
«Το Ισραήλ δεν αλλάζει. Φύγετε», λέει Ισραηλινός συγγραφέας
Πηγή: Walla.com μέσω info-war.gr
Ο γνωστός Ισραηλινός κοινωνιολόγος Οζ Άλμογκ θεωρεί ότι η χώρα του έχει φτάσει σε «σημείο χωρίς επιστροφή». Τη χαρακτηρίζει «οιονεί φασιστική», καθώς το πρόβλημα υπερβαίνει την κυβέρνηση Νετανιάχου. Στα 66 του χρόνια, ετοιμάζεται να φύγει από το Ισραήλ και να μετεγκατασταθεί στην Ελλάδα. Με το νέο του βιβλίο συμβουλεύει τους συμπατριώτες του να κάνουν το ίδιο.
Με το νέο του βιβλίο ο Άλμογκ καταφέρνει ένα ισχυρό πλήγμα σε ένα από τα βαθύτερα ταμπού του σιωνισμού: το ζήτημα της εγκατάλειψης της πατρίδας. «Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα κάποτε ένα βιβλίο που θα προέτρεπε τους Ισραηλινούς να εγκαταλείψουν τη χώρα τους», δηλώνει σε συνέντευξή του στο ισραηλινό ειδησεογραφικό μέσο Walla, στις 14 Νοεμβρίου 2026.
Αφορμή για τη συνέντευξη είναι το νέο του βιβλίο, «Μια χώρα που απουσιάζει: Είναι καιρός να φύγουμε από το Ισραήλ;». Η απάντησή του είναι καταφατική, ιδιαίτερα για όσους θεωρούν ότι η σημερινή πραγματικότητα στο Ισραήλ συγκρούεται με τις αξίες τους.
Μιλώντας τηλεφωνικά από την Ελλάδα, όπου σχεδιάζει να εγκατασταθεί μετά τη συνταξιοδότησή του, ο ισραηλινός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χάιφα περιγράφει μια κοινωνία της οποίας το κοινωνικό συμβόλαιο καταρρέει, καθώς ο θρησκευτικός εθνικισμός και φανατισμός ολοένα και ενισχύονται.
Όπως σημειώνει το Walla, η κριτική του είναι οδυνηρή γιατί προέρχεται από «έναν άνθρωπο του δικού τους στρατοπέδου». Ο Άλμονγκ, γιος του πρώην αρχηγού του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού Ζεέβ Άλμογκ και της ερευνήτριας παιδικής λογοτεχνίας Γκεουλά Άλμογκ, προέρχεται από μια οικογένεια στενά συνδεδεμένη με την ιστορία και τους θεσμούς του ισραηλινού κράτους. Έφτασε να είναι ένας από τους γνωστότερους κοινωνιολόγους του Ισραήλ και εξέχων μελετητής της ισραηλινής κοινωνίας, καθώς αφιέρωσε δεκαετίες στη μελέτη της διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας.
Στο σημαντικότερο ίσως έργο του, The Sabra: The Creation of the New Jew, που πρωτοεκδόθηκε στα εβραϊκά το 1997, εξέτασε τη δημιουργία του «Σάμπρα»: του νέου Εβραίου που γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και ενσάρκωσε το ιδεώδες του σιωνιστικού κινήματος. Ανεξάρτητος, σωματικά δυνατός, κοσμικός και αφοσιωμένος στη συλλογικότητα, ο Σάμπρα αποτέλεσε το πρότυπο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η νέα ισραηλινή ταυτότητα. Στο βιβλίο, ο Άλμογκ ανέλυε πώς η εκπαίδευση, τα κιμπούτς, τα νεανικά κινήματα, ο στρατός και οι εθνικοί μύθοι συνέβαλαν στη διαμόρφωσή του μύθου. Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, ο ίδιος ερευνητής περιγράφει την αποσύνθεση αυτού του προτύπου.
«Μπορείς να αλλάξεις κυβέρνηση. Είναι πολύ δυσκολότερο να αλλάξεις μια κοινωνία», λέει.
Σε ενδιαφέρει
Η απογοήτευσή του δεν περιορίζεται στον Νετανιάχου, τον οποίο κατηγορεί ότι καλλιέργησε τις κοινωνικές διαιρέσεις, αξιοποιώντας τον φόβο, τη δυσαρέσκεια και τον θρησκευτικό εθνικισμό ως εργαλεία επιβολής της πολιτικής του εξουσίας. Θεωρεί ωστόσο, ότι ο Νετανιάχου δεν δημιούργησε τις αντιθέσεις της ισραηλινής κοινωνίας, εκμεταλλεύτηκε τις τάσεις που είχαν αναπτυχθεί επί δεκαετίες.
«Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπήρξαν για μένα μια συγκλονιστική πορεία διάψευσης των ψευδαισθήσεών μου», εξομολογείται στο βιβλίο του. «Όχι μόνο εξαιτίας της κυβέρνησης. Όχι μόνο εξαιτίας του πραξικοπήματος. Όχι μόνο εξαιτίας της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου και του πολέμου που ακολούθησε, αλλά εξαιτίας όσων αποκαλύφθηκαν και έγιναν ακόμη πιο ξεκάθαρα από τότε για την ισραηλινή κοινωνία».
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πόλεμος που ακολούθησε κλόνισε την κεντρική υπόσχεση του σιωνισμού: ότι το εβραϊκό κράτος θα αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους.
Ο Άλμογκ υποστηρίζει ότι η αντίληψη σύμφωνα με την οποία η φυγή από τη χώρα συνιστά «προδοσία» αποτελεί συναισθηματικό εκβιασμό. Στη σημερινή πραγματικότητα, λέει, «το να παραμείνεις απαιτεί να προδώσεις κάτι πολύ σημαντικότερο: τον ίδιο σου τον εαυτό».
Το κατηγορητήριο που διατυπώνει ο Άλμογκ στο βιβλίο του εκτείνεται σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Αναλύει τη διάλυση της κρατικής υπόστασης και της κοινωνικής αλληλεγγύης μετά το πραξικόπημα, την πολιτική διαφθορά και την εξαφάνιση κάθε αισθήματος ντροπής. Περιγράφει πώς το τηλεοπτικό Κανάλι 14 και η κουλτούρα των κοινωνικών δικτύων έχουν μετατραπεί κατά την άποψή του, σε μηχανισμό προπαγάνδας, προσωπολατρίας και δηλητηρίασης της δημόσιας συνείδησης, όπου η αλήθεια και τα γεγονότα καταπατώνται προς όφελος μιας τυφλής, φυλετικού τύπου αφοσίωσης στην πολιτική παράταξη.
Ο Άλμογκ περιγράφει επίσης και την κοινωνία των Χαρεντί, που «έχει ως επίκεντρο τη θρησκευτική μελέτη, ως ένα καταστροφικό οικονομικό μοντέλο διαχωρισμού, εξάρτησης, αποφυγής της στρατιωτικής θητείας και πολιτικού εκβιασμού. Ένα μοντέλο που χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τους φόρους και το αίμα εκείνων που υπηρετούν στον στρατό». Ακόμη βαθύτερη θεωρεί τη μεταβολή του θρησκευτικού σιωνισμού, ένα εγχείρημα που «είχε ως στόχο την οικοδόμηση ενός κράτους και ενός καταφυγίου που μετατράπηκε σε λατρεία της γης και των λόφων, με τη στήριξη της βίας και την επιδίωξη μιας αποκαλυπτικής λύτρωσης».
Ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις, υποστηρίζει, συμπιέζεται η κοσμική και φιλελεύθερη μεσαία τάξη – ένα κοινωνικό στρώμα περίπου 400.000 επαγγελματιών – που αποτελεί βασικό στήριγμα της οικονομίας, της επιστήμης, της τεχνολογίας και του στρατού. Η σταδιακή αποξένωσή της εκδηλώνεται μέσα από μια διαδικασία «σιωπηλής μετανάστευσης»: γιατροί, μηχανικοί, επιστήμονες και εργαζόμενοι στην υψηλή τεχνολογία αποκτούν ξένα διαβατήρια, ανοίγουν τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό και αναζητούν δυνατότητες εγκατάστασης στην Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Κύπρο.
Ο Άλμογκ βλέπει σε αυτή την προετοιμασία φυγής ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό σημάδι – της απώλειας εμπιστοσύνης προς το μέλλον της χώρας. «Όταν οι γιατροί, οι μηχανικοί και οι εργαζόμενοι στην υψηλή τεχνολογία διαπιστώνουν ότι τα χρήματά τους και το αίμα τους χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση ενός καθεστώτος που τους στερεί τις αξίες τους και χρηματοδοτεί τους αχρείους του, επιλέγουν να ψηφίσουν με τα πόδια τους, δηλαδή να φύγουν.
»Και όταν αυτό το κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της χώρας, αρχίσει να εγκαταλείπει το Ισραήλ, ολόκληρη η χώρα οδηγείται προς μια κρίση από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή».
Στο βιβλίο του, η Ιερουσαλήμ λειτουργεί ως μια τρομακτική προεικόνιση του μέλλοντος ολόκληρου του Ισραήλ. Όταν η παραγωγική ραχοκοκαλιά της χώρας αποχωρήσει μέσω μιας διαδικασίας «σιωπηλής μετανάστευσης», δεν θα υπάρχει κάποιο «άλλο κράτος του Ισραήλ» για να τη διασώσει. Οι 123 σελίδες του βιβλίου χωρίζονται σε 15 κεφάλαια, καθένα από τα οποία έχει έναν μονολεκτικό τίτλο.
Για παράδειγμα, το κεφάλαιο «Άσχημο» πραγματεύεται την επικράτηση μιας χυδαίας κουλτούρας, όπως αποτυπώνεται στη σάτιρα της τηλεοπτικής εκπομπής Eretz Nehederet, στα ριάλιτι και στη βία στους δρόμους και στην Κνεσέτ, το ισραηλινό κοινοβούλιο. Το κεφάλαιο «Χάμσα» εξετάζει την απώλεια του παλαιότερου ορθολογισμού και κοσμικού χαρακτήρα της κοινωνίας προς όφελος της ενίσχυσης των δεισιδαιμονιών, των φυλαχτών, των μαγικών πρακτικών και του μυστικισμού. Σε άλλο κεφάλαιο, με τίτλο «Φυλή», εξετάζονται η αποτυχία της κοινωνικής ενσωμάτωσης των Αράβων πολιτών, η κυριαρχία εγκληματικών οργανώσεων και η διάλυση της πολιτικής συνεργασίας.
Όπως λέει η δική του απόφαση να μετακομίσει στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά ανώδυνη είναι. Παρότι δηλώνει «ερωτευμένος με τη χώρα», περιγράφει την εγκατάλειψη του Ισραήλ ως βαθύ προσωπικό τραύμα, καθώς συνεπάγεται την απομάκρυνση από τη γλώσσα, το οικείο περιβάλλον και την αίσθηση του ανήκειν. «Είμαι καταδικασμένος να ζω διχασμένος μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω», λέει.
Όπως λέει, γνωρίζει ότι το βιβλίο του θα προκαλέσει την οργή πολλών συμπατριωτών του, αλλά επιμένει πως δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά. «Σε όλη μου τη ζωή πίστευα ότι έχω μια αποστολή». «Η αποστολή είναι να λέω την αλήθεια».
***
Iσραηλινή αντι-σιωνίστρια καλλιτέχνιδα εγκαταλείπει τη σιωνιστική οντότητα
Η ισραηλινή θεατρική συγγραφέας, σκηνοθέτιδα και ηθοποιός Εϊνάτ Βάιζμαν ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει οριστικά το Ισραήλ, επικαλούμενη τη γενοκτονία στη Γάζα. Θα εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με τoν σύντροφό της και τις δύο κόρες τους, γιατί δεν αντέχει άλλο την κατάσταση στη σιωνιστική οντότητα και τις πολυετείς επαγγελματικές και προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει εξαιτίας των πολιτικών της απόψεων και της αντι-σιωνιστικής κριτικής της προς το Ισραήλ.
Αν και εβραία, η Βάιζμαν είναι μέλος του Μπαλάντ (Balad), ενός σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού παλαιστινιακού κόμματος, που συμμετέχει στην Κοινή Λίστα μαζί με τα κόμματα Χαντάς (Hadash) και Ταάλ (Ta’al). Εχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας γύρω από το πολιτικό θέατρο, με έργα που πραγματεύονται την κατοχή, τον εκτοπισμό των Παλαιστίνιων και τις εμπειρίες τους. Εχει γράψει και σκηνοθετήσει έργα όπως τα Shame (Ντροπή), Palestine (Παλαιστίνη), Prisoners of the Occupation (Κρατούμενοι της Κατοχής), Zero Year (Ετος Μηδέν), The 113th House (Το 113ο Σπίτι) και I’m Darin Tator (Είμαι η Νταρίν Τατό). Το τελευταίο θεατρικό της, The Last Play in Gaza (Το Τελευταίο Εργο στη Γάζα), ανασυνθέτει την τελευταία θεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε σε θέατρο της Γάζας πριν από την καταστροφή του.
Μιλώντας στη Haaretz, η Βάιζμαν δήλωσε ότι οι «ανοιχτά εκφρασμένες» θέσεις της την είχαν εκθέσει σε παρενόχληση, της είχαν στερήσει επαγγελματικές ευκαιρίες και είχαν καταστήσει ολοένα και δυσκολότερο τον βιοπορισμό της. Ανέφερε ότι απολύθηκε και τέθηκε σε διαθεσιμότητα από εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθώς και ότι το πρακτορείο Zohar Yakobson, που την εκπροσωπούσε από όταν ακόμα ήταν παιδί, διέκοψε τη συνεργασία μαζί της.
Η φωτογραφία της αφαιρέθηκε από τον ιστότοπο του πρακτορείου, ενώ αργότερα ανακάλυψε πως η απόφαση συνδεόταν με μια ανάρτηση που είχε δημοσιεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Είχε κοινοποιήσει μια φωτογραφία δημοσιογράφων από τη Γάζα που πανηγύριζαν τη μέρα που ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός, συνοδευόμενη από τη λεζάντα: «Οι γενναίοι και δυνατοί άνθρωποι αυτής της γενοκτονίας. Αξίζετε να γιορτάσετε».
Η Βάιζμαν δήλωσε επίσης ότι δεν άντεχε πλέον να ζει στο Ισραήλ εν μέσω του πολέμου στη Γάζα, λέγοντας: «Τα τελευταία τρία χρόνια, είναι δύσκολο να ζει κανείς εδώ εξαιτίας της γενοκτονίας. Απλώς γνωρίζω πάρα πολλά για να μπορώ να διάγω μια φυσιολογική ζωή μέσα στη φούσκα του Τελ Αβίβ». «Δεν μπορώ να καθίσω σε ένα καφέ και να πιω κρασί χωρίς να έχω διαρκώς επίγνωση ότι άνθρωποι εκδιώκονται από τα σπίτια τους και πεινούν στη Γάζα», πρόσθεσε.
Ολοκλήρωσε επαναλαμβάνοντας την άρνησή της να ζει στη σιωνιστική οντότητα: «Δεν αντέχω ψυχικά να παραμείνω σ’ αυτόν τον τόπο, δεν μπορώ να πληρώνω εδώ φόρους και δεν μπορώ να είμαι μέρος της δολοφονικής τρέλας που εκτυλίσσεται εδώ». «Το σκέφτομαι εδώ και τρία χρόνια και τώρα ήρθε η ώρα να το κάνω», είπε. «Εχει γίνει δυσκολότερο για μένα να είμαι ο εαυτός μου και να δημιουργώ εδώ το είδος της τέχνης που κάνω, ως κάποια που εκφράζει πολύ ανοιχτά τις πολιτικές της απόψεις».
Η Βάιζμαν πρόσθεσε ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις της προκαλούσαν επανειλημμένα εχθρικές αντιδράσεις και επηρέαζαν την ικανότητά της να βιοπορίζεται. «Κάθε φορά που κάτι που έχω πει ή γράψει εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης, δέχομαι πολύ μίσος, και αυτό δυσκολεύει επίσης τον βιοπορισμό μου εδώ. Με έχουν απολύσει και θέσει σε διαθεσιμότητα από ιδρύματα στα οποία δίδασκα».
Μια κοινωνία εντελώς φασιστικοποιημένη διώχνει τους ανθρώπους με ευαισθησία και ανθρωπιά. Η μόνη διαφορά με το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας είναι ότι δεν τους στέλνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά τους απομονώνει και τους εξουθενώνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου