Μαριάννα Τζιαντζή
«Μια πόλη, η Σόρα, δεν δέχτηκε να υποταχθεί. Τότε ο βασιλιάς την πολιόρκησε, την επόρθησε και την κατέστρεψε διά πυρός και σιδήρου. Τα σπίτια γκρεμίστηκαν όλα, ξεθεμελιώθηκαν, τα ερείπια οργώθηκαν όπως στην παλιά Καρχηδόνα και στη γη σπάρθηκε αλάτι για να μείνει για πάντα στείρα». (Το απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του Θόδωρου Ιωαννίδη «Φρειδερίκος Β΄- Το θαύμα της οικουμένης». H Σόρα είναι μια ιστορική πόλη στην Ιταλία).
Σήμερα, οκτώ αιώνες αργότερα, μετά την απόφαση του Νετανιάχου για πλήρη κατοχή, μια παρόμοια τύχη φαίνεται να περιμένει ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας, σαν να μη φτάνουν τα όσα έχει τραβήξει ο πολύπαθος αυτός τόπος. Μόνο που δεν θα χρειαστεί να σπείρουν τη γη με αλάτι ώστε να μείνει για πάντα στείρα.
Για τη σημερινή αλλά και την προαναγγελθείσα ισοπέδωση της Γάζας, μιλά ο Κώστας Μανωλίδης, καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Για «τα εκατομμύρια τόνους χαλασμάτων, το μολυσμένο έδαφος και τον δηλητηριασμένο υδροφόρο ορίζοντα, τις ξεριζωμένες καλλιέργειες και την σθεναρή κατεδάφιση όσων συγκροτούν την γεωγραφία και την ιστορική μνήμη της περιοχής; Με τι μούτρα άραγε θα μιλάμε οι αρχιτέκτονες για εξοικονόμηση πόρων, για επανάχρηση και κυκλική οικονομία, όταν δίπλα μας συντελείται ανενόχλητα το πιο γιγαντιαίο και τοξικό ξόδεμα ύλης και ενέργειας;». Στο κείμενό του αναφέρεται η λέξη «χωρο-κτονία» (spacio-cide), την οποία πρώτη φορά χρησιμοποίησε ένας καθηγητής Κοινωνιολογίας το 2012 για να περιγράψει «τις μέχρι τότε πρακτικές βανδαλισμού του Ισραήλ στα εδάφη των Παλαιστινίων, δηλαδή την σκόπιμη εξοντωτική λογική της βιωσιμότητας του χώρου».
Γάζα, ο τόπος των ερειπίων. Μόνο που ακόμα ανάμεσα στα άψυχα μπάζα ζουν και έμψυχα μπάζα, τα 2,2 εκατομμύρια των Παλαιστινίων που θα μετακινηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης -ή μάλλον σε στρατόπεδα (αργής) εξόντωσης. Για την εξόντωσή τους δεν θα χρησιμοποιηθούν θάλαμοι αερίων, καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλέσει ανεπιθύμητους συνειρμούς. Αρκούν η πείνα, η λειψυδρία, οι αρρώστιες, ο συνωστισμός. Οι άνθρωποι γίνονται τοξικά απόβλητα.
Κι έτσι, μέσα από τη χωροκτονία θα επιτευχθεί η Ριβιερο-γέννηση, όπως την οραματίζονται οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι του Τελ Αβίβ και της Ουάσινγκτον. Μια Ριβιέρα χτισμένη πάνω σε τάφους. Οι νικητές δεν θα σπείρουν αλάτι αλλά καζίνα, πισίνες, μαρίνες, ουρανοξύστες, πολυτελή συγκροτήματα τύπου Ellinikon.
Μόνο η παγκόσμια απομόνωση του Ισραήλ, η διακοπή κάθε είδους στρατιωτικών, επιχειρηματικών, πολιτιστικών, ακαδημαϊκών και άλλων σχέσεων με το κράτος δολοφόνων θα μπορούσε να αποτρέψει αυτό το έγκλημα εν προόδω (crime in progress).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου