 |
| Αντώνης Νικολόπουλος / Eurokinissi |
Κυβέρνηση: Μεγάλα παραμύθια για μεγάλα ψάρια και μικρά παιδιά
Υπόθεση διαφθοράς στο «Χωριάτικο». Υπόθεση διαφθοράς στην Pizza Fan. Yπόθεση διαφθοράς και στο ελληνικό μπάσκετ. Συλλήψεις, κόντρα συλλήψεις, φημολογία και κυρίως πολύ περιεχόμενο για τα ΜΜΕ, ηλεκτρονικά και έντυπα. Και επίσης, μία κυβέρνηση που πανηγυρίζει. Γιατί όμως;
Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός. Ελλείψει άλλου πειστικού πολιτικού αφηγήματος, η Νέα Δημοκρατία καταθέτει στον δημόσιο διάλογο το επιχείρημα της «νομιμότητας παντού», όπως το διατύπωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης από τη Θεσσαλονίκη. Το εξήγησε σαφώς καλύτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε προεκλογική του ομιλία λίγες ημέρες νωρίτερα. «Εμείς πιάνουμε τα μεγάλα ψάρια» τόνισε, γεμάτος αυταρέσκεια ο πρωθυπουργός για τις επιδόσεις των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους. Και υπονόησε ότι δεν είναι ο πρωθυπουργός της διαφθοράς, όπως τον κατηγορούν, αλλά ο πρωθυπουργός της διαφάνειας. Να ένα αφήγημα που θα σερβιριστεί με το κιλό στους ψηφοφόρους τους επόμενους μήνες.
Ιδιότυπη επιχείρηση «Καθαρά Χέρια»
Ωραία τα παραμύθια αλλά ας δούμε και την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μεγάλα ψάρια. Η υπόθεση του «Χωριάτικου» και του ιδιοκτήτη του δεν είναι καν καινούργια, ο κόσμος το είχε τούμπανο και η κυβέρνηση κρυφό καμάρι. Οι πάντες γνώριζαν ότι κάτι δεν πάει καλά με τη συγκεκριμένη επιχείρηση, γι’ αυτό και ουδείς ένιωσε έκπληξη με τις σχετικές ανακοινώσεις. Άλλωστε, ο εργοδότης είχε δώσει και άλλες αφορμές στο παρελθόν και σε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα.
Ούτε η Pizza Fan είναι μεγάλο ψάρι, και ας ισχυρίζεται το αντίθετο ο πρωθυπουργός. Μία εταιρεία που δραστηριοποιείται στην εστίαση έχοντας μετατρέψει το franchise σε δόγμα για την ύπαρξή της, μπορεί να είναι επιτυχημένη με καθαρά καπιταλιστικούς όρους αλλά μεγάλο ψάρι δεν τη λες.
Σε ό,τι αφορά, τέλος, το σκάνδαλο που συνταράζει το ελληνικό μπάσκετ και την ομοσπονδία του (η οποία συντηρείται και με κρατικά κεφάλαια) προφανώς και «ακουμπά» την κυβέρνηση. Ο μέχρι πρότινος πρόεδρος (προφυλακισμένος εδώ και κάποιες ημέρες) Βαγγέλης Λιόλιος παρουσιαζόταν ως ο εκλεκτός της πολιτικής ηγεσίας, έτσι ώστε να αλλάξουν τα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ. Οι αποστάσεις που παίρνει τώρα από τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου και κυρίως από τον Λιόλιο δεν κρύβουν τις κυβερνητικές πομπές.
Σε κάθε περίπτωση, το πρωθυπουργικό επιτελείο φροντίζει έτσι ώστε να αποκομίσει δημοσκοπικά και επικοινωνιακά οφέλη από μία ιδιότυπη επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» όσο και αν σας ακούγεται (και είναι) αστείο. Στην κυβέρνηση έχουν κατανοήσει (και έχουν «διαβάσει» στις μετρήσεις) ότι η δυσαρέσκεια των πολιτών για τη γενικευμένη διαφθορά που κατακλύζει την ελληνική οικονομία και πλευρές του ελληνικού επιχειρείν είναι διάχυτη. Δεν πρέπει κανείς να έχει αυταπάτες ότι οι κρατικοί διωκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν αυτόβουλα και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση της κυβέρνησης. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, για παράδειγμα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έδωσε λεπτομέρειες για την έρευνα στην Pizza Fan και τους χρόνους μέσα στους οποίους κινήθηκαν οι διωκτικοί μηχανισμοί. Και δεν το κάνει για πρώτη φορά.
Δεν εκπλήσσουν, βέβαια, οι εξελίξεις. Για μία κυβέρνηση που έχει τραυματίσει πολλάκις το κράτος δικαίου και την όποια ανεξαρτησία των αρχών αυτά αποτελούν πταίσματα. Ίσως, μάλιστα, να μην έχουμε δει ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις δημοσκοπικές επιδόσεις των επόμενων μηνών, δεν αποκλείεται να βγουν και άλλα τέτοια όπλα από μία φαρέτρα που έτσι και αλλιώς μοιάζει ανεξάντλητη. Οι συντηρητικοί ψηφοφόροι άλλωστε επιθυμούν να γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση που εμπιστεύονται έχει κορώνα στο κεφάλι της το «τάξη και ηθική». Και ας μην έχει σχέση αυτό το δόγμα με τη βιωμένη πραγματικότητα.
Πλειοδοσία σε εθνικισμό
Θα σκεφτεί κανείς: «μα καλά είναι δυνατόν η Νέα Δημοκρατία να εργαλειοποιεί τέτοιου είδους ζητήματα για καθαρά προεκλογικό όφελος;» «Παλιά της τέχνη κόσκινο», θα σας απαντήσουμε. Ή αλλιώς, «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται». Γιατί λοιπόν να μην «πετάξουμε» ως δόλωμα στο δικό μας κοινό ότι σκεφτόμαστε να επεκτείνουμε στα 12 ναυτικά μίλια τα ελληνικά χωρικά ύδατα πέριξ της Κρήτης; Και σε τελική ανάλυση γιατί να μην το κάνουμε κιόλας, άσχετα αν η ενέργειά μας προκαλέσει οργή στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου; Αν μ’ αυτό παίρνουμε εκλογές, μπορούμε για όλα τα άλλα να αδιαφορήσουμε.
Μόνο που έτσι δεν χτίζεται αξιόπιστη εξωτερική πολιτική . Δεν κερδίζεται η εμπιστοσύνη των γειτονικών χωρών που βλέπουν να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις γιατί ακριβώς η οπτική μας στα πράγματα τα αμέσως προηγούμενα χρόνια ήταν καθαρά ευκαιριακού χαρακτήρα. Στο τουρκολιβυκό κάπως έτσι ήρθε η αρνητική εξέλιξη. Ποντάραμε στον Χάφταρ, αισθανθήκαμε σίγουροι, μέχρι που ο πολέμαρχος «έπαιξε» με την Τουρκία και πήρε περισσότερα ανταλλάγματα για να κάνει μία στροφή 180 μοιρών.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο κακά έτσι ώστε να μην μπορούν να πάνε ακόμη χειρότερα. Αμείλικτος νόμος της ζωής και της πολιτικής αυτός. Εκεί που λέγαμε ότι η Ελλάδα, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει κάνει τεράστια προσπάθεια για να θεωρείται «δεδομένος σύμμαχος», ήρθε η επιλογή της αποχής της χώρας από την ψηφοφορία για την άρση του αμερικανικού εμπάργκο στην Κούβα για να πειστούμε ότι μπορούμε να πέσουμε και πιο χαμηλά.
Μέχρι τώρα η Ελλάδα ψήφιζε υπέρ της άρσης, για προφανείς ανθρωπιστικούς, και όχι μόνο, λόγους. Τώρα προτίμησε να απέχει ανατρέποντας διπλωματική τακτική δεκαετιών. Όσο, λοιπόν, και αν μιλάει ο πρωθυπουργός στον ΟΗΕ για να πείσει τον υπόλοιπο πλανήτη ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο (που είναι με βάση το δίκαιο της θάλασσας), ουδείς μπορεί να μας πάρει απολύτως στα σοβαρά με την τάση μας να παρουσιαζόμαστε ως το πιστό σκυλί των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε κάθε περίσταση και χωρίς να πιεζόμαστε ιδιαίτερα.
Υπό αυτά τα δεδομένα, φαίνεται ότι τα πάντα είναι σάπια στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, ακόμα και σε ό,τι αφορά τη διπλωματία και την εξωτερική πολιτική της χώρας η οποία διαμορφώνεται με καθαρά «ιδιωτικά» κριτήρια και με βάση τις εθνικιστικές ιδεοληψίες που τόσες φορές στο παρελθόν μας έφεραν στην οδυνηρή πραγματικότητα των καταστροφών.
Όλα αυτά όμως δεν έχουν μεγάλη σημασία. Μεγάλη σημασία έχει να αποστομώσει ο Μητσοτάκης τον Σαμαρά με όποιον τρόπο βρίσκει πρόσφορο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου