 |
|
|
Αυτά που ξέρουν οι αγρότες και κρύβει η κυβέρνηση
Ανεξάρτητα με την έκβαση του ξεσηκωμού των αγροτών στη βαριά σκιά του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ με τις μαφιόζικες πρακτικές τύπου “Φραπέ”, “Χασάπη” και λοιπών κυβερνητικών στελεχών και υπουργών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα μπλόκα του Δεκέμβρη ανέδειξαν το δυσοίωνο μέλλον που επιφυλάσσει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση στον πρωτογενή και πλέον παραγωγικό τομέα. Όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλες τις αγροτικές περιοχές της Ευρώπης.
Στα μπλόκα των αγροτών σκόνταψαν δύο από τα κυρίαρχα προπαγανδιστικά επιχειρήματα που διακινεί μέσω των μηχανισμών της το Μαξίμου. Το πρώτο ότι οι “αγρότες δεν δουλεύουν όλο το χρόνο, ζουν με τις επιδοτήσεις της Ευρώπης” και το δεύτερο ότι “η Ελλάδα δεν είναι αυτάρκης στην παραγωγή”. Ο αγώνας των αγροτών που βρήκε μετά από πολλά χρόνια, χώρο και στα μεγάλα Μέσα ενημέρωσης, κατέδειξε ότι ο βασικός υπαίτιος της αγροτικής διαμαρτυρίας είναι η ίδια η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ε.Ε, που στηρίζει με επιδοτήσεις χωράφια ή αριθμούς ζώων αντί για παραγώμενα προϊόντα και κατευθύνει κεντρικά την αγροτική παραγωγή.
Συρρίκνωση αγροτικού τομέα, κόστος στα ύψη
Πρόσφατη μελέτη της Επιτροπής Γεωργίας του Ευρωκοινοβουλίου υπογραμμίζει ότι έως το 2040 έρχεται νέα μεγάλη μείωση των αγροτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά 62%! Από τα 10 εκατομμύρια άνθρωποι που ζούν από τα χωράφια και την κτηνοτροφία, θα φθάσουν στα μόλις 3,9 εκατομμύρια. Η αγροτική γη προβλέπεται να συγκεντρωθεί περαιτέρω σε μεγάλες φάρμες, “αμερικάνικου τύπου” με περισσότερα από 500 στρέμματα. Αυτοί οι νέοι τύπου “τσιφλικάδες” θα επιδοτούνται από την Ε.Ε με τα πετσοκομμένα κονδύλια για τον πρωτογενή τομέα.
Η νέα ΚΑΠ για τα έτη 2028 -2034 προβλέπει μείωση τουλάχιστον 100 δισεκατομμυρίων ευρώ από τις αγροτικές χώρας, μεταξύ αυτών και την Ελλάδα, για να καλυφθεί το κόστος της πολεμικής στροφής και οι επενδύσεις στην παραγωγή στρατιωτικών εξοπλισμών στις μεγάλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Όπως έχει ήδη γράψει το neostrategy.gr, η Ελλάδα θα λάβει από ευρωπαϊκά κονδύλια για τον αγροτικό τομέα 4,4 δισ. λιγότερα! Από τα 19 δισ. της ΚΑΠ τα έτη 2021-2027 θα δοθούν μόλις 14,6 δισ. ευρώ.
Αυτή θα είναι η χαριστική βολή στον αγροτικό κόσμο που ήδη βιώνει την καταστροφική πολιτική. Το κόστος παραγωγής των εργαζομένων αγροτο-κτηνοτρόφων έχει απογειωθεί και την ίδια ώρα οι τιμές των προϊόντων τους κατρακύλησαν σε εξευτελιστικές τιμές. Στα ράφια όμως οι εργαζόμενοι και συνολικά οι καταναλωτές στις πόλεις προμηθεύονται τα απαξιωμένα προϊόντα τους σε πολύ υψηλότερες τιμές.
Χαρακτηριστικά για τη διπλή ληστεία στο χωράφι και στο ράφι είναι τα παραδείγματα που αναφέρει ο πρώην Ευρωβουλευτής Δημήτρης Δεσύλλας σε άρθρο του στην εφημερίδα “ΠΡΙΝ”.
- Στάρι: Τιμή στο χωράφι 0,17 – 0,20 ευρώ/κιλό. Τιμή ψωμιού στους φούρνους 2 – 3 ευρώ/κιλό.
- Ρύζι: Τιμή παραγωγού στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης 0,20 – 0,30 ευρώ/κιλό. Τιμή ρυζιού μάρκας «Agrino» (για σπυρωτό πιλάφι) στο σουπερμάρκετ 2,89 ευρώ το μισό κιλό ή 5,78 ευρώ/κιλό, δηλαδή 20πλάσια.
- Φακές: Τιμή παραγωγού 0,60 – 0,80 ευρώ/κιλό. Τιμή καταναλωτή στο σουπερμάρκετ 3,50 – 4 ευρώ/κιλό, 5πλάσια.
- Πορτοκάλι για χυμό: στην Αργολίδα τιμή παραγωγού 0,12 ευρώ/κιλό (αντί για 0,20 ευρώ/κιλό πέρυσι). Τιμή πορτοκαλάδας 20 – 30 φορές πάνω.
- Βιομηχανική ντομάτα: Τιμή παραγωγού 0,10 – 0,15 ευρώ/κιλό. Τιμή ντοματοπολτού στο σουπερμάρκετ 1,95 ευρώ τα 410 γραμμάρια ή 4,75 ευρώ/κιλό, πενήντα φορές πάνω.
- Λάδι: Τιμή παραγωγού στο έξτρα παρθένο (οξύτητας 0,3), ποικιλίας «Κορωνέικη» 4,50 ευρώ/κιλό. Τιμή στο σουπερμάρκετ λαδιού (Μινέρβα) 10,50 ευρώ στο λίτρο (914 γραμμάρια) ή 11,50 ευρώ/κιλό. Οι βιομηχανίες αγοράζουν κιλό και πουλάνε λίτρο (επιπλέον κλοπή 9%).
- Βαμβάκι: Τιμή παραγωγού, εντελώς εξευτελιστική, 0,35 ευρώ/κιλό, λιγότερα από το 1974 που είχε μισό δολάριο το κιλό! Μια βαμβακερή φανέλα 198 γραμμαρίων κοστίζει στον εργάτη 9,40 ευρώ, δηλαδή 30 φορές παραπάνω. Όσο για τον βαμβακοπαραγωγό σήμερα θέλει δύο κιλά βαμβάκι για να αγοράσει ένα ματσάκι άνηθο και 10 κιλά βαμβάκι για να πιεί έναν καφέ!
Κρύβουν την αυτάρκεια της χώρας
Ζούμε μία παγκόσμια έκρηξη της αντίθεσης υπερπαραγωγής τροφίμων – πείνας και κακής, νοθευμένης διατροφής. Η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων είναι σήμερα υπερδιπλάσια των διατροφικών αναγκών (7.000 θερμίδες κατά κεφαλή την ημέρα αντί για 3.000). Την ίδια ώρα, σύμφωνα με έκθεση της Oxfam πεθαίνουν από την πείνα κάθε λεπτό 11 άνθρωποι ή 16.000 την ημέρα, κυρίως παιδιά. Στον διαφημισμένο «αναπτυγμένο δυτικό κόσμο» υπερτερεί η κατανάλωση πανάκριβων “τροφών-σκουπίδια”, τροφές νοθευμένες, μεταλλαγμένες με καρκινογόνα στοιχεία.
Κι όμως η Ελλάδα είναι μια πλήρως αυτάρκης χώρα σε φυτική παραγωγή.
Τα στοιχεία που δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο face book ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας είναι αποκαλυπτικά. Και απαντούν με σαφήνεια σε όσους ισχυρίζονται ότι η “χώρα δεν παράγει τίποτε”.
Καταρχήν είναι οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων που συνεισφέρουν στο συνολικό ΑΕΠ της Ελλάδας. Σύμφωνα με τον κύριο Κουρέτα το ποσοστό εξαγωγών τροφίμων ανά περιφέρεια είναι:
- Δυτική Ελλάδα: 𝟳𝟮%
- Ήπειρος: 𝟕𝟎%
- Θεσσαλία: 𝟔𝟒%
- Κρήτη: 𝟱𝟬%
- Βόρειο Αιγαίο: 𝟰𝟬%
- Κεντρική Μακεδονία: 𝟯𝟱%
- Αττική: 𝟲%
Τα ποσοστά αυτά προσθέτουν ποσοστό 4% στις συνολικές εξαγωγές της Ελλάδας και αποτελούν το 1% του ΑΕΠ.
Ο ίδιος δίνει και τα αναλυτικά στοιχεία “αυτάρκειας” στον αγροτικό τομέα. Στην φυτική παραγωγή κατά μέσο όρο η αυτάρκεια ανέρχεται σε 99,8%, με διαφοροποιήσεις στις επιμέρους κατηγορίες τροφίμων. Το υψηλότερο ποσοστό είναι στο ρύζι, κατά 171% και το χαμηλότερο στο μαλακό σιτάρι κατά 32%.
Στο ελαιόλαδο και τις ελιές η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, στο κρασί το ποσοστό ανέρχεται στο 108,12%. Στα εσπεριδοειδή τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167%, ενώ στα λεμόνια περιορίζεται στο 63%, στα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή στο 128%. Χαμηλή διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων, με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%.
Το ποσοστό αυτάρκειας στη ζωική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 73,48%, όπως το κρέας, όπου ανέρχεται στο 56% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο βόειο κρέας (30%) και το υψηλότερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%).
Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών – τυροκομικών προϊόντων η φέτα με ποσοστό αυτάρκειας 147% περίπου υπερβαίνει το μέσο όρο της κατηγορίας, ο οποίος κυμαίνεται στο 80%. Στο μέλι και στα αυγά καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας της τάξεως 92% και 91% αντίστοιχα.
Στην κατηγορία των Οσπρίων:
- Στα φασόλια το 30,85% της παραγωγής προέρχεται από τη Δ. Μακεδονία
- 16,34% από τη Δ. Ελλάδα
- 15,26% από την Αν. Μακεδονία – Θράκη
- 13,36% από τη Στερεά Ελλάδα – Εύβοια.
- Στην παραγωγή φακής πρώτη έρχεται η Θεσσαλία με το 51,92% του συνόλου και ακολουθούν η Αν. Μακεδονία – Θράκη με 22,23% και η Δ. Μακεδονία με 12,20%.
Στα σιτηρά η ποσοστιαία κατανομή της παραγωγής ανά περιφέρεια είναι:
- 31,29% από τη Θεσσαλία
- 29,61% από την Κεντρική Μακεδονία
- 16,18% από τη Στερεά Ελλάδα -Εύβοια
- 12,60% από την Αν. Μακεδονία – Θράκη
 |
| EUROKINISSI |
Το 2019 λόγω και των λαθών και απογοητεύσεων από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ, που αντικειμενικά όμως διαχειρίστηκε τη μνημονιακή λαίλαπα στην πιο έντονη μορφή της, βοηθούντων και των ΜΜΜ, η επελαύνουσα Ν.Δ. με επικεφαλής τον πολλά τότε «υποσχόμενο» για τη νεοφιλελεύθερη παράταξη, Κ. Μητσοτάκη, διαλαλούσε ότι θα προβεί σε μία ορθολογική και συνετή διαχείριση με πολλές μεταρρυθμίσεις για την υποτιθέμενη ανάπτυξη της χώρας.
Παράλληλα, η μεγάλη παγκόσμια κρίση του κορονοϊού στις αρχές του 2020, μεταξύ των άλλων, έδωσε στην κυβέρνηση της Ν.Δ. δύο τεράστια πολιτικά εργαλεία, που ήταν ασύλληπτα για τις προηγούμενες κυβερνήσεις της μνημονιακής περιόδου 2010-2019, που τελούσαν υπό την δαμόκλειο σπάθη της τρόικας και των αδυσώπητων δημοσιονομικών κανόνων: κατά πρώτον, το δικαίωμα των μελών της Ε.Ε. να ξοδεύουν τεράστια ποσά, πέραν των δημοσιονομικών κανόνων, προκειμένου να ξεπεραστεί το σοκ της κρίσης του κορονοϊού. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. γι’ αυτήν την αιτία δανείστηκε πάνω από 60 δισ. ευρώ, διογκώνοντας το δημόσιο ελληνικό χρέος σε δυσθεώρητο ύψους, αφού ξεπέρασε τα 400 δισ. ευρώ και με τα οποία έκανε εκτεταμένη πελατειακή πολιτική, δίνοντας ψίχουλα στους πολλούς ως ενίσχυση για τον κορονοϊό και μεγάλο πλούτο στους πάσης φύσεως «αστέρες» της παρασιτικής ολιγαρχίας.
Κατά δεύτερον, λόγω του κορονοϊού υπήρξε η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης της Ε.Ε. για την ενίσχυση των οικονομιών κάθε κράτους-μέλους για την ανθεκτικότητα και ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους. Για τη χώρα μας, που έβγαινε από τον μνημονιακό οδοστρωτήρα και μετά την τραυματική εμπειρία τής οιονεί χρεοκοπίας, που ως συνέπεια είχε τη μείωση του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος κατά 30%, τα περίπου 40 δισ. ευρώ, που προβλέπονταν να λάβει και που εάν υπήρχε ένα εθνικό σχέδιο μόχλευσης αυτών με άλλα κεφάλαια θα μπορούσαν να φτάσουν στο ποσόν των 90 δισ. ευρώ, αποτελούσαν αντικειμενικά τη μεγάλη και τελευταία της ευκαιρία να αλλάξει πρόσωπο μέσω της δημιουργίας ενός νέου παραγωγικού ανταγωνιστικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης. Βασικότατος πυλώνας σε μία τέτοια προοπτική αποτελούσε η σοβαρή προγραμματική ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα και η σύζευξή του με τον δευτερογενή, μέσω της δημιουργίας μικρομεσαίων ανταγωνιστικών βιομηχανικών διατροφικών προϊόντων με πρώτο στόχο την κάλυψη διατροφικών αναγκών του ελληνικού πληθυσμού και τη μείωση του αγροτικού ελλείμματος.
Δυστυχώς όμως γι’ αυτήν την άμοιρη χώρα, ο κύκλος των μεγάλων αυτών προκλήσεων έπεσε πάλι στα χέρια της Ν.Δ. Εξι χρόνια μετά τη διακυβέρνησή της τα πάντα έχουν γίνει συντρίμμια. Οχι μόνο δεν υπήρξε κάποια προσπάθεια αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της αδιέξοδης πορείας της ελληνικής οικονομίας, αλλά αντίθετα γιγαντώθηκαν οι ανισότητες και η ενίσχυση του παρασιτισμού και της οικονομικής ολιγαρχίας σε πολύ μεγάλο βαθμό. Επίσης, μεγεθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό ο εκμαυλισμός σε αυτούς που ανήκουν στο ιδιοτελές τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, που αγγίζει περίπου το ¼ του πληθυσμού με μεγάλη μεγέθυνση της ψαλίδας του πλούτου αυτού του τμήματος εν σχέσει με τα υπόλοιπα ¾, που βρίσκονται κοντά ή και κάτω από το όριο της φτώχειας. Οσον αφορά επιμέρους τον αγροτικό τομέα, έχουμε φτάσει σήμερα στο σημείο να εισάγονται σχεδόν όλα τα αγροτικά προϊόντα με μεγάλη αύξηση του αγροτικού ελλείμματος και με πλήρη αδυναμία των αγροτικών νοικοκυριών να επιβιώσουν.
Αυτό το πλήρες αδιέξοδο από την καταστρεπτική οικονομική πολιτική της Ν.Δ., καταρχήν στον πρωτογενή τομέα, καταδεικνύουν οι αγροτικές κινητοποιήσεις, που χαρακτηρίζονται από έντονη μαζικότητα, απελπισία και θυμό. Και αυτό γιατί ο αγροτικός κόσμος στις προηγούμενες εκλογές του 2023 κατά συντριπτική πλειοψηφία στήριξε, εξαπατώμενος ως συνήθως από παραπλανητικές υποσχέσεις, το κόμμα της Ν.Δ. Τα επίχειρα βέβαια αυτής της στήριξης είναι πλέον συντριπτικά και ξεχύθηκαν ήδη στους δρόμους, από το ξέσπασμα του τεράστιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πρόκειται για ένα οργανωμένο σύστημα–μηχανισμό, που λειτουργούσε για πολλά χρόνια, σύμφωνα με την έρευνα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας με τρομακτική, όμως, διόγκωση και διάλυση του ΟΠΕΚΕΠΕ από το 2021 και μετά. Η κυβέρνηση της Ν.Δ., παρά την προσπάθειά της να αποδώσει το σκάνδαλο αυτό στις διαχρονικές στρεβλώσεις, δεν μπορεί να αποκρύψει ότι είναι η μοναδική κυβέρνηση, που αντί να προσπαθήσει να απαλείψει ή να βελτιώσει αυτές τις διαχρονικές στρεβλώσεις, τις χρησιμοποίησε ως κυρίαρχο μέσο για υφαρπαγή των ψήφων από τον αγροτικό κόσμο, μέσω της ανενόχλητης δράσης των πάσης φύσεως «γαλάζιων ακριδών» που έπεσαν πάνω στα ευρωπαϊκά κονδύλια και διέλυσαν έναν εκ των κρίσιμων θεσμών για την επιβίωση του αγροτικού κόσμου.
Γι’ αυτό υπάρχουν απαράγραπτες πολιτικές και ποινικές ευθύνες των ηγεσιών του ΟΠΕΚΕΠΕ και των αντίστοιχων υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης της Ν.Δ. που ανέχθηκαν, αν όχι συμμετείχαν σε αυτό το εκτεταμένο δίκτυο προκλητικής κατασπατάλησης των ευρωπαϊκών πόρων, κάτι που τελικά ήταν γνωστό σε όλους, τόσο στις τοπικές κοινωνίες, όσο και στις εκάστοτε διοικήσεις του ανωτέρω οργανισμού, του αντίστοιχου υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και του στενού επιτελείου του Μαξίμου.
*Δικηγόρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου