 |
| Φωτογραφία: Λώλος Μάριος |
Βενεζουέλα: Τέλος η αθωότητα και οι αυταπάτες – Ή αυτοί ή εμείς!
Γιώργος Παυλόπουλος
Ο βομβαρδισμός της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, που συνοδεύτηκε από την πρωτόγνωρη απαγωγή του προέδρου της και της συζύγου του, συνιστά μια (ακόμη) κυνική και αδιάψευστη επιβεβαίωση της εποχής στην οποία έχουμε εισέλθει. Μιας εποχής στην οποία θα καθοριστεί το «ποιος-ποιον» για τα επόμενα πολλά χρόνια – είτε αυτό αφορά τις παροξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα στα διάφορα καπιταλιστικά κέντρα είτε την ταξική πάλη.
Είναι η ώρα του «τραμπισμού», στην οποία τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και γίνονται με τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο. Δεν υπάρχει χώρος για ανθρώπινα δικαιώματα και για διεθνές δίκαιο, ούτε για άσκοπες συζητήσεις.
Η συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεων που υπήρξαν – από την ΕΕ και τη Βρετανία ως τη Ρωσία και την Κίνα – στην επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την ανοιχτή προσπάθεια μετατροπής της σε μια σύγχρονη αποικία, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Οι πάντες έχουν συνειδητοποιήσει και αποδεχθεί τη νέα πραγματικότητα και προσαρμόζονται σε αυτή.
Προφανώς, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο, ως η ασύγκριτα πιο ισχυρή δύναμη σε όλα τα επίπεδα. Οι υπόλοιποι προσαρμόζονται αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα μπορούν – απαιτώντας από τους λαούς να κάνουν το ίδιο και να ετοιμαστούν για θυσίες.
Το Ισραήλ δεν δίστασε να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, με το κράτος των Εβραίων να γράφει την ιστορία ενός δεύτερου ολοκαυτώματος, αυτή τη φορά ως θύτης.
Η ΕΕ γυρίζει τον διακόπτη στην κατάσταση πολέμου και βλέπει την Ουκρανία ως τη μεγάλη ευκαιρία της για να ενηλικιωθεί. Αλλά και η Ρωσία εγκατέλειψε το παζάρι και διεκδίκησε όσα θεωρεί ότι της ανήκουν με τα όπλα. Η δε Κίνα εξοπλίζεται πυρετωδώς και, αργά ή γρήγορα, θα δοκιμάσει κι αυτή την τύχη της, αρχής γενομένης από την Ταϊβάν.
Το ίδιο κάνουν, τηρουμένων των αναλογιών, και όλοι οι μεσαίοι και μικροί. Συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας και της Ελλάδας, που κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης.
Οι εξελίξεις αυτές δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία. Είναι κάτι που απαιτούσε εδώ και καιρό ο βάρβαρος ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας – και τώρα γίνεται πράξη.
Κάπως έτσι, δίνεται οριστικά τέλος στις μέρες της αθωότητας και των αυταπατών. Καθιστώντας πιο φανερό από ποτέ ότι ζούμε πια στην εποχή που όλα τα παραπάνω αντικαθίστανται πλέον από ένα δίλημμα ζωής ή θανάτου: ή αυτοί ή εμείς!
Είναι η εποχή στην οποία είναι ξεκάθαρο ότι η απάντηση στην πολεμική απειλή και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δεν βρίσκεται στον δημοκρατικό μετασχηματισμό του αντιδραστικού αυτού κόσμου και των θεσμών του, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ – βρίσκεται στη ρήξη και την ανατροπή τους.
Είναι η εποχή που είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να φτάσουν σε συμφωνία με τους εργοδότες τους με διάλογο και καλές προθέσεις – μόνο με απεργιακό ξεσηκωμό και με διεκδίκηση όλου του πλούτου που οι ίδιοι παράγουν.
Είναι η εποχή που δικαιοσύνη δεν πρόκειται να αποδοθεί – ούτε για τα Τέμπη, ούτε για τα σκάνδαλα, ούτε για τις κρατικές δολοφονίες – από το σάπιο δικαστικό σύστημα, που έχει δημιουργηθεί για να διασφαλίζει ότι το αστικό καπιταλιστικό οικοδόμημα δεν θα απειληθεί.
Η «ενσωματωμένη δημοσιογραφία» ξανακτυπά, μιλώντας «αμερικάνικα» για την απαγωγή Μαδούρο
Γιάννης Ελαφρός
Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 2003, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την αμερικανοβρετανική εισβολή στο Ιράκ με πρόσχημα τα «χημικά του Σαντάμ» για να δούμε ξανά να εμφανίζεται με τόσο ολοκληρωμένο τρόπο το φαινόμενο της πλήρους ενσωματωμένης δημοσιογραφίας – «ομοκρέβατης» («embedded») ήταν ο όρος τότε. Επρόκειτο για εργαζόμενους σε αστικά ΜΜΕ, που ακολουθούσαν τον αμερικανικό στρατό (γι’ αυτό κι ομοκρέβατοι) και δημοσίευαν ότι ακριβώς τους πάσαραν…
Πάνω από 20 χρόνια μετά το πράγμα έχει εξελιχθεί κι έχει γίνει ακόμα χειρότερο. Τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ», που ποτέ δεν βρέθηκαν, έγιναν τώρα «ναρκωτικά μαζικών θανάτων». Ο δημοσιογράφος δεν χρειάζεται να είναι εκεί, η γραμμή έρχεται ψηφιακά. Για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να σου έρθει κι ακριβώς, απλά μαντεύεις ποια άποψη, ποια έκφραση, ποια λέξη επιθυμεί η αμερικανική υπερδύναμη και ο Τραμπ, καθώς κι οι κολαούζοι του και προσαρμόζεσαι ανάλογα.
Έτσι, ενώ χθες Σάββατο 3/1/2026 γίναμε μάρτυρες μίας από τις πιο κυνικές εισβολές σε μία χώρα από τις ΗΠΑ (χωρίς κανένα πραγματικό πρόσχημα και χωρίς κανένα στοιχείο που να έχει παρουσιαστεί στον λαό των ΗΠΑ, στα σώματα της πολιτείας τους, στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ), ενώ είδαμε να απάγονται νύχτα, από πάνοπλες δυνάμεις ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο με τη σύζυγό του Σίλια Φλόρες, ενώ ακολουθούν δηλώσεις του Τραμπ πως τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας αναλαμβάνουν οι ΗΠΑ(!) (η Βενεζουέλα έχει πληθυσμό πάνω από 28 εκατ. κατοίκους και έκταση εφτά φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα), όπως αναλαμβάνουν και τη διαχείριση των πετρελαίων και άλλων πολύτιμων πρώτων υλών (η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα ορυκτών καυσίμων και μεγάλα χαλκού), τα ελληνικά και διεθνή συστημικά ΜΜΕ μιλούν για:
– Σύλληψη Μαδούρο-Φλόρες από τις ΗΠΑ. Σύλληψη όμως υπάρχει όταν κάποιος έχει δικαιοδοσία με απόφαση Αρχής, που έχει αρμοδιότητα, να συλλάβει κάποιον. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ακόμα κι αν υπήρχε απόφαση διωκτικών αρχών των ΗΠΑ, αυτές δεν είναι χωροφύλακες του πλανήτη. Οποιαδήποτε δικαιοδοσία τους αφορά τις ΗΠΑ. Ας σημειώσουμε εδώ, πως ενώ υπάρχει Διεθνές Ένταλμα Σύλληψης από το Διεθνές δικαστήριο της Χάγης για τον Μπένζαμιν Νετανιάχου, αυτός ταξιδεύει κανονικά στις ΗΠΑ, σε μια σειρά χώρες της ΕΕ και της Δύσης. Δεν είναι μικρό ολίσθημα αυτό, γιατί αμέσως με τον όρο «σύλληψη» δημιουργείται μια αίσθηση νομιμότητας για τους ιμπεριαλιστές σερίφηδες… Με βάση αυτή τη λογική μπορούν να μπουκάρουν οπουδήποτε και να αρπάζουν μη αρεστούς προέδρους. Ήδη ο Τραμπ κατονόμασε τους ηγέτες της Κούβας και της Κολομβίας ως επόμενους στόχους για πιθανές απαγωγές.
– Ακόμα πιο αστείες είναι οι αναφορές περί «απέλασης» Μαδούρο-Φλόρες από τη Βενεζουέλα, από την κυβέρνηση Τραμπ! Πως μπορεί ένα άλλο κράτος να σε απελάσει από τη χώρα σου;
– Συχνά γίνεται λόγος για «ειδική επιχείρηση» ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, αντιγράφοντας την ορολογία Πούτιν στη Ουκρανία. Κι εδώ ο στόχος είναι να θεωρηθεί κάτι συγκεκριμένο, που θα περάσει και «θα βρεθεί μια λύση, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο», όπως λένε τα στελέχη της ΕΕ σε εξαιρετικά προκλητικές δηλώσεις κι ενώ έχουν καταπατηθεί ακόμα και οι… υποσημειώσεις του πάλαι ποτέ διεθνούς δικαίου.
– Ιδιαίτερος εκστασιασμός υπήρχε στα ΜΜΕ για τα τεχνολογικά μέσα, την αποτελεσματικότητα, τον συντονισμό των δυνάμεων άμεσης επέμβασης των ΗΠΑ που συμμετείχαν στην επίθεση στη Βενεζουέλα. Φτάσαμε στο σημείο να θαυμάζουμε την τεχνολογία του απαγωγέα και του ληστή. Αντί να συζητούνται οι συνέπειες αυτής της πειρατικής και παράνομης πολεμικής επιχείρησης, γίνεται μια προσπάθεια να καλλιεργηθεί μια εικόνα δέους για τις ΗΠΑ. «Που να τα βάλεις μαζί τους, εδώ άρπαξαν τον Μαδούρο από το κρεβάτι του», θέλουν να σκέφτεται ο κόσμος. Οι τεχνολογικά απογειωμένες ΗΠΑ μάλιστα είναι και πολιτισμένες, καθώς πρότειναν στον Μαδούρο να τα παρατήσει και να φύγει… Όλα αυτά είναι μια χυδαία προσπάθεια ψυχολογικής εμπέδωσης της PAX AMERICANA. Προβάλλοντας το τεχνολογικό άρτιο της εισβολής τη δικαιώνεις και ως κάτι ανώτερο… Ο «δυτικός λευκός άνθρωπος» είναι αυτός που ξέρει το καλό των υπολοίπων λαών, κι επιβάλλει και τα συμφέροντά του.
Από τις νίκες των ΗΠΑ στις ντροπιαστικές αποχωρήσεις
Βεβαίως, έχει σημασία να γνωρίζουν ειδικά οι νεώτεροι, πως οι αρχικές επιτυχίες της πολεμικής μηχανής της ΗΠΑ, με βάση την ανώτερη και συγκεντρωμένη στρατιωτική τεχνολογία-επικοινωνίες κλπ., παρότι υπήρξαν σε πολλές περιπτώσεις στο τέλος συνήθως καταλήγουν σε ντροπιαστικές ήττες ή υποχωρήσεις. Στο Βιετνάμ παλιότερα όπου οι τελευταίοι πεζοναύτες και συνεργάτες των ΗΠΑ συνωστίζονταν στην ταράτσα της πρεσβείας για να μπουν στα ελικόπτερα, στο Ιράκ που παρά την αρχική τους νίκη οι ΗΠΑ έχουν κρατήσει μερικές βάσεις αλλά δεν ελέγχουν τη χώρα, στο Αφγανιστάν που έφυγαν σε ντροπιαστικές συνθήκες, στη Λιβύη, όπου το πλήθος εισέβαλε στην αμερικανική πρεσβεία λιντσάροντας τον πρέσβη κλπ.
Τα τεχνολογικά πολεμικά υπερμέσα των ΗΠΑ, που κάνουν τη διαφορά όταν χρησιμοποιούνται αιφνιδιαστικά συνήθως σε συγκεκριμένες επεμβάσεις, δεν έχουν αποδειχθεί το ίδιο αποτελεσματικά σε συγκρούσεις ετών, όταν χρειάζονται πόροι, άνθρωποι, σχέδιο, συμμαχίες και όραμα, που βέβαια δεν μπορεί να είναι «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σας δικά μου!», από τη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική μέχρι τη Γροιλανδία, τη Γάζα και την Ουκρανία, την Αφρική και την Ασία.
Ωμός κυνικός ολοκληρωτικός καπιταλισμός
Το 2026 ξημέρωσε ως μια τρομερή εποχή. Αντί να βρέχει ευχές και δώρα του Αγίου Βασίλη, ο πορτοκαλί κύριος μοιράζει βόμβες, απειλές, απαγωγές, πολέμους.
Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός αναδεικνύεται γυμνός, ωμός, κυνικός, χωρίς τις αναγκαίες παλιότερα φιοριτούρες για «ανθρώπινα δικαιώματα» και «δημοκρατικό κόσμο». Τώρα αρκεί να πουν οι ολιγάρχες πως θέλουν το πετρέλαιο ή τα αποθέματα σε σπάνιες γαίες κι όλα τέλος. Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, καθώς το μόνο που βγάζει νόημα στην εποχή μας είναι το κέρδος, η κατοχή-ιδιοκτησία, η εκμετάλλευση.
Ο υποψήφιος για νόμπελ Ειρήνης Τραμπ εξαπολύει πολέμους (σόρι, ειδικές επιχειρήσεις, όπως και ο συνομιλητής του Πούτιν). Το Ισραήλ αμύνεται προκαλώντας γενοκτονία στη Γάζα. Η ΕΕ μας καλεί να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο (και για «φέρετρα με σημαία»), αλλά δεν καταδικάζει την αλητεία Τραμπ στη Βενεζουέλα. Ο Κ. Μητσοτάκης, που μονότονα εμφανίζεται ως ταγός των διεθνών συνθηκών, τώρα που ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν «καουμπόι» λήσταρχος λέει πως «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»!
Σε αυτές τις πολύ επικίνδυνες για την ανθρωπότητα συνθήκες είναι πολύ σημαντικό οι δημοσιογράφοι και όλες/οι οι εργαζόμενες/οι στα ΜΜΕ να κάνουν ότι μπορούν για να φτάσει η αλήθεια στον κόσμο, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους με στόχο να μπλοκάρουμε τη μηχανή του πολέμου (συστατικό της στοιχείο είναι η προπαγάνδα για τον πόλεμο) και να ανατρέψουμε όλα αυτά που ετοιμάζουν για τους λαούς και τη νεολαία του πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου