Τα εγκλήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, των Τεμπών, είναι παιδιά της αριστείας

 Πάσχος Λαζαρίδης

Όποιος θέλει να δει τι είναι αριστεία, δεν έχει παρά να δει την δικογραφία για τους βουλευτές και τους υπουργούς του ΟΠΕΚΕΠΕ, έχοντας ήδη διαβάσει την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου για τις υποκλοπές, αφού όμως παρακολουθήσει τη συγκάλυψη που έχει οργανώσει η δικαστική εξουσία και η κυβέρνηση στο έγκλημα των Τεμπών. 

Η υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ότι η εγκληματική οργάνωση του ΟΠΕΚΕΠΕ την οποία διηύθυναν οι υπουργοί και οι βουλευτές της είναι σύμπτωμα μιας παλιάς, πελατειακής Ελλάδας με τις παθογένειες που χαρακτήριζαν την κοινωνία πριν το 2019. 

Η αλήθεια είναι ακριβώς η ανάποδη. 

Η εγκληματική οργάνωση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έρχεται από το παρελθόν, έρχεται από το μέλλον.

Έρχεται από το μέλλον μιας σχεδόν αποικιοκρατούμενης από τον ιμπεριαλισμό χώρας, με την πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία παρακολουθούμενη και εκβιαζόμενη από τις μυστικές υπηρεσίες του σιωνισμού, με το παραγωγικό της μοντέλο να στηρίζεται αποκλειστικά στον τουρισμό, τα ακίνητα και τις χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες, και με τους γραβατοφορεμένους μαφιόζους του κυβερνώντος κόμματος να λεηλατούν τα δημόσια ταμεία και τα ευρωπαϊκά προγράμματα προς όφελος της εκλογικής τους πελατείας, αλλά και της δικής τους τσέπης.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήρθε στην εξουσία με τις σημαίες της τεχνοκρατίας, της επιτελικής διακυβέρνησης και της αριστείας. Ήταν οι “άριστοι” των βορείων προαστίων και των καλών αμερικανικών Πανεπιστημίων αυτοί που θα έκλειναν την επικίνδυνη παρένθεση του 2015 και θα οδηγούσαν τη χώρα με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα στη μεταμνημονιακή εποχή. 

Οι πολλαπλές εμπλοκές της κυβέρνησης Μητσοτάκη με πλήθος ποινικών εγκλημάτων, από τις υποκλοπές μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και από τα Τέμπη μέχρι τη χειραγώγηση των ΜΜΕ και της δικαιοσύνης, δεν γίνονται ενάντια στην ιδεολογία της “αριστείας”, αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτής.

Είναι η ιδεολογία της “αριστείας” αυτή που δημιουργεί την ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη χώρα, την κοινωνία και τον πλούτο της. 

Ο άριστος γόνος της πολιτικής ελίτ και της άρχουσας τάξης δικαιούται εκ των πραγμάτων να ιδιωτικοποιήσει το κράτος, να λεηλατήσει το δημόσιο ταμείο, να αιμοδοτήσει το μεγάλο κεφάλαιο, να κάνει απευθείας αναθέσεις, να θρέφει στρατιές κομματικών τρωκτικών, να κατευθύνει στις φιλικές τσέπες τα ευρωπαϊκά προγράμματα ώστε να εξασφαλίζει το 20% της ελληνικής κοινωνίας υπέρ Μητσοτάκη, και να κυριαρχεί στο άλλο 80%.

Η αγανάκτηση των κατηγορούμενων γαλάζιων βουλευτών και υπουργών (“μα είναι δυνατόν να μην κάνουμε εξυπηρετήσεις στον ψηφοφόρο;”) προέρχεται από αυτό ακριβώς το θέοσταλτο δικαίωμα: Ο βουλευτής της παράταξης της αριστοκρατίας δικαιούται να χρησιμοποιήσει το δημόσιο χρήμα για να εξασφαλίσει την κυριαρχία της τάξης του. Το δημόσιο χρήμα δεν πρέπει να εξασφαλίζει τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, τις φθηνές μεταφορές, τη θέρμανση ή τη στέγη. Πρέπει να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή των κηφήνων της αριστοκρατίας. Λεφτά δεν υπάρχουν για την πλέμπα – τα λεφτά είναι για την εκλογική πελατεία της αριστείας.

Η αριστεία είναι ιδεολογία αλλά είναι ταυτόχρονα και κοινωνική τάξη. Η ιδεολογία κηρύσσει ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι, υπάρχουμε αυτοί που είμαστε ανεπαρκείς ή μέτριοι, με κανονικές σπουδές ή χωρίς σπουδές, με κανονική δουλειά ή χωρίς δουλειά, με μέτριο μισθό ή χωρίς μισθό. Και υπάρχουν και αυτοί που είναι άριστοι, με άριστες σπουδές, άριστες θέσεις, υψηλά εισοδήματα, παχυλές χρηματοδοτήσεις, πολλαπλασιαστικές αποδόσεις. 

Κυρίως όμως η αριστεία είναι κοινωνική τάξη: δεν είναι άλλη από την αριστοκρατία. Μιλάμε πολύ για τη μία λέξη, έχουμε όμως ξεχάσει την άλλη. Η αριστοκρατία είναι το κράτος των αρίστων. Αν δεν προέρχεσαι από αυτήν, ή αν δεν πατάς επί πτωμάτων για να μπεις σε αυτήν, το ιδεολόγημα της αριστείας είναι λειψό. Μπορεί να έλιωσες στις σπουδές και να είσαι εξαιρετικός στη δουλειά σου, αλλά αν δεν ανήκεις στη σωστή πλευρά της ιστορίας, της κοινωνίας και της πολιτικής, είσαι δια βίου ανεπαρκής.

Το έγκλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι παιδί της αριστείας, ακριβώς όπως οι διωκόμενοι για πλημμεληματικές ή κακουργηματικές πράξεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος είναι τέκνα της αριστοκρατίας.

Η εγκληματική οργάνωση των καταχραστών, των εκβιαστών, των υπέρ Ισραήλ κατασκόπων, των συγκαλυπτών και των χειραγωγών της δικαιοσύνης και της ενημέρωσης, στήθηκε πάνω στο ιδεολόγημα της αριστείας, από την κοινωνική τάξη των αρίστων. Συγκροτήθηκε επειδή οι άριστοι έχουν εκ Θεού δικαίωμα να είναι οι ιδιοκτήτες της χώρας και οι ηγεμόνες της κοινωνίας, ελέγχοντας τους κρίσιμους αρμούς της σύγχρονης αστικής εξουσίας, διασφαλίζοντας οικονομικά μια εκλογική μειοψηφία του 20% – 30% που τους εκλέγει “δημοκρατικά”. 

Γιατί η πλειοψηφία που βλέπει το πλιάτσικο της αριστείας να διαλύει τη χώρα και να στερεί το μέλλον από τη νέα γενιά, αφήνει παθητικά την εγκληματική οργάνωση της αριστείας να τσαλαπατά κάθε άρθρο από το Σύνταγμα; 

Μα γιατί υιοθέτησε την ιδεολογία της αριστείας, χωρίς όμως να μπορεί να ανήκει στην κοινωνική της τάξη. Όταν σε μια κοινωνία υπάρχουν άριστοι, αναγκαστικά υπάρχουν και οι μη-άριστοι. Το μυστικό να μένουν υποταγμένοι, αδύναμοι και παθητικοί, είναι να υιοθετήσουν την ιδεολογία της άρχουσας τάξης, δηλαδή την ιδεολογία της αριστείας. Ατομική ανέλιξη και όχι κοινωνική προκοπή, προσωπικό όφελος και όχι συλλογικό καλό, εγωιστική αναδίπλωση και όχι κοινή διεκδίκηση. 

Σε αυτή την κοινωνία, με αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ θα κάνει καλό και όχι κακό στην κυβέρνηση Μητσοτάκη: “Δες ρε μαλάκα πώς τα κονομάνε οι έξυπνοι, όχι σαν κι εμάς που λιώνουμε στη δουλειά και ο μήνας δεν βγαίνει. Να χωθούμε κι εμείς!”. Αυτό θα είναι το κοινά αποδεκτό συμπέρασμα όσο δεν ανατρέπονται οι κυρίαρχες ιδέες και τα κυρίαρχα πρότυπα.

Όποιος ψάχνει την ανατροπή της αριστοκρατίας χωρίς την ανατροπή της ιδεολογίας της, χωρίς δηλαδή την αμετάκλητη καταδίκη της αριστείας ως ιδεολογία που παράγει με καταιγιστικούς ρυθμούς σκάνδαλα, εγκληματικές οργανώσεις και αντιδημοκρατικές εκτροπές, το πολύ πολύ να πετύχει μικρές παρενθέσεις. Και κάθε φορά , μετά τις παρενθέσεις, θα επανέρχεται η παλινόρθωση της αριστοκρατίας, πιο ρεβανσιστική, πιο ωμή, πιο εκδικητική, πιο χυδαία και πιο ανεξέλεγκτη. 

Αυτό δηλαδή που ζούμε ως κοινωνικό και πολιτικό ζόφο στη χώρα κατά τα τελευταία χρόνια. 

ΠΗΓΗ