ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ…
(ή αλλιώς... τι συνέβη με το ψήφισμα συμπαράστασης του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης προς τον Παλαιστινιακό λαό)
Το κείμενο που ακολουθεί αφορά στην ανάγκη μας ως συλλογικότητα πολιτών αυτής της μικρής κοινότητας ανθρώπων της Σύρου, να πούμε δύο κουβέντες σχετικά με το ψήφισμα που εν τέλει υιοθέτησε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης, καθώς και την εμπειρία μας από τη διαδικασία της συνεδρίασής του, τη Δευτέρα 28/07/2025.
Χρειάστηκε χρόνος, μοίρασμα και αυτοκριτική, ώστε να μεταβολίσουμε την εμπειρία αυτής της συνεδρίασης, καθώς βρεθήκαμε σε αυτήν μαζί και με άλλους συμπολίτες από τους 192 που συνυπογράψαμε μία πρόταση ψηφίσματος, η οποία δεν ακούστηκε ποτέ μέσα σε εκείνη την αίθουσα. Μα “οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν, απαιτούν να ειπωθούν“.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις 15/06/2025, λαμβάνοντας υπόψη το κάλεσμα της πρωτοβουλίας March to Gaza για διεθνή κινητοποίηση ενάντια στη γενοκτονία, η αυτοοργανωμένη συλλογικότητά μας, Συρήνες, αποφάσισε να κάνει ένα κάλεσμα για συγκέντρωση στην πλατεία Μιαούλη. Το κάλεσμα αυτό ήταν μία πρωτοβουλία της συλλογικότητάς μας, ως πολίτες της Σύρου, ενός τόπου προσφυγιάς και ξεριζωμού, καθώς συναισθανόμαστε την ευθύνη μας να δράσουμε και να περάσουμε ένα μήνυμα αντίστασης στη Γενοκτονία, η οποία συντελείται από το Ισραήλ στην περιοχή της Γάζας. Ένα κάλεσμα ως πολίτες σε πολίτες, επίσης ενεργούς και ευαισθητοποιημένους, που συμμερίζονται την αγωνία και την ευθύνη απέναντι σε αυτό το παγκόσμιο Έγκλημα, πέρα από κομματικές παρατάξεις και “ομπρέλες”. Ένα κάλεσμα προς τους συνανθρώπους/συγκατοίκους μας στο νησί, με τους οποίους μπορεί να μη “συναντιόμαστε” πάντα και πιθανόν, κι όταν συναντιόμαστε, να μην έχουμε πάντα την ίδια αφετηρία σκέψης, όμως συμφωνούμε πως η Γενοκτονία που διαπράττει το κράτος του Ισραήλ πρέπει να σταματήσει και πως είναι χρέος μας να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε γι΄ αυτό.
Στο ίδιο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, διαμορφώσαμε ως συλλογικότητα κι ένα κείμενο ως πρόταση ψηφίσματος, προκειμένου να συζητηθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης και να υιοθετηθεί ως ψήφισμα συμπαράστασης στον Παλαιστινιακό λαό και απέναντι στις εγκληματικές δράσεις του κράτους του Ισραήλ. Η σκέψη του κειμένου της πρότασης ψηφίσματος από μέρους μας, γεννήθηκε και διαμορφώθηκε διαπιστώνοντας πως δεν είχε υπάρξει έως τότε, καμία άλλη αντίστοιχη πρωτοβουλία/πρόταση, ούτε από άλλη μερίδα πολιτών, ούτε από εκπροσώπους του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου μας, παρότι είχαν ήδη προηγηθεί διάφορα ανάλογα ψηφίσματα από άλλους Δήμους και Περιφέρειες της χώρας (Πάρου, Τήνου, Αθήνας, Χαλανδρίου, Ζωγράφου, Πάτρας, Ηρακλείου καθώς και του Περιφερειακού Συμβουλίου Βορείου Αιγαίου). Επιπλέον, πήραμε την πρωτοβουλία να διαμορφώσουμε και να υπογράψουμε μια πρόταση ψηφίσματος ως πολίτες και όχι ως συλλογικότητα, εκτιμώντας πως μια τέτοια ενέργεια, χρειάζεται να απευθύνεται προς κάθε συμπολίτη μας, ώστε να μπορεί να υπογράψει ελεύθερα και όχι κάτω από την υπογραφή μίας συλλογικότητας, ακόμα κι αν αυτή είναι ανεξάρτητη συλλογικότητα πολιτών. Για το λόγο αυτό, το κείμενο του ψηφίσματος κοινοποιήθηκε διαδικτυακά (στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε mail προς Συλλόγους, Σωματεία, πρόσωπα), καθώς και διαβάστηκε και μοιράστηκε για συνυπογραφή από όσους/ες επιθυμούσαν, τη μέρα της διαμαρτυρίας στις 15/6.
Φτάσαμε λοιπόν στις 18/06/2025, με 192 υπογραφές πολιτών της Σύρου, να καταθέσουμε την πρόταση ψηφίσματος στη γραμματεία του Δημοτικού Συμβουλίου (18/06/2025 με αρ. πρωτ. Δήμου 13570).
Αναφερόμαστε σε “πρόταση ψηφίσματος” και όχι σε “ανάθεση”, όπως εν τέλει με έκπληξη διαπιστώσαμε μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου ότι ερμηνεύτηκε η πρόταση που κατέθεσαν οι πολίτες, τόσο από την πρόεδρο της συνεδρίασης, όσο κι από την παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης (όπως διευκρίνισε στην επιχειρηματολογία της αντιπρότασης ψηφίσματός της με ξεκάθαρα λόγια).
Προφανώς η ενδεχόμενη αστοχία μας να χρησιμοποιηθεί η λέξη “αίτημα” στον τίτλο του κειμένου, άφησε το περιθώριο να ακυρωθεί ως πρόταση το κείμενο ψηφίσματος όπως κατατέθηκε αυτούσιο. Ως πολίτες (και όχι πολιτευόμενοι/ες) και μη γνωρίζοντας το παιχνίδι των λέξεων, που και στη συνέχεια της συνεδρίασης, φάνηκε να παίζει σπουδαίο ρόλο, δεν έχουμε πλήρη γνώση ούτε της διατύπωσης ούτε της διαδικασίας που απαιτείται. Θα ήταν χρήσιμο ωστόσο να μάθουμε όσοι/ες ζούμε σε αυτό τον Δήμο, πώς τεκμηριώνεται μία πρόταση ψηφίσματος και ποιες είναι οι σωστές λέξεις σε αυτήν την περίπτωση, ώστε να μη θεωρηθεί ανάθεση ή απλή πρόσκληση.
Μετά λύπης μας, αυτό που διαπιστώσαμε από την αρχή της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν πως το κείμενο του ψηφίσματος που κατέθεσαν οι πολίτες, απαξιώθηκε στην ουσία του και πως με το βάπτισμα της ανάθεσης τροποποιήθηκε επιλεκτικά, με όρους που το ακυρώνουν στη βάση του. Ένα κείμενο πρότασης ψηφίσματος που, για αδιευκρίνιστους λόγους, δεν κοινοποιήθηκε εκ των προτέρων στους δημοτικούς συμβούλους (παρότι κατατεθειμένο από τις 18/06/25). Ένα κείμενο που δεν αναγνώσθηκε ούτε στη σχετική συνεδρίαση από την Πρόεδρο, παρά μόνο ζητήθηκε από τους παριστάμενους πολίτες αν επιθυμούν να τοποθετηθούν επί του θέματος, (προτού γίνει γνωστό ότι το κείμενο αυτό δεν θα εκληφθεί ως ψήφισμα) και εν συνεχεία εν μέσω σύγχυσης να διαβαστεί. Δυστυχώς τα μουδιασμένα αντανακλαστικά μη εξοικειωμένων ανθρώπων σε τέτοιες διαδικασίες, δίνουν χώρο να προσπερνάται ο λόγος τους. Παίρνουμε ωστόσο την ευθύνη γι' αυτό. Εν τέλει, ένα κείμενο που, αν είχε ακουστεί και υιοθετηθεί αυτούσιο, βροντοφώναζε τη λέξη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ.
Και μπαίνουμε έτσι στην ουσία των λέξεων που δε νομιμοποιήθηκαν να ακουστούν, αγνοήθηκαν, σκεπάστηκαν και καλλωπίστηκαν από άλλες, πιο εύηχες στα αυτιά, σίγουρα της Δημοτικής Αρχής που τις επέλεξε. Οι λέξεις κάνουν πράγματα, δεν είναι απλά ονόματα, είναι εργαλεία, έχουν δύναμη, δεν είναι “τρίχες” όπως επίσης ακούστηκε μέσα σε εκείνη την αίθουσα. Και αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι/ες, καθόλου τυχαία, επέλεξαν να τις αγνοήσουν από το κείμενο που κατέθεσαν οι 192 πολίτες. Λέξεις όπως “γενοκτονία”, “καταδίκη των επιθέσεων του κράτους του Ισραήλ”, “τρομοκρατία”, “μαζικός λιμός”. Αντ’ αυτών, επιλέχθηκαν από τη Δημοτική Αρχή για την πρόταση ψηφίσματος, οι λέξεις “πολεμικές επιχειρήσεις”, “ανθρωπιστική κρίση” και “θύματα πολέμου”, οι οποίες επαναλαμβάνονταν επιτηδευμένα. Για ποιες πολεμικές επιχειρήσεις όμως μιλάνε; Γιατί αυτό που διεξάγει το κράτος του Ισραήλ στη Γάζα δεν είναι πόλεμος. Όταν απειλείς με εξόντωση έναν άοπλο που ξέρεις ότι δεν μπορεί να ξεφύγει και μαζικά τον εξολοθρεύεις με κάθε μέσο, είναι έγκλημα, για το οποίο υπάρχουν και εντάλματα σύλληψης για τον Πρωθυπουργό και πρώην Υπουργό Άμυνας του κράτους αυτού από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Όσο για την επίμονη αναφορά σε “ανθρωπιστική κρίση”, γιατί επιλέγεται άραγε για τη συγκεκριμένη συνθήκη; Ανθρωπιστική κρίση θεωρείται μια κατάσταση που προκαλείται από φυσικές καταστροφές, συγκρούσεις, ή άλλους παράγοντες, οι οποίοι οδηγούν σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κατ΄ επέκταση, στην ανάγκη για ανθρωπιστική βοήθεια, χωρίς όμως να υπάρχει συγκεκριμένη πρόθεση εξόντωσης μιας ομάδας. Αντίθετα, η γενοκτονία είναι η σκόπιμη και οργανωμένη εξόντωση μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, είτε μέσω μαζικών δολοφονιών, είτε μέσω άλλων μεθόδων που στοχεύουν στην εξάλειψή της. Αυτό κάνει το κράτος του Ισραήλ στον Παλαιστινιακό λαό και το διακυρρήτει χωρίς καμία ντροπή, αντιθέτως με περίσσιο θράσος. Για γενοκτονία μιλά ήδη από τις 14/11/24 και η επίσημη έκθεση της επιτροπής του ΟΗΕ, επισημαίνοντας πως “οι πρακτικές πολέμου του Ισραήλ συνάδουν με τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας”.
Ήταν ξεκάθαρο πως η Δημοτική Αρχή ήθελε να αποφύγει το ρίσκο να υιοθετηθεί οποιαδήποτε πρόταση, η οποία έφερε τόσο “βαριές κουβέντες”. Τόσο πολύ φοβήθηκε, που βιάστηκε να αντιπροτείνει και εν τέλει να υιοθετήσει ως Δήμος ένα ψήφισμα, το οποίο να εξασφαλίζει να μην επικυρωθούν οι λέξεις “γενοκτονία” και “εγκλήματα του κράτους του Ισραήλ”, καθώς και στην πρόταση ψηφίσματος της Λαϊκής Συσπείρωσης, αυτονόητα κυριαρχούσε η λέξη “γενοκτονία” και το “κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ”, οπότε δε θα μπορούσε να τις αποφύγει. Ακόμα πιο μεθοδευμένα, λαμβάνοντας υπόψη την περιρρέουσα φιλοπαλαιστινιακή ατμόσφαιρα και προς αποφυγήν της όποιας κριτικής πως αγνόησε το αίτημα 192 πολιτών της Σύρου (αλλά και όσων το υπέγραψαν διαδικτυακά), η Δημοτική Αρχή φρόντισε στην πρότασή της να σταθεί σε σημεία του κειμένου που είχε αρχικά κατατεθεί. Στάθηκε λοιπόν στην αυτονόητη διεκδίκηση της ελευθερίας πρόσβασης της ανθρωπιστικής βοήθειας στους αμάχους, στην αυτονόητη καταδίκη των ενεργειών σε βάρος των ανθρωπιστικών οργανώσεων και αποστολών που επιχειρούν να στηρίξουν τον Παλαιστινιακό λαό και με βασικό σημείο αναφοράς του ψηφίσματος στο κράτος του Ισραήλ, στην επίκληση προς την ελληνική κυβέρνηση “να εντείνει τις ενέργειες της προς την κατεύθυνση παύσης των πολεμικών επιχειρήσεων του Ισραήλ". Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς, πώς να εντείνει ενέργειες ανύπαρκτες; Η ελληνική κυβέρνηση και οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ του κράτους του Ισραήλ σε ό,τι αφορά τη δράση του, εδώ και καιρό.
Κλείνοντας τον κύκλο των σκέψεων μας αναφορικά τόσο με τη διαδικασία, όσο και με το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας να διεκδικήσουμε ως πολίτες της Σύρου μια επίσημη πολιτική θέση από τον Δήμο, καταδίκης της γενοκτονίας στη Γάζα από το κράτος του Ισραήλ, θα αφήσουμε τον Μανώλη Αναγνωστάκη να μιλήσει για μας… Με την ευχή μα και την πίστη πως, οι λέξεις που φωνάζουμε με την ψυχή μας, φτάνουν μέχρι τη Λωρίδα της Γάζας και δίνουν μικρές ελπίδες στις δικές τους ψυχές.
“Ξέρω: Κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου