Σύρος / "Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο!": Αντιπολεμικό συλλαλητήριο το Σάββατο 7 Μάρτη, ώρα 12:00, στην πλατεία Μιαούλη - Κοινό κάλεσμα σωματείων/συλλόγων

 

Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο!

 

Τώρα πρέπει να δυναμώσει η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, να σημάνει συναγερμός!

 

Όλες και όλοι το Σάββατο 07/03, στις 12.00, στην Πλατεία Μιαούλη!

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ φέρνει τον λαό μας ακόμα πιο κοντά στο μακελειό που εξελίσσεται στο Ιράν. Είναι χωμένη «ως τα μπούνια» για ακόμα μια φορά στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και στους πολέμους τους, ενώ έσπευσε να υιοθετήσει και να αναπαράγει τα γελοία προσχήματα των ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ για την επέμβαση. Σκοπός είναι να αποσιωπηθούν οι πραγματικές αιτίες, ο έλεγχος δηλαδή πλουτοπαραγωγικών πηγών.  

Η βαθιά εμπλοκή της φαίνεται από τον ανεφοδιασμό αμερικανικών αεροπλανοφόρων και μαχητικών αεροσκαφών στη Σούδα, που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Δεν αρκεί, όμως, η στήριξη που παρέχει στους μακελάρηδες ΗΠΑ – Ισραήλ και στα δολοφονικά πολεμικά τους σχέδια. Με την αποστολή δύο φρεγατών και δύο πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο εμπλέκει ακόμα βαθύτερα τη χώρα στον πόλεμο. Τα προσχήματα περί «άμυνας του νησιού» είναι προκλητικά. Στόχος είναι η στήριξη των βρετανικών βάσεων και των ΝΑΤΟικών υποδομών που αποτελούν κρίσιμο κρίκο στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Όταν τα drones χτυπάνε την Κύπρο «χτυπάνε βρετανικό έδαφος», όταν όμως στέλνονται φρεγάτες και αεροσκάφη «πάνε να φυλάξουνε τον οικουμενικό, τον κυπριακό Ελληνισμό».

Σήμερα γίνεται ακόμη πιο ορατός ο κίνδυνος ο ελληνικός λαός να μετατραπεί σε στόχο αντιποίνων για έναν πόλεμο που δεν είναι δικός του. Καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση του πολέμου και της εμπλοκής, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που υποκριτικά εμφανίζονται «ανήσυχα» ενώ στηρίζουν την ίδια επικίνδυνη πορεία.

Τώρα είναι η ώρα να μιλήσει ο λαός! Με αποφασιστικότητα και μαζικότητα! Να στείλει μήνυμα στην κυβέρνηση της ΝΔ ότι δεν έχει καμιά νομιμοποίηση, να στηρίζει τη σφαγή άλλων λαών και να σέρνει το λαό μας στο σφαγείο. Τώρα χρειάζεται να δυναμώσει η αλληλεγγύη στον ιρανικό λαό και όλους τους λαούς που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Τώρα απαιτείται ξεσηκωμός! Οι φλόγες του πολέμου είναι στη γειτονιά μας, αν δεν ξεσηκωθούμε θα έρθει η σειρά μας. Να δυναμώσει ο αγώνας, για να μπει φρένο στα σχέδια που μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου και στόχο αντιποίνων. Να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις, από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τη Λάρισα, να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν πίσω όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού, τα F-16 και κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.

Ο λαός μας δεν θα βάλει την υπογραφή του στα βρώμικα παιχνίδια τους!

Σπέρνουνε τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή, έξω η Ελλάδα από τη σφαγή!

ΣΩΜΑΤΕΙΑ/ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ:

1. Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων ν. Κυκλάδων
2. Ένωση Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων και Διπλωματούχων Ανώτατων Σχολών Αττικής (ΕΜΔΥΔΑΣ), τμήμα Κυκλάδων
3. Σωματείο εργαζομένων στο Δήμο Σύρου Ερμούπολης
4. Σύλλογος Ειδικού Εκπαιδευτικού και Βοηθητικού Προσωπικού Ειδικής Αγωγής (ΣΕΕΠΕΑ) Ν. Αιγαίου
5. Σύλλογος Εργαζομένων Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου (Σ.Εργ.Α.Δ.Α.)
6. Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων

Για τις βάσεις της Αγγλίας πήγαν ελληνικές φρεγάτες, για την Κύπρο δεν θα πήγαινε ούτε ψαρόβαρκα - Του Πάσχου Λαζαρίδη

Για τις βάσεις της Αγγλίας πήγαν ελληνικές φρεγάτες, για την Κύπρο δεν θα πήγαινε ούτε ψαρόβαρκα

 Πάσχος Λαζαρίδης

Όταν δύο ιρανικά drones χτύπησαν την αγγλική βάση στο Ακρωτήρι, που είναι υπερπόντιο βρετανικό έδαφος, το ελληνικό πολιτικό σύστημα βρήκε ευκαιρία να πουλήσει πατριωτισμό. Έστειλε τις φρεγάτες Κίμων και Ψαρά, θυμήθηκε την ελληνοκυπριακή ενότητα, ξεχείλισε από εθνική υπερηφάνεια.

Πρόκειται για καραμπινάτη υποκρισία. 

Οι φρεγάτες δεν θα κουνούσαν ρούπι, σε περίπτωση που η Κύπρος κινδύνευε σοβαρά, είτε απειλούνταν από επίθεση τρίτου κράτους, είτε από αμφισβήτηση κυριαρχίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Όταν το 1974, αλλά και αργότερα, η Κύπρος χρειάστηκε την βοήθεια της Ελλάδας, επειδή η Τουρκία ήταν σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και επειδή οι ΗΠΑ είχαν πουλήσει την Κύπρο και επειδή η Ελλάδα δεν πάει ούτε τουαλέτα χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ, η ελληνική άρχουσα τάξη αποφάσιζε ότι “η Κύπρος κείται μακράν”. 

Σήμερα, που ΗΠΑ και Αγγλία ζητούν από την Ελλάδα προστασία των βρετανικών βάσεων – ξένου εδάφους, φρεγάτες και αεροπλάνα καταφτάνουν στη Μεγαλόνησο. Δεν “κείται” φαίνεται και τόσο μακράν όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε βρετανικό, και όχι κυπριακό έδαφος. 

Από την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας επί Χούντας, μέχρι την ντροπή των S-300 και από τις νουθεσίες στους Κύπριους για το σχέδιο Ανάν, μέχρι το να παριστάνει τον γοβιό στην αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου από την Τουρκία, η ελληνική αστική τάξη έχει δώσει εξετάσεις και έχει αποτύχει παταγωδώς. 

Μπορεί να κάνει το κουτσαβάκι σε ανύποπτο χρόνο και συγκυρία, αλλά όταν πράγματι χρειάστηκε, ο ελληνικός αστικός κόσμος παρακαλούσε τις ΗΠΑ να σηκώσουν το τηλέφωνο και να μεσολαβήσουν με την Άγκυρα. 

Το άγος των διαδοχικών συμβιβασμών, υποχωρήσεων και χατζηαβατισμών, δεν ξεπλένεται με τσάμπα μαγκιές σαν και αυτή για την οποία κορδώνεται ο Κ. Μητσοτάκης στη Βουλή. 

Γιατί είναι τέρμα υποκριτικό να στέλνεις φρεγάτες στην Κύπρο για να υπερασπίσουν την βρετανική βάση και να υπονοείς ότι τις στέλνεις για να αντιμετωπίσεις την τουρκική απειλή. Και την ίδια στιγμή, τα ελληνικά F-16, οι ελληνικές φρεγάτες, να συντονίζονται με τα Νατοϊκά ραντάρ για να αντιμετωπίσουν, από κοινού με τα τουρκικά πολεμικά συστήματα, τους Ιρανικούς πυραύλους.

Γιατί όσο και αν η ακροδεξιά μούργα του διαδικτύου πιστεύει ότι το Ισραήλ και η Ελλάδα πολεμούν την Τουρκία και το Ιράν, η μαύρη και πικρή αλήθεια είναι ότι οι Ιρανικοί πύραυλοι πέραν του Ισραήλ, στοχεύουν και τις αμερικανικές και βρετανικές βάσεις, είτε είναι στην Τουρκία, είτε είναι στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Μπορεί η δεξιά και ακροδεξιά πελατεία του Κυριάκου Μητσοτάκη να μη θέλει να το πιστέψει, αλλά είναι γεγονός ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι μαζί, στο πλευρό των ΗΠΑ, εναντίον του Ιράν. Η διαφορά είναι ότι η Ελλάδα το κάνει δωρεάν και με τσάμπα προσχώρηση στην εγκληματική παραφροσύνη των Τραμπ/Νετανιάχου, ενώ η Τουρκία κάθε της συναίνεση την ανταλλάσσει με νέες παραχωρήσεις των ΗΠΑ απέναντί της, στη Συρία, στο Αιγαίο, στον Καύκασο, στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε εμάς, οι ΗΠΑ πουλάνε αεροπλάνα, στην Τουρκία της δίνουν χώρο για στρατηγική προώθηση ως περιφερειακή δύναμη.

Γεγονός επίσης είναι ότι οι ελληνικές φρεγάτες δεν θα κουνηθούν από τη θέση τους σε περίπτωση τουρκοκυπριακής κρίσης, αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ ή όποιας άλλης πολιτικής εφαρμόζει η γειτονική χώρα παζαρεύοντας με τις ΗΠΑ τον όλο και πιο αναβαθμισμένο ρόλο της στην περιοχή, τη στιγμή που η Ελλάδα δηλώνει, βρέξει – χιονίσει, δεδομένη σύμμαχος των ΗΠΑ χωρίς να διεκδικεί τίποτα.

Υπερβολές; 

Ας θυμηθούμε πού κατέληξε το περίφημο “Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα” το οποίο η σημερινή ελληνική κυβέρνηση ξέθαψε για να παραστήσει τον Μεγαλέξανδρο.

Υπόθεση Επστάιν: Δεν μας σόκαρε η βία. Μας σόκαραν τα ονόματα

ΑΠΟ ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ

Δεν μας σόκαρε ότι ανήλικα κορίτσια κακοποιούνταν συστηματικά. Δεν μας σόκαρε ότι η εκμετάλλευση είχε διάρκεια, οργάνωση και ανθρώπους που κοίταζαν αλλού. Αυτό που μας τάραξε ήταν τα ονόματα.

Η υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας γυναικών και κοριτσιών από τον Τζέφρι Επστάιν είναι διεθνώς γνωστή εδώ και τουλάχιστον επτά χρόνια, από τότε που ο «εγκέφαλος» του κυκλώματος συνελήφθη και βρέθηκε νεκρός στο κελί του ενόψει της δίκης του. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, δεκάδες καταγγέλλουσες εμφανίστηκαν δημόσια για να περιγράψουν την κακοποίησή τους, να μιλήσουν για όσα υπέστησαν στα πάρτι και τα ιδιωτικά του νησιά και να διεκδικήσουν δικαίωση. Λόγω μίας σειράς νομικών περιορισμών – αλλά και σε πολλές περιπτώσεις εξαιτίας φόβου ή απειλών – σπάνια έδιναν τα ονόματα των κακοποιητών τους. Επτά χρόνια μετά, το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης δίνει στη δημοσιότητα τα αρχεία του καταδικασμένου σεξουαλικού εγκληματία και το θέμα απασχολεί τους πάντες, αλλά όχι λόγω των θυμάτων. Δεν μας σόκαρε ότι ανήλικα κορίτσια κακοποιούνταν συστηματικά. Δεν μας σόκαρε ότι η εκμετάλλευση είχε διάρκεια, οργάνωση και ανθρώπους που κοίταζαν αλλού. Αυτό που μας τάραξε ήταν τα ονόματα. Οι τίτλοι. Οι διασυνδέσεις. Όταν η κακοποίηση άγγιξε την ελίτ, τότε έγινε σκάνδαλο. Όχι όταν συνέβαινε. Όταν εκτέθηκαν οι ισχυροί.

Μπροστά στην αποκάλυψη ενός τόσο εκτεταμένου δικτύου εκμετάλλευσης παιδιών και γυναικών, η συζήτηση έχει πάψει να περιστρέφεται γύρω από τα θύματα και αφορά αποκλειστικά στους άνδρες: ποιος φωτογραφήθηκε με ποιον, ποιος ταξίδεψε πού, ποια καριέρα απειλείται, ποια πολιτική ισορροπία μπορεί να διαταραχθεί. Η ζημιά στη φήμη των ισχυρών συζητείται με μεγαλύτερη ένταση απ’ ό,τι η ίδια η βία, λες και πρόκειται για κρίση κύρους και όχι για εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων. Λες και το πραγματικό διακύβευμα είναι η πτώση της ελίτ και όχι η προστασία και η δικαίωση των θυμάτων. Η απόπειρα αυτοκτονίας του πρώην πρωθυπουργού της Νορβηγίας, Θόρμπιορν Γιάγκλαντ, που είναι εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Επστάιν, έλαβε μεγαλύτερη δημοσιότητα από την αυτοκτονία της Βιρτζίνια Τζιουφρέ, της γυναίκας που αποκάλυψε τη δράση του κυκλώματος καταγγέλλοντας για πρώτη φορά πρόσωπα και ονόματα. 

Και σε αυτή την υπόθεση, τα θύματα δεν μένουν απλώς απροστάτευτα, αλλά κακοποιούνται δημόσια για πολλοστή φορά. Στην περίπτωση του κυκλώματος Επστάιν, τα θύματα εξακολουθούν να σεξουαλικοποιούνται. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς στον τρόπο που περιγράφονται, στις λέξεις που επιλέγονται. Αναφέρονται ως «νεαρές γυναίκες», «μοντέλα» ή «συνοδοί». Σαν να μην επρόκειτο για παιδιά. Μιλάμε για κορίτσια 14, 16 ή ακόμα και 13 ετών. Η φράση «ανήλικη γυναίκα» δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή. Μιλάμε για παιδιά, για έφηβα κορίτσια. Η ηλικία τους δεν ήταν λεπτομέρεια, ήταν ο ίδιος ο πυρήνας του εγκλήματος. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να χρησιμοποιούμε σωστά τη γλώσσα γιατί ο τρόπος που παρουσιάζεται το θέμα τείνει να μαλακώνει τη βία που ασκήθηκε, να θολώνει την ανηλικότητα και ως εκ τούτου, να μετατοπίζει την ευθύνη. Και έτσι, φτάνουμε στο σημείο ακόμη και σε μια υπόθεση που αφορά συστηματική κακοποίηση ανηλίκων, το βλέμμα παραμένει πάνω στα σώματα των κοριτσιών — όχι πάνω στην εξουσία που τα εκμεταλλεύτηκε.

Πανηγυρική αθώωση για εκπαιδευτικούς-μέλη ΕΛΜΕ, που είχαν μηνυθεί από Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για τη συνδικαλιστική τους δράση και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων

Πανηγυρική αθώωση για τους εκπαιδευτικούς που είχαν μηνυθεί από Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Χρήστος Κάτσικας

 

«Η συνδικαλιστική δράση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν μπορούν να ποινικοποιηθούν» τονίζει η ΕΛΜΕ.

Μετά από τριήμερη ακροαματική διαδικασία, ολοκληρώθηκε η δίκη των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΛΜΕ Κέρκυρας, έπειτα από μήνυση που είχε κατατεθεί από την τότε διευθύντρια του 4ου Γυμνασίου Κέρκυρας και νυν Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κέρκυρας, με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης.

Το δικαστήριο κατέληξε στην πανηγυρική αθώωση των μελών του ΔΣ της ΕΛΜΕ, εξέλιξη που, σύμφωνα με το σωματείο, επιβεβαιώνει ότι η συνδικαλιστική δράση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν μπορούν να ποινικοποιηθούν.

Η εξέλιξη της δίκης

Η διαδικασία διήρκεσε τρεις ημέρες, κατά τις οποίες εξετάστηκαν μάρτυρες και παρουσιάστηκαν τα στοιχεία της υπόθεσης. Στο επίκεντρο βρέθηκε η δημόσια συνδικαλιστική δραστηριότητα της ΕΛΜΕ και οι παρεμβάσεις της σχετικά με ζητήματα λειτουργίας σχολικών μονάδων.

Η απόφαση του δικαστηρίου να κηρύξει αθώα τα μέλη του ΔΣ θεωρήθηκε από πολλούς στον εκπαιδευτικό χώρο ως μια σημαντική εξέλιξη για την προστασία της συνδικαλιστικής έκφρασης.

Σε ανακοίνωσή του, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΜΕ Κέρκυρας εξέφρασε ευχαριστίες προς όσους στάθηκαν στο πλευρό του κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας.

Μεταξύ άλλων, ευχαρίστησε:

• τους δικηγόρους που ανέλαβαν την υπεράσπιση της υπόθεσης,
• τους συναδέλφους από το σχολείο που παρείχαν στήριξη,
• τον πρώην Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κέρκυρας για τη μαρτυρία του,
• την ΟΛΜΕ, η οποία εκπροσωπήθηκε στο δικαστήριο από τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα της,
• εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ,
• δεκάδες εκπαιδευτικούς, σωματεία και γονείς που βρέθηκαν εντός και εκτός της αίθουσας του δικαστηρίου και τις τρεις ημέρες της διαδικασίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η παρουσία και η υποστήριξη αυτών των φορέων και προσώπων αποτέλεσε σημαντική πηγή δύναμης για τους κατηγορούμενους, τους μάρτυρες και τη νομική τους εκπροσώπηση.

Στην ανακοίνωση της η ΕΛΜΕ Κέρκυρας, ανάμεσα σε άλλα, επισημαίνει: «Μετά από 3 μέρες ακροαματικής διαδικασίας ολοκληρώθηκε η δίκη των μελών του ΔΣ της ΕΛΜΕ Κέρκυρας μετά από μήνυση που είχε κατατεθεί από την τότε διευθύντρια του 4ου Γυμνασίου και νυν ΔΔΕ Κέρκυρας, για συκοφαντική δυσφήμιση, με την ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΉ ΑΘΏΩΣΗ των μελών της ΕΛΜΕ.

Για μια ακόμα φορά φάνηκε ότι η αλληλεγγύη, ο αγώνας και η συλλογική διεκδίκηση μπορούν να έχουν αποτελέσματα. Η συνδικαλιστική δράση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν ποινικοποιούνται!

Συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο του αγώνα, σταθερά, αταλάντευτα και κυρίως χωρίς φόβο, απέναντι σε κάθε προσπάθεια που γίνεται ενάντια στα σωματεία και στους εκπαιδευτικούς, να σκύψουν το κεφάλι!

Όλοι στον Αγώνα - Κανένας μόνος!»

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

• Σέρνουν σε δίκη για κινητοποιήσεις τρεις συνδικαλιστές της ΕΛΜΕ Πειραιά και τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

“Οι ναζί στην φυλακή”! - Του Νίκου Μπογιόπουλου

“Οι ναζί στην φυλακή”!

ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Στις 17 προς 18 Σεπτέμβρη του 2013 ο Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός, μαχαιρωμένος από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Λουκμάν. Σχεδόν 6 χρόνια μετά από την πρωτόδικη καταδίκη της ναζιστικής συμμορίας ως εγκληματική οργάνωση και σήμερα 4/3/2026, μετά την ιστορική τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση του Εφετείου για τους ναζί, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εφησυχασμού:

Η γέννηση του φασισμού, η άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση σε Ευρώπη και Αμερική αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας: Η κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. 

— Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων» που σήμερα έφτασαν να επιχαίρουν για τον θάνατο των μεταναστών στη Χίο, υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες.

— Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς.

Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ αλλά και στην Ελλάδα, που ήδη από το 2011 η κυβέρνηση Παπαδήμου γινόταν ο χώρος του ξεπλύματος των προερχόμενων από το ΛΑΟΣ – και σήμερα υπουργών της ΝΔ – οπαδών του φασίστα Μεταξά, οπαδών του φασίστα Μανιαδάκη που παρέδωσε τους 200 της Kαισαριανής στην Γκεστάπο, οπαδών του χίτη Γρίβα και του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας που δολοφονεί εργάτριες στη "Βιολάντα", της εκμετάλλευσης του εργάτη που τελειώνει ο μισθός του τις πρώτες 20 μέρες του μήνα, της σήψης που πασχίζει να μπαζώσει τα εγκλήματά της όπως στα Τέμπη, της διαφθοράς που ξεχειλίζει στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία. Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

•  Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
• Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
• Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
• Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
• Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον ότι θα τεθεί «το κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
• Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την “σοβαρότητα” των φασιστών), όσο περισσότερο βάζουν τους “εξαγνισμένους” φασίστες στο πλυντήριο της αδιάκοπης προβολής, από τους ναζισταράδες του Αζόφ μέχρι τους εγχώριους φασίστες του “δημοκρατικού τόξου”, ή ακόμα κι όταν «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».  

Η επίθεση στο Ιράν είναι εντολή του Θεού που εκτελεί ο Τραμπ, λένε στελέχη του αμερικανικού Πενταγώνου

 

Η επίθεση στο Ιράν είναι εντολή του Θεού που εκτελεί ο Τραμπ, λένε στελέχη του Πενταγώνου

Τη στιγμή που τα διεθνή ΜΜΕ επιχειρούν να δικαιολογήσουν την επίθεση εναντίον του Ιράν, στο κοσμικό, φιλελεύθερο ακροατήριό τους, με το επιχείρημα ότι η Τεχεράνη είναι ένα θεοκρατικό καθεστώς, το αμερικανικό Πεντάγωνο εξέδωσε … φετφά. Ανώτατοι στρατιωτικοί διοικητές διατάσσουν υφισταμένους τους να λένε στους στρατιώτες ότι η επίθεση αποτελεί «θέλημα του Θεού» το οποίο ανέλαβε να εκτελέσει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως εξηγεί η εφημερίδα Guardian, Αμερικανοί στρατιωτικοί διοικητές έχουν επικαλεστεί εξτρεμιστική χριστιανική ρητορική σχετικά με τη βιβλική «συντέλεια του κόσμου» για να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή τους στον πόλεμο με το Ιράν. Η Military Religious Freedom Foundation (MRFF), ένα ίδρυμα που καταγράφει περιστατικά θρησκευτικού φονταμενταλισμού στο αμερικανικό στράτευμα, αναφέρει ότι έχει λάβει περισσότερες από 200 καταγγελίες από μέλη όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των πεζοναυτών, της πολεμικής αεροπορίας και της διαστημικής δύναμης.

Ένας από τους καταγγέλλοντες, υπαξιωματικός σε μονάδα που θα μπορούσε να αναπτυχθεί «ανά πάσα στιγμή για να συμμετάσχει» σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν, δήλωσε στο MRFF ότι «ο διοικητής μας, μάς προέτρεψε να πούμε στα στρατεύματά μας ότι όλα αυτά ήταν «μέρος του θεϊκού σχεδίου» και αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πολλές παραπομπές από το Βιβλίο της Αποκάλυψης που αναφέρονται στον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού». Είπε ότι «ο Πρόεδρος Τραμπ έχει χριστεί από τον Ιησού για να ανάψει τη φωτιά του σήματος στο Ιράν, ώστε να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη».
Η συγκεκριμένη καταγγελία υποβλήθηκε εκ μέρους 15 στρατιωτών, μεταξύ των οποίων 11 χριστιανοί, ένας μουσουλμάνος και ένας εβραίος.

Ο πρόεδρος του παρατηρητηρίου Μάικ Γουίνστιν υπογράμμισε ότι οι αναφορές υποδηλώνουν αύξηση του χριστιανικού εξτρεμισμού στο στρατό, σημειώνοντας ότι οι καταγγέλλοντες «αναφέρουν την απεριόριστη ευφορία των διοικητών τους», οι οποίοι αντιλαμβάνονται τον πόλεμο σαν να έχει ιερή επικύρωση από τις γραφές».

Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός όμως δεν περιορίζεται στο στρατό αλλά επεκτείνεται και στο διπλωματικό σώμα. Τον περασμένο μήνα, ο Μάικ Χάκαμπι, πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, δήλωσε σε συνέντευξή του στον δεξιό σχολιαστή Τάκερ Κάρλσον ότι θα ήταν «εντάξει» αν το Ισραήλ καταλάμβανε «ουσιαστικά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή», επειδή του έχουν υποσχεθεί αυτή τη γη στην παλαιά διαθήκη.

Την Κυριακή, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου αναφέρθηκε στην Τορά, συγκρίνοντας το Ιράν με έναν αρχαίο βιβλικό εχθρό, τους Αμαληκίτες – γνωστοί στην εβραϊκή παράδοση ως εκπρόσωποι του «απόλυτου κακού». «Διαβάζουμε στο απόσπασμα της Τορά αυτής της εβδομάδας: «Θυμηθείτε τι σας έκανε ο Αμαληκίτης». Θυμόμαστε – και ενεργούμε».

Στο κατηγορητήριο που κατατέθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Ισραήλ, προηγούμενη αναφορά στους Αμαληκίτες από τον Νετανιάχου είχε χαρακτηριστεί σαν το συγκαλυμμένο πράσινο φως που έδωσε στον IDF για να ξεκινήσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά Ιράν: Η Ελλάδα έχει εμπλακεί, κύριοι! - «Όχι στον πόλεμο»: Το παράδειγμα του Ισπανού πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντσεθ, στις απειλές του Τραμπ

EUROKINISSI

Eχουμε εμπλακεί, κύριοι!

Η ελληνική κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η στάση της χώρας στον πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν είναι μη εμπλοκή. Το υπουργείο Εξωτερικών υπογραμμίζει ότι «η Ελλάδα δεν συμμετέχει και δεν εμπλέκεται με οιονδήποτε τρόπο στην επιχείρηση κατά του Ιράν» και ότι όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι προληπτικά και βάσει πρωτοκόλλου.

Ανταποκρίνονται στην αλήθεια αυτές οι διαβεβαιώσεις; Κάθε άλλο. Η Ελλάδα συμμετέχει και εμπλέκεται στην επιχείρηση κατά του Ιράν μέσω της συμμαχικής της σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, με τη βάση της Σούδας που εξυπηρετεί τα μέγιστα την αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση και φυσικά με ό,τι άλλο της ζητείται ή θα της ζητηθεί, καθώς και πρόθυμος και υπάκουος σύμμαχος των Αμερικανών και των Ισραηλινών είναι.

Η Ελλάδα δεν έχει εκφράσει την παραμικρή διαφοροποίηση σε σχέση με αυτόν τον πόλεμο. Ούτε καν μια γενική θέση περί σεβασμού της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας μιας χώρας στη βάση των καταστατικών αρχών του ΟΗΕ. Ο τρόπος με τον οποίο τοποθετούνται ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί του είναι υποστηρικτικός ως προς την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση.

Η Ελλάδα εμπλέκεται στον πόλεμο και με την αποστολή δυνάμεων στην Κύπρο, που φυσικά δεν εξυπηρετούν μόνο τις ανάγκες της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και την προστασία των βρετανικών βάσεων. Ανεξαρτήτως αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να το κάνει, η συγκυρία και οι λόγοι που το κάνει συνιστούν άμεση εμπλοκή στον πόλεμο. Και αυτό δεν κρύβεται. Η παρουσία μας μάλιστα στην Κύπρο μπορεί να οδηγήσει και στη συμμετοχή σε θερμό επεισόδιο.

Τα πράγματα, επομένως, δεν είναι όπως θέλει να τα παρουσιάσει το μέγαρο Μαξίμου. Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και οι κίνδυνοι τόσο μεγάλοι που απαιτούν ένα εθνικό πλαίσιο διαχείρισης το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαμορφώσει μια κυβέρνηση από μόνη της - όποια κι αν είναι αυτή.

Η εθνική συνεννόηση, η χάραξη δηλαδή κοινής πολιτικής διαχείρισης του προβλήματος, θεωρείται αναγκαία και επιβεβλημένη. Ο μόνος δρόμος για να επιτευχθεί είναι η άμεση σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, την οποία ζητεί η προοδευτική αντιπολίτευση αλλά αρνείται σθεναρά ο πρωθυπουργός. Γιατί; Eχει κάποια μυστική ατζέντα να προωθήσει προς όφελος των Αμερικανο-Ισραηλινών και φοβάται ότι θα του την ακυρώσουν; Γιατί; Μήπως η εμπλοκή μας είναι πολύ χειρότερη απ’ ό,τι φαίνεται;

AP PHOTO

Αποστομωτικός, αφοπλιστικός Πέδρο Σάντσεθ!

 Κορίνα Βασιλοπούλου

Δεν σήκωσε το γάντι ο Ισπανός πρωθυπουργός μετά τις επιθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ, μόνο υπερασπίστηκε το διεθνές δίκαιο ● Στο πλευρό του και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, αλλά και ο Εμανουέλ Μακρόν.

Με ένα «όχι στον πόλεμο» απάντησε ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ στις απειλές του Τραμπ για διακοπή όλων των εμπορικών σχέσεων μετά την απόφασή του να απαγορεύσει τη χρήση των αμερικανικών βάσεων επί ισπανικού εδάφους για τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. «Η θέση της Ισπανίας είναι η ίδια όπως στην Ουκρανία ή στη Γάζα. Οχι στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου που μας προστατεύει όλους. Οχι στην επίλυση συγκρούσεων με βόμβες. Η ισπανική θέση συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: όχι στον πόλεμο».

Το Ιράν είναι ηθικά ανώτερο από τις ΗΠΑ - Της Caitlin Johnstone

Καϊτλιν Τζόνστον: Το Ιράν είναι ηθικά ανώτερο από τις ΗΠΑ

Από το λογαριασμό της δημοσιογράφου Κάιτλιν Τζόνστον στο Substack. Μπορείτε να ενισχύσετε και να παρακολουθείτε τη δουλειά της από εδώ

Το Ιράν είναι καλύτερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι χειρότερες από το Ιράν.

Αυτό ισχύει όχι επειδή το Ιράν είναι ιδιαίτερα καλό, αλλά επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ιδιαίτερα κακές.

Το Ιράν δεν βομβαρδίζει μια μεγάλη μητρόπολη σκοτώνοντας πάνω από χίλια άτομα, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το κάνουν αυτό με τον συνεργό τους στο έγκλημα, το Ισραήλ.

Το Ιράν δεν βομβαρδίζει συνεχώς και δεν εισβάλλει σε χώρες σε όλο τον κόσμο, δεν ανατρέπει κυβερνήσεις, δεν περιβάλλει τον πλανήτη με εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις, δεν στοχεύει τον άμαχο πληθυσμό με πολέμους κυρώσεων και δεν απειλεί τους εχθρούς του με πυρηνικά όπλα στο όνομα της εξασφάλισης της παγκόσμιας κυριαρχίας. Μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες το κάνουν.

Η αμερικανική αυτοκρατορία είναι η πιο δολοφονική και τυραννική δομή εξουσίας στη Γη, με τεράστια διαφορά. Κανείς άλλος δεν πλησιάζει καν. Ούτε το Ιράν. Κανείς. Κάθε κράτος στον κόσμο είναι ηθικά ανώτερο από το πιο διαβολικό κράτος, και το πιο διαβολικό κράτος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάθε φορά που το λέω αυτό, οι υπερασπιστές της αμερικανικής αυτοκρατορίας μου λένε: «Είμαστε οι μόνοι που πολεμάμε και ρίχνουμε βόμβες επειδή τυχαίνει να είμαστε οι μόνοι που έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε!»

Αλλά αυτό είναι ψευδές. Οι ΗΠΑ δεν είναι η πιο μοχθηρή κυβέρνηση του κόσμου επειδή τυχαίνει να είναι η πιο ισχυρή, είναι η πιο ισχυρή κυβέρνηση επειδή είναι η πιο μοχθηρή. Είναι η συγκεκριμένη δομή εξουσίας της, η οποία ήταν πρόθυμη να κάνει ό,τι χρειαστεί για να κυβερνήσει τον κόσμο, ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά δολοφονική θα γίνει. 

Ποιες ζωές αξίζουν περισσότερο; - Στην ιερή μνήμη των 145 δολοφονημένων μαθητριών του Ιράν

Abbas Zakeri/Mehr News Agency via AP

Στην ιερή μνήμη των 145 δολοφονημένων μαθητριών του Ιράν

Ποιες ζωές αξίζουν περισσότερο;

Μαρία Γκασούκα

Υπάρχουν θάνατοι που γίνονται πρωτοσέλιδα. Και υπάρχουν θάνατοι που γίνονται υποσημειώσεις. Σε κάθε πολεμική σύγκρουση επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο: όταν το θύμα είναι φτωχό, μακρινό, ανώνυμο και, κυρίως, κορίτσι (και παιδί γενικότερα), τότε η είδηση περιορίζεται σε έναν ψυχρό αριθμό ή το πολύ σε κάποια λόγια θλίψης και συμπάθειας. Οταν όμως ένα θραύσμα πέφτει κοντά σε χώρο εξουσίας, πλούτου ή διεθνούς λάμψης, ο τόνος αλλάζει: «σοκ», «πρόκληση», «παγκόσμια ανησυχία».

Δεν υπερασπίζομαι κανένα θεοκρατικό καθεστώς. Το ιρανικό κράτος καταπιέζει και δολοφονεί γυναίκες, φυλακίζει αντιφρονούντες, ποινικοποιεί τη διαφορετικότητα. Δεν έχω καμία αυταπάτη για τον αυταρχισμό του. Οπως δεν έχω αυταπάτες για τον κυνισμό του μιλιταρισμού, είτε εκφράζεται από τον νεοφασίστα Ντόναλντ Τραμπ είτε από τον διεθνή εγκληματία Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν· οι άμαχες/οι μένουν πάντα εκτεθειμένες/οι. Ιδίως οι γυναίκες και τα κορίτσια. Και σίγουρα η ιεράρχηση του πένθους αποτελεί πολιτική πράξη.

Ομως, αυτό που με εξαγριώνει δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι ο τρόπος που τον προσεγγίζει η δημόσια αφήγηση, τα ΜΜΕ κάθε είδους. Πιο συγκεκριμένα, όταν σκοτώνονται παιδιά λ.χ., η γλώσσα γίνεται παθητική: «Βρέθηκαν κοντά σε στόχο», «Ηταν παράπλευρες απώλειες». Σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Σαν να μην υπήρξε ποτέ απόφαση, στρατηγική, αξιολόγηση κινδύνου. Οταν όμως απειλείται χώρος πλούτου και διεθνούς κύρους, όπως το γνωστό πολυτελές ξενοδοχείο στο Ντουμπάι, η αφήγηση γεμίζει συναίσθημα: «Απαράδεκτο», «Επίθεση στην καρδιά της σταθερότητας», «Χώρος που επισκέπτονται συχνά μεγιστάνες του πλούτου, αστέρες του Χόλιγουντ» κ.λπ. Και προφανώς δεν πρόκειται για απλή αστοχία έκφρασης. Κάθε άλλο. Είναι γεωπολιτική, ταξική και έμφυλη ιεράρχηση της ζωής.

Ετσι ή αλλιώς, ο πόλεμος ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι υπόθεση ανδρικών εξουσιών. Ανδρικά επιτελεία αποφασίζουν. Ανδρικά συμβούλια ασφαλείας συνεδριάζουν. Ανδρες εμφανίζονται στα πάνελ για να μιλήσουν για «αποτροπή» και «στρατηγική υπεροχή», την ίδια στιγμή που γυναίκες και παιδιά πληρώνουν το τίμημα. Και το γεγονός οδηγεί στο συμπέρασμα, μεταξύ άλλων, πως η πατριαρχία δεν είναι μόνο ζήτημα οικογενειακού δικαίου ή μισθολογικής ανισότητας. Αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες του τρόπου που οργανώνεται η ίδια η βία στον κόσμο. Είναι η κανονικοποίηση της στρατιωτικής ισχύος ως μέτρου κύρους. Συνάδει δε με την ταξική αντίληψη ότι η «ασφάλεια» διασφαλίζεται με πυραύλους και όχι με δικαιοσύνη. Ωστόσο, δεν υπάρχει «καλός» βομβαρδισμός. Δεν υπάρχει «ανθρωπιστική» παράπλευρη απώλεια. Υπάρχει μόνο η κυνική αποδοχή ότι κάποιες ζωές θεωρούνται διαπραγματεύσιμες. Και σίγουρα τα ΜΜΕ, διεθνή και ελληνικά, οφείλουν να αναρωτηθούν:

Γιατί ορισμένα θύματα έχουν πρόσωπο, βιογραφία και φωτογραφία, ενώ άλλα παραμένουν αριθμοί, όπως λ.χ. 145 μαθήτριες δημοτικού σχολείου (αν και αρκετά Μέσα της χώρας μας αναφέρθηκαν σε…μαθητές, εξαφανίζοντας χωρίς ντροπή το φύλο των δολοφονημένων κοριτσιών!); Ποιος/α αποφασίζει για το ποια τραγωδία αξίζει εκτενές ρεπορτάζ και ποια μια σύντομη αναφορά; Με ποια κριτήρια;

Με βάση τα προαναφερόμενα τίθεται εύλογα το ερώτημα: Και πού βρίσκεται η Αριστερά, ο προοδευτικός κόσμος ευρύτερα, πού βρισκόμαστε όλες/οι εμείς σε όλα αυτά; Η άποψή μου είναι πως πρέπει να αρνηθούμε συνειδητά και έμπρακτα την παγίδα των γεωπολιτικών στρατοπέδων. Η θέση μας δεν είναι «με τον έναν» ή «με τον άλλον». Είναι με τις/ους αμάχους. Με τις γυναίκες και τα κορίτσια που ζουν ανάμεσα σε θεοκρατία και βόμβες. Με τα παιδιά που γεννήθηκαν σε λάθος γεωγραφικό μήκος, ειδικότερα τα θηλυκά παιδιά. Αν δεν απορρίψουμε τη λογική που ιεραρχεί ζωές, τότε έχουμε ήδη αποδεχτεί το πιο σκοτεινό αξίωμα της πατριαρχικής (όπως και της καπιταλιστικής άλλωστε) εξουσίας: ότι κάποιοι/ες αξίζουν να ζουν περισσότερο από άλλες/ους. Κι αυτό για μένα είναι το πιο τρομακτικό από όλα.

ΠΗΓΗ 

Reporters United: Διάλογος με το ΕΜΠ, έστω και μέσω εξωδίκου, σχετικά με ρεπορτάζ τού Reporters United για τις κάμερες στο Πολυτεχνείο (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Διάλογος με το ΕΜΠ – έστω και μέσω εξωδίκου

Με εξώδικο απάντησε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στο ρεπορτάζ μας για τις κάμερες, χαρακτηρίζοντάς το αναληθές και αβάσιμο. Το δημοσιεύουμε φυσικά αυτούσιο, μαζί με την απάντηση του Homo Digitalis που αντικρούει τα επιχειρήματα του ΕΜΠ. Τα νέα ευρήματα και οι απαντήσεις που λάβαμε στο μεταξύ από το υπουργείο Παιδείας, την Ελληνική Αστυνομία και την Αρχή Προστασίας Δεδομένων επιβεβαιώνουν τα θεσμικά κενά.

Εικονογράφηση: Τζοάννα Πουπάκη / Spoovio

Δάφνη Καράβολα

Editor: Χριστόφορος Κάσδαγλης

_________________________________________________________________________ 

Τεκμήρια & Πηγές

1. Το εξώδικο του ΕΜΠ
2. Το ρεπορτάζ του Reporters United
3. Η τοποθέτηση του Homo Digitalis

_________________________________________________________________________

Στις 19 Δεκεμβρίου 2025 το Reporters United δημοσίευσε ρεπορτάζ με τίτλο «Παρανομεί το Πολυτεχνείο με τις κάμερες!», μετά από πολύμηνη έρευνα σε συνεργασία με το Vouliwatch, οργάνωση που προασπίζεται τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, και το Homo Digitalis, που ειδικεύεται σε ζητήματα προστασίας ψηφιακών προσωπικών δεδομένων. 

Το ρεπορτάζ παρουσίαζε πώς το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) έχει βασίσει τη λειτουργία των καμερών του σε έναν νόμο μετέωρο (ν. 4957/2022), αρνούμενο την πρόσβαση των οργανώσεων σε έγγραφα που τεκμηριώνουν τη νομιμότητα της παρακολούθησης. Επιπλέον, παραβιάζει συστηματικά τον Γενικό Κανονισμό για τα Προσωπικά Δεδομένα (ΓΚΠΔ), αγνοώντας το νόμιμο δικαίωμα φοιτητ(ρι)ών και εργαζομένων στην ενημέρωση για τους όρους επεξεργασίας των δεδομένων τους, αλλά και δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του για διαφάνεια και λογοδοσία.

Δύο μήνες αργότερα, στις 12 Φεβρουαρίου, το ΕΜΠ απέστειλε εξώδικο προς τη συντάκτρια του ρεπορτάζ υπογεγραμμένο από τον πρύτανη κ. Ιωάννη Χατζηγεωργίου, χαρακτηρίζοντας τον τίτλο του «συκοφαντικό», το περιεχόμενο «αναληθές, ανακριβές, εσφαλμένο και αβάσιμο» και την έρευνα «μεροληπτική και αναξιόπιστη». Μέσω των 10 σχολίων του επιχειρεί να αποδείξει ότι «το νομοθετικό πλαίσιο (εθνικό και ευρωπαϊκό) […] τηρ[είται] απαρέγκλιτα» και ζήτησε το εξώδικο να δημοσιευθεί. 

Διαβάστε το εξώδικο του ΕΜΠ προς το Reporters United εδώ.

Το μόνο πραγματικά καινούργιο που διαβάσαμε στο εξώδικο, και οπωσδήποτε θετικό, είναι ότι το Πολυτεχνείο δεσμεύεται ότι δεν χρησιμοποιούνται τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπων ή αυτοματοποιημένης ταυτοποίησης και ότι δεν καταγράφεται ήχος. 

Κατά τα άλλα, το εξώδικο επιχειρεί νομικές ακροβασίες αποφεύγοντας την ουσία του θέματος, που είναι το κατά πόσον οι κάμερες λειτουργούν νόμιμα ή όχι. Συνδυαζόμενο δε με τις απαντήσεις που λάβαμε στο μεταξύ από υπουργείο Παιδείας, Ελληνική Αστυνομία και Αρχή Προστασίας Δεδομένων, αναδεικνύει βαθύτερα θεσμικά κενά που υπερβαίνουν το ίδρυμα και αγγίζουν την κυβερνητική πυραμίδα.

Σύγχυση των αρχών για τη νομιμότητα των καμερών

Στο προηγούμενο ρεπορτάζ αναδείξαμε ότι η νομική βάση της παρακολούθησης δεν ευσταθεί. Το ΕΜΠ, μέσω του εξωδίκου του, το αρνείται λέγοντας ότι είναι «απολύτως αβάσιμος ο ισχυρισμός ότι δήθεν το Ίδρυμά μας επικαλείται δήθεν “απαγορευμένο” νομικό έρεισμα» και παραθέτει ως νομική βάση τον ν. 4624/2019. Μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν όμως δείχνει ότι εδώ και σχεδόν έναν χρόνο από τότε που έχουν εγκατασταθεί οι κάμερες, το ΕΜΠ έχει αλλάξει γνώμη για το νομικό έρεισμα της παρακολούθησης τουλάχιστον δύο φορές και έχει επικαλεστεί τέσσερις διαφορετικούς νόμους και διατάξεις (ν. 4957/2022, ν. 4624/2019, ΠΔ 75/2020 και ΓΚΠΔ). 

«Γίνεται αναφορά σε πολλά και διαφορετικά νομικά πλαίσια, χωρίς όμως να αποσαφηνίζεται ρητά ποια είναι η συγκεκριμένη νομική βάση της επεξεργασίας», εξηγεί ο Λευτέρης Χελιουδάκης, δικηγόρος και εκτελεστικός διευθυντής του Homo Digitalis. Αυτό, πέρα από το ότι δημιουργεί σύγχυση και κινεί υποψίες, είναι από μόνο του παράτυπο, καθώς «[η] επιλογή της νοµικής βάσης επεξεργασίας των δεδοµένων προσωπικού χαρακτήρα πρέπει να λαµβάνει χώρα προ της έναρξης της επεξεργασίας», σύμφωνα με την απόφαση 26/2019 της Αρχής Προστασίας Δεδομένων (ΑΠΔ).

Οι ανεμόμυλοι - Του Μάκη Αξιώτη*

AP Photo/Matt Young, File

Οι ανεμόμυλοι

Μάκης Αξιώτης*

Δεν πρόλαβα να δουλεύει ανεμόμυλος στο νησί (σ.σ.: εννοεί τη Λέσβο). Εγώ γεννήθηκα με τις μηχανές του ατμού. Μόνο τα κυλινδρικά τους κτίσματα, χωρίς αντένες και πανιά, γνώρισα. Αυτοί οι εντυπωσιακοί πύργοι και τα σημάδια τους είναι λίγα στο νησί. Αντε καμιά σαρανταριά, σε αντίθεση με την «ανεμόεσσα» γειτονική Λήμνο, που ήταν γεμάτη απ’ αυτούς. Εχει και εδώ αγέρηδες και κορφές, είχε και στάρια και κριθάρια να αλέσουν. Το 1548, φορολογούνται πρώτα τα σιτάρια με 264.848 άσπρα και το 1985 παράγονται 10.206 τόνοι. Μάλιστα ξέρουμε πως από πολύ νωρίς δεν έφτανε η παραγωγή για τον ντόπιο πληθυσμό και έφερναν από αλλού.

Ομως το νησί είχε νερά και οι νερόμυλοι είχαν το επάνω χέρι για να βγει το αλεύρι. Το 1548 λοιπόν, φορολογούνται από την οθωμανική διοίκηση του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (που είχε και τον Μπαρμπαρόσα να του κάνει τις προγραφές των ανεπιθύμητων) 356 αλευρόμυλοι, ενώ το 1890 αλέθουν σιτάρι 249 νερόμυλοι, παρόλο που είχε μπει ο ατμός στο νησί. Σε αντίθεση λοιπόν με τους υπέροχους πύργους των ανεμόμυλων, όλα τα ποτάμια του νησιού είναι γεμάτα από τα ερείπια αυτών των κτισμάτων. Και εγώ έτσι μεγάλωσα, άρχισα μάλιστα να τους μελετώ μέσα στις μοναδικές ρεματιές με τα πλατάνια, τις ιτιές, τις μυρτιές και τις νεροσυρμές.

Ζηλέψανε όμως αυτούς τους ανεκμετάλλευτους αγέρηδες, τις πανέμορφες πλαγιές και τις κορφές, τις γυμνές με την πετρωμένη ζωή, τις γεμάτες από δρυς του έρωτα της Σαπφώς, που αντικρίζουν τον Ηλιο τον Πρώτο του Ελύτη και ακούνε τη μουσική του Τέρπανδρου, με χιλιάδες απομεινάρια του αρχαίου πολιτισμού. Αυτοί ήρθαν από αλλού, που λέγεται πια φιλελεύθερος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, ονόμασαν την επίθεση με ονόματα οργανωμένων συμφερόντων.

Πήραν από τους εκλεγμένους άρχοντες την έγκριση και βάλθηκαν, στο όνομα μιας δήθεν πράσινης σωτηρίας, ενός θνησιγενούς πλανήτη που βήχει ανθρώπινη μπόχα, να μεγαλουργήσουν ή μάλλον να ασεβήσουν στην ομορφιά του τόπου. Τόνοι τσιμέντου σε θηριώδεις βάσεις και λεωφόροι στα βουνά για να μεταφερθούν και να στηθούν οι 153 φαραωνικές ανεμογεννήτριες, 107 μέτρων, 2MV η καθεμιά, σε δέκα περιοχές, που είχαν τη θρασύτητα να ονομάζουν αιολικά «πάρκα».Να παράγουν κοντά 306 MV σ’ ένα νησί που χρειάζεται μόνο 70 MV! Και μάλιστα είχαν το θράσος να εκμαιεύσουν εργασία από το Πολυτεχνείο, που μας καλούσε να δεχτούμε αυτά τα τέρατα σαν απογόνους των υπέροχων ανεμόμυλων, που δεν είχαμε την τύχη να απολαύσουμε. Αυτά το 2012-2014.

Ομως τα ’θελαν όλα δικά τους. Και αρνήθηκαν να πληρώσουν το καλώδιο που θα μετέφερε το ρεύμα στο κέντρο. Την περίφημη Αιγαία Ζεύξη. Ηξεραν όμως να περιμένουν στο θαλάμι τους. Και τώρα, που πληρώσαμε εμείς αυτό το πανάκριβο «τούμπο» της μπαταρίας Λέσβου, επανήλθαν και πρόσθεσαν στα τέρατα του αγέρα και καθρέφτες, σε επιφάνειες που δεν τις χωρά το μυαλό. Μία μόνο, εκεί κοντά στην Ερεσό, θα σκεπάσει 1.094.401 m2! Θα γεμίσει ο βοσκότοπος μαύρα ηλεκτρικά πρόβατα. Περαστικά μας.

*«Πολίτης του Αιγαίου»

ΠΗΓΗ 

Σύρος / Προβολή, από τη Λέσχη Εκπαιδευτικών Σύρου, της ιταλικής ταινίας "Κλέφτης ποδηλάτων" του Βιττόριο ντε Σίκα, την Παρασκευή 6/3/2026, στις 21:00, στην αίθουσα Κώστα Τουλούπη, στο σχολικό συγκρότημα Λυκείων - Μάννα

Η Λέσχη Εκπαιδευτικών Σύρου συνεχίζει τις κινηματογραφικές προβολές αυτή τη φορά σε συνεργασία με την πλατφόρμα cinedu

Την Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026, στις 21:00, στην αίθουσα Τουλούπη, προβάλλει το εμβληματικό αριστούργημα του ιταλικού νεορεαλισμού:

Ladri di Biciclette

ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ του ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ

 

"Ο Ντε Σίκα κατάφερε κάτι αδιανόητο: εξαφάνισε την κάμερα"
Όρσον Γουέλς

Από μια ομάδα ανέργων, που διεκδικούν μια θέση εργασίας, η τύχη χαμογελάει στον Αντόνιο: Προσλαμβάνεται ως αφισοκολλητής, έχοντας όμως δηλώσει ότι έχει το απαραίτητο ποδήλατο, ενώ το έχει βάλει ενέχυρο. Το επόμενο πρωί όμως πρέπει να το παρουσιάσει αναλαμβάνοντας εργασία. Τη λύση δίνει η γυναίκα του, που, αυτή τη φορά, θα βάλει ενέχυρο τα ασπρόρουχα της προίκας της.

Ωστόσο, η καλή τύχη δεν κρατάει πολύ. Την ώρα που ο Αντόνιο κολλάει της αφίσα της Ρίτας Χέηγουορθ, του κλέβουν το ποδήλατο.

Στις ατέρμονες περιπλανήσεις αναζήτησης του κλέφτη από τον Αντόνιο και το μικρό του γιο, ο Ντε Σίκα θα ξετυλίξει όλο το κοινωνικό μωσαϊκό της Ρωμαϊκής εργατικής τάξης, την καταπίεση, τη μιζέρια. Στο τέλος αναγνωρίζουν τον κλέφτη, αλλά ποδήλατο δεν υπάρχει. Πατέρας και γιος γελοιοποιούνται.

Ο Αντόνιο, απελπισμένος, προσπαθεί να κλέψει με τη σειρά του ένα ποδήλατο. Η σύλληψή του, η νέα ταπείνωση καθώς τελικά αφήνεται ελεύθερος, θα δώσουν μια μνημειώδη σκηνή απόλυτης απελπισίας του Αντόνιο μαζί με το γιό του, να επιστρέφουν στην ανωνυμία του πλήθους.

Οι προφανείς ομοιότητες της κατάστασης της ιταλικής εργατικής τάξης με την κατάσταση της αντίστοιχης ελληνικής, όπως έβγαινε από το εμφύλιο, φωτίζουν με ένα ξεχωριστό σχεδόν βιωματικό φως το νεορεαλισμό του Ντε Σίκα. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος της σύντομης άνθισης του νεορεαλισμού και στην Ελλάδα. Η Μαγική Πόλις και Ο Δράκος του Κούνδουρου, η Στέλλα του Κακογιάννη μέχρι και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αλέκου Αλεξανδράκη, Συνοικία το Όνειρο, συνθέτουν αυτή την απήχηση στην εγχώρια κινηματογραφία.

Σκηνοθεσία: Vittorio De Sica

Ηθοποιοί:
Lamberto Maggiorani ως Antonio Ricci
Enzo Staiola ως Bruno Ricci
Lianella Carell ως Maria Ricci
Gino Saltamerenda ως Baiocco
Elena Altieri ως η φιλόπτωχος
Vittorio Antonucci ως Alfredo Catelli

Σενάριο: Oreste Biancoli, Suso Cecchi D’Amico, Vittorio De Sica, Adolfo Franci, Gherardo Gherardi, Gerardo Guerrieri, Cesare Zavattini

Παραγωγή: Giuseppe Amato, Vittorio De Sica

Μουσική: Alessandro Cicognini

Φωτογραφία: Carlo Montuori

Μοντάζ: Eraldo Da Roma

Σκηνικά: Antonio Traverso

Σύρος / Σε εκκρεμότητα οι σαφείς απαντήσεις για τους χώρους παιχνιδιού: Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Σύρου για τη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Σύρου-Ερμούπολης, κατόπιν αιτήματός της, περί κοινόχρηστων υπαίθριων χώρων παιχνιδιού, απασχόλησης και άθλησης προς όφελος των παιδιών και της τοπικής κοινωνίας παιχνιδιού

  

Δελτίο Τύπου 

Πρόσφατα κατατέθηκε υπ’ όψιν του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμούπολης-Σύρου υπογεγραμμένο από 730 ανθρώπους και 23 Συλλόγους κείμενο εκ μέρους της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Σύρου που αφορά στο αίτημα αποκατάστασης και εύρυθμης λειτουργίας των κοινόχρηστων χώρων και χώρων παιχνιδιού στο νησί μας. Το κείμενο κατατέθηκε, παρουσιάστηκε και συζητήθηκε εκτενώς στη συνεδρίαση του Συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε στις 2/3/2026 παρουσία πολλών κατοίκων του νησιού που αγωνιούν και περιμένουν απαντήσεις για το χρονοδιάγραμμα και το σχέδιο της Δημοτικής αρχής όσον αφορά στο θέμα αυτό.

Η εισήγηση της Πρωτοβουλίας αυτής των πολιτών και η παρουσία τους στη συνεδρίαση είχε ως στόχο να «φωτίσει» ένα χρόνιο έλλειμμα, ένα τεράστιο κενό όσον αφορά στην ελεύθερη δράση των παιδιών του νησιού σε κατάλληλους αθλητικούς χώρους και παιδικές χαρές και ως αποτέλεσμα στη στέρηση του δικαιώματος των παιδιών για ολόπλευρη ανάπτυξη. Η πραγματικότητα που βιώνουν τα παιδιά στο νησί επιγραμματικά είναι η εξής:

-Κλειστές παιδικές χαρές (Μεταμόρφωση, Νοσοκομείο, Πευκάκια) για λόγους ασφαλείας (δεν έχουν πιστοποίηση/προδιαγραφές) για περισσότερο από ένα χρόνο.

-Κηπάριο Μεταμόρφωσης ανοιχτό κατά περίπτωση ελλείψει προσωπικού φύλαξης και συντήρησης. Κλειστό γενικά στο κοινό.

-Το Πάρκο «Κυκλοφοριακής Αγωγής» στερείται κατάλληλου εξοπλισμού και ανοίγει για ελάχιστες μέρες και ώρες την εβδομάδα για ποδήλατο.

-Χώροι άθλησης ανοιχτοί αποκλειστικά σε ομίλους και ομάδες και τα Σαββατοκύριακα κλειστοί στο κοινό (διατίθενται μόνο για αγώνες)

-Ανύπαρκτοι χώροι αναψυχής, άθλησης για παιδιά ΑΜΕΑ και εφήβους

Η Πλατεία Μιαούλη σηκώνει το βάρος της άθλησης και αναψυχής των παιδιών του νησιού, ενώ παράλληλα είναι σε ισχύ η απαγόρευση της μπάλας και του ποδηλάτου μετά από σοβαρά ατυχήματα σε παιδιά.

Ζητήθηκαν σαφείς απαντήσεις όσον αφορά:

-Στο χρονοδιάγραμμα της επισκευής και επαναλειτουργίας των χώρων

-Στο σχεδιασμό για επαρκές προσωπικό φύλαξης και εύρεση σχετικής χρηματοδότησης

Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν ήταν ξεκάθαρο όσον αφορά στο χρονοδιάγραμμα και το σχεδιασμό. Όσο και αν ακούστηκε από όλες τις πλευρές ότι το δίκιο είναι με το μέρος των παιδιών και δίκαια τα αιτήματά τους, ωστόσο η πρόθεση, αλλά και το εμπόδιο είναι η εξασφάλιση «κατάλληλων προδιαγραφών» για την ασφάλεια του ελεύθερου παιχνιδιού και η αποκατάσταση των ζημιών και των ελλειμμάτων όσον αφορά στους αθλητικούς χώρους του νησιού. Εν ονόματι της ασφάλειας των παιδιών, οι χώροι για ελεύθερο παιχνίδι και αθλητισμό παραμένουν κλειστοί για πολλούς και όχι σε κάθε περίπτωση ικανοποιητικούς λόγους. Η έλλειψη αυτών τονίστηκε με πολλούς τρόπους πως φέρνει μεγαλύτερες συνέπειες στον ψυχισμό των παιδιών. Μίλησαν επ’ αυτού τόσο παιδίατρος του νησιού όσο και μαθητές/τριες του νησιού που το βιώνουν.

Μέχρι την επόμενη συνεδρίαση και την κατάθεση του προϋπολογισμού εντός των επόμενων ημερών θα έχει ξεκαθαρίσει κάπως το τοπίο για το πόσο έχει πειστεί στην πραγματικότητα το Δημοτικό Συμβούλιο για την προτεραιότητα του θέματος, την αναγκαιότητα άμεσης επίλυσης μέρους των προβλημάτων και την πραγματική πολιτική βούληση για το άνοιγμα του νησιού στα παιδιά και στις πραγματικές τους ανάγκες.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΥΡΟΥ

- ΣΧΕΤΙΚΕΣ οι αναρτήσεις στο μπλογκ μας: 

• Σύρος: Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Σύρου για τους Υπαίθριους Χώρους Παιχνιδιού καλεί τους πολίτες στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, την Τετάρτη 25/2/2026 και ώρα 16:30, για τη συζήτηση σχετικού αιτήματος από 731 πολίτες και 23 φορείς/συλλόγους/συλλογικότητες

• Σύρος: Αίτημα προς τον δήμο του νησιού, από πρωτοβουλία κατοίκων του νησιού (υπογραφές κειμένου από 730 πολίτες και 20 συλλόγους), για να συζητηθεί στο δημοτικό συμβούλιο η ανάγκη αποκατάστασης και εύρυθμης λειτουργίας των κοινόχρηστων χώρων παιχνιδιού, απασχόλησης και άθλησης προς όφελος των παιδιών και της τοπικής κοινωνίας

Το Ιράν στο στόχαστρο ΗΠΑ-Ισραήλ: Συνεχής ροή αναλύσεων από το info-war (ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

 

Το Ιράν στο στόχαστρο ΗΠΑ-Ισραήλ: Συνεχής ροή αναλύσεων

Με την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ριάντ να καπνίζει ακόμη από την επίθεση του Ιράν και τα στενά του Ορμούζ κλειστά, συνεχίζουμε για τέταρτη ημέρα την παρουσίαση απόψεων και αναλύσεων που δεν φτάνουν στα δυτικά ΜΜΕ. (σ.σ.: δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ τις αναλύσεις των προηγούμενων ημερών)

Περιεχόμενα

• Κρούγκμαν: Πότε θα τελειώσουν τα έξυπνα όπλα των ΗΠΑ;
• Ο Μάρκο Ρούμπιο αναγνώρισε ότι το Ισραήλ έσυρε τις ΗΠΑ στον πόλεμο
• Ν.Κοσματόπουλος: Για την Παλαιστίνη (και στο βάθος την Κίνα) επιτέθηκαν στο Ιράν
• Μάικλ Ρόμπερτς: Πώς θα επηρεάσει την αγορά πετρελαίου ένας σύντομος και ένας παρατεταμένος πόλεμος

Κρούγκμαν: Πότε θα τελειώσουν τα έξυπνα όπλα των ΗΠΑ;

Το κόστος των τριών αμερικανικών μαχητικών (300 εκ. δολάρια) που καταρρίφθηκαν στο Κουβείτ (από φιλικά πυρά, σύμφωνα με το Πεντάγωνο) θα μπορούσε να προσφέρει ιατροφαρμακευτική κάλυψη σε 100.000 παιδιά στις ΗΠΑ ή επιδόματα διατροφής σε 125.000 αμερικανούς πολίτες, εξηγεί ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.

Πέρα όμως από την κλασσική οικονομική αρχή «βούτυρο αντί για τρόφιμα» ο Κρούγκμαν εξετάζει και τον τρόπο με τον οποίο η νέα τεχνολογία στα πεδία των μαχών εκτοξεύει το κόστος και περιορίζει την ικανότητα του Πενταγώνου να αντικαθιστά άμεσα τα πυρομαχικά τελευταίας γενιάς. Γράφει χαρακτηριστικά:

«Η εξάρτηση του αμερικανικού στρατού από τα πυρομαχικά και όχι από το ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να δημιουργήσει δύο προβλήματα. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι τα σύγχρονα πυρομαχικά, τα οποία είναι εξαιρετικά εξελιγμένα και πολύπλοκα, δεν μπορούν να παραχθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα, και ο Τραμπ έχει ήδη εξαντλήσει πολλά πυραύλους και άλλα όπλα στις διάφορες στρατιωτικές του επιχειρήσεις. Χθες δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι η εκστρατεία στο Ιράν ενδέχεται να διαρκέσει τέσσερις έως πέντε εβδομάδες ή και περισσότερο. Ωστόσο, πολλές αναφορές υποδηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν επαρκή αποθέματα όπλων για να συνεχίσουν τον τρέχοντα ρυθμό δράσης για περισσότερο από λίγες ημέρες χωρίς να αποδυναμώσουν επικίνδυνα την ικανότητα του στρατού να αντιμετωπίσει άλλες απειλές, όπως μια πιθανή κινεζική επίθεση στην Ταϊβάν.

Σε μια ανάρτηση στο Truth Social χθες το βράδυ, ο Τραμπ επέμεινε ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν «σχεδόν απεριόριστο απόθεμα» όπλων «μεσαίου και ανώτερου μεσαίου βαθμού», κάτι που στην ουσία επιβεβαιώνει ότι τα αποθέματα όπλων υψηλού βαθμού είναι στα πρόθυρα της εξάντλησης.

Το άλλο πρόβλημα είναι ότι ο πόλεμος αμερικανικού τύπου είναι εξαιρετικά δαπανηρός — σε τέτοιο βαθμό που το κόστος του αποτελεί σοβαρό πρόβλημα ακόμη και για μια χώρα τόσο πλούσια όσο η Αμερική.

Η Λίντα Μπίλμες της Σχολής Κένεντι του Χάρβαρντ εκτιμά ότι η σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής εκστρατεία βομβαρδισμών του Τραμπ πέρυσι εναντίον των ισλαμιστών Χούτι στο Υεμένη, που υποστηρίζονται από το Ιράν — ένας πολύ πιο εύκολος στόχος από το ίδιο το Ιράν — κόστισε μεταξύ 2,76 και 4,95 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η επιχείρηση Midnight Hammer, η μονοήμερη επίθεση του Τραμπ εναντίον φερόμενων ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, κόστισε μεταξύ 2,04 και 2,26 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο τρέχων πόλεμος διεξάγεται όχι μόνο με μαζικούς βομβαρδισμούς, αλλά και με τη χρήση μεγάλου αριθμού ακριβών αναχαιτιστικών πυραύλων για την υπεράσπιση των αμερικανικών βάσεων και των συμμάχων των ΗΠΑ από ιρανικά drones και πυραύλους. Έτσι, σε λίγες μόνο ημέρες, έχουμε σίγουρα επιβαρυνθεί με κόστος δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και αν αυτός ο πόλεμος συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, το κόστος θα μπορούσε εύκολα να ανέλθει στα 20-30 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Μάρκο Ρούμπιο αναγνώρισε ότι το Ισραήλ έσυρε τις ΗΠΑ στον πόλεμο

Νέες φωτιές στη δεξιά πολυκατοικία των ΗΠΑ άναψαν δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ που αναγνώρισε (κατά λάθος υποστηρίζουν ορισμένοι) ότι οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να επιτεθούν «προληπτικά» στο Ιράν γιατί θεωρούσαν δεδομένο ότι θα υπάρξει επίθεση από το Ισραήλ – και οι ΗΠΑ θα δέχονταν τα ιρανικά αντίποινα.