“Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο stand up κωμικός, Πάρις Ρούπος, για τη στοχοποίησή του από την ακροδεξιά, την απόλυσή του και τη συναυλία αλληλεγγύης

“Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο Πάρις Ρούπος για την ακροδεξιά, την απόλυση και τη συναυλία αλληλεγγύης

Μια συζήτηση με τον stand up κωμικό, λίγο πριν το μεγάλο live αλληλεγγύης στις 21 Σεπτεμβρίου στο Gagarin 205.

• ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την απόλυσή του από την Pizza Fan, ο Πάρις Ρούπος ανατρέχει σε όσα συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 2025 και πήραν γρήγορα διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από μια εργασιακή διαμάχη.

Η απόλυσή του, μετά τη διαδικτυακή στοχοποίησή του για σατιρικό απόσπασμα της παράστασής του, βρίσκεται πλέον ενώπιον της Δικαιοσύνης, με τη δίκη να έχει οριστεί για τις 23 Σεπτεμβρίου.

Δυο μέρες πριν, στις 21 Σεπτεμβρίου, μουσικοί και συνάδελφοί του διοργανώνουν συναυλία αλληλεγγύης στο Gagarin 205 για την οικονομική ενίσχυση του δικαστικού του αγώνα.

Μιλήσαμε μαζί του για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο, τη δικαστική μάχη που βρίσκεται μπροστά του και το μέγεθος της στοχοποίησης που, όπως λέει, δεν περίμενε ποτέ.

Τι ακριβώς ζητάς από το δικαστήριο και τι θα σημαίνει για σένα μια δικαίωση;
Το εργατικό ζήτημα που προέκυψε είναι πρωτοφανές και ιδιαιτέρως σημαντικό, καθώς δημιουργεί ένα προηγούμενο ότι κάθε εργοδότης δύναται να απολύσει εργαζόμενο για προσωπική ή καλλιτεχνική έκφραση, η οποία δε σχετίζεται καθόλου με το ρόλο του στην εταιρεία, πόσο μάλλον μετά την προτροπή μιας συγκεκριμένης μερίδας ατόμων που απλά θέλουν να ικανοποιήσουν την ατζέντα και το ακροατήριο τους, χωρίς να έχουν ούτε οι ίδιοι καμία σχέση με την εταιρεία.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αναγνώριση του παρανόμου και άκυρου της απόλυσης και κατ’επέκταση η δημόσια αποκατάσταση της προσωπικής και επαγγελματικής μου υπόστασης, πόσο μάλλον μετά διαδικτυακό λιντσάρισμα το οποίο υπέστην, και που στήριξε στην πράξη η εταιρεία με τη δημόσια καταγγελία της σύμβασης εργασίας μου.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο προσωπικό κόστος αυτής της ιστορίας που δεν έμαθε ποτέ ο κόσμος;
Σε προσωπικό επίπεδο, η καθημερινή βροχή από απειλές ζωής και σωματικής ακεραιότητας προς εμένα και τους οικείους μου, οι ευχές για θανατηφόρες ασθένειες, για πείνα και ανεργία για πάντα, δε σε αφήνουν ανεπηρέαστο ψυχικά και ας προέρχονται από αγνώστους. Η διαδικασία “καθαρισμού” των social media μου από όλους αυτούς ήταν επίπονη.

Σε επαγγελματικό επίπεδο, άλλοι εργοδότες μπορεί να ήταν πιο επιφυλακτικοί, και προτάσεις είτε για παραστάσεις είτε για εταιρικά είτε για κάποια σταθερή συνεργασία ελαττώθηκαν για κάτι που δεν αφορά τις ικανότητες και τον επαγγελματισμό μου. Όχι απαραίτητα γιατί είχαν κάτι μαζί μου, αλλά γιατί ήθελαν να αποφύγουν αυτού το είδους τη δημοσιότητα μέσα σε αυτή τη χρονιά.

Οι ακροδεξιοί συνεχίζουν να σου επιτίθενται;
Κατά καιρούς, ναι, ειδικά όταν κάπως το θέμα επανέρχεται με κάποια συνέντευξη (καληώρα) ή με κάποιο βίντεο μου που αναδημοσιεύτηκε ή έγινε viral και έφτασε σε περισσότερο κόσμο.

Φωλιάζουν και περιμένουν τη στιγμή.

Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες ενημερώθηκα ότι έχει υποβληθεί σε βάρος μου μια εντελώς ανυπόστατη μήνυση για “υποκίνηση μίσους και βίας” και “εξύβριση” από τον Ζώη Μπέχλη, πρόεδρο του ακροδεξιού “Κίνημα 21”, με μάρτυρα τον Κων/νο Μπογδάνο, σε μια προφανή προσπάθεια περαιτέρω τρομοκράτησής μου.

Ένιωσες κάποια στιγμή ότι το θέμα δεν αφορά πλέον μόνο εσένα αλλά μια ευρύτερη πολιτική αντιπαράθεση;
Με το που έγινε θέμα στα mainstream media, ναι. Όπως συμβαίνει συνήθως. Και είναι και λογικό, γιατί η απόλυση αυτή πέρα από αναχρονιστική και, πέρα από εμένα προσωπικά, αφορά οποιονδήποτε εργαζόμενο καλλιτέχνη ή μη που έχει λόγο και δραστηριότητα εκτός εργασίας. Είναι συνθήκη κοινωνική και πολιτική και θέτει τη συζήτηση στο πόσο και πώς η εργοδοσία μπορεί να παρεμβαίνει στις ζωές μας

Πρέπει να γίνει σαφές ότι στην εταιρεία δεν ήμουν περιστασιακός εξωτερικός συνεργάτης, αλλά υπάλληλος επί 5 συναπτά έτη με εξαρτημένη εργασία και με πρόσληψη που έγινε ακριβώς γιατί είμαι αυτός που είμαι και κάνω αυτό που κάνω. Δηλαδή την κωμωδία και τη δημιουργία περιεχομένου.

Όσον αφορά το περιεχόμενο για την εταιρεία, προφανώς λειτουργούσα με κάποια guidelines και συγκεκριμένους κανόνες. Για την καλλιτεχνική μου έκφραση εκτός εργασίας μπορώ και πρέπει να έχω την απόλυτη ελευθερία να λέω ό,τι επιθυμώ άφοβα.

Κλειστός κουμπαράς, ανοιχτή απάτη, ή πώς να χαρίσετε στις τράπεζες καμιά πενηνταριά δισεκατομμύρια ακόμη - Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κλειστός κουμπαράς, ανοιχτή απάτη

Ή,  πώς να χαρίσετε στις τράπεζες καμιά πενηνταριά δισεκατομμύρια ακόμη

 

Το εικονιζόμενο αντικείμενο είναι ένας σιδερένιος, vintage κουμπαράς του αλήστου μνήμης Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Σε αρκετούς boomers θα θυμίσει τα παιδικά χρόνια τους, την 31η Οκτωβρίου, παγκόσμια μέρα αποταμίευσης, τις εκθέσεις που γράφαμε με τα γνωστά ρητά "φασούλι το φασούλι..." ή "σταλαγματιά σταλαγματιά...", τους ανταγωνισμούς των ανυποψίαστων παιδιών σε κλισέ με έπαθλο αυτόν ακριβώς τον κουμπαρά. Ηταν ένας αληθινά κλειστός κουμπαράς, γιατί το κλειδάκι του όφειλες να το αφήσεις στην τράπεζα, επομένως ό,τι έμπαινε από τη σχισμή του δεν έβγαινε, παρά μόνο αν σε έπαιρνε ο μπαμπάς απ' το χέρι, πηγαίνατε σε κατάστημα του ΤΤ ή σε Ταχυδρομείο κι αποκαλύπτατε με το κλειδάκι πόσο καλός ήσασταν στην αποταμίευση. Αν ήσασταν πολύ εγκρατής και καταφέρνατε να μην τον ανοίξετε για καμιά δεκαριά χρόνια, αφήνοντας εντός του χαρτζιλίκια, εισπράξεις από κάλαντα, μικροκλοπές από τα πορτοφόλια των γονιών που τάχα δεν τις έπαιρναν είδηση, στα 17-18 χρόνια σας μπορεί και να μαζευόταν εκεί κανένα αξιοπρεπές ποσό γθα να κάνεις μια εκκίνηση ως φοιτητής, εργαζόμενος, ή νεαρός ενήλικας. Φυσικά, τον "κλειστό κουμπαρά του ΤΤ"-  κάποτε γκρι ή μπλε εκτός από κόκκινος, τον άνοιγες ανά πάσα στιγμή-  αλλά το ΤΤ σε παρότρυνε να τα βάλεις σε βιβλιάριο, με κίνητρο ένα μικροποσό κατατεθειμένο ήδη, κανένα κατοστάρικο δραχμές, αν θυμάμαι καλά.

Ο "κλειστός κουμπαράς" του Μητσοτάκη για τα βρέφη μέχρι 2 ετών, που ήταν- και καλά- μια από τις πιο φαντεζί εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, αξιοποιεί τη μεταπολεμική κουλτούρα της αποταμίευσης, εντάσσοντας την στην ακατάσχετη και διακομματική φλυαρία για την υπογεννητικότητα, τη δημογραφική κρίση που μας απειλεί κλπ. Η μόνη μου απορία είναι ποιος ήταν ο υποβολέας της πρότασης, ποιος είχε τη φαεινή ιδέα. Αν δηλαδή επρόκειτο για έναν/μία εκ των Μεγάλου, Καραβία, Ψάλτη, Μυλωνά και Βρεττού (διευύνοντες σύμβουλοι των 4,5 μεγάλων συστημικών τραπεζών- το 0,5 πάει στην Attica) ή έριξε την ιδέα ο Στουρνάρας ως εκπρόσωπος και φυσικός κηδεμόνας όλων τους. 

Διότι το τάχα στοργικό για τους νέους και ενθαρρυντικό για τους γονείς μέτρο είναι κυρίως ένα ακόμη γενναιόδωρο κρατικό φιλοδώρημα στις τράπεζες, μετά τις μνημονιακές ανακεφαλαιοποίησεις τους, τον αναβαλλόμενο φόρο και τους «Ηρακλείς Ι και ΙΙ» με τους οποίους ξεφορτώθηκαν δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων. Κι η εξαγγελία έρχεται την κατάλληλη στιγμή, γιατί η στρόφιγγα του Ταμείου Ανάκαμψης που φούσκωνε τεχνητά αρκετούς τραπεζικούς λογαριασμούς κλείνει, το ίδιο παίζει με το ΕΣΠΑ που λήγει του χρόνου, άρα αποκαλύπτεται η πραγματικότητα της στασιμότητας των αποταμιεύσεων της μεγάλης πλειονότητας των νοικοκυριών: πού να τους περισσέψει έστω κι ένα ευρώ τον μήνα, όταν το ιδιωτικό χρέος είναι 450 δισ. ευρώ και το μισό είναι ληξιπρόθεσμο;

Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση του πολυχρονεμένου μας Κυριάκου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να σπρώξει νοικοκυρια και επαγγελματίες στην εθελοντική ή και την καταναγκαστική αποταμίευση. Για σκεφτείτε: ούτε ένα ευρώ δεν έχει μείνει που να μην περνά από τα ταμεία των τραπεζών ως κατάθεση έστω και του ενός δευτερολέπτου, αλλά για τις τράπεζες ο χρόνος είναι πάντα χρήμα, ακόμη και το δευτερόλεπτο που τα 80 λεπτά για ένα ματσάκι μαϊντανό στη λαϊκή περνούν μέσω από το POS του δυσφορούντα λαϊκατζή φέρνουν προμήθεια στα ευαγή πιστωτικά μας ιδρύματα.

Τώρα, για να δούμε τι συμβαίνει, για την ακρίβεια τι θα συμβεί ή τι θα ήθελαν να συμβεί με τον «κλειστό κουμπαρά» των νεογνών, που κάπου στα 2044 θα έχουν γίνει κοπελάρες και παλληκάρια, ο Μητσοτός Τζούνιορ κι οι τραπεζίτες. Αυτή τη στιγμή ζουν στη χώρα περίπου 210.000 παιδιά 0 έως 2 ετών, έχουν δηλαδή γεννηθεί από τον Σεπτέμβριο του 2024 μέχρι και τον τρέχοντα. Οι γεννήσεις χρόνο με τον χρόνο μειώνονται- κι όποιος απορεί γι’ αυτό μάλλον το 'χει χαμένο-, αλλά την τελευταία 5ετία κινήθηκαν μεταξύ 60.000 και 80.000. Παίρνοντας ένα μέσο όρο, λοιπόν, υποθέτουμε ότι το μέτρο του "κλειστού κουμπαρά για νέους» αφορά περίπου 210.000 παιδιά. Αν οι γονείς τους κάνουν το σκατό τους παξιμάδι και βάζουν για το βρέφος τους ένα κατοστάρικο τον μήνα ή 1200 ευρώ τον χρόνο οι τράπεζες θα αποκτήσουν ισάριθμους νέους αποταμιευτικούς λογαριασμούς – κλειστούς παρακαλώ!- με 250.000.000 τον χρόνο το μέγιστο. Θα έρθει το στοργικό κράτος και θα τα διπλασιάσει, άρα θα γίνουν 500.000.000 (με τα δικά μας λεφτά, τα πραγματικά, τα φορολογημένα, εννοείται, όχι τ’ άλλα, των λεφτόδεντρων). Απ’ αυτή την πρώτη φουρνιά των χρυσών νεογνών που στα 18 τους θα τους περιμένουν 60 χιλιάρικα ζεστά στον κλειστό κουμπαρά τους, μέχρι το 2044, θεωρητικά, θα έχουν εισρεύσει στις τράπεζες 9 δισ. ευρώ. Πα μαλ, έτσι; Προσέξτε όμως- με τα μαθηματικά δεν τό ‘χω ντιπ, αλλά νομίζω ότι μπακαλίστικα το σκέφτομαι σωστά-, κάθε χρόνο θα μπαίνουν στην νέα «αγορά νεανικής πίστης» (της τραπεζικής) κατά μέσο όρο 70.000 νέοι υποψήφιοι καταθέτες εν αγνοία τους (σ.σ. θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς το σχήμα «πιστωτικό γενιτσαρισμό», αλλά μήπως κι όταν βαφτίζουν, ονοματοδοτούν ή περιτέμνουν τα μωρά, τα ρωτάνε;) Και, πού ξέρεις, μπορεί οι γεννήσεις να εκτοξευτούν, αν μάλιστα οι τράπεζες φανούν γενναιόδωρες και αυξήσουν το προθεσμιακό επιτόκιο από το 1,70% (σ.σ. το μισό του πληθωρισμού) στο συγκλονιστικό 2%! Της πουτάνας θα γίνει, θα παντρεύονται και θα γεννοβολάνε ασύστολα από τα 19 τους όλες/όλοι/όλα! 

Αλλά ας περιοριστούμε στο μετριοπαθές και ρεαλιστικό σενάριο των 70.000 γεννήσεων τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι άλλα 168.000.000 ευρώ τον χρόνο θα μπαίνουν στους «κλειστούς κουμπαράδες», και επί 18 χρόνια τα υπόλοιπα στους κλειστούς κι ανέγγιχτους λογαριασμούς των τραπεζών θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Αν το υπολογίζω σωστά- όποιος ξέρει λίγο μαθηματικά ας διορθώσει ελεύθερα- μόνο στη διάρκεια τουη σωτηρίου έτους 2044, που θα έχει έρθει η ώρα οι πρώτοι 70.000 δικαιούχοι 18ρηδες να σπάσουν τον κουμπαρά, θα έχουν κατατεθεί 3,3 δισ. ευρώ από γονείς περίπου 1,3 εκατ. παιδιών ηλικίας από ενός μηνός έως 17 χρονών! Αρα, τα 9 δισ. των τωρινών δικαιούχων, στην πραγματικότητα θα έχουν φτάσει το 2044 καμιά 50αριά δισ. ευρώ!

Βεβαίως, οι τράπεζες θα υποχρεούνται έκτοτε να απελευθερώνουν 60.000 ευρώ για κάθε 18άρη, θεωρητικά μέχρι περίπου 4 δισ. τον χρόνο, αλλά αφενός ο μακρόχρονος «πιστωτικός γενιτσαρισμός» μπορεί να έχει μετατράψει την εφηβική παρορμητικότητα σε γεροντική εγκράτεια, αφετέρου οι τράπεζες θα έχουν κάνει μια τεράστια καταθετική μπάζα, γεωμετρικά αυξανόμενη από χρόνο σε χρόνο, αν βέβαια στο μεταξύ δεν έχει σκάσει άλλη μια χρηματοπιστωτική κρισάρα και δεν έχουμε κληθελι να πέσουμε πάλι υπέρ γκισέ και ATM για να ξανασώσουμε τις τράπεζες.

(ΥΠΕΘΑ/ΔΝΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ / EUROKINISSI)

«Ασπίδα του Αχιλλέα» / Ευρωπαϊκές αντιδράσεις για την εξάρτηση από το Ισραήλ – To «σουρωτήρι»

Μόνικα Αρτινού

«Την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, μια ομάδα Ελλήνων στρατιωτικών αξιωματούχων έφτασε στο Τελ Αβίβ, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Ιωάννη Μπούρα, για να υπογράψει τη συμφωνία που θα εξελισσόταν σε μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες εξαγωγής αμυντικού εξοπλισμού στην ιστορία των δύο χωρών», γράφει σε ρεπορτάζ του το Politico.

H ηλεκτρονική εφημερίδα αναφέρει ότι η συμφωνία «αποτελεί το πιο πρόσφατο βήμα στην αναπτυσσόμενη σχέση μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και του ισραηλινού αμυντικού τομέα.

..η εξάρτηση εντείνεται, παρότι οι πολιτικές σχέσεις της Ευρώπης με το Ισραήλ γίνονται όλο και πιο τεταμένες. Οι πόλεμοι στη Γάζα και τον Λίβανο έχουν πυροδοτήσει εντάσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις της Ένωσης έχουν καταστεί όλο και πιο εξαρτημένες από τη χώρα αυτή για κρίσιμα συστήματα — ωστόσο, αυτές οι διαμάχες δεν έχουν συμβάλει σημαντικά στην επιβράδυνση της συνεργασίας μεταξύ του αμυντικού τομέα του Ισραήλ και μεμονωμένων χωρών».

Παραβίαση των κανόνων για τις προμήθειες;

Το ρεπορτάζ θέτει το ερώτημα αν οι συμβάσεις αυτές παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες για τις προμήθειες:

«Πολλές από τις δημόσιες συμβάσεις — συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής σύμβασης ύψους 3 δισ. ευρώ — ανατέθηκαν απευθείας σε ισραηλινές εταιρείες χωρίς να προκηρυχθεί διαγωνισμός, όπως προβλέπει η νομοθεσία της ΕΕ, σύμφωνα με τις προκηρύξεις των διαγωνισμών.

Οι ευρωπαϊκοί κανόνες για τις δημόσιες συμβάσεις θεωρούν τον ανταγωνισμό ως τον κανόνα, ακόμη και στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας. Οι άμεσες αναθέσεις επιτρέπονται μόνο σε περιορισμένες περιπτώσεις — για παράδειγμα, σε περιπτώσεις πραγματικής τεχνικής αποκλειστικότητας ή στενά καθορισμένων ζητημάτων εθνικής ασφάλειας.

”Οι διαδικασίες χωρίς διαγωνισμό αποτελούν εξαίρεση, βασίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία και πρέπει να αιτιολογούνται με σαφήνεια”, δήλωσαν οι Annette Rosenkoetter και Andrea Pomana, εταίροι της δικηγορικής εταιρείας FPS Law στη Γερμανία, η οποία ειδικεύεται στις δημόσιες συμβάσεις και τις ευρωπαϊκές υποθέσεις».

Τα όπλα δοκιμάστηκαν στους Παλαιστίνιους

Το καθεστώς Μητσοτάκη κυβερνάει με ομάδες ειδικών αποστολών - Του Πέτρου Θ. Πιζάνια*

Το καθεστώς Μητσοτάκη κυβερνάει με ομάδες ειδικών αποστολών

• Πέτρος Θ. Πιζάνιας*

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχει καταλήξει επί Κ. Μητσοτάκη ένα μόρφωμα το οποίο από όπου και να το πιάσει κανείς λερώνεται. Όχι πως δεν είχε κάποια ανάλογα μεμονωμένα χαρακτηριστικά στο παρελθόν (όπως άλλωστε και το ΠΑΣΟΚ), αλλά πλέον πρόκειται για ηθικό και πολιτικό βούρκο. Από την κορυφή, τον πρωθυπουργό και τα στελέχη του επιτελικού κράτους, έως τους ποικίλους διοικητές κρατικών θεσμών, καθώς επίσης και τους πάμπολλους λούμπεν κομματάρχες περνώντας από αρκετούς δικαστές και φυσικά τους βουλευτές, κάποιους ανώτατους στρατιωτικούς κ. ά. το καθεστώς όζει.

Πως ασκεί εξουσία το σύστημα Μητσοτάκη; Στην αφετηρία του το εν λόγω σύστημα ξεκινάει με τη διαρκή αρπαγή και τη νομιμοφανή χρήση τεράστιου όγκου δημόσιου χρήματος, ελληνικού και ευρωπαϊκού. Αυτό το χρήμα (εκτός από τα πορτοφόλια των επιτελών και των ημετέρων τους) κατευθύνεται προς τη μαζική και επαναλαμβανόμενη εξαγορά συνειδήσεων με ένα νέφος έκτακτων και σταθερών επιδομάτων για τους ταπεινούς, με απευθείας αναθέσεις πλασματικών έργων ή και αρπαγές τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ για τους κομματικούς τοπάρχες και τους φίλους της οικογένειας και του κόμματος.

Όμως ο στρατηγικός στόχος ήταν και παραμένει η συμμαχία με τους ολιγάρχες. Για αυτούς τα ανταλλάγματα είναι μεγάλης κλίμακας (τα 2/3 του Ταμείου ανάκαμψης, του ΕΣΠΑ συν έκτακτα ποσά τύπου λίστες Πέτσα, Πλεύρη κ.ά.). Στις χρηματικές απολαβές προστίθενται οι θεσμικές παροχές διεύρυνσης της ασυδοσίας τους που φτάνουν έως και την άσκηση επιρροής στην εξωτερική πολιτική– ακόμη και σε υφέρπουσες παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων προς την Τουρκία. Σε αντάλλαγμα των παροχών αυτών, όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης ασκούν μονοφωνική προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού κλείνοντας έτσι τον κύκλο της εξαγοράς συνειδήσεων με την επιδίωξη του εκμαυλισμού τους.

Το σχέδιο αυτό έχει συνταχθεί πριν τις εκλογές του Ιουλίου του 2019. Για παράδειγμα η αρπαγή των ευρωπαϊκών πόρων για τον πρωτογενή τομέα μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεκίνησε αμέσως μόλις η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε τη διακυβέρνηση τον Ιούλιο του 2019. Ωστόσο, το άμεσο μείζον ζητούμενο τότε ήταν να εκκαθαριστεί ο θεσμικός χώρος για την εφαρμογή του σχεδίου και τα σχετικά νομοσχέδια ήταν έτοιμα. Έτσι, αμέσως, τον Αύγουστο του 2019 ψηφίστηκε το επιτελικό κράτος, προφανώς ως πολιτικό και οργανωτικό κέντρο εφαρμογής του σχεδίου. Ταυτοχρόνως καταργήθηκαν σχεδόν όλοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους για να συγχωνευτούν στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας την οποία έλεγχε εξαρχής το επιτελικό κράτος με διορισμούς διοικήσεων.

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) πέρασε απευθείας στη δικαιοδοσία του πρωθυπουργού με διοικητή έναν σωματοφύλακα διορισμένο με χαριστικό νόμο. Οι υποκλοπές ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως, μετατρέποντας την ΕΥΠ σε προσωπικό παρακρατικό θεσμό του Κ. Μητσοτάκη. Η  επέκταση της επιρροής στους ανώτατους δικαστικούς ήταν εύκολη υπόθεση καθότι οι πρόθυμοι υπήρξαν πολλοί, ενώ ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ήταν δεδομένος εξαρχής, κ. τ. λ.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, από το καλοκαίρι του 2020, το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη με την εθνική δημοσιονομική χαλάρωση και τα έκτακτα ευρωπαϊκά κονδύλια είχε μια ανέλπιστη ευκαιρία. Δοκίμασε την εφαρμογή των στόχων του σε πολύ μεγάλη χρηματική κλίμακα της τάξης των πενήντα δισεκατομμυρίων. Μέσα στον πανικό της πανδημίας και με την τύφλωση που προκαλούσε η διανομή τέτοιων ποσών, εδραιώθηκαν τα καρτέλ που ελέγχουν σήμερα την ελληνική οικονομία. Και από το 2021, στην κορύφωση της πανδημίας, ξεκίνησε η άνοδος των τιμών των αγαθών που συνεχίζεται ανεξέλεγκτα.

Σε χρόνο μηδέν κυριάρχησε ένας άγριος και παρασιτικός καπιταλισμός κλεπτοκρατικού τύπου οργανωμένος σε καρτέλ. Η αίσθηση παντοδυναμίας του αναδυόμενου καθεστώτος ήταν τέτοια ώστε ένα έκτακτο γεγονός όπως το δυστύχημα στα Τέμπη αντιμετωπίστηκε με τη συγκρότηση μιας κυβερνητικής επιτροπής όπου συμμετείχαν και δικαστικοί– κυβερνητική επιτροπή η οποία, ωστόσο, έδρασε ευθέως ως εγκληματική οργάνωση καταστρέφοντας τα στοιχεία του δυστυχήματος. Στην πραγματικότητα ο Κ. Μητσοτάκης και το επιτελείο του εφάρμοσαν την ίδια μέθοδο διαχείρισης για κάθε ζήτημα: συγκρότηση ειδικών ομάδων από κυβερνητικούς, κομματικούς, κρατικούς και δικαστικούς παράγοντες σε διάφορες συνθέσεις που αναλάμβαναν άλλες να φέρουν σε πέρας τις υποκλοπές, την δικαστική συγκάλυψή τους, άλλες να υφαρπάξουν τις αγροτικές επιδοτήσεις, να σπρώξουν επωφελώς απευθείας αναθέσεις κ.ά.

Πρόκειται για λεηλασία. Ωστόσο, στις εκλογές τον Μάιο του 2023 σχεδόν 2,4 εκατομμύρια ψηφοφόροι επικύρωσαν το σχέδιο Μητσοτάκη διαλύοντας ταυτοχρόνως την αντιπολίτευση. Μάλιστα η Νέα Δημοκρατία επέτυχε την πρώτη εκλογική της εισπήδηση σε κοινωνικές ομάδες λαϊκών περιοχών– και μάλιστα με χαμηλό κόστος, μόλις λίγα κατοστάρικα ετησίως κατά κεφαλή. Όλα αυτά συντελέστηκαν εντός μιας αδρανοποιημένης κοινωνίας, όπου πολλοί άπλωναν το χέρι. Από το 2024, ωστόσο, όταν ξεκίνησαν αρχικά οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη και ακολούθως εκείνες των αγροτών, σε συνδυασμό με την καλπάζουσα ακρίβεια ο πρωθυπουργός και το κόμμα του άρχισαν να βυθίζονται.

Στα χρόνια διακυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη η προϋπάρχουσα διαφθορά οργανώθηκε με όρους εγκληματικών οργανώσεων, συμμορίες συγκροτημένες από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας– στην οποία εμπλέκονταν στελέχη του κράτους και δικαστές και φυσικά πολλοί ιδιώτες. Ο νυν πρωθυπουργός φρόντισε ειδικότερα να εδραιώσει το καθεστώς λεηλασίας πρώτα από όλα υπέρ του κάθε είδους κεφαλαίου  αλλά και υπέρ χιλιάδων Ελληνίδων και Ελλήνων που, λίγο πολύ, μπόρεσαν να πλουτίσουν με κλεμμένο ή χαρισμένο δημόσιο χρήμα.

Ο ίδιος εκτός από την απελευθέρωση της ευθείας αρπαγής έχει παραχωρήσει φοροαπαλλαγές που ανέρχονται σε 18 δισεκατομμύρια ετησίως με το αποτέλεσμα να αποτυπώνεται στο γεγονός ότι το 79% των άμεσων φόρων προέρχεται από μισθούς σε μία χώρα όπου ο μέσος μισθός (τον οποίο η ίδια κυβέρνηση επιβάλει) είναι από τους χαμηλότερους στην ΕΕ. Την ίδια στιγμή ωστόσο, η κυβέρνηση, που στηρίζει ενεργητικά τη λεηλατική πολιτική των καρτέλ, εισπράττει από την κοινωνία περισσότερους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, κ.ά.).

Αντί να αυξήσουν, θα μειώσουν τα επιδόματα ανεργίας - Του Λεωνίδα Βατικιώτη (ΧΑΡΤΗΣ)

Αντί να αυξήσουν, θα μειώσουν τα επιδόματα ανεργίας, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, κι όχι δια στόματος πρωθυπουργού μια εβδομάδα πριν από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης, έγιναν οι ουσιαστικές προεκλογικές εξαγγελίες. Οι υποσχέσεις της ΔΕΘ ήταν κατά κοινή ομολογία ξέπνοες με χρονικό ορίζοντα δύο, τριών και περισσότερων ετών. Αντίθετα, η δήλωση του Μαρινάκη, ότι αν εκλεγεί ξανά η ΝΔ θα ζητήσει το περιορισμό του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες, θα έχει πραγματικό αντίκτυπο άμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και έμμεσα σε εκατομμύρια, καταβαραθρώνοντας το βιοτικό τους επίπεδο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επιχείρησε να δικαιολογήσει την πρότασή του δηλώνοντας ότι «όποιος θέλει να βρει δουλειά βρίσκει» κι ότι η «ανεργία στην Ελλάδα είναι χαμηλότερη από πολλές άλλες χώρες». Πρόκειται για εντελώς ατεκμηρίωτες και αυθαίρετες διατυπώσεις, που επιχειρούν να αντιστρέψουν μια ωμή πραγματικότητα: ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα πιο φειδωλά κράτη πρόνοιας, που κινούνται στα όρια της τιμωρίας των φτωχών. Ας κρατήσουμε ορισμένα δεδομένα που αποδεικνύουν ότι αν κάτι χρειάζεται το σύστημα των παροχών της Ελλάδας είναι επέκταση κι επιπλέον χρηματοδότηση κι όχι περαιτέρω περικοπές.

Η ανεργία πράγματι μειώνεται στην Ελλάδα, έχοντας φτάσει, με βάση  την Έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, στο 7,9% το δεύτερο τρίμηνο του 2026 (από 8,6% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025, 9,8% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024 κοκ), αλλά η μείωση πλέον «βρίσκει» σε ένα όριο που είναι το «φυσικό» ποσοστό ανεργίας της Ελλάδας. Κοινώς, περαιτέρω πτώση της ανεργίας ας μην περιμένουμε από δω και πέρα, ακόμη κι αν συνεχιστούν τα επίπεδα μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας των τελευταίων χρόνων (2,1% κάθε χρόνο από το 2023 ως το 2025) – κάτι που δεν πρόκειται να γίνει. Τα αμέσως επόμενα χρόνια η αύξηση του ΑΕΠ θα περιοριστεί (λόγω εξάντλησης του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ανόδου των επιτοκίων του ευρώ και ευρωπαϊκής ύφεσης) και η πτώση της ανεργίας θα επιβραδυνθεί ή θα ανακοπεί και θα αρχίσει να αυξάνεται. Ενδεικτικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει για φέτος ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης 1,8% και 1,6% για το 2027. Εξ ίσου υποδεέστερους ρυθμούς μεγέθυνσης προβλέπουν ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, με την παραδοχή μάλιστα ότι το σαουδαραβικό πετρέλαιο ρέει άφθονο…

Όποιος ωστόσο διαβάζει και κάτι παραπάνω από τους τίτλους μπορεί να διαπιστώσει ότι η ομολογουμένως ευχάριστη πτώση της ανεργίας συνοδεύεται από πολλές ακόμη πικρές αλήθειες. Για παράδειγμα: ναι μεν η ανεργία το δεύτερο τρίμηνο του 2026 έπεσε στο 7,9% ωστόσο η ανεργία σε όσους έχουν απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης ήταν 8,1%, στους απόφοιτους Γυμνασίου 11,5%, στους απόφοιτους Δημοτικού 10,4%, ενώ σε όσους έχουν βγάλει μερικές τάξεις του δημοτικού ή δεν πήγαν καθόλου σχολείο έφτασε το 20,7%! Με άλλα λόγια υπάρχει ένα κομμάτι της εργατικής τάξης, κυρίως η ανειδίκευτη εργασία  και σίγουρα αυτή που στερείται μορφωτικών προσόντων που στενάζει λόγω ανεργίας, σε ποσοστό τριπλάσιο του εθνικού μέσου όρου. Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;

Θερίζει η μακροχρόνια ανεργία

Έτερο παράδειγμα που δείχνει ότι η πτώση της ανεργίας είναι η μισή αλήθεια για τη κατάσταση απασχόλησης της ελληνικής  μισθωτής εργασίας σχετίζεται με την δομή της βάσει του χρόνου παραμονής στον εφεδρικό στρατό. Από τους 380.000 ανέργους  το δεύτερο τρίμηνο του 2026, μόνο 40.000 άτομα δήλωναν άνεργοι έως και δύο μήνες. 51.500 είναι οι άνεργοι από 3 ως 5 μήνες, 77.700 από 6 ως 11 μήνες και 201.400 για πάνω από 12 μήνες. Το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων ανέρχεται σε 53,1% του συνόλου! Αναγνωρίζοντας ως άνεργους ο Π. Μαρινάκης μόνο όσους παραμένουν χωρίς δουλειά ως 2 μήνες θα ρίξει στον κοινωνικό Καιάδα το 90% (αν το επίδομα ανεργίας καταβάλλεται αναλογικά με την διάρκεια της ανεργίας) που βρίσκεται μάλιστα στην χειρότερη δυνατή εισοδηματική, οικονομική και κοινωνική θέση! Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;

Ένα ακόμη παράδειγμα που δείχνει ότι η ανεργία στην Ελλάδα πονάει περισσότερο απ’ όσο δείχνει η κατ’ έτος πτώση της σχετίζεται με την χωρική της διάσταση. Η ανεργία ήταν μεν 7,9% σε εθνικό επίπεδο, αλλά στην Ήπειρο ήταν 10,6%, στην Δυτική Ελλάδα 12,4%, στην Δυτική Μακεδονία 12,7% και στα Ιόνια Νησιά 13,4%. Δηλαδή σε περιοχές που η αποβιομηχάνιση, η απολιγνιτοποίηση και η εγκατάλειψη της υπαίθρου ελέω Κοινής Αγροτικής Πολιτικής γνώρισαν δόξες η ανεργία είναι σχεδόν διπλάσια της μέσης εθνικής. Εξ ίσου μεγάλα ποσοστά γνωρίζει και στις λαϊκές – εργατικές γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων. Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;

Η ανεργία στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Τον Ιανουάριο του 2026, σύμφωνα με την Eurostat, όταν η εποχιακά προσαρμοσμένη ανεργία στην ΕΕ ήταν 5,8% και στην Ευρωζώνη των 21 έφτανε το 6,1%, στην Ελλάδα ήταν 7,7%. Η Ελλάδα έχει χαμηλότερη ανεργία μόνο από την Ισπανία (9,8%), τη Σουηδία (8,7%) και την Φινλανδία (10,2%). Αυτές είναι οι «πολλές ισχυρές χώρες» στις οποίες αναφέρθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν σε ρόλο λαγού έριξε την ιδέα της επιδείνωσης των όρων παροχής του επιδόματος ανεργίας;

Ουραγός στην ΕΕ η Ελλάδα

Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία: Μια χρήσιμη έκδοση με τη μορφή απλών ερωταπαντήσεων σχετικά με όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για τα «αιολικά πάρκα» στις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα «αιολικά πάρκα» στις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000

Μια συνοπτική, εκλαϊκευμένη έκδοση 24 σελίδων που απευθύνεται στο ευρύ κοινό με στόχο την έγκυρη ενημέρωση γύρω από το σύνθετο ζήτημα της εγκατάστασης Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) σε προστατευόμενες περιοχές του Δικτύου NATURA 2000.

Με τη μορφή απλών ερωταπαντήσεων, διευκρινίζονται όλες οι παράμετροι του θέματος, με βάση την επιστημονική τεκμηρίωση και την πολύχρονη και πολύπλευρη ενασχόληση της ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗΣ με την προστασία της βιοποικιλότητας.

ΔΕΙΤΕ / Κατεβάστε το pdf

Από το βίντεο που ανέβασε ο Κ. Μητσοτάκης για την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης και για το πρόγραμμα Επενδύσεων και Μεταρρυθμίσεων, Ελλάδα 2.0.

Ένα 500άρικο για εξαγορά ψήφων  

Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε ως κομπιναδόρος, ρουσφετολόγος υποσχόμενος από το βήμα της ΔΕΘ ότι η επόμενη κυβέρνησή του, θα πληρώσει ένα 500άρικο στους δημόσιους υπαλλήλους. Αρκεί να τον ψηφίσουν.

Στο μέγαρο Μαξίμου μετράνε τις αντιδράσεις από τις “εκπλήξεις” του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και το “πακέτο παροχών” του. Μία δέσμευση του, το 500ρι που είπε ότι θα δώσει στους δημοσίους υπαλλήλους από τον Δεκέμβριο του …2026, αποτελεί επιτομή της κοινωνικής ήττας της κυβέρνησής του. Σε απλά ελληνικά σημαίνει, ότι το “δώρο” των 500 ευρώ θα δοθεί αφού κοστολογηθεί στον κρατικό προϋπολογισμό της νέας χρονιάς. Δηλαδή σε ακόμη πιο απλά ελληνικά, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πάρουν τα επόμενα Χριστούγεννα, του 2027, τα 500 ευρώ.

Πρόκειται για την πρώτη, επίσημα διακηρυγμένη, εξαγορά ψήφων σ’ όλη την ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός-όχι κάποιος κομματάρχης που μοιράζει τα 100άρικα έξω από εκλογικά κέντρα, από το πιο επίσημο βήμα της ΔΕΘ και σε πανελλαδική μετάδοση από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς, είπε ξεκάθαρα στους δημόσιους υπαλλήλους πως αν τον ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές θα λάβουν 500 ευρώ ως “δώρο Χριστουγέννων”.

Εδώ έγκειται το δεύτερο παράδοξο της παραχολογίας Κ. Μητσοτάκη. Ενώ κυβερνά τη χώρα από το 2019, ζητά από τους πολίτες και ψηφοφόρους να τον “κρίνουν” για το πρόγραμμα του ως το 2031! Σαν να μην υπήρξαν οι δύο προηγούμενες θητείες της κυβέρνησής του στις οποίες εφάρμοσε την πολιτική που και τώρα δεσμεύεται “μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη, η χώρα θα πάει μπροστά, κ.λ.π, κ.λ.π”. Αυτό που μάλλον ξεχνάει ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι δεν θα είναι “υποψήφιος πρωθυπουργός” στις εκλογές του 2027 αλλά ότι ήταν πρωθυπουργός επί 8 ολόκληρα χρόνια. Ίσως για αυτό και επισημοποίησε την “εξαγορά ψηφοφόρων” με ένα 500. 

Η 8ετία Κ. Μητσοτάκη στη σύγκριση 2009-2026

Οι δύο παραπάνω επισημάνσεις είναι καίριες εάν διαβάσει κάποιος την πραγματική κατάσταση της οικονομίας και της κοινωνικής πραγματικότητας στη χώρα μας την τελευταία 8ετία στην οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυβερνούσε. Τα ψυχρά στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας στα οποία αρέσκεται το οικονομικό επιτελείο να διατυμπανίζει για να ταϊσει σανό το εκλογικό πιστό και πολλαπλώς ωφελειμένο πελατολόγιο της κυβέρνησης, έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη μαγικά κατασκευασμένη εικόνα των επικοινωνιολόγων.

Δεκαέξι χρόνια μετά την επιβολή σκληρών νεοφιλελεύθερων μέτρων για την υποτιθέμενη εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας και επτά χρόνια μετά την τονωτική ένεση των 36 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης για την “Ελλάδα 2”, η πραγματική εικόνα δείχνει:

• >> Το πραγματικό ΑΕΠ σήμερα είναι κάτω από τα επίπεδα του 2009. Το Δημόσιο Χρέος είναι μεγαλύτερο σε απόλυτο μέγεθος αλλα και σαν ποσοστό του ΑΕΠ από το 2009 -σήμερα βρίσκεται στο 146% το 2009 ήταν στο 135%

Πουλιέμαι σαν χώρα - Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Εχει δίκιο τελικά ο Μητσοτάκης. Η χώρα αλλάζει. Χέρια... 

Πουλιέμαι σαν χώρα

Πώς θα λέγεται άραγε η Ελλάδα σε δέκα- είκοσι χρόνια; Πώς θα εξελιχθεί το  brand name της, όταν η ύπαρξή της συρρικνωθεί σε μια τουριστική Disneyland, ζεστή και διασκεδαστική 7-8 μήνες τον χρόνο; Μπορεί να μην είναι πολύ μεγάλη η αλλαγή. Να είναι, ας πούμε, Hellas (όπως The Ellinikon!), ώστε να μη ερεθιστούν τα εθνικιστικά ανακλαστικά των πατριδοκάπηλων, που εδώ και  δεκαετίες σκιαμαχούν και βιοπορίζονται από τα 12 μίλια, την υφαλοκρηπίδα, την ρητορική τουρκοφαγία και τη φλυαρία για χαμένες πατρίδες, αν κι οι ίδιοι έχουν ανοίξει δεκάδες κερκόπορτες για δεκάδες κρυφές και φανερές αλώσεις.  

Αλλά μπορεί να ζήσουμε και μια ριζική αλλαγή επωνυμίας, ένα εντελώς νέο προϊόν, αν οι ιδιοκτήτες των πιο κρίσιμων και στρατηγικών στοιχείων κυριαρχίας αποφασίσουν ότι δεν έχει κανένα νόημα να διατηρούν μιαν ελληνοπρεπή μαρκίζα σε μια χώρα που είναι γερμανική, αμερικανική, γαλλική, ιταλική, κινεζική, τσέχικη, βρετανική, ακόμη και τουρκική, λίγο απ' όλα. Κι αφού μετονομάζονται τα επιμέρους κομμάτια της χώρας κατά τη βούληση των ιδιοκτητών τους, ποιος ο λόγος το πλήρως συντεθειμένο παζλ να διατηρεί την παλιά του ονομασία;

Για σκεφτείτε το λίγο: Τα τελευταία 24ωρα βομβαρδιζόμαστε από τηλεοπτικά, διαδικτυακά και ραδιοφωνικά μηνύματα για την Cosmote, την κυρίαρχη των εγχωρίων τηλεπικοινωνιών και όλης της λεγόμενης ψηφιακής μετάβασης, που γίνεται Telekom. Οχι Cosmote Telekom, το μεταβατικό μπάσταρδο όνομα του τελευταίου χρόνου, με το οποίο επισφραγίστηκε η πλήρης απαλλαγή του άλλοτε ΟΤΕ από κάθε ίχνος δημόσιας συμμετοχής. Telekom σκέτο. Telekom Ελλάδας, γιατί υπάρχει και Τσεχίας, και Ουγγαρίας, και Σλοβακίας, και Κροατίας, και Πολωνίας, και Ρουμανίας, και Βόρειας Μακεδονίας και ΗΠΑ, και..ίσως ξεχνάω και μερικές ακόμη, που όλες μαζί είναι η κραταιά Deutsche Telekom, κάτι σαν τέταρτο ράιχ στον παγκόσμιο τηλεπικοινωνιακό ιστό.

Ουδείς ενοχλήθηκε, ουδείς αντέδρασε, ουδείς αναρωτήθηκε τι απέγινε ο κάποτε κρατικός ΟΤΕ, στημένος με δημόσιο χρήμα που μέσα σε 2-3 μετεμφυλιακές δεκαετίες ένωσε την ακρωτηριασμένη και κατακερματισμένη χώρα έστω και τηλεφωνικά, συνέδεσε την Ελλάδα εσωτερικού με την Ελλάδα εξωτερικού, τα εκατομμύρια μεταναστών ή πολιτικά διωγμένων με τις οικογένειες και τους συγγενείς τους στην «πατρίδα», μέσα από καλώδια, συχνότητες, κεραίες δορυφορικές μεταδόσεις, οπτικές ίνες, διαδίκτυο, υπολογιστικά νέφη. Ετσι, η πλήρης ιδιωτικοποίηση μιας στρατηγικής υποδομής, η ολοκληρωτική κατοχή της από την ημικρατική γερμανική πολυεθνική πανηγυρίζεται διαφημιστικά ως το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, με χαμογελαστούς υπαλλήλους της πρώην Cosmote να καλούν τους πελάτες να ξεχάσουν το παλιό όνομα, το παλιό λογότυπο, τα παλιά χρώματα. Να συνηθίσουν το «T» της Telekom και το ροζ – φούξια, το magenta της Magenta. Κι όλα καλά, ε;

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πλήρη «αφελληνισμό» της ελληνικής οικονομίας και της παραγωγικής βάσης της, αλλά το αληθινό πρόβλημα δεν είναι τόσο «ελληνικότητα», ο «πατριωτισμός» ή ο «φιλελληνισμός» των ιδιοκτητών κάθε στρατηγικού δικτύου και υποδομής που ξεπουλιέται, όσο η εξαφάνιση κάθε δημόσιου και κρατικού ελέγχου. Οι Ελληνες εφοπλιστές κατέχουν τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, αλλά τα καράβια τους στην τεράστια πλειονότητά τους πλέουν υπό ξένες σημαίες και δεν είναι ελληνικό «έδαφος».

Η Telekom, όμως, έχει τον συμβολισμό της επίσημης, πλήρους εξαφάνισης ενός ιστορικού brand name, που κατά κάποιο τρόπο ήταν ένα από τα πολλά στοιχεία της μεταπολεμικής «εθνικής ταυτότητας». Οπως ο ΟΠΑΠ, που έγινε Allwyn, σχεδόν 70 χρόνια από την ίδρυσή του με κρατική πρωτοβουλία και με το χρήμα χιλιάδων νεοελλήνων που μυήθηκαν με ενθουσιασμό στον εβδομαδιαίο ποδοσφαιρικό τζόγο. Και όπως μαζί με τον ΟΠΑΠ, έπεσε κι η «Αγιά Σοφιά», ως γήπεδο της ΑΕΚ, κι έγινε Allwyn Arena. Με 327 εκατ. ευρώ ζεστά- κοχλαστά από τους Τσέχους πολιορκητές, έλιωσε σαν βούτυρο ο άδολος πατριωτισμός του συνιδιοκτήτη της εθνικής μπαρμπουτιέρας. Οπως έλιωσε ο πατριωτισμός του Υπερταμείου και του ΤΑΙΠΕΔ όταν με 1,2 δις. ευρώ  14 ελληνικά αεροδρόμια έγιναν γερμανικά (Fraport), όταν ο ΟΛΠ έγινε κινέζικος (Cosco). Κι όταν τα λιμάνια του Ηρακλείου και της Ηγουμενίτσας έγιναν ιταλικά (Grimaldi). Οταν ακόμη και το υπεραιωνόβιο Χρηματιστήριο Αθηνών έγινε γαλλικό (Euronext), για 400 εκατ. ευρώ. Οταν τα Ελληνικά Πετρέλαια «λατσοποιήθηκαν» πλήρως μέσω της μετονομασίας τους σε Helleniq Energy, ή όταν μια ολόκληρη ιδιωτική πόλη 6.000 στρεμμάτων και 10.000 μελλοντικών κατοίκων εκλατινίστηκε σε Ellinikon για να ικανοποιεί την κοσμοπολίτικη κουλτούρα του δρ. Spyros. Κι όταν ο ΟΣΕ ιταλοποιήθηκε, έστω και με τη μαρκίζα Hellenic Train, για να αναδειχθεί δέκα χρόνια μετά στο πιο καθυστερημένο και κυρίως θανατηφόρο σιδηροδρομικό δίκτυο της Ευρώπης.

«Η υγεία στην εμποροπανήγυρη της ελεύθερης αγοράς»: Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και το τίμημα μιας κοινωνίας που παραδίδει τα κοινωνικά της δικαιώματα στην ελεύθερη αγορά

«Η υγεία στην εμποροπανήγυρη της ελεύθερης αγοράς»

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και το τίμημα μιας κοινωνίας που παραδίδει τα κοινωνικά της δικαιώματα στην ελεύθερη αγορά.

Χριστιάνα Στυλιανού 

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι τη μορφή του γιατρού σχεδόν σαν τη μορφή ενός θεού. Ίσως να έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι ο πατέρας μου ήταν γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο. Ο γιατρός ήταν ο άνθρωπος που ήξερε. Εκείνος στον οποίο μπορούσες, ή τουλάχιστον πίστευες ότι μπορούσες, να παραδοθείς με κλειστά μάτια. Ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστευόσουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχες και ο οποίος, περισσότερο από οποιονδήποτε εραστή στον οποίο αποδίδουμε μεταφορικά αυτή την εξουσία, κρατούσε πράγματι την καρδιά σου στα χέρια του.

Ήταν σαν ένας μακρινός σου συγγενής. Ο γιατρός σου ήταν, πρώτα απ’ όλα, «ο γιατρός σου». Τον καλούσες στο τηλέφωνο και του έλεγες «γιατρέ μου», με μια οικειότητα που ξεπερνούσε την τυπική σχέση γιατρού και ασθενούς. Κι αυτός ο γιατρός σου ήξερε ποιος ήσουν.

Ήξερε τα παιδιά σου, μερικές φορές και τα εγγόνια σου. Του έστελνες γλυκά που έφτιαξε η γυναίκα σου και χριστουγεννιάτικες κάρτες τα Χριστούγεννα με ευχές και φρέσκα αυγά από το χωριό. Μπορεί να ήθελες να τον κάνεις νονό και σε κάποιο εγγόνι σου. Μπορούσες να τον πάρεις τηλέφωνο μέσα στη νύχτα και ταυτόχρονα ένιωθες μια μικρή ενοχή επειδή τον ενοχλούσες. Ήταν «ο άνθρωπός σου», ο μονίμως δυνητικός σωτήρας σου. Κάποιος θα έλεγε σε μια παρέα «ο τάδε έσωσε τον αδελφό μου», «έσωσε τον θείο μου», «του χρωστάμε πολλά».

Μόνο που αυτά τα «πολλά» δεν είχαν ποτέ ακριβές υλικό αντίκρισμα. Γιατί με τι ανταλλάσσεις μια ζωή; Πόσο κοστολογείται η δυνατότητα να ξανασηκωθείς από ένα κρεβάτι; Και πόσο πουλιέται τελικά η υγεία;

Για πάρα πολλά χρόνια ο γιατρός ήταν περίπου όπως ένας καλός ξυλουργός που αποκαθιστά ένα εύθραυστο έπιπλο ή μια δασκάλα που καταφέρνει να κάνει ένα παιδί να καταλάβει τι είναι τα μόρια και τα άτομα. Η ικανοποίηση δεν προκύπτει μόνο από το ότι βοηθάς έναν άνθρωπο, αλλά και από τη γνώση ότι κατέχεις μια δύσκολη τέχνη, ότι μπορείς να λύνεις σύνθετα προβλήματα και ότι η δεξιότητά σου έχει πραγματικό αντίκρισμα στη ζωή κάποιου άλλου.

Το ανθρώπινο σώμα θα μπορούσε να παρομοιαστεί με έναν πολύπλοκο μηχανισμό που επιβιώνει επειδή είναι γεμάτος πλεονασμούς: δύο νεφρά, δύο πνεύμονες, εφεδρείες, κυτταρικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης, αντίγραφα γονιδίων. Όπως ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας συνεχίζει να λειτουργεί επειδή τα κρίσιμα συστήματά του έχουν εφεδρείες, έτσι και το σώμα αντέχει βλάβες μέχρι τη στιγμή που μία ακόμη αρκεί για να καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για μια κοινωνία.

Τα δημόσια νοσοκομεία, τα σχολεία, η στέγαση, οι κοινωνικές υπηρεσίες, το ΕΚΑΒ και οι μηχανισμοί ελέγχου δεν είναι περιττή γραφειοκρατία γύρω από έναν κατά τα άλλα αυτάρκη άνθρωπο. Είναι οι εφεδρείες μας. Τα γρανάζια χάρη στα οποία μια κοινωνία δεν καταρρέει όταν χαλάσει το πρώτο εξάρτημα.

Κι όμως, εδώ και δεκαετίες αυτά τα γρανάζια αντιμετωπίζονται περίπου σαν βάρος.

Από τον γιατρό στον «πάροχο»

Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη βρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση και οι ευθύνες μένει να αποδοθούν. Όμως η εικόνα των τελευταίων ωρών της ζωής του είναι ήδη ανατριχιαστική καθώς το σώμα του έγινε έρμαιο στα χέρια μιας ιδιωτικής «σωτηρίας». Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης σταμάτησε περίπου μιάμιση ώρα πριν κληθεί το ΕΚΑΒ, ενώ στο κινητό της γιατρού βρέθηκε διαγραμμένη φωτογραφία του τραγουδιστή ξαπλωμένου στο μηχάνημα χωρίς τις αισθήσεις της. Στον χώρο εντοπίστηκαν δύο μη δηλωμένα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, όπου, σύμφωνα με τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, τέτοια διαδικασία δεν επιτρεπόταν.

Το ζήτημα όμως ξεπερνά μια συγκεκριμένη υπόθεση. Όταν η δημόσια υγεία υποχωρεί, η αγορά δεν αφήνει το κενό άδειο. Το γεμίζει με «πακέτα», «πρωτοποριακές θεραπείες», υποσχέσεις αντιγήρανσης και μακροζωίας και κάθε λογής μεσάζοντες της ελπίδας. Κάπως έτσι η υπόσχεση της θεραπείας μετατρέπεται σε υπόσχεση σωτηρίας – και η σωτηρία αποκτά τιμή. Η υγεία μετατρέπεται από δικαίωμα σε εμπόρευμα και ο ασθενής από πολίτης σε πελάτη.

Το κράτος-νυχτοφύλακας

Τον 19ο αιώνα ο Γερμανός σοσιαλιστής Φερντινάντ Λασάλ χρησιμοποίησε σκωπτικά τον όρο «κράτος-νυχτοφύλακας» για να περιγράψει το φιλελεύθερο κράτος που περιορίζει τη λειτουργία του σχεδόν αποκλειστικά στην προστασία της ιδιοκτησίας και των συμβάσεων, στην αστυνομία, στον στρατό και στην απονομή δικαιοσύνης. Ο όρος εμφανίζεται το 1862, στο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον του laissez-faire και του κλασικού φιλελευθερισμού, όταν η κρατική παρέμβαση στην οικονομία αντιμετωπιζόταν ως εμπόδιο στην ελευθερία των συναλλαγών. Το κράτος, σε αυτή την εικόνα, δεν αναλαμβάνει να εξασφαλίσει συλλογικά τις υλικές προϋποθέσεις της ζωής. Δεν εγγυάται υγεία, εκπαίδευση, στέγαση ή κοινωνική προστασία, αλλά κατά κάποιον τρόπο, προστατεύει την ιδιοκτησία, επιβάλλει τις συμβάσεις και διατηρεί την τάξη ώστε η αγορά να μπορεί να λειτουργεί ανενόχλητη.

Δεν ζούμε βέβαια σήμερα σε ένα «κράτος-νυχτοφύλακα» με την ιστορική έννοια του όρου. Υπάρχουν ακόμη δημόσια νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές παροχές και κρατικοί μηχανισμοί προστασίας. Όμως όπως όλα δείχνουν αυτή είναι η τάση. Υγεία, εκπαίδευση, στέγαση και ασφάλεια δεν εξαφανίζονται ως ανάγκες, αλλά μετατρέπονται σταδιακά από συλλογικά δικαιώματα σε ατομικές αγορές. Και τότε το ερώτημα δεν είναι πια τι χρειάζεσαι, αλλά τι μπορείς να πληρώσεις.

Ο “Εφιάλτης” επιστρέφει στις Θερμοπύλες ως επενδυτής – Η κυβέρνηση βγάζει στο σφυρί και τις «Θερμοπύλες» για 99 χρόνια!

Ο “Εφιάλτης” επιστρέφει ως επενδυτής – Η κυβέρνηση βγάζει στο σφυρί και τις «Θερμοπύλες» για 99 χρόνια!

Επί των ημερών της κυβέρνησης της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη συμβαίνει και αυτό… Το Υπερταμείο προχώρησε στις 26 Μαΐου σε προκήρυξη διεθνούς πλειοδοτικού διαγωνισμού για την «αξιοποίηση» του ακινήτου «Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών», όπως αποκάλυψε  η εφημερίδα Documento (ρεπορτάζ του Στάθη Γκότση). 

Στην πραγματικότητα πίσω από το “ακίνητο Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών” κρύβεται ολόκληρος ο αρχαιολογικός και ιστορικός τόπος των Θερμοπυλών, ως ένα ενιαίο σύνολο φύσης, μύθου και ιστορίας με πυρήνα τον λόφο Κολωνό εκεί που το 480 πΧ διεξήχθη η μάχη των Θερμοπυλών. 

Είναι, δε, τόσο κυνικοί όπου το Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ), περιγράφει την επένδυση ως εξής: «η θέση του ακινήτου στον αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπυλών, το μέγεθος και η γειτνίασή του με αξιοθέατα, ιστορικά μνημεία, παραλίες και χώρους πρασίνου το καθιστούν ελκυστικό επενδυτικά για την ανάπτυξη ποικιλίας δραστηριοτήτων θερινού και χειμερινού τουρισμού, ιαματικού και θερμαλιστικού τουρισμού, τουρισμού ευεξίας, ιστορικού και πολιτιστικού τουρισμού».

Θυμίζουμε ότι  το προσκλητήριο πώλησης για τις ιαματικές πηγές και τα τουριστικά ακίνητα στις Θερμοπύλες είχε αναρτηθει για πρώτη φορά στο ΤΑΙΠΕΔ το 2013,  όπως έγραφε τότε ο Ημερόδρομος, με μια ανάλογη …. ελκυστική παρουσίαση:  

«Περιοχή με μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, όπου διεξήχθη η γνωστή μάχη των Θερμοπυλών μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 480 πΧ. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ο Ήφαιστος, μετά από αίτηση της Θεάς Αθηνάς, δημιούργησε τις πηγές για τον Ηρακλή, προκειμένου να πλένεται και να ξεκουράζεται μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του»!! 

Τότε, μάλιστα στέλεχος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είχε σχολιάσει στον Ημεροδρόμο ότι «αν είχαν ελάχιστη τσίπα θα έπρεπε να το κρύβουν. Να γράφουν ότι  βρίσκεται μακριά από την περιοχή με το ιστορικό ενδιαφέρον».

Το 2018, επί  κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το θέμα επανήλθε. Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ είχαν έτοιμο τον διαγωνισμό για την «αξιοποίηση» της περιοχής καθώς η ανάγκη εξεύρεσης νέων πεδίων κερδοφορίας ενέτασσαν  ψηλά τις Θερμοπύλες στον κατάλογο των προσδοκώμενων επενδύσεων. Ωστόσο το επενδυτικό σχέδιο δεν προχώρησε καθώς υπήρχαν αρκετά ζητήματα που θα έπρεπε να ρυθμιστούν, τα οποία σχετίζονταν με την έλλειψη ρυθμιστικού πλαισίου για τη χρήση των ιαματικών υδάτων, τον αρχαιολογικό χαρακτήρα της περιοχής, τις δασικές εκτάσεις κλπ.

Δεκατρία χρόνια αργότερα συνεχίζουν να μην έχουν τσίπα. 

Σύμφωνα με το Documento ο διαγωνισμός που έχει προκηρυχθεί “το ακίνητο καταλαμβάνει συνολική έκταση 128.483,65 τετραγωνικών μέτρων και η προτεινόμενη επένδυση θα υλοποιηθεί μέσω δύο συμβάσεων διάρκειας 99 ετών. Η πρώτη αφορά τη σύσταση και μεταβίβαση δικαιώματος επιφανείας στην περιοχή Α, συνολικής έκτασης 114.561,89 τ.μ., η οποία χωρίζεται σε δύο τμήματα, 69.918,80 τ.μ. και 44.643,09 τ.μ., που διαχωρίζονται από την παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Η δεύτερη σύμβαση αφορά μακροχρόνια μίσθωση με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του ιαματικού πόρου της περιοχής Β, έκτασης 14.281,76 τ.μ., η οποία βρίσκεται ολόκληρη μέσα στη Ζώνη Α απολύτου προστασίας του αρχαιολογικού χώρου του Κολωνού, σε δασική έκταση και όπου βρίσκεται και η ιαματική πηγή. Οι δεσμευτικές προσφορές από τους ενδιαφερόμενους θα πρέπει να υποβληθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου.”

Στην 89σέλιδη προκήρυξη αναφέρεται ότι «η τοπογραφική αποτύπωση του Ακινήτου Α στην υφιστάμενη αυτού κατά την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας Πρόσκλησης Υποβολής Προσφοράς περιλαμβάνεται στο με ημερομηνία Νοέμβριος 2021 τοπογραφικό διάγραμμα της Μελέτης ΕΣΧΑΔΑ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΙΑΜΑΤΙΚΗΣ ΠΗΓΗΣ ΛΟΥΤΡΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ, το όποιο παρατίθεται στο Παράρτημα 1Α της παρούσας». Μόνο που το σχετικό αρχείο περιέχει τελικά προγενέστερο τοπογραφικό, με ημερομηνία 11 Ιουλίου 2013. Στο Ειδικό Σχέδιο Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίου Ακινήτου (ΕΣΧΑΔΑ) είναι που υποτίθεται πως θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι αναλυτικότερα στοιχεία σχετικά με το ακίνητο και τις προβλεπόμενες χρήσεις. Μόνο που το συγκεκριμένο ΕΣΧΑΔΑ εδώ και 5 χρόνια (!) δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί ως προεδρικό διάταγμα σε ΦΕΚ…

Στο μεταξύ η κυβέρνηση σπεύδει να “γυαλίσει” τον περιβάλλοντα χώρο ώστε να παραδοθεί πιο ελκυστικός.

Άρης Χατζηστεφάνου: «Η συμμαχία με το Ισραήλ δεν στέκει ούτε με όρους πολιτικού ρεαλισμού» (VIDEO)

Α. Χατζηστεφάνου: «Η συμμαχία με το Ισραήλ δεν στέκει ούτε με όρους πολιτικού ρεαλισμού»

Η στρατηγική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ δεν εγείρει μόνο ένα μείζον ηθικό ζήτημα λόγω του πολέμου στη Γάζα, αλλά πρέπει να εξεταστεί και ως προς το κατά πόσο εξυπηρετεί πραγματικά τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, υποστήριξε ο Άρης Χατζηστεφάνου κατά την ομιλία του στην εκδήλωση του tvxs «Ηθική και πολιτικός ρεαλισμός: Η σχέση Ελλάδας-Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας», που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου στην ΕΣΗΕΑ.

Στην εκδήλωση τοποθετήθηκαν επίσης ο πρέσβης επί τιμή Γιώργος Αϋφαντής και ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος. Παρέμβαση έκανε και ο εμπνευστής της εκδήλωσης Γιώργος Σταθόπουλος. Την εκδήλωση συντόνισε η Φωτεινή Λαμπρίδη, ενώ παρεμβάσεις πραγματοποίησαν ακόμη ο Αντώνης Φάρας από το March to Gaza και ο Δημήτρης Πλειώνης από το BDS Greece.

Ξεκινώντας από τη φράση του Howard Zinn ότι «δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να σκεπάσει την ντροπή του να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους», ο Α. Χατζηστεφάνου υπογράμμισε ότι δεν υπάρχει εθνικό συμφέρον που να μπορεί να δικαιολογήσει μια συμμαχία με ένα κράτος το οποίο κατηγορεί για εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού.

Απαντώντας στο πεδίο του πολιτικού ρεαλισμού, ο Χατζηστεφάνου έθεσε το ερώτημα αν η στενή σχέση με το Ισραήλ εξυπηρετεί πράγματι τα ελληνικά συμφέροντα ή αν δημιουργεί νέες εξαρτήσεις και κινδύνους. Ως βασικό παράδειγμα έφερε τις Ηνωμένες Πολιτείες, σημειώνοντας ότι ακόμη και εκεί αυξάνονται οι φωνές που θεωρούν τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ επιζήμια για το ίδιο το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Περιέγραψε την αλλαγή στην κοινή γνώμη και στο πολιτικό κλίμα, όπου η επιρροή του ισραηλινού λόμπι αμφισβητείται πλέον όχι μόνο από την Αριστερά, αλλά και από συντηρητικές, ρεαλιστικές δυνάμεις.

Μεταφέροντας το επιχείρημα στην Ελλάδα, στάθηκε ιδιαίτερα στις παρακολουθήσεις μέσω Predator και Pegasus, θέτοντας το ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι που μιλούν για εθνικό συμφέρον να μην έχουν κανένα πρόβλημα με μία ΕΥΠ η οποία είναι διάτρητη στις παρακολουθήσεις;», συνδέοντας τη συζήτηση με τα ζητήματα κυριαρχίας και στρατιωτικής εξάρτησης. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη μεταβλητότητα των σχέσεων Τουρκίας–Ισραήλ. Ο Χατζηστεφάνου τόνισε ότι ελληνική στρατηγική δεν μπορεί να στηρίζεται στην παραδοχή ότι η Άγκυρα και το Τελ Αβίβ θα παραμένουν μόνιμα σε αντιπαράθεση. Προειδοποίησε ότι σε μια μελλοντική κρίση είτε οι δύο χώρες μπορεί να βρουν ξανά ένα modus vivendi, αφήνοντας την Ελλάδα εκτεθειμένη, είτε μια σύγκρουσή τους μπορεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε άμεσο στόχο λόγω της στενής στρατιωτικής της συνεργασίας με το Ισραήλ.

Οκτώ ελληνικά πανεπιστήμια πρόθυμοι εταίροι του ισραηλινού κράτους - Αποκαλυπτική έρευνα των Reporters United & Investigate Europe (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Οκτώ ελληνικά πανεπιστήμια πρόθυμοι εταίροι του ισραηλινού κράτους

Δεκάδες ευρωπαϊκά πανεπιστήμια αναζητούν τρόπους να απαγκιστρωθούν από τον εναγκαλισμό τους με το Ισραήλ, σύμφωνα με πανευρωπαϊκή έρευνα του Reporters United και του Investigate Europe. Την ίδια ώρα, οκτώ ελληνικά πανεπιστήμια συνεχίζουν τους δεσμούς τους με το Ισραήλ, χωρίς να πτοούνται από κατηγορίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ισραηλινών εταίρων ή το ενδεχόμενο το προϊόν της έρευνάς τους να χρησιμοποιηθεί στο πεδίο, στη Γάζα ή σε άλλα μέτωπα όπου παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο. Στην Κνεσέτ -την ισραηλινή Βουλή- εξέφρασαν την ευαρέσκειά τους για την ελληνική προθυμία.

 

Εικονογράφηση: Spoovio

Κωνσταντίνα Μαλτεπιώτη, Maria Maggiore / Investigate Europe, Ana Lázaro / Público, Ludovica Jona / Il Fatto Quotidiano, Leïla Miñano / Investigate Europe, Erell Renaudeau / Investigate Europe

Editing: Χριστόφορος Κάσδαγλης

Η έρευνα για τη συνεργασία των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων με το Ισραήλ έγινε υπό τον συντονισμό του Investigate Europe και του Reporters United, με τη συμμετοχή διεθνών μέσων ενημέρωσης από την Ιταλία (Il Fatto Quotidiano), τη Γαλλία ( Le Monde), την Ισπανία (Publico), την Ολλανδία (Follow the Money), και το Βέλγιο (EUobserver, Knack, και Le Vif).

Τον Μάιο του 2024, εκατοντάδες φοιτητές κατασκήνωσαν στην Πανεπιστημιούπολη της Μαδρίτης απαιτώντας από τις διοικήσεις των πανεπιστημίων να διακόψουν κάθε σχέση με το Ισραήλ. Η κινητοποίηση εξαπλώθηκε σε δεκάδες πανεπιστήμια. Μέσα σε λίγες μέρες το αίτημα έφτασε στις αίθουσες των πρυτάνεων της χώρας, οι οποίοι ανακοίνωσαν την επανεξέταση συνεργασιών με ισραηλινά ιδρύματα. Αυτή ήταν η αφετηρία ενός ακαδημαϊκού μποϊκοτάζ, που έφτασε μέχρι την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ιταλία.

Την ίδια περίοδο στην Αθήνα, ένα σύνθημα με το ίδιο αίτημα, γραμμένο με σπρέι στον τοίχο του Πολυτεχνείου, θα φτάσει ώς την ελληνική δικαιοσύνη και θα οδηγήσει έναν φοιτητή, μήνες μετά, σε ποινή φυλάκισης 14 μηνών.

Το σύνθημα καλούσε για «Παύση κάθε συνεργασίας του ΕΜΠ με την Intracom Defense», την ελληνική εταιρεία εξοπλισμών που από το 2023 ανήκει εξ ολοκλήρου στη μεγαλύτερη κρατική πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ, την Israel Aerospace Industries. 

Πρόκειται για εταιρεία που, όπως έχει αποκαλύψει έρευνα του Reporters United και του Investigate Europe, αυτοδιαφημίζει τον «κομβικό ρόλο» της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα. Η σημερινή έρευνα αποτελεί το 21ο ρεπορτάζ μας για τη συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας. Για να συνεχίσουμε, στήριξέ μας εδώ με μια μηνιαία συνδρομή, όσο μικρή κι αν είναι. 

Όπως προκύπτει σήμερα από την έρευνά μας, η Intracom Defense, με την οποία το ΕΜΠ, το ΕΚΠΑ και το Πανεπιστήμιο Πατρών συνεργάζονται σε αμυντικά προγράμματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας, δεν είναι η μόνη εταιρεία που σχετίζεται με την ισραηλινή κυβέρνηση και παράλληλα λαμβάνει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για έρευνες μέσω διεθνών κοινοπραξιών με ελληνικά πανεπιστήμια. Κι αυτό, ενώ διεθνείς θεσμοί –όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και ο ΟΗΕ– κατηγορούν το Ισραήλ για γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Τα βασικά ευρήματα της έρευνας

Η έρευνα του Reporters United και του Investigate Europe ανέλυσε δεδομένα του Horizon Europe, του μεγαλύτερου ερευνητικού προγράμματος της ΕΕ, συνδέσεις ισραηλινών οντοτήτων με τον ισραηλινό στρατό, εκθέσεις και δημοσιεύσεις της ισραηλινής ένωσης πρυτάνεων και πρακτικά του ισραηλινού κοινοβουλίου, και αποκαλύπτει ότι:

11 Σεπτεμβρίου 1973: Tο πραξικόπημα στη Χιλή και το διαχρονικό μοτίβο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού - Του Ηλία Σκυλλάκου

11 Σεπτεμβρίου 1973: Tο πραξικόπημα στη Χιλή και το διαχρονικό μοτίβο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού – Του Ηλία Σκυλλάκου

Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, η La Moneda (το προεδρικό Μέγαρο της Χιλής) βρέθηκε περικυκλωμένη από τον στρατό, τα τεθωρακισμένα και την αεροπορία των πραξικοπηματιών του Πινοσέτ, ενώ στο εσωτερικό της ο Σαλβαδόρ Αλιέντε είχε αποφασίσει να παραμείνει στη θέση του και να υπερασπιστεί την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Φιντέλ Κάστρο θα αφηγηθεί τις τελευταίες ώρες του Χιλιανού προέδρου, παρουσιάζοντάς τον ως έναν ηγέτη που οργανώνει την άμυνα, μεταφέρει ο ίδιος όπλα και πυρομαχικά και αρνείται να εγκαταλείψει τη μάχη.

Η πορεία προς την ανατροπή είχε ξεκινήσει όταν η Ουάσινγκτον αντιλήφθηκε ότι η κυβέρνηση Αλιέντε απειλούσε πολύ συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Η παρέμβαση είχε αρχίσει ήδη πριν ο Αλιέντε αναλάβει καθήκοντα. Μέσω της μυστικής επιχείρησης FUBELT, η κυβέρνηση Νίξον και η CIA κινήθηκαν σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις.

Το λεγόμενο Track I επιδίωκε, με πολιτικές πιέσεις και παρασκηνιακούς χειρισμούς, να αποτρέψει την επικύρωση της εκλογής του από το χιλιανό Κογκρέσο, ενώ το Track II αναζητούσε απευθείας στρατιωτική λύση, καλλιεργώντας επαφές με Χιλιανούς αξιωματικούς και εξετάζοντας πραξικοπηματικά σενάρια. Όταν απέτυχε η προσπάθεια να εμποδιστεί η ανάληψη της προεδρίας, η πίεση πέρασε σε μια μακρόχρονη στρατηγική οικονομικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης, που συμπυκνώθηκε στην περιβόητη εντολή του Νίξον: «Make the economy scream».

Δίπλα στον κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ βρίσκονταν και μεγάλα αμερικάνικα οικονομικά συμφέροντα. Η International Telephone and Telegraph (ITT), η οποία είχε σημαντικές επενδύσεις στη Χιλή, είχε προσφερθεί να διαθέσει έως και ένα εκατομμύριο δολάρια για ενέργειες που θα απέτρεπαν την άνοδο του Αλιέντε στην προεδρία. Η υπόθεση της ITT αποτύπωσε με τον πιο καθαρό τρόπο τη συνάντηση των γεωπολιτικών σχεδιασμών της Ουάσινγκτον με τα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων.

Ο στραγγαλισμός των επενδύσεων και της χρηματοδότησης, η πίεση μέσω διεθνών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών, η διοχέτευση χρημάτων σε κόμματα, οργανώσεις και αντικυβερνητικά μέσα ενημέρωσης και η συστηματική εκστρατεία προπαγάνδας και αποσταθεροποίησης συνέβαλαν ενεργά στη δημιουργία των όρων πάνω στους οποίους πάτησε το πραξικόπημα.

Το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν η κορύφωση μιας πολύχρονης επιχείρησης για να συντριβεί μια κυβέρνηση που αμφισβητούσε την εξάρτηση και τα συμφέροντα του αμερικανικού κεφαλαίου στη χώρα.

Σύρος / «Η συνδικαλιστική δράση δεν καταγράφεται, δεν στοχοποιείται και δεν εκφοβίζεται»: Ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Σύρου απαντά στη διοίκηση του Νοσοκομείου

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Σύρου: «Η συνδικαλιστική δράση δεν καταγράφεται, δεν στοχοποιείται και δεν εκφοβίζεται»

Με σαφή θεσμική και νομική τοποθέτηση απαντούν η Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Σύρου, Κατερίνα Καλογεράκη, και ο Γραμματέας του Συλλόγου, Μάρκος Λουμίδης, στο υπ’ αριθ. πρωτ. 8684/25.08.2026 έγγραφο του Κοινού Διοικητή Γ.Ν. Σύρου / Γ.Ν.-Κ.Υ. Νάξου, κ. Σωτήριου Λαμπρόπουλου, το οποίο αφορούσε το Δελτίο Τύπου του Συλλόγου της 14ης Αυγούστου 2026.

Στην απαντητική επιστολή, η διοίκηση του Συλλόγου ξεκαθαρίζει εξαρχής ότι ο όρος «Διοίκηση», όπως χρησιμοποιήθηκε στο προηγούμενο Δελτίο Τύπου, δεν αποτελεί προσωπική αναφορά ούτε συλλήβδην κατηγορία σε βάρος συγκεκριμένων προσώπων. Αντίθετα, παραπέμπει στα κατά νόμο όργανα διοίκησης του Νοσοκομείου.

Όπως επισημαίνεται, ο ν. 3329/2005 διακρίνει ρητά ως όργανα διοίκησης του νοσοκομείου το Διοικητικό Συμβούλιο και τον Διοικητή, ενώ διακρίνει παράλληλα και τις αρμοδιότητές τους. Ο Σύλλογος διευκρινίζει ότι ουδέποτε απέδωσε σε κάθε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου προσωπική συμμετοχή ή προσωπική εντολή σε σχέση με την καταγγελλόμενη αναζήτηση στοιχείων εργαζομένων που έλαβαν μέρος στην παράσταση διαμαρτυρίας.

Αντιθέτως, τονίζει ότι, εφόσον πρέπει να εξακριβωθεί ποιο συγκεκριμένο όργανο ή πρόσωπο έδωσε σχετική οδηγία, η απάντηση μπορεί να δοθεί πρωτίστως από την ίδια τη Διοίκηση, μέσω των υπηρεσιακών της δομών.

Κεντρικό σημείο της επιστολής αποτελεί η διάκριση ανάμεσα σε απεργιακή κινητοποίηση και συνδικαλιστική παράσταση διαμαρτυρίας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην προηγούμενη ενημέρωση της Διοίκησης για την παράσταση διαμαρτυρίας. Όπως αναφέρεται στην επιστολή, με το υπ’ αριθ. πρωτ. 1020/12.08.2026 έγγραφο του Συλλόγου, το οποίο έφερε τον τίτλο «Καταγγελία», ο Διοικητής αναγραφόταν ρητά ως πρώτος αποδέκτης. Στο ίδιο έγγραφο περιλαμβανόταν σαφές κάλεσμα προς τους εργαζομένους για συμμετοχή σε παράσταση διαμαρτυρίας, σε προκαθορισμένη ημέρα και ώρα.

Επομένως, σύμφωνα με τον Σύλλογο, η κινητοποίηση δεν ήταν αιφνίδια, κρυφή ή απροειδοποίητη. Είχε προηγηθεί έγγραφη ανακοίνωση, η οποία είχε απευθυνθεί και στον ίδιο τον Διοικητή.

Ο Σύλλογος υπογραμμίζει ότι δεν κήρυξε απεργία ή στάση εργασίας και δεν έδωσε εντολή στους εργαζομένους να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους κατά παράβαση των υπηρεσιακών καθηκόντων τους.

Η προηγούμενη ενημέρωση δεν πρέπει να συγχέεται με την προηγούμενη «συνεννόηση», καθώς η απουσία συμφωνίας με τη Διοίκηση δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απουσία ενημέρωσης και μάλιστα με τη φράση «…χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση και συνεννόηση με τη Διοίκηση…» που κατ’ έλασσον πάσχει ανακρίβειας.

Η απάντηση επικαλείται το άρθρο 23 παρ. 1 του Συντάγματος για την προστασία της συνδικαλιστικής ελευθερίας, καθώς και τις σχετικές διατάξεις του ν. 1264/1982, όπως έχουν κωδικοποιηθεί στο Π.Δ. 62/2025.

Ο Σύλλογος επισημαίνει ότι η συνδικαλιστική δράση προστατεύεται και στον ίδιο τον χώρο εργασίας, ενώ το προστατευτικό πλαίσιο εκτείνεται και στους δημοσίους υπαλλήλους και στους εργαζομένους σε ΝΠΔΔ.

Παράλληλα, τονίζεται ότι δεν προβλέπεται έγγραφος τύπος για μία απλή συνδικαλιστική πρόσκληση ή προφορική προτροπή συμμετοχής σε παράσταση διαμαρτυρίας αλλά παρόλα αυτά ο Σύλλογος ενημέρωσε εγγράφως τη Διοίκηση. Άλλο, σύμφωνα με την απάντηση, είναι η κήρυξη απεργίας ή στάσης εργασίας, για την οποία προβλέπονται συγκεκριμένες διαδικασίες, και άλλο η ενημέρωση, η κινητοποίηση και η έκφραση διαμαρτυρίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στη διάκριση ανάμεσα στον έλεγχο της υπηρεσιακής λειτουργίας και στην καταγραφή της συνδικαλιστικής συμμετοχής.

Ο Σύλλογος αναγνωρίζει ότι ο Διοικητής διαθέτει αρμοδιότητες οργάνωσης, ελέγχου και πειθαρχικής εποπτείας. Επισημαίνει, όμως, ότι άλλο είναι η διερεύνηση μιας συγκεκριμένης υπηρεσιακής παράβασης ή μιας πραγματικής και εξατομικευμένης απουσίας από θέση εργασίας και άλλο η αναζήτηση από τους προϊσταμένους των ονομάτων εκείνων που «συμμετείχαν στην παράσταση διαμαρτυρίας».

Η επιστολή σημειώνει ότι, εάν το ζήτημα ήταν αποκλειστικά η εύρυθμη λειτουργία του Νοσοκομείου, υπήρχαν και υπάρχουν υπηρεσιακά εργαλεία για τον έλεγχο της παρουσίας και της επαρκούς στελέχωσης των τμημάτων.

Παράλληλα, ο Σύλλογος υπενθυμίζει ότι έχει ήδη αποστείλει δύο επιστολές προς τη Διοίκηση σχετικά με, κατά την καταγγελία του, προφορικές εντολές σε νοσηλευτές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης να αναλαμβάνουν καθήκοντα τα οποία αφορούν νοσηλευτές ΤΕ και ΠΕ, χωρίς να έχει λάβει απαντήσεις, γεγονός που ευθέως διαταράσσει την εύρυθμη λειτουργία του Νοσοκομείου, δεδομένου ότι προκύπτει ευθεία παραβίαση της νομοθεσίας.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Κατερίνα Καλογεράκη και ο Μάρκος Λουμίδης απαντούν και στο ζήτημα των χαρακτηρισμών περί «εκφοβισμού» και «παρέμβασης στη συνδικαλιστική δράση».