Η μεγάλη ληστεία των συντάξεων
Ο κοινωνικός χαρακτήρας μιας κυβερνητικής πολιτικής μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους κοινωνικά αδύναμους. Και στους κοινωνικά αδύναμους σε αυτή τη χώρα την πρώτη ή από τις πρώτες θέσεις κατέχει η πλειοψηφία των συνταξιούχων. Τα «τιμημένα γηρατειά» κατά τη γνωστή φράση του Ανδρέα Παπανδρέου («περήφανα νιάτα- τιμημένα γηρατειά»).
Το πόσο τιμημένα είναι τα γηρατειά στη χώρα μας, πάνω - κάτω, το γνωρίζουμε όλοι. Τα στοιχεία όμως της τελευταίας 15ετίας για την οικονομική κατάσταση αυτών των ανθρώπων είναι κάτι περισσότερο από σοκαριστικά. Ειδικότερα από το 2010 έως το 2025 οι Ελληνες συνταξιούχοι έχασαν 160 δισ. ευρώ ή τις συντάξεις μιας ολόκληρης δεκαετίας!
Το γεγονός αυτό μόνο με καθαρή ληστεία και λεηλασία εισοδήματος μπορεί να συγκριθεί. Αλλά είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι ληστεία και λεηλασία που δεν συντελούνται με τους όρους ενός ληστή αλλά με όλη την τυπική νομιμότητα. Κυρίως με τη νομιμότητα της μνημονιακής πολιτικής η οποία συνεχίζεται και μετά τα μνημόνια. Μέχρι σήμερα.
Αυτή η λεηλασία προέκυψε από την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, από τις δραστικές μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, από τις κρατήσεις υγείας και την εισφορά αλληλεγγύης. Ετσι στα τελευταία 15 χρόνια κάθε συνταξιούχος έχασε κατά μέσον όρο 84 χιλιάδες ευρώ. Αν όμως υπολογίσει κανείς την αφαίμαξη που υπέστησαν οι συντάξεις τα τελευταία χρόνια στην αγορά, μέσω της ακρίβειας του κόστους ζωής, τότε το ποσό της λεηλασίας αποκτάει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις
Στη βάση όλων αυτών δεν συνιστά έκπληξη το γεγονός ότι οι Ελληνες συνταξιούχοι είναι οι φτωχότεροι ολόκληρης της ευρωζώνης. Προκαλεί, όμως, εντύπωση η αναλγησία με την οποία τους αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός, για παράδειγμα, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για τους απόμαχους της δουλειάς. Η λέξη «συνταξιούχοι» δεν υπάρχει πουθενά στα όσα είπε.
Ο κοινωνικός χαρακτήρας μιας κυβερνητικής πολιτικής φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους αδύναμους. Και οι συνταξιούχοι είναι ίσως η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι ούτε κοινωνικό κράτος υπάρχει στην Ελλάδα ούτε κοινωνική πολιτική εφαρμόζεται.
«Γήρας και πενία, δύο τραύματα δυσθεράπευτα», έλεγε ο Δημόκριτος. Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν μπει στη φάση του γήρατος και ταυτόχρονα πένονται.
 |
| EUROKINISSI |
Το μεγάλο πλιάτσικο στις τσέπες των συνταξιούχων
Εκατόν εξήντα δισεκατομμύρια ευρώ, ήτοι τις συντάξεις μιας ολόκληρης δεκαετίας, έχασαν από το 2010 μέχρι το 2025 οι συνταξιούχοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που αντιμετωπίζονται ως βαρίδι από το κράτος, με αποτέλεσμα οι ίδιοι και οι οικογένειές τους να υφίστανται ντόμινο συνεπειών, όπως η αδυναμία εξυπηρέτησης βασικών δαπανών και οφειλών.
Οι Ελληνες συνταξιούχοι είναι οι φτωχότεροι στην ευρωζώνη, καθώς 1,3 εκατ. λαμβάνουν 845 ευρώ μεικτά ως κύρια σύνταξη. Αλλά η κυβέρνηση εμμένει και το 2026 σε αυξήσεις-ψίχουλα, που για το 1,1 εκατ. συνταξιούχων κυμαίνονται από 100 έως 200 ευρώ (Βλ. «Ψίχουλα για τους συνταξιούχους και το 2026», «Εφ.Συν.», 4/12/2025). Η μεγάλη υφαρπαγή της τελευταίας δεκαπενταετίας έφερε για κάθε τυπικό συνταξιούχο συνολικές απώλειες ύψους 84.000 ευρώ σε ονομαστικές τιμές, σύμφωνα με ενδεικτικούς υπολογισμούς της Πανελλήνιας Ενωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ). To δυσθεώρητο ποσό προκύπτει από την κατάργηση της 13ης και της 14ης σύνταξης, στα περίπου 2.000 ευρώ κάθε χρόνο, από τις δραστικές μειώσεις σε κύριες και επικουρικές, 1.200 και 720, αντίστοιχα, τις ετήσιες κρατήσεις υγείας και την εισφορά αλληλεγγύης στα περίπου 1.320 ευρώ.
Το πλιάτσικο συμπληρώνεται από τις περικοπές της λεγόμενης προσωπικής διαφοράς και των επανυπολογισμών των συντάξεων στα 1.200 ευρώ περίπου ανά έτος, τα εννέα τελευταία χρόνια από την ισχύ του νόμου Κατρούγκαλου, που συνεπάγονται συνολικό «ψαλίδι» 10.800 ευρώ. Η ΠΕΣΕΚ παραθέτει το χρονικό βασικών νομοθετικών παρεμβάσεων με τις περικοπές και τις κατηγορίες συνταξιούχων που επλήγησαν (βλ. πίνακα 1), επισημαίνοντας τις μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων από το 2010 στη λεηλασία των εισφορών από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Το πάγιο αίτημα των συνταξιουχικών ενώσεων για επιστροφή της 13ης και 14ης σύνταξης παραμένει ανικανοποίητο, ελλείψει πολιτικής βούλησης. Οπως αναφέρει η ΠΕΣΕΚ, βάσει των πρωτογενών πλεονασμάτων +2,2% (2025) και +2,4% (2026) υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για την επαναφορά των δύο μισθών στους δημόσιους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, που κοστίζουν αθροιστικά 5,77 δισ. ευρώ.
«Ενας δημοσιονομικός σχεδιασμός που ανακατανέμει 0,2-0,3% του ΑΕΠ ετησίως από αμυντικές / λοιπές κατηγορίες, θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει πλήρη επαναφορά των δώρων στο Δημόσιο και στους συνταξιούχους, με παράλληλες στοχευμένες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό / κατώτερη σύνταξη, χωρίς να “εκτροχιάζει τους στόχους πλεονάσματος” που επικαλείται και η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. για να μην ικανοποιήσει αυτό το δίκαιο αίτημα των συνταξιούχων και των εργαζομένων στο Δημόσιο», τονίζει σε νέα ανακοίνωσή της η ΠΕΣΕΚ, που έχει αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για το ζήτημα στην Αθήνα και στην περιφέρεια μέσω των 16 παραρτημάτων της.
Ολα για την άμυνα
Αποκαλυπτική είναι η αντιπαραβολή της ξέφρενης κούρσας των στρατιωτικών εξοπλισμών με τις ακάλυπτες κοινωνικές ανάγκες. Πώς «μεταφράζονται» τα υπέρογκα ποσά ύψους 25 δισ. ευρώ, που θέλει η κυβέρνηση να δαπανήσει η χώρα την επόμενη δωδεκαετία στην άμυνα; Με 2.467.000 συντάξεις (βάσει της μέσης σύνταξης στα 845 ευρώ, που στοιχίζει ετησίως 10.130 ευρώ) από το 2025 μέχρι το 2036. Αντί για 6,23 δισ. στην άμυνα το 2025 και 7 δισ. το 2026, θα καταβάλλονταν 614.900 συντάξεις και 691.200, αντίστοιχα.
Κατά τις εκτιμήσεις της ΠΕΣΕΚ, ένα σύγχρονο σχολείο με τις απαραίτητες υποδομές και μόνιμες προσλήψεις θα υλοποιούνταν με 14 εκατ. ευρώ. «Σε μια χώρα που κλείνει σχολεία στην επαρχία, έχει κοντέινερ στις αυλές και αναπληρωτές που γυρνάνε όλη τη χώρα, αυτά τα ποσά θα μπορούσαν να στηρίξουν ένα αναβαθμισμένο δημόσιο σχολείο, πλήρως εξοπλισμένο και στελεχωμένο με μόνιμο προσωπικό, δημόσιο σχολείο της προκοπής. Δεν μιλάμε απλώς για “λίγο καλύτερα σχολεία”, αλλά για γενιές μαθητών που θα φοιτούν σε σχολεία με ανθρώπινες συνθήκες», προσθέτει η Ενωση.
Στις ευχές της για ένα ανατρεπτικό 2026 καταγγέλλει πως με τις πολιτικές επιλογές των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων επιχειρείται να διαγραφεί η κοινωνική προσφορά δεκαετιών των αφυπηρετησάντων εκπαιδευτικών και όλων των συνταξιούχων. «Να θυμίσουμε ότι οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί χτίσαμε σχολεία, μορφώσαμε γενιές, σε κρίσιμες περιόδους στηρίξαμε τον λαό και τη δημόσια παιδεία. Μια δημόσια παιδεία η οποία κάθε άλλο παρά ουδέτερο “έδαφος” είναι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε: είναι πεδίο του ταξικού αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Δεν είναι τυχαίες οι χιλιάδες διώξεις κατά των εν ενεργεία συναδέλφων και εργαζομένων, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ούτε οι απειλές κατά φοιτητών για διαγραφές, ούτε η αστυνομία και οι εισαγγελείς στις μαθητικές καταλήψεις».
ΠΗΓΗ: efsyn.gr
*H υβριδική λέξη «grosso pliatsikofication» ⌠«grosso» στα ιταλικά σημαίνει μεγάλο, χοντρό, τεράστιο, π.χ. «colpo grosso»∙ «pliatsiko» αλβανική λέξη, σλαβικής προέλευσης μεταφρασμένη στα ελληνικά σημαίνει λεηλασία, η αρπαγή χωρίς κανόνες, το πλιάτσικο δηλαδή που λέμε και στην... κοινή νεοελληνική∙ η κατάληξη «-fication»(αγγλικά / λατινικά) δίνει την αίσθηση διαδικασίας ή μετατροπής, π.χ., «simplification», «electrification») ⌡. Συνεπώς, το «grosso pliatsikofication» μπορεί να αποδοθεί ως η διαδικασία της μεγάλης λεηλασίας. Από τη σατυρική υπερβολή της λέξης καταδεικνύεται ότι δεν μιλάμε για απλό «πλιάτσικο», αλλά για μια θεσμοθετημένη, μαζική, «επίσημη» λεηλασία, που ντύθηκε με τεχνοκρατικό κοστούμι για να μας ληστέψει. (ΠΗΓΗ)
- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ και ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ, με στοιχεία, πίνακες και αναλύσεις, από το blog τής Πανελλήνιας Ενωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου