Και ξαφνικά, 1.500 πρόσφυγες και μετανάστες φτάνουν στο νησί. Κι εκεί που ένα τμήμα της τοπικής κοινωνίας είχε ανεχτεί κάθε πελατειακή πρακτική, κάθε παραθυράκι, κάθε σκανδαλώδη επιδότηση, σηκώνει τώρα πανό: «Δεν τους θέλουμε». Το ίδιο και το κράτος των σκανδάλων που τους χαρακτηρίζει ανεπιθύμητους.

Μόνο που η Κρήτη αλλά και ολόκληρη η χώρα δεν κινδυνεύουν από ανθρώπους που ψάχνουν σωτηρία. Κινδυνεύουν από τη χρόνια σιωπή απέναντι σε ένα διεφθαρμένο σύστημα. Από το να θεωρείται φυσιολογικό να επιδοτείται το ψέμα, ενώ θεωρείται απειλή να φιλοξενηθεί η ανάγκη.

Το πρόβλημα δεν είναι οι 1.500 μετανάστες. Είναι τα εκατοντάδες χιλιάδες ανύπαρκτα αιγοπρόβατα. Είναι το πολιτικό και διοικητικό υπόβαθρο που ανέχτηκε την κομπίνα. Και κυρίως, είναι η κοινωνική ανοχή που ξέρει να θυμώνει μόνο όταν ο «άλλος» μοιάζει διαφορετικός. Γιατί όλη αυτή η αντίθεση μυρίζει υποκρισία.