στο Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ και στην Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού, χωρίς τις προσφυγές, χωρίς τις συμμαχίες με την κοινωνία, χωρίς τις κινήσεις πολιτών και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική.

Άρα το συμπέρασμα είναι καθαρό:

Το νερό μέχρι σήμερα δεν ιδιωτικοποιήθηκε επειδή δεν μπόρεσαν. Όχι επειδή δεν το επιδίωξαν.

Και δεν μπόρεσαν γιατί υπήρξε κίνημα. Υπήρξαν κοινωνικές αντιστάσεις, κινητοποιήσεις, νομικές μάχες, συνδικαλιστικές παρεμβάσεις, κινήσεις πολιτών, περιβαλλοντικές οργανώσεις και αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που έβαλαν φραγμό.

Αυτό είναι η μεγάλη νίκη του κινήματος για το δημόσιο νερό. Και πρέπει να το λέμε καθαρά.

Β’ ΦΑΣΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Όμως, ακριβώς επειδή δεν πέρασε η άμεση ιδιωτικοποίηση, τώρα περνάμε σε άλλη φάση.

Η νέα φάση δεν λέει ευθέως «πουλάμε το νερό». Λέει:

19 Οκτωβρίου 2024

Έκθεση της Παγκόσμιας Επιτροπής για την Οικονομία του Νερού: Κίνδυνος παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης λόγω λειψυδρίας (ΕΙΚΟΝΕΣ)

φωτ.: freepik

Λειψυδρία: Σε κίνδυνο η μισή παραγωγή τροφίμων παγκοσμίως λόγω της κρίσης του νερού

Πάνω από το μισό της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων θα κινδυνεύσει τα επόμενα 25 χρόνια λόγω της λειψυδρίας, εκτός εάν ληφθούν επείγοντα μέτρα για τη διατήρηση των υδάτινων πόρων και τον τερματισμό της καταστροφής των οικοσυστημάτων από τα οποία εξαρτάται το γλυκό μας νερό, προειδοποίησαν οι ειδικοί σε μια σημαντική ανασκόπηση.

Ο μισός πληθυσμός της γης αντιμετωπίζει ήδη λειψυδρία και ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί καθώς επιδεινώνεται η κλιματική κρίση, σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Επιτροπής για την Οικονομία του Νερού που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη.

Η ζήτηση για γλυκό νερό θα ξεπεράσει την προσφορά κατά 40% μέχρι το τέλος της δεκαετίας, επειδή τα συστήματα ύδρευσης στον κόσμο υφίστανται «πρωτοφανές στρες», αναφέρει η έκθεση.

01 Σεπτεμβρίου 2024

Η Αττική κινδυνεύει να γίνει “μη κατοικήσιμη” λόγω λειψυδρίας και δεν είναι υπερβολή! - Τα μέτρα που πάρθηκαν σε ευρωπαϊκές χώρες

 

Του Ζαφείρη Χατζηδήμου 


Η Αττική βρίσκεται απέναντι σε μια από τις σοβαρότερες κρίσεις λειψυδρίας (ίσως και την σοβαρότερη) και τα επιστημονικά δεδομένα από όλους τους σχετικούς κλάδους (γεωλογία, μετεωρολογία,   δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξία. Οι υδατικοί πόροι της περιοχής, ιδιαίτερα η λίμνη του Μόρνου, έχουν φτάσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και η εξάντλησή τους δεν είναι πλέον ένα μακρινό σενάριο αλλά μια άμεση απειλή.

Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα από την ΕΥΔΑΠ και ανεξάρτητες έρευνες από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), η στάθμη του Μόρνου έχει υποχωρήσει κατά 20%, και η κατάσταση επιδεινώνεται συνεχώς λόγω της κλιματικής αλλαγής και της αυξημένης ζήτησης.

Αν στερέψει ο Μόρνος;

Αν ο Μόρνος στερέψει, η Αττική θα βρεθεί μπροστά σε μια πρωτοφανή κρίση υδροδότησης. Η ΕΥΔΑΠ έχει ήδη ενεργοποιήσει τους εφεδρικούς ταμιευτήρες όπως η Υλίκη και η γεώτρηση της Μαυροσουβάλας, αναζητώντας, κάπως αργά, περιοχές στην Αττική και Βοιωτία που πιθανά έχουν μεγάλα υδάτινα αποθέματα.  Ωστόσο, σύμφωνα με αναλυτές, αυτές οι εφεδρικές λύσεις μπορούν να προσφέρουν μόνο προσωρινή ανακούφιση, καθώς δεν επαρκούν για την κάλυψη των συνολικών αναγκών της Αττικής, πέρα της διετίας.

29 Ιουλίου 2026

Νερό: Ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ - Του Γιάννη Μυλόπουλου

Νερό: ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ
Η λειψυδρία αποκαλύπτει την απουσία βιώσιμης πολιτικής για το νερό.

Νερό: ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ

Η υποχρεωτική συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ καταστρατηγεί τις βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας της διαχείρισης του νερού

Γιάννης Μυλόπουλος

Η «νέα εθνική πολιτική για το νερό» δεν συνιστά ούτε νέα, ούτε βιώσιμη πολιτική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του νερού. Πρώτα και κύρια γιατί η λειψυδρία δεν είναι θεομηνία, για να αντιμετωπίζεται με την ανάθεση μεγάλων έργων με επείγουσες διαδικασίες fast track. Η αναγκαιότητα των οποίων, μάλιστα, δεν προκύπτει από κανένα σχέδιο διαχείρισης υδάτων.

Η λειψυδρία αποκαλύπτει την απουσία βιώσιμης πολιτικής για το νερό.

Η αδυναμία σχεδιασμού μιας ολοκληρωμένης υδατικής πολιτικής στους τομείς της άρδευσης, της ύδρευσης και του τουρισμού, σε συνδυασμό με την αδιέξοδη και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς, αντί της βιώσιμης πολιτικής της διαχείρισης του ισοζυγίου προσφοράς και ζήτησης του νερού, που έχει ως σκοπό τη δραστική εξοικονόμησή του, είναι οι κύριες αιτίες της λειψυδρίας. Οι οποίες όχι απλώς δεν θεραπεύονται στη νέα «μεταρρύθμιση», αλλά αντίθετα επιδεινώνονται.

Η πολιτική της κατασκευής νέων μεγάλων έργων για την αξιοποίηση διαρκώς νέων υδατικών αποθεμάτων για ένα φυσικό αγαθό που όλοι συμφωνούν ότι βρίσκεται σε ανεπάρκεια, είναι εκτός αρχών βιώσιμης ανάπτυξης.

Η επίκληση της κλιματικής αλλαγής, άλλωστε, γίνεται προσχηματικά. Καθώς από πουθενά δεν προκύπτει ότι αυτή είναι συνυφασμένη με την ξηρασία, αλλά, αντίθετα, με την εναλλαγή ξηρών και υγρών περιόδων.

Δεύτερος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι, επικαλούμενη την ανάγκη ολιστικής αντιμετώπισης, καταστρατηγεί δύο εκ των πλέον βασικών αρχών της βιώσιμης διαχείρισης του νερού: την αποκέντρωση και τη συμμετοχή.

Η υποχρεωτική συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης των Νομών Βοιωτίας, Φωκίδας και Ευβοίας με την ΕΥΔΑΠ και της Χαλκιδικής με την ΕΥΑΘ, πέραν των συνταγματικών ζητημάτων που εγείρει και πέραν της άρνησης των ίδιων των δήμων, δεν συνιστά ολοκληρωμένη, αλλά αντίθετα συγκεντρωτική παρέμβαση που καταργεί τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

Η ένταξη της ύδρευσης στη δικαιοδοσία των δήμων συμβάλλει στην αποκέντρωση των δράσεων, διασφαλίζει την καλή γνώση των τοπικών προβλημάτων και ενισχύει τη συμμετοχή. Η υποχρεωτική συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, αντίθετα, καταστρατηγεί τις βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας της διαχείρισης του νερού.

Αν το πρόβλημα είναι η αδυναμία των πολλών ΔΕΥΑ να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες της ύδρευσης, υπήρχε και η λύση του εκσυγχρονισμού και της ενίσχυσής τους με προσωπικό και πόρους. Η κατάργηση της αποκεντρωμένης και συμμετοχικής πολιτικής για το νερό δεν είναι νέα πολιτική, καθώς γυρίζει την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω.

Τρίτος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι οι αναγκαστικές συγχωνεύσεις των ΔΕΥΑ με εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις ιδιωτικοποιούν από την πίσω πόρτα την κοινωνική δραστηριότητα της ύδρευσης.

Η ίδρυση των ΔΕΥΑ, που τώρα καταργούνται, υλοποίησε στην πράξη την καθολική παραδοχή ότι το νερό είναι κοινό αγαθό που ανήκει σε όλους.

Οι συγχωνεύσεις και η παράκαμψη των νόμιμων διαδικασιών ανάθεσης έργων δεν αντιμετωπίζουν τη λειψυδρία, ούτε όμως και υπηρετούν τον χαρακτήρα του νερού ως κοινού αγαθού. Εξυπηρετούν μόνο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που επιβουλεύονται το νερό. Συμβάλλοντας, έτσι, στην ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού από την πίσω πόρτα.

Κι ακόμη, η «μεταρρύθμιση» για το νερό συνεχίζει την αδιέξοδη, όσο και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς του. Η οποία είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι οι ανάγκες σε νερό αυξάνονται τις τελευταίες δεκαετίες τρεις φορές πιο γρήγορα σε σχέση με τον πληθυσμό.

ΠΗΓΗ 

22 Αυγούστου 2024

Τήνος: Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ της εκδήλωσης για τις Γεωτρήσεις και το Νερό που διοργάνωσαν Σύλλογοι & Φορείς του νησιού στις 20 Αυγούστου 2024 (VIDEO) - Η λειψυδρία «χτύπησε» και την πατάτα Νάξου


Πριν από ακριβώς έναν χρόνο, πέντε Φορείς του νησιού απηύθηναν σύντομη επιστολή στη Διεύθυνση Υδάτων Νοτίου Αιγαίου, εκφράζοντας την ανησυχία και τον προβληματισμό πάρα πολλών κατοίκων της Τήνου. Μόλις πριν τρεις εβδομάδες ήρθε η πολυαναμενόμενη απάντηση, από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας, η οποία δυστυχώς εντείνει την αγωνία όλων μας.

Την Τρίτη 20 Αυγούστου στις 20:00, στην κατάμεστη Μοσχούλα (Χώρα Τήνου), παρουσιάσαμε τις απόψεις και τα δεδομένα που έχουμε μέχρι τώρα, δεχθήκαμε τις ερωτήσεις και παρατηρήσεις των πολιτών και με αυτές θα σχεδιάσουμε τις επόμενές μας κινήσεις – όλοι μαζί οι Φορείς και οι κάτοικοι του νησιού. Την εκδήλωση διοργάνωσαν ο Σύλλογος «Οι Φίλοι του Πρασίνου», ο περιβαλλοντικός και πολιτιστικός σύλλογος «Αμπασάδα», η Κοιν.Σ.Επ. «Το Μπατίκι» και η Κοιν.Σ.Επ. «Καλλονή-Κελλιά», με την υποστήριξη του «Δικτύου για Βιώσιμες Κυκλάδες».

  • Πώς λειτουργεί ο υδρολογικός κύκλος;
  • Πόσοι υδροφόροι ορίζοντες υπάρχουν στην Τήνο, πώς σχηματίστηκαν, πώς αδειάζουν και πώς ξαναγεμίζουν;
  • Πώς ξεραίνονται οι πηγές και τα πηγάδια, πόσο ρόλο παίζει σε αυτό τελικά η παρατεταμένη περίοδος ξηρασίας που διανύουμε και πόσο άλλοι παράγοντες;
  • Γιατί εκατοντάδες δέντρα «πεθαίνουν όρθια»;
  • Πώς μπορούμε να μειώσουμε το συνολικό πρόβλημα της λειψυδρίας, ειδικά στο νησί μας, και να βελτιώσουμε την κατάσταση;

28 Νοεμβρίου 2025

Λειψυδρία: Ευκαιρία για fast track αναθέσεις!

nero
© Dreamstime.com
Λειψυδρία: ευκαιρία για fast track αναθέσεις!

Χθες, διέρρευσε ότι πρόκειται άμεσα, ενδεχομένως ακόμη και σήμερα, να ανακοινωθεί η απόφαση για την κήρυξη της Αττικής σε «έκτακτη ανάγκη λειψυδρίας», παρά το γεγονός ότι ο κλάδος Υδάτων της ΡΑΑΕΥ παραμένει εδώ και μήνες ακέφαλος, χωρίς αντιπρόεδρο, και δεν υπήρχε σχετικό θέμα στην ημερήσια διάταξη της Ολομέλειας ● Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λειψυδρίας αναμένεται να τεθούν επίσης η Πάτμος και η Λέρος.

Επειτα από δύο χρόνια συζητήσεων για μέτρα κατά της λειψυδρίας, η κυβέρνηση φαίνεται πως αποφάσισε και δρομολογεί τις απευθείας αναθέσεις έργων που ξεπερνούν σε πρώτη φάση τα 500 εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου «να μη διψάσει η Αττική».

Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) βρίσκεται ήδη σε συνεννόηση με τη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) προκειμένου να δρομολογηθεί η διαδικασία που θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 5215/2025, στην αρχή του περασμένου καλοκαιριού. Η ειδική ρύθμιση περιγράφεται στο άρθρο 55 του νόμου και, όπως σημείωνε από τότε η «Εφ.Συν.», είναι κομμένη και ραμμένη για fast-track αναθέσεις. Μια περιοχή (εν προκειμένω η Αττική) κηρύσσεται σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης λειψυδρίας» και στη συνέχεια, μετά από γνωμοδότηση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ), η κυβέρνηση αναθέτει τα απαραίτητα έργα στην ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ οι οποίες, με τη σειρά τους, αναθέτουν τους διαγωνισμούς στη Μονάδα Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας του Υπερταμείου.

Η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ έχει εδώ και δύο χρόνια ξεκινήσει να περιγράφει το περιεχόμενο των έργων, χωρίς πάντως η κυβέρνηση να λαμβάνει κάποια μέτρα για τη μείωση της κατανάλωσης. Οι προθέσεις της κυβέρνησης φάνηκαν και στην πανηγυρική εκδήλωση που είχε γίνει πριν από ένα μήνα για τα 100 χρόνια της ΕΥΔΑΠ. Τελικά, χθες, διέρρευσε ότι πρόκειται άμεσα, ενδεχομένως ακόμη και σήμερα, να ανακοινωθεί η απόφαση για την κήρυξη της Αττικής σε «έκτακτη ανάγκη λειψυδρίας», παρά το γεγονός ότι ο κλάδος Υδάτων της ΡΑΑΕΥ παραμένει εδώ και μήνες ακέφαλος, χωρίς αντιπρόεδρο, και δεν υπήρχε σχετικό θέμα στην ημερήσια διάταξης της Ολομέλειας. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λειψυδρίας αναμένεται να τεθούν επίσης η Πάτμος και η Λέρος.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, το θέμα για την Αττική ενδέχεται να έρθει ως επείγον και εκτός ημερήσιας διάταξης και η εισήγηση για τον «κόκκινο συναγερμό» θα στηρίζεται στη μείωση των αποθεμάτων στους ταμιευτήρες που είναι γνωστή εδώ και μήνες. Συγκεκριμένα, καταγράφεται ετήσια μείωση των αποθεμάτων κατά 250 εκατομμύρια κυβικά μέτρα την τελευταία τριετία, σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει η ΕΥΔΑΠ. Η κυβέρνηση αναμένεται να επιμείνει ότι αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να οδηγήσει σε αυξήσεις τιμολογίων, τουλάχιστον στην αρχή – ούτε και σε μέτρα περιορισμού της ζήτησης.

08 Αυγούστου 2025

Πόσο θα μας κοστίσει η αφαλάτωση

Αφαλάτωση, πόσιμο νερό © EPA/ABIR SULTAN

Πόσο θα μας κοστίσει η αφαλάτωση

Η αφαλάτωση ως απάντηση στη λειψυδρία. Όταν η σωτηρία είναι «αλμυρή». Η περίπτωση της Κύπρου και το παράδειγμα του Κόλπου

Στο έργο του Ξενοφώντα «Κύρου Ανάβασις» οι εξαντλημένοι Έλληνες, αντικρίζοντας τον Εύξεινο Πόντο, αναφώνησαν «Θάλαττα, θάλαττα», εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την ανακούφισή τους που τα δεινά τους έφθασαν στο τέλος τους. Με τη λειψυδρία να χτυπά «κόκκινο» σε χώρες της Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, μια από τις προτεινόμενες βιώσιμες λύσεις είναι η αφαλάτωση. Μόνο που, όπως έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις του παρελθόντος, όταν το φυσικό χάνεται και δίνει τη θέση του στο τεχνητό, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα το επιθυμητό, τόσο σε επίπεδο ποιότητας όσο και σε επίπεδο κόστους.

Και στην περίπτωση της λειψυδρίας, μπορεί η θάλασσα να προτείνεται ως «σανίδα σωτηρίας» σε μια ήπειρο, που τα προγνωστικά μοντέλα δείχνουν ότι ο Νότος θα στεγνώσει και ο πληθυσμός της θα διψάσει, ωστόσο το κόστος της προωθούμενης λύσης θα είναι «αλμυρό» για τις κυβερνήσεις, οι οποίες καλούνται να δαπανήσουν πακτωλό χρήματων σε υποδομές. Η αφαλάτωση, όπως επιβεβαιώνεται από τη Σαουδική Αραβία που έχει επενδύσει σημαντικά στο συγκεκριμένο project, είναι «ακριβή» λύση. Οι θιασώτες της, πάντως, υπογραμμίζουν ότι σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου το μερίδιο των ΑΠΕ στο ημερήσιο ενεργειακό μείγμα ξεπερνά το 55%, το κόστος της αφαλάτωσης μπορεί να κατέβει σημαντικά.

Μια από τις χώρες που εξετάζουν σοβαρά να υιοθετήσουν άμεσα την αφαλάτωση είναι η Κύπρος. Η νησιωτική χώρα αντιμετωπίζει σοβαρή κρίση με το νερό λόγω παρατεταμένης ξηρασίας. Εδώ και τρία χρόνια οι βροχές είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα η Κύπρος να αναγκάζεται να κάνει για πρώτη φορά φέτος εισαγωγές αγροτικών προϊόντων, όπως ντομάτες και καρπούζια. Η Λευκωσία έχει ενεργοποιήσει σειρά μέτρων για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, όπου μεταξύ άλλων απαγορεύεται το πότισμα σε εποχικές καλλιέργειες και έχει μειωθεί στο μισό το νερό για αγροτική χρήση. Όπως αναφέρει δημοσίευμα στους Financial Times, η αφαλάτωση -παρά τις υψηλές ενεργειακές απαιτήσεις και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, όπως η παραγωγή άλμης- εμφανίζεται ως η μόνη άμεση λύση για την κάλυψη των αναγκών του νησιού σε πόσιμο νερό. Η Κύπρος σχεδιάζει, μάλιστα, να βασιστεί αποκλειστικά σε αυτήν μέσα στην επόμενη τριετία, επεκτείνοντας τις υπάρχουσες υποδομές.

Παγκοσμίως, η αγορά της αφαλάτωσης αναπτύσσεται ραγδαία, με τις τεχνολογικές καινοτομίες να οδηγούνται κυρίως από κράτη του Αραβικού Κόλπου, όπου λόγω γεωγραφικών συνθηκών, η πρακτική είναι αναγκαία εδώ και δεκαετίες. Σήμερα, η περιοχή αυτή καλύπτει περίπου το 70% της παγκόσμιας δυναμικότητας. Στην πρώτη γραμμή βρίσκεται και το Ισραήλ, με σημαντικό μέρος από το πόσιμο νερό να προέρχεται μέσω αφαλάτωσης. Σημειώνεται, πάντως, ότι παρά τις σημαντικές επενδύσεις και τη διεθνή δυναμική της συγκεκριμένης πρακτικής, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η αφαλάτωση δεν αποτελεί μακροπρόθεσμη λύση. Αντιθέτως, η διαχείριση της ζήτησης και η συνολική μεταρρύθμιση των υδατικών πόρων είναι εξίσου αναγκαίες για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας λειψυδρίας.

Αφαλάτωση, μια αγορά αξίας άνω των 20 δισ. δολαρίων έως το 2027

11 Ιουνίου 2025

SOS - Η λειψυδρία χτυπά την Ευρώπη: Το 40% του πληθυσμού ήδη πλήττεται (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

leipsidria_1020
Φωτογραφία αρχείου | EUROKINISSI

Η λειψυδρία χτυπά την Ευρώπη: Το 40% του πληθυσμού ήδη πλήττεται

Το Politico παρουσιάζει τρομακτικά στοιχεία για το πρόβλημα της έλλειψης νερού στην Ευρώπη • Η Ελλάδα από τις χώρες της Ευρώπης που θα έχει σοβαρά προβλήματα στο άμεσο μέλλον • Η γεωργία ο μεγαλύτερος καταναλωτής και ρυπαντής του νερού • Πολλά δισ. ευρώ το κόστος του προβλήματος • Τι προβλέπει το προσχέδιο της Κομισιόν για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

«Η κρίση του νερού σε αριθμούς» είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος του Politico, το οποίο με ένα εκτενές αλλά και πολύ ανησυχητικό ρεπορτάζ σκιαγραφεί το μείζον πρόβλημα της λειψυδρίας στην Ευρώπη. 

Με αφορμή την επικείμενη δημοσίευση από την Κομισιόν του σχεδίου για την ανθεκτικότητα απέναντι στην έλλειψη νερού με στόχο την βελτίωση της ποιότητας και της διαχείρισης των υδάτων της ΕΕ, καθώς και της προστασίας από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, το Politico επικαλούμενο στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, επισημαίνει πως πάνω από το 40% των Ευρωπαίων βρίσκεται ήδη αντιμέτωπο με την λειψυδρία, αναδεικνύοντας το ζωτικό αυτό πρόβλημα που ταλανίζει πλέον και τη γηραιά ήπειρο.

Το διεθνές μέσο προειδοποιεί πως χωρίς τη λήψη άμεσων δράσεων, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα χάσουν την ελεύθερη πρόσβαση τους σε αυτόν τον βασικό πόρο.

11 Αυγούστου 2024

Η λειψυδρία γονατίζει την Ιταλία (ΕΙΚΟΝΕΣ)


Την ώρα που στον τόπο μας συζητούμε, ακόμη με τρόπο αφηρημένο, τον κίνδυνο μιας επικείμενης λειψυδρίας, στην Ιταλία και ιδίως από το Κέντρο της και περισσότερο στον Νότο η ξηρασία βρίσκεται ήδη εκεί. Μάλιστα εν μέσω του καύσωνα «Χάροντα» που πυρπολεί τη χώρα, η κατάσταση της λειψυδρίας έχει φέρει στα όριά της τα υδάτινα διαθέσιμα και την αντοχή του πληθυσμού.

Η Καλαβρία έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από τον κυβερνήτη Ρομπέρτο Οκιούτο, με το πόσιμο νερό να μεταφέρεται με υδροφόρα πλοία και διανέμεται με το δελτίο. Κυρίως στην περιοχή του Κρότωνα η κατάσταση είναι απελπιστική και πλέον σχεδιάζεται να τοποθετούν δημόσιες δεξαμενές νερού για να τροφοδοτείται ο πληθυσμός. Στην Απουλία σε 3 εβδομάδες δεν θα υπάρχουν ποτιστικά διαθέσιμα για τα χωράφια. Στη Σικελία, ακόμη χειρότερα: πολλές πόλεις εφαρμόζουν εκτεταμένες και κυλιόμενες διακοπές στην παροχή. Στον Ακράγαντα, οι κάτοικοι ξυπνούν από τις 6 για να καθίσουν στην ουρά για να γεμίσουν πλαστικά ντεπόζιτα με νερό: την ίδια στιγμή οι κακοσυντηρημένοι αγωγοί τρυπάνε και χάνονται πολύτιμα αποθέματα για την ύδρευση των κατοίκων. Ιδιαίτερα στην επαρχία της Γέλας, σιτοβολώνα και οπωρώνα της Ιταλίας,  κινδυνεύει η σπορά και φυσικά η παραγωγή ολάκερης της χρονιάς.

22 Μαρτίου 2026

Το ΒΙΝΤΕΟ της ημερίδας για το Νερό, "Λειψυδρία και Πλημμύρες: Κρίση Νερού ή Κρίση Διαχείρισης; Το νερό δεν είναι εμπόρευμα – Είναι η ζωή μας", που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στις 15/3/2026 (VIDEO)


Λειψυδρία και Πλημμύρες: Κρίση Νερού ή Κρίση Διαχείρισης;

Το νερό δεν είναι εμπόρευμα – Είναι η ζωή μας.


Σας προσκαλούμε στην ημερίδα που διοργανώνουμε την Κυριακή 15/3/2026 και ώρα 10:30, στο αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα Ι (ισόγειο) για να συζητήσουμε την πραγματικότητα πίσω από την «απειλή» της λειψυδρίας και τις θεσμικές παρεμβάσεις που προωθούνται στο όνομα της κλιματικής κρίσης.

Γιατί αυτή η ημερίδα;

Σήμερα, η διαχείριση του νερού στην Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή, επιχειρείται μια συστηματική αναδιάρθρωση που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση του κύκλου του νερού από την «πίσω πόρτα».

Σκοπός μας είναι:

  • Να αποκαλύψουμε την αλήθεια: Με επιστημονική και πρακτική τεκμηρίωση, αναδεικνύουμε ότι τα νέα μεγάλα έργα και οι θεσμικές αλλαγές (ΡΑΑΕΥ, ΟΔΥΘ, συγχωνεύσεις ΔΕΥΑ) δεν στοχεύουν στην προστασία του νερού, αλλά στην εμπορευματοποίησή του.
  • Να αλλάξουμε το μοντέλο: Συνδέουμε το πρόβλημα του νερού με το υδροβόρο μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, τον υπερτουρισμό και τις ενεργοβόρες επενδύσεις που εξαντλούν τα αποθέματά μας.
  • Να οργανώσουμε την αντίσταση: Μετά τις μεγάλες νίκες στο ΣτΕ και τους κοινούς αγώνες εργαζομένων και κοινωνίας, συνεχίζουμε τη δικτύωση κινημάτων και φορέων για τη διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού.

Συμμετέχουν:
Ακαδημαϊκοί, ειδικοί επιστήμονες, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και μέλη κινημάτων από όλη την Ελλάδα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Λειψυδρία και Πλημμύρες – Κρίση Νερού ή Κρίση Διαχείρισης;

15 ΜΑΡΤΗ 2026, 10:30 – 15:30  

ΠΑΝΤΕΙΟΣ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΣΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑ 1, ΙΣΟΓΕΙΟ

10:30 – 10:45 | Προσέλευση

10:45 – 11:00 | Εισαγωγή: Κλιματική κρίση, διεθνές πλαίσιο, η «αρπαγή» του πόρου, το νερό ως πολεμικό όπλο
Αντρέας Κουζέλης,
Φεστιβάλ για το νερό και τα κοινά αγαθά

11:00 – 12:30 | ΕΝΟΤΗΤΑ Α
Ο κύκλος του Νερού στην Ελλάδα – Από το Αστικό Τοπίο στην Περιφέρεια

Συντονισμός: Ειρήνη Κοντογεωργίου

ΑΣΤΙΚΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΜΕΣ

  • Διαχείριση του υδροσυστήματος της Αθήνας σε συνθήκες λειψυδρίας,
    Παναγιώτης Δημητριάδης,
    εκ μέρους της επιστημονικής ομάδας: Δ. Κουτσογιάννη, Ν. Μαμάση, Π. Δημητριάδη
  • Αφαλάτωση: Είναι αναγκαία λύση για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας;
    Απόστολος Αλεξόπουλος, Υδρογεωλογος, Ομότιμος Καθηγητής ΕΚΠΑ

ΧΩΡΟΤΑΞΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

  • Πλημμύρες, ρέματα, τσιμεντοποίηση
    Δημήτρης Θεοδοσόπουλος, Αγρονόμος- Τοπογράφος ΕΜΠ, μέλος Συλλόγου ΡΟΗ- Πολίτες υπέρ των Ρεμάτων 
  • Πολεοδομία και διαχείριση υδάτινων πόρων
    Νίκος Μπελαβίλας, Αρχιτέκτονας- Πολεοδόμος, Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ 
  • Αγροτική Παραγωγή & Ενέργεια: η Πολιτική της Λειψυδρίας
    Νικήτας Μυλόπουλος, καθηγητής Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Δ/ντης Εργαστηρίου Υδρολογίας και ανάλυσης υδατικών συστημάτων.

ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ

  • Τουριστικοποίηση και υδατικοί πόροι
    Ηλίας Γιαννίρης,
     π. Επίκουρος Καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, π. περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου 

05 Αυγούστου 2024

Περιμένοντας να σκάσει η φούσκα του υπερτουρισμού

acropoli-touristes

 


Υπερτουρισμός, μια τερατώδης αναδιάρθρωση κεφαλαίου: μαζικές μεταβιβάσεις γης και επιχειρήσεων, συγκέντρωση από κερδοσκοπικά funds, ξέπλυμα χρήματος από ναρκοκαρτέλ

Στη μακρινή δεκαετία του ’90, στα χρόνια της λατρείας του τουρισμού, μια μικρή ομάδα νέων ανθρώπων στη Μύκονο, τη ναυαρχίδα και πρότυπο τουριστικής ανάπτυξης, είδαν βαθιά στο παρόν και είδαν το μέλλον. Ηταν, ήμαστε, η εφημερίδα Μυκονιάτικη (1988-2001). Βλέπαμε τι γινόταν και αντιλαμβανόμασταν τι θα γίνει. Δυστυχώς, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα και από τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις, και όχι μόνο για τη Μύκονο, για όλη την Ελλάδα, που έκτοτε έπεσε στη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού.

Με αφορμή την κατασκευή μαρίνας μέσα στην προστατευόμενη Χώρα, κάτω από τους Μύλους της UNESCO και το «Ξενία» του Αρη Κωνσταντινίδη, πλάι στην πολυφωτογραφημένη «Βενετιά»-Κάστρο, αντιδράσαμε σε ό,τι μας φαινόταν -και θα ήταν- ανεπανόρθωτη αλλοίωση της οικιστικής, περιβαλλοντικής και πολιτιστικής φυσιογνωμίας, και υπερφόρτωση της ήδη επιβαρυμένης Χώρας.

Ημασταν λίγοι, πολύ λίγοι. Πολύ λίγοι έβλεπαν με σκεπτικισμό τότε την αλόγιστη «ανάπτυξη». Ο μακρύς και δύσκολος αγώνας τέλειωσε αφενός με αναστολή της χρηματοδότησης από την Κομισιόν για περιβαλλοντικούς λόγους (η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων ήταν ως συνήθως μαϊμού...), με τη συμπαράσταση των Μιχάλη Παπαγιαννάκη και Αλέκου Αλαβάνου. Αφετέρου, με προσφυγή μας στο Συμβούλιο της Επικρατείας (Ε’ Τμήμα), που δικαίωσε το σκεπτικό μας. (Συνήγορός μας, ο πολυφίλητος αείμνηστος Σαράντης Ορφανουδάκης, καθηγητής ΑΠΘ, ο οποίος δημοσίευσε σε επιστημονικό περιοδικό την πρωτότυπη αυτή υπόθεση και την ιστορική απόφαση του ΣτΕ. Βέβαια, τώρα έχει χαθεί η οικολογική παράδοση του Ε’ Τμήματος και το ΣτΕ παλινωδεί στα περιβαλλοντικά.)