Οχι, δεν «σαλτάρισε» ο ανώτατος εισαγγελέας, Βασ. Φλωρίδης: την κυβέρνηση Μητσοτάκη υπερασπίζεται

Τάκης Θεοδωρικάκος (πρώην υπουργός Προ Πο) και Μιχάλης Καραμαλάκης (πρώην αρχηγός ΕΛΑΣ και στη συνέχεια πρώην γενικός γραμματέας Προ Πο).

Οχι, δεν «σαλτάρισε» ο ανώτατος εισαγγελέας: την κυβέρνηση Μητσοτάκη υπερασπίζεται

Είναι δυνατόν ο αντεισαγγελέας (και παραλίγο εισαγγελέας) του Αρείου Πάγου, Βασίλειος Φλωρίδης, να μην υπολόγισε τι θα προκαλούσε το περιβόητο άρθρο του στην «Καθημερινή»; Αν ήταν μια προφορική δήλωση εν θερμώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι του ξέφυγε, όμως άρθρο σε εφημερίδα σημαίνει ότι προηγήθηκε σκέψη, κουβεντούλα με ανθρώπους που εμπιστεύεται και πως γράφτηκε εν ψυχρώ, από άνθρωπο που είχε σταθμίσει τις συνέπειες. Το κίνητρο του Β. Φλωρίδη ήταν καθαρά πολιτικό. Θέλησε να υπερασπιστεί μια υπόθεση μείζονος πολιτικού ενδιαφέροντος: την παραπομπή σε δίκη του τέως αρχηγού και αξιωματικών της Αστυνομίας με την κατηγορία ότι με απειλές και εκβιασμούς κουκούλωσαν υπόθεση κατοχής μικροποσότητας χασίς από τον γιο του τότε υπουργού Προ Πο Τάκη Θεοδωρικάκου και τρεις φίλους του.

Το γεγονός ότι ο Β. Φλωρίδης δεν «σαλτάρισε» αλλά ενήργησε εν ψυχρώ και εν πλήρη συνειδήσει αποδεικνύεται και από μια λεπτομέρεια του παρελθόντος που μας θύμισε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Πριν από μια δεκαετία, στις 14.05.2016, Β. Φλωρίδης είχε συγγράψει άρθρο για το «Βήμα» υπό τον τίτλο «Περί διαφθοράς (πάλι) ο λόγος». Σ’ αυτό τόνιζε μεταξύ των άλλων: «Οι δικαστικοί λειτουργοί που έχουν συγγενικά πρόσωπα με ενεργή ενασχόληση στην πολιτική πρέπει να απέχουν από τον χειρισμό υποθέσεων στα οποία εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα –οι τιμιότεροι όλων κι αν είναι».

Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις! Ο Β. Φλωρίδης χειρίστηκε τη σχετική αίτηση των κατηγορούμενων, άσκησε αναίρεση και την υποστήριξε ενώπιον του συμβουλίου του Αρείου Πάγου. Δεκαοχτώ αντεισαγγελείς έχει ο ΑΠ, συν τον εισαγγελέα δεκαεννιά. Γιατί επιλέχτηκε ο Β. Φλωρίδης να χειριστεί αυτή την υπόθεση; Μήπως το ζήτησε ο ίδιος;

Ο,τι και να συνέβη πίσω από τις κλειστές πόρτες του ΑΠ, για να ανατεθεί η υπόθεση στον αντεισαγγελέα που δεν έπρεπε να ανατεθεί. αυτό που μετράει είναι ότι αυτός που παλαιότερα δήλωνε πως άπαξ και δικαστικός έχει συγγενή πολιτικό (πόσο μάλλον υπουργό), πρέπει να απέχει από υποθέσεις που εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, δεν αυτοεξαιρέθηκε αλλά χειρίστηκε την υπόθεση. Πώς μπορεί να μας πείσει ότι η από πλευράς του ωμή παραβίαση του ηθικού και δεοντολογικού κώδικα που ο ίδιος είχε διατυπώσει δεν είναι αποτέλεσμα διαφθοράς; Οτι δεν επιδίωξε να προσφέρει υπηρεσίες στην κυβερνώσα πολιτική παράταξη, υπουργός της οποίας είναι ο αδερφός του και στην οποία πιθανότατα πρόσκειται και ο ίδιος ο αντεισαγγελέας;

Ο ίδιος έδωσε πολιτικό χαρακτήρα στην υπόθεση, όχι όταν εισηγήθηκε την απαλλαγή των κατηγορούμενων και την αρχειοθέτηση της υπόθεσης (αυτό θα μπορούσε να το εντάξει στην «ελεύθερη δικαστική κρίση του», όπως συνηθίζεται στη δικαστική κάστα), αλλά όταν ξιφούλησε ενάντια σε όσους συναδέλφους του, εισαγγελείς και δικαστές και των τριών βαθμίδων είχαν αντίθετη απ’ αυτόν άποψη (το συμβούλιο του Αρείου Πάγου ομόφωνα!) και παραπέμπουν τους κατηγορούμενους σε δίκη, κατηγορώντας τους ως διεφθαρμένους, που «κατασκεύασαν κρίση», παρότι τα στοιχεία ήταν «σαθρά», υπηρετώντας προφανώς πολιτικές σκοπιμότητες, επειδή εμπλεκόμενος στην υπόθεση είναι γιος υπουργού.

Με άλλα λόγια, ο αντεισαγγελέας του ΑΠ και αδερφός του υπουργού Δικαιοσύνης υποστηρίζει δημόσια ότι υπάρχει ένα κύκλωμα δικαστών, που δικτυώνεται στο Πρωτοδικείο, το Εφετείο και τον Αρειο Πάγο («φλέβα διαφθοράς» το χαρακτηρίζει), που στέλνει τους συγκεκριμένους κατηγορούμενους σε δίκη χωρίς καν ενδείξεις ενοχής. Για ποιο λόγο; Προκειμένου να πλήξει την κυβέρνηση (σε αυτό συνίσταται η «διαφθορά»).

Ακόμα και ένας πρωτοετής της Νομικής, πόσο μάλλον ένας αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, γνωρίζει πως η εξαπόλυση τέτοιων κατηγοριών κατά δικαστών και εισαγγελέων συνιστά πειθαρχικό και ποινικό αδίκημα. Οπως ορθά έγραψαν σε επιστολή τους προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας οι εκπρόσωποι της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σαραφιανός), «ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών πρέπει να αποφασίσει σήμερα την υποβολή πειθαρχικής αναφοράς κατ’ άρθρο 109 και επόμενα του ΚΟΔΚΔΛ (ν. 4938/2022), καθώς και μηνυτήριας αναφοράς στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών για τα αδικήματα της αθέμιτης επιρροής σε δικαστικούς λειτουργούς (α. 167Α) και της παράβασης καθήκοντος (α. 259 ΠΚ)» (σ.σ. βλέπε σχετική ανάρτηση στο μπλογκ μας).

Ο Β. Φλωρίδης γνώριζε ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τέτοιες κατηγορίες. Το πειθαρχικό σκέλος μάλλον δε θα το γλιτώσει, όπως συνάγεται και από την ανακοίνωση των εκπροσώπων Τύπου του Αρείου Πάγου και της Εισαγγελίας του, σύμφωνα με την οποία «τέτοιες δημοσιεύσεις, που αφορούν εκκρεμή υπόθεση ενώπιον του Α’ βαθμού δικαιοδοσίας και πρόκειται να εκδικασθεί άμεσα, οι οποίες περιέχουν μομφή και καταγγέλλουν αορίστως τους επιληφθέντες δικαστές ως διεφθαρμένους, εκφεύγουν των ορίων της οποιασδήποτε κριτικής των δικαστικών αποφάσεων και βουλευμάτων και πλήττουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στον θεσμό της Δικαιοσύνης». Ακόμα, όμως, και αν δεν ανοίξει ποινική υπόθεση σε βάρος του, αυτό θα εκληφθεί ως μια ακόμα δικαστική εύνοια και θα βαρύνει πολιτικά και ηθικά πάνω του και πάνω στον δικαστικό μηχανισμό και την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Στην ανακοίνωσή τους οι εκπρόσωποι του ΑΠ και της Εισαγγελίας ΑΠ δηλώνουν ακόμα: «Φωνές αμφισβήτησης της ορθότητας των δικαστικών κρίσεων θα πρέπει, προτού υψωθούν, να διαθέτουν την περίσκεψη της βαρύτητας των λεγομένων και της τήρησης των θεσμικών διαδικασιών, διαφορετικά συγκαταλέγονται στις θυμικές αντιδράσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα». Οχι, κύριοι, δεν είναι θυμική η αντίδραση του Β. Φλωρίδη. Είναι μεν επικοινωνιακού χαρακτήρα αλλά με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Επειδή η συγκεκριμένη υπόθεση θα οδηγηθεί σύντομα στο ακροατήριο, καθώς έχουν περάσει πέντε χρόνια από τα αδικήματα (είναι πλημμελήματα που χωρίς δίωξη παραγράφονται στην πενταετία και αν έχει ασκηθεί δίωξη παραγράφονται στην οχταετία από την ημέρα τέλεσής τους), ο Β. Φλωρίδης ανέλαβε να ασκήσει πίεση στους δικαστές που θα κρίνουν την υπόθεση και παράλληλα να δημιουργήσει επικοινωνιακό αντίβαρο υπέρ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπουργός της οποίας θα βρεθεί στο στόχαστρο της πολεμικής όταν αρχίσει αυτή η δίκη.

Δεν αποκλείουμε ο Β. Φλωρίδης να επιχειρήσει ακόμα και ηρωική έξοδο από το δικαστικό σώμα. Καθώς είναι γεννημένος το 1960, η θητεία του ολοκληρώνεται αυτοδίκαια στις 30 Ιούνη του 2027, επομένως δεν έχει να περιμένει τίποτα από τη δικαστική του καριέρα, ενώ μπορεί ν’ ανοίξει μια καινούργια καριέρα, έχοντας στο στήθος του το παράσημο του «ήρωα της παράταξης».

Γιατί παραμένει υπουργός ο Θεοδωρικάκος;

"Κάτω τα χέρια από το λιμάνι του Λαυρίου": Κινητοποίηση το Σάββατο 31/10 ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του και την παράδοσή του σε ισραηλινή ναυπηγική και πολεμική βιομηχανία

BDS Greece

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ
ΕΞΩ Η ISRAEL SHIPYARDS – ΕΞΩ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΛΕΣΜΑ

Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στις 12 μ.μ.
Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Λαυρίου και πορεία προς το λιμάνι

Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Λαυρίου βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Ο διαγωνισμός για την πώληση του 51% του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου οδηγεί στην εκχώρηση μιας στρατηγικής δημόσιας υποδομής σε ιδιωτικά συμφέροντα έως το 2062.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, στη διεκδίκηση παραμένει η Israel Shipyards Industries, μία από τις σημαντικότερες εταιρείες της ισραηλινής ναυπηγικής και πολεμικής βιομηχανίας. Η εταιρεία κατασκευάζει πυραυλακάτους και ταχύπλοα περιπολικά, συνεργάζεται άμεσα με το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό και προβάλλει τα προϊόντα της ως «δοκιμασμένα στη μάχη». Με τα σκάφη της οι Ισραηλινοί επιβάλλουν τον παράνομο θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας και δολοφονούν Παλαιστίνιους ψαράδες.

Η πιθανή απόκτηση του λιμανιού από μια τέτοια εταιρεία μετατρέπει το Λαύριο σε ισραηλινό πολεμικό λιμάνι, με σοβαρές συνέπειες για τους κατοίκους, τους εργαζομένους και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής. Εντάσσεται στη συνολικότερη διείσδυση της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας στην Ελλάδα με εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, στρατιωτικές συμφωνίες, κοινές ασκήσεις και εξαγορές ελληνικών αμυντικών επιχειρήσεων.

Την ίδια στιγμή, αναβιώνει και επεκτείνεται η πολεμική βιομηχανία των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων στο Λαύριο. Η νέα εταιρεία Ελληνικά Πυρομαχικά Α.Ε. – Hellenic Ammunition ανήκει κατά 51% στα ΕΑΣ και κατά 49% στην MSM, θυγατρική του τσεχικού πολεμικού ομίλου CSG. Στον ιδιώτη έχει παραχωρηθεί η διοικητική και επιχειρησιακή διαχείριση των εγκαταστάσεων για 25 χρόνια.

Προωθείται μεγάλη αύξηση της παραγωγής πυρομαχικών, η κατασκευή βλημάτων πυροβολικού 155 χιλιοστών και πυρομαχικών αρμάτων, καθώς και η επαναλειτουργία της παραγωγής TNT. Η εξέλιξη αυτή σημαίνει αυξημένη αποθήκευση, μεταφορά και διαχείριση εκρηκτικών υλών, εντονότερη βιομηχανική δραστηριότητα και μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία, την ασφάλεια και το περιβάλλον. Οι ανησυχίες γίνονται ακόμη σοβαρότερες εξαιτίας της ήδη καταγεγραμμένης ρύπανσης του εδάφους από TNT και της ανάγκης απορρύπανσης παλαιών εγκαταστάσεων.

Το ενδεχόμενο συνύπαρξης ενός λιμανιού υπό τον έλεγχο ισραηλινού πολεμικού ομίλου με μια πολεμική βιομηχανία παραγωγής πυρομαχικών και εκρηκτικών δημιουργεί ένα νέο, επικίνδυνο τοπίο. Συγκεντρώνει στην ίδια περιοχή λιμενικές υποδομές, αποθήκευση και μεταφορά εκρηκτικών, παραγωγή πολεμικού υλικού και συμφέροντα ξένων πολεμικών ομίλων. Ενισχύει τη στρατιωτικοποίηση του Λαυρίου και αυξάνει την έκθεση της περιοχής στους κινδύνους που συνοδεύουν τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους και στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ και των συμμάχων του.

Το Λαύριο δεν πρέπει να μετατραπεί σε κόμβο παραγωγής, διακίνησης και υποστήριξης πολεμικού υλικού, ούτε σε πιθανό στρατιωτικό στόχο. Οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι δικαιούνται πλήρη ενημέρωση, δημόσιο έλεγχο, ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας και προστασία από αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς τη συμμετοχή τους.

Απόφαση Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ): Η απλή γνωστοποίηση ενός έργου σε οικοτόπους των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000, δεν αρκεί για την εξαίρεσή του από τη δέουσα εκτίμηση

(https://beeldbank.onroerenderfgoed.be/images/230077/content/original)

ΔΕΕ: Η απλή γνωστοποίηση ενός έργου δεν αρκεί για την εξαίρεσή του από τη δέουσα εκτίμηση

Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) έκρινε ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να εξαιρούν συστηματικά ολόκληρες κατηγορίες έργων από τη δέουσα εκτίμηση του άρθρου 6 παρ. 3 της Οδηγίας για τους οικοτόπους, μόνο επειδή πρόκειται για έργα μικρής κλίμακας ή επειδή υπάγονται σε καθεστώς απλής γνωστοποίησης.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2026 στην υπόθεση C‑548/25, Dryade και αφορά την προστασία των περιοχών Natura 2000 από έργα που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στους προστατευόμενους οικοτόπους και στα είδη τους.

Η υπόθεση

Η διαφορά προέκυψε στο Βέλγιο, έπειτα από γνωστοποίηση έργου άντλησης υπόγειων υδάτων. Το έργο προέβλεπε γεώτρηση βάθους 60 μέτρων και άντληση έως 175 κυβικών μέτρων την ημέρα και 5.000 κυβικών μέτρων τον χρόνο.

Η θέση του έργου απείχε περίπου 425 μέτρα από την Ειδική Ζώνη Διατήρησης «Abeek με τις γειτονικές ελώδεις εκτάσεις». Λόγω του μεγέθους και των τεχνικών χαρακτηριστικών του, το έργο δεν χρειαζόταν περιβαλλοντική άδεια κατά τη βελγική νομοθεσία, αλλά μόνο γνωστοποίηση προς την αρμόδια αρχή.

Η περιβαλλοντική οργάνωση Dryade προσέβαλε την αποδοχή της γνωστοποίησης. Υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι δεν είχαν αξιολογηθεί επαρκώς οι πιθανές επιπτώσεις στην προστατευόμενη περιοχή ούτε οι σωρευτικές επιπτώσεις από τέσσερις άλλες υδροληψίες στην ίδια περιοχή. Οι ισχυρισμοί αυτοί αποτέλεσαν το υπόβαθρο της εθνικής διαφοράς και όχι αυτοτελείς διαπιστώσεις του ΔΕΕ.

Το βελγικό δικαστήριο ζήτησε από το ΔΕΕ να διευκρινίσει αν συμβιβάζεται με το άρθρο 6 παρ. 3 της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ μια εθνική ρύθμιση που απαλλάσσει από τη δέουσα εκτίμηση έργα για τα οποία απαιτείται μόνο γνωστοποίηση, ακόμη και όταν αυτά ενδέχεται να επηρεάσουν σημαντικά μια προστατευόμενη περιοχή.

Το ΔΕΕ υπενθύμισε ότι, κατά κανόνα, απαιτείται εξατομικευμένη εξέταση κάθε σχεδίου ή έργου που μπορεί να επηρεάσει περιοχή Natura 2000.

Η γενική εξαίρεση μιας κατηγορίας έργων είναι δυνατή μόνο εφόσον μπορεί να αποκλειστεί με βεβαιότητα, βάσει αντικειμενικών στοιχείων, ότι οποιοδήποτε έργο της συγκεκριμένης κατηγορίας είναι δυνατόν να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην προστατευόμενη περιοχή, είτε μόνο του είτε σε συνδυασμό με άλλα σχέδια και έργα.

Κατά το Δικαστήριο, ακόμη και ένα έργο μικρής κλίμακας μπορεί να προκαλέσει σημαντικές επιπτώσεις όταν χωροθετείται σε περιοχή όπου το έδαφος, τα ύδατα, η χλωρίδα, η πανίδα ή άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος είναι ευαίσθητα ακόμη και σε περιορισμένες μεταβολές. Ειδικά στις υδροληψίες, το μικρό ύψος της προβλεπόμενης άντλησης δεν αποκλείει από μόνο του την πιθανότητα σημαντικών επιπτώσεων σε γειτονικό προστατευόμενο τόπο.

Το ΔΕΕ επισήμανε επίσης ότι όρια τα οποία λαμβάνουν υπόψη μόνο τα χαρακτηριστικά του εξεταζόμενου έργου δεν επαρκούν, εάν δεν επιτρέπουν την εξέταση άλλων έργων στην ίδια περιοχή και των πιθανών σωρευτικών επιπτώσεών τους.

Η ύπαρξη γενικών μέτρων προστασίας, η δυνατότητα επιβολής όρων από τη διοίκηση ή η πρόβλεψη κυρώσεων σε περίπτωση περιβαλλοντικής βλάβης δεν υποκαθιστούν τον προληπτικό έλεγχο που απαιτεί το άρθρο 6 παρ. 3.

Δεν απαιτείται αυτομάτως πλήρης εκτίμηση για κάθε μικρό έργο

Η απόφαση δεν σημαίνει ότι κάθε έργο μικρής κλίμακας ή κάθε δραστηριότητα που υπάγεται σε γνωστοποίηση πρέπει υποχρεωτικά να συνοδεύεται από πλήρη δέουσα εκτίμηση.

Αυτό που απαιτείται είναι να εξετάζεται προηγουμένως, βάσει αντικειμενικών και επιστημονικών στοιχείων, αν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα σημαντικών επιπτώσεων στους στόχους διατήρησης της συγκεκριμένης περιοχής. Αν η πιθανότητα αυτή δεν μπορεί να αποκλειστεί, πρέπει να ακολουθήσει δέουσα εκτίμηση.

Η απόφαση ενδιαφέρει άμεσα την ελληνική περιβαλλοντική διοίκηση. Η υπαγωγή μιας δραστηριότητας σε απλουστευμένο καθεστώς, σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις, σε απλή γνωστοποίηση ή σε εξαίρεση από τη γενική περιβαλλοντική αδειοδότηση δεν συνεπάγεται αυτομάτως απαλλαγή από τις απαιτήσεις του άρθρου 6 παρ. 3 της Οδηγίας για τους οικοτόπους.

Όταν ένα έργο μπορεί να επηρεάσει περιοχή Natura 2000, η αρμόδια αρχή οφείλει να λαμβάνει υπόψη:

• τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τους στόχους διατήρησης του προστατευόμενου τόπου,
• την ευαισθησία των οικοτόπων και των προστατευόμενων ειδών,
• τις πιθανές επιπτώσεις του έργου, ανεξάρτητα από το μέγεθός του,
• και τη συνδυαστική επίδραση άλλων υφιστάμενων ή σχεδιαζόμενων έργων.

Η ουσιαστική συμβολή της απόφασης είναι ότι η προστασία του Natura 2000 δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από την τυπική κατηγορία στην οποία έχει καταταχθεί ένα έργο. Κρίσιμο στοιχείο παραμένει αν, με βάση τα καλύτερα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα, μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος σημαντικής επίδρασης στον προστατευόμενο τόπο.

Πηγές πληροφοριών

• ΔΕΕ – Απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 2026, C‑548/25, Dryade
• CURIA – Στοιχεία της υπόθεσης C‑548/25
• EUR-Lex – Το προδικαστικό ερώτημα στην ελληνική γλώσσα

ΠΗΓΗ: dasarxeio.com

Τον θυμόμαστε τον Οδυσσέα Τσενάι; (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο Οδυσσέας Τσενάι (δεξιά) με τον δρα Στέλιο Παπαδόπουλο, κορυφαία μορφή της βιοτεχνολογίας διεθνώς, στην Αστόρια της Νέας Υόρκης. Λίγες ημέρες μετά την 28η Οκτωβρίου του 2003, ο διαπρεπής Ελληνας του εξωτερικού επισκέφθηκε την οικογένεια Τσενάι και προσφέρθηκε να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Ηταν εκείνος που τον καθοδήγησε ώστε να φύγει για σπουδές στις ΗΠΑ.

Τι νιώθεις σήμερα για την Ελλάδα, Οδυσσέα Τσενάι;

Πριν από 23 χρόνια, ο Οδυσσέας Τσενάι αποφάσισε να μην κρατήσει τη σημαία στην παρέλαση, για να μη δώσει τροφή στην αντιπαράθεση. Σήμερα, από τη Νέα Υόρκη, νοσταλγεί την «ωραιότερη πόλη του κόσμου»: τη Θεσσαλονίκη

Τασούλα Επτακοίλη 

Αγαπημένο του τραγούδι ήταν –και παραμένει– το «Γέλα πουλί μου» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Το έπαιζαν με τους φίλους του από το γυμνάσιο και το λύκειο στα live τους με το συγκρότημα που είχαν φτιάξει· «Ωρίων» λεγόταν, από τον περίφημο κυνηγό της ελληνικής μυθολογίας. Ο ίδιος ήταν ο ντράμερ. Το λάτρεψε από την πρώτη φορά που το άκουσε, όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τους στίχους του, ιδιαίτερα για τη φράση «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά», που με τα χρόνια έγινε μότο της παρέας.

Πράγματι, στη ζωή του Οδυσσέα Τσενάι τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Εφτασε στην Ελλάδα το 1997, σε ηλικία 12 ετών, με τους γονείς του, Αλβανούς μετανάστες. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης. Το 2004 έφυγε ξανά, αυτή τη φορά για τις ΗΠΑ. Σήμερα εργάζεται ως παθολογοανατόμος και διδάσκει στο NYU Langone Health, ένα από τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιατρικά κέντρα των ΗΠΑ. Ζει στη Νέα Υόρκη με την επίσης αλβανικής καταγωγής σύζυγό του Μπλέρτα και τα δύο παιδιά τους – την επτάχρονη κόρη και τον τρίχρονο γιο τους. Κι όμως, τίποτα δεν έχει αλλάξει. «Οι καλύτεροι φίλοι μου είναι ακόμη στη Θεσσαλονίκη. Ο Θοδωρής, ο Στράτος, ο Μάνος, η Ελισάβετ. Εδώ δεν έχω κάνει πραγματικές φιλίες, δυνατές, όπως αυτές που χτίζονται στα μαθητικά χρόνια», λέει καθώς τρώμε θαλασσινά μεζεδάκια και πίνουμε λευκό κρασί από το Κτήμα Γεροβασιλείου –θεσσαλονικιώτικο κι αυτό– στο ελληνικό εστιατόριο Agnanti στην Αστόρια.

Τέτοιες μέρες, το 2003, ο Οδυσσέας, ως αριστούχος μαθητής του Λυκείου Νέας Μηχανιώνας, ετοιμαζόταν να συμμετάσχει στην παρέλαση για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου κρατώντας την ελληνική σημαία. Αυτό δεν έγινε. Λόγω αντιδράσεων ρατσισμού και σωβινισμού από μερίδα γονέων και τοπικών ακροδεξιών κύκλων με αφορμή την καταγωγή του –ακριβώς όπως είχε συμβεί το 2000, όταν θα ήταν σημαιοφόρος του γυμνασίου του– εκείνος παραιτήθηκε από το δικαίωμά του, για να εκτονωθεί η ένταση. «Για το καλό της κοινωνίας και για να μη στενοχωρηθούν οι συμμαθητές μου», όπως είπε τότε. Η κουβέντα μας ξεκινάει αναπόφευκτα από εκείνη την εμπειρία, που σημάδεψε την εφηβεία του.

– Πώς ήταν για έναν έφηβο να ακούει το σύνθημα «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ»;

– Ζόρικη συνθήκη, επώδυνη, δεν θα το κρύψω. Στην αρχή είχα θυμώσει πολύ. Ομως στην πορεία, καθώς δέχθηκα ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν καν, ο θυμός υποχώρησε. Αλλωστε, ήταν λίγοι εκείνοι που μου επιτέθηκαν με τόση εχθρικότητα· απλώς έκαναν πολλή φασαρία.

– Δεν σας έχει μείνει καθόλου πίκρα, δηλαδή;

– Οχι. Με τον καιρό, μάλιστα, συνειδητοποίησα πως όσα βίωσα τότε με αφορμή τις δύο παρελάσεις με έκαναν πιο δυνατό και ήταν πολύτιμο μάθημα. Ακόμη το κουβαλάω και προσπαθώ, σε διάφορες περιστάσεις, να το εφαρμόζω: Αφησέ τους να φωνάζουν, ακόμη και να ουρλιάζουν. Κλείσε τα αυτιά σου και προχώρησε προς την κατεύθυνση που έχεις επιλέξει. Μην τους δώσεις την ευκαιρία να σε νικήσουν κάνοντάς σε να οπισθοχωρήσεις ή να αλλάξεις ρότα.

– Τι θυμάστε πιο έντονα από τη Νέα Μηχανιώνα;

– Η ζωή μας ήταν φτωχική και μετρημένη. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου εργάζονταν και οι δύο σε βιοτεχνία διχτυών για να τα βγάλουμε πέρα. Αλλά τη θυμάμαι εκείνη την εποχή με νοσταλγία. Οταν το 1997 φτάσαμε εκεί από την πόλη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας, όλοι οι γείτονες μας υποδέχθηκαν με ζεστασιά και μας άνοιξαν τις πόρτες των σπιτιών τους. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αυτό είναι για μένα το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας: της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης.

Οι νησιώτες ζητούν αλλαγή του τουριστικού μοντέλου: Από το «περισσότερο» στο «καλύτερο» - Έρευνα-διαβούλευση για το μέλλον των ελληνικών νησιών από το Εργαστήριο Τοπικής και Νησιωτικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου και τις «ΦΩΝΕΣ για το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ» (ΓΡΑΦΗΜΑ)

Στην εικόνα τεράστιες τουριστικές ροές στη Σαντορίνη. Τι έχει μείνει, αλήθεια, από την αυθεντική Σαντορίνη;

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

 

ΟΙ ΝΗΣΙΩΤΕΣ ΖΗΤΟΥΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ – ΑΠΟ ΤΟ «ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ» ΣΤΟ «ΚΑΛΥΤΕΡΟ»

Τι ανάπτυξη θέλουν πραγματικά οι κάτοικοι των νησιών; Μια μεγάλη διαβούλευση των «ΦΩΝΩΝ για το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ» και του Εργαστηρίου Τοπικής και Νησιωτικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με περίπου 1.000 απαντήσεις, αναδεικνύει τις προτεραιότητες των νησιωτών και αμφισβητεί το κυρίαρχο μοντέλο της διαρκούς τουριστικής επέκτασης.

Τι ζητούν οι νησιώτες;

Καλύτερη ποιότητα ζωής για τις τοπικές κοινωνίες, αντί για μια ανάπτυξη που εξυπηρετεί πρωτίστως την αύξηση της τουριστικής ζήτησης, επιβαρύνοντας τις υποδομές, το περιβάλλον και την καθημερινότητα των κατοίκων.

Διατήρηση της ταυτότητας των νησιών, με αξιοποίηση των τοπικών φυσικών, πολιτιστικών και παραγωγικών πόρων και ενίσχυση των επιχειρήσεων που κρατούν εισόδημα στον τόπο.

Σταθερές θέσεις εργασίας όλο τον χρόνο, με αξιοπρεπείς συνθήκες, αντί για εποχική απασχόληση, εξαντλητικά ωράρια και χαμηλές αμοιβές που ωθούν τους νέους να εγκαταλείπουν τα νησιά τους.

Περιορισμό των νέων τουριστικών μονάδων και αναβάθμιση των υφιστάμενων, αντί για συνεχή επέκταση και μεγάλα συγκροτήματα πολυτελείας, τα οποία συγκέντρωσαν τη χαμηλότερη αποδοχή μεταξύ των επιλογών που εξετάστηκαν.

Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια ουσιαστική αντίθεση: ενώ οι κάτοικοι ζητούν να τεθούν όρια στην τουριστική ανάπτυξη και να προστατευτεί η ποιότητα ζωής τους, οι κυρίαρχες πολιτικές εξακολουθούν να προωθούν την επέκταση των τουριστικών επενδύσεων. Ο υπερτουρισμός δεν πλήττει μόνο το φυσικό περιβάλλον και το τοπίο· επηρεάζει τη στέγαση, την εργασία, τις υποδομές και τελικά το δικαίωμα των ανθρώπων να παραμείνουν στον τόπο τους.

Τα νησιά δεν είναι απλώς χώροι επενδύσεων και κερδοφορίας. Είναι τόποι ζωής, πολιτισμού και συλλογικής μνήμης. Το ζητούμενο δεν είναι να αυξάνονται διαρκώς οι επισκέπτες και οι κλίνες, αλλά να μπορούν οι τοπικές κοινωνίες να ζουν με αξιοπρέπεια, να ευημερούν και να καθορίζουν οι ίδιες το μέλλον τους.

 Ολόκληρο το άρθρο του Γιάννη Σπιλάνη* στο The FAQ, με τα αποτελέσματα της διαβούλευσης και το σχετικό γράφημα, παρατίθεται ακολούθως.

#υπερτουρισμος #υπερδομηση

 

***

Οι νησιώτες ζητούν αλλαγή του μοντέλου

 

Μαρία-Ειρήνη Δημουλά

• Τα αποτελέσματα της μεγάλης διαβούλευσης για το μέλλον των ελληνικών νησιών (γράφημα)

Άρθρο του Γιάννη Σπιλάνη* 

Η πρωτοβουλία, που πήρε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την εκπόνηση ειδικής Νησιωτικής Στρατηγικής, ξανάφερε το θέμα της νησιωτικότητας στην επικαιρότητα, με έναν διαφορετικό τρόπο από ό,τι συνήθως, αφού στην πρώτη φάση επέλεξε να προκαλέσει μια -ευρείας κλίμακας- διαβούλευση με ευρωπαϊκές νησιωτικές κοινωνίες, θεσμούς και αρμόδιους φορείς. Μια από τις ερωτήσεις της διαβούλευσης, αυτή που αφορά στο «δικαίωμα της παραμονής των νέων στα νησιά», ομολογουμένως τάραξε τα νερά, τουλάχιστον όσων ασχολούνται με τη ευρωπαϊκή πολιτική της συνοχής, γιατί φαίνεται να αλλάζει τα δεδομένα σε δύο επίπεδα:

• Πρώτον, γιατί δίνει προτεραιότητα στο να διατυπωθούν ευθέως και σε προτεραιότητα οι ανάγκες των πολιτών, και ειδικά των νέων, έναντι των αναγκών των επιχειρήσεων.
• Δεύτερον, γιατί, θεωρώντας δικαίωμα του πολίτη να θέλει να μείνει στον τόπο του, ζητά από τον ίδιο να βάλει τις προϋποθέσεις που οφείλουν να καθορίσουν τους άξονες της νέας πολιτικής σύγκλισης.

Το Εργαστήριο Τοπικής και Νησιωτικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο πλαίσιο του ερευνητικού του έργου, είχε ξεκινήσει μαζί με τις ΦΩΝΕΣ για το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ να διερευνά όχι μόνο τα προβλήματα που εμποδίζουν τους νησιώτες να παραμείνουν στον τόπο τους, που άλλωστε έχουν συζητηθεί πολλές φορές και αφορούν κατά προτεραιότητα στα θέματα των υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές, επικοινωνίες, νερό και ενέργεια), αλλά και τα θέματα απασχόλησης, που συχνά περιορίζονται στον τομέα του τουρισμού, και είναι ιδιαίτερα εποχικός και κάτω από δύσκολες συνθήκες (πίεση, ωράριο, αμοιβές).

Ποιότητα ζωής και τοπικότητα στην κορυφή των προτεραιοτήτων

Θεωρούμε απαραίτητο να ανοίξει η συζήτηση για την επόμενη μέρα, με το ερώτημα «τι ανάπτυξη θέλουμε» εμείς, οι νησιώτες. Στις περίπου χίλιες απαντήσεις που συγκεντρώσαμε (από τις οποίες 75% προέρχονται από μόνιμους κατοίκους των νησιών), έχει ενδιαφέρον ότι οι δύο επικρατέστερες είναι… (όπως φαίνεται και στο συνημμένο διάγραμμα)

Όταν οι φασίζουσες ατάκες του Ισραηλινού υπουργού Εθνικής Ασφάλειας, Itamar Ben Gvir, ενοχλούν περισσότερο από τη συνεχιζόμενη γενοκτονία – Συνέντευξη του Παλαιστίνιου συγγραφέα Mohammed el-Kurd (VIDEO)

Όταν οι φασίζουσες ατάκες του Ben Gvir ενοχλούν περισσότερο από τη γενοκτονία – O Παλαιστίνιος συγγραφέας Mohammed el-Kurd στο TPP

Ο Παλαιστίνιος, δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας του βιβλίου «Τέλεια Θύματα» Mohammed El-Kurd μιλά στο The Press Project, στον φιλόξενο χώρο του Athens Palestine Film Fetsival, για τα «κουτάκια» μέσα στα οποία τείνουμε να εγκλωβίζουμε την παλαιστινιακή ταυτότητα στη λεγόμενη «Δύση», την ιεράρχηση των ζωών και την υλική μορφή της γενοκτονίας, του απαρτχάιντ και της κατοχής. «Όλοι ενοχλούνται όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβίρ, ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας λέει ότι οι Παλαιστίνιοι δεν υπάρχουν ή ότι η ζωή των Εβραίων είναι πιο σημαντική από τη ζωή των Παλαιστινίων. Όμως αυτές οι δηλώσεις αποτελούν κυριολεκτικά την ισραηλινή πολιτική», μας λέει και συνεχίζει εξηγώντας πως «ζούμε σε μια νεοφιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, στην οποία οι αρετές σου—ή οι αρετές που διακηρύσσεις ότι έχεις—έχουν πολύ μεγαλύτερο βάρος από τις ίδιες τις πράξεις σου».

Στους Παλαιστίνιους επιτρέπεται μόνο να πενθούν, ποτέ να οργίζονται, να κατηγορούν και να εκφράζουν πολιτικές και απελευθερωτικές επιδιώξεις. Καλούνται να παραμένουν «ευπρεπείς», ευγενικοί και φιλικοί μέσα στην απόλυτη οδύνη μιας γενοκτονίας που παρουσιάζεται από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ως «ανθρωπιστική κρίση», ως «μοιραία συμφορά», χωρίς εγκληματία.

Ο Παλαιστίνιος, δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας του βιβλίου «Τέλεια Θύματα» Mohamed El-Kurd μιλά στο The Press Project, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Παλαιστινιακού Φεστιβάλ Κινηματογράφου, για την ανάγκη επιμονής στο «ακόμα κι αν», τη φράση που μας επαναφέρει στο ηθικά επείγον, κάθε φορά που τα θύματα -και όχι οι θύτες- τοποθετούνται σε θέση κατηγορουμένου. Και το ηθικά επείγον είναι τα Ισραηλινά εγκλήματα, όχι οι συμπεριφορές, οι αξίες και οι χαρακτήρες των Παλαιστινίων.

Στηλιτεύει, ακόμα, την τάση των δυτικών κοινωνιών να σοκάρονται με τις φασίζουσες δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων, ενώ ο ρατσισμός και η «λευκή ανωτερότητα», αποτελούν κυριολεκτικά κεντρική πολιτική και νόμο του Ισραήλ. «Αλλά μόλις το διατυπώσεις προφορικά, τότε γίνεται πρόβλημα», τονίζει. Ο Mohammed αντιλαμβάνεται υλικά και τη Δικαιοσύνη. «Είναι η αναδιανομή των πόρων. Είναι η επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Είναι η επιστροφή της γης στους νόμιμους ιδιοκτήτες της», λέει, διατυπώνοντας με βεβαιότητα πως «η Δικαιοσύνη είναι απόλυτα εφικτή».

Ο παράδεισος της “ελεύθερης αγοράς": Συνθήκες σκλαβιάς στο… πιάτο μας καθώς η εργασία στη βιομηχανία τροφίμων -τον μεγαλύτερο εργοδότη στον κόσμο- είναι και η μεγαλύτερη «γαλέρα» της εποχής μας

Μια αφανής «γαλέρα» πίσω από τα τρόφιμά μας | shutterstock

Συνθήκες σκλαβιάς στο… πιάτο μας: Η εργασία στη βιομηχανία τροφίμων είναι η μεγαλύτερη «γαλέρα» της εποχής μας

Η εργασία στη βιομηχανία τροφίμων παγκοσμίως αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη «γαλέρα» της εποχής μας. 1,4 δισεκατομμύρια εργαζόμενοι σε αυτόν τον τομέα βιώνουν συνθήκες εκμετάλλευσης και φτώχεια

 Τάσος Σαραντής

Δύο στους πέντε εργαζόμενους παγκοσμίως, περίπου 1,4 δισεκατομμύριο άνθρωποι, εργάζονται στη βιομηχανία τροφίμων -τον μεγαλύτερο εργοδότη στον κόσμο- και είναι αυτοί που δέχονται τη μεγαλύτερη κακομεταχείριση, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα με τίτλο «Εργασία στα τρόφιμα: Οι εργαζόμενοι πίσω από τα τρόφιμά μας και η εκμετάλλευση που αντιμετωπίζουν» από τη Διεθνή Ομάδα Εμπειρογνωμόνων για τα Βιώσιμα Συστήματα Τροφίμων (IPES-Food).

Συνολικά, 3,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι -σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού- ζουν σε οικογένειες που βασίζονται στα τρόφιμα και τη γεωργία για τα προς το ζην. Η εργασία στον τομέα των τροφίμων περιλαμβάνει τη μισθωτή απασχόληση, την αυτοαπασχόληση, την εργασία παροχής φροντίδας (μαγείρεμα και κοινοτική φροντίδα) και την οικογενειακή εργασία, καθώς και παραλλαγές υπεργολαβικής, άτυπης και εποχικής εργασίας.

Πρόκειται για μια εργασία κεντρικής σημασίας για τη μείωση της φτώχειας, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, τους μικρούς παραγωγούς και τις περιθωριοποιημένες κοινότητες. Επιπλέον, είναι θεμελιώδης για την επισιτιστική και διατροφική ασφάλεια, την υλοποίηση του δικαιώματος στη διατροφή και την υγεία των οικοσυστημάτων και του κλίματος.

Ωστόσο, παρά τον τεράστιο αριθμό και τον ζωτικό τους ρόλο, οι εργαζόμενοι στον τομέα των τροφίμων είναι από τα μεγαλύτερα θύματα εκμετάλλευσης στον κόσμο, καθώς αντιμετωπίζουν φτώχεια, κλοπή μισθού, καταναγκαστική εργασία, εμπορία ανθρώπων, διακρίσεις και σεξουαλική βία. Πολλοί εργάζονται υπό επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, ενώ στερούνται ακόμη και τις πιο βασικές νομικές προστασίες. Αυτές οι καταχρήσεις βλάπτουν δυσανάλογα τις γυναίκες, τους φυλετικοποιημένους εργαζόμενους, τους μετανάστες και τους εκτοπισθέντες.

Παρ’ όλο που η εκμετάλλευση πίσω από τα καθημερινά μας γεύματα παραμένει σε μεγάλο βαθμό αθέατη, συνολικά, κανένας μεμονωμένος τομέας δεν απασχολεί περισσότερους ανθρώπους, δεν κακοποιεί περισσότερους ανθρώπους, ούτε τους εκμεταλλεύεται με περισσότερους τρόπους.

Φτώχεια

Σε παγκόσμιο επίπεδο, το 30% των εργαζομένων στο διατροφικό σύστημα -ή 416 εκατομμύρια άνθρωποι- βγάζει χρήματα κάτω από τον μισθό που επαρκεί για διαβίωση. Από όλους τους εργαζόμενους, οι αγρότες είναι πιο πιθανό να ζουν σε φτώχεια και χωρίς δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας.

Η γεωργία και η αλιεία κατατάσσονται σταθερά μεταξύ των πιο επικίνδυνων επαγγελμάτων στον κόσμο, με τη γεωργία να ευθύνεται για το ένα τρίτο όλων των θανάτων στον χώρο εργασίας παγκοσμίως. Ωστόσο, το 80% των αγροτών δεν έχει λάβει ποτέ καμία εκπαίδευση για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας, το χειρότερο ποσοστό από οποιονδήποτε άλλο τομέα.

Ακρίβεια: Αυτοί μετρούν τα κέρδη, ο λαός μετράει τα κέρματα!

Επτά στους δέκα Έλληνες δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα, πολλοί κόβουν από παντού, ακόμη και από το φαγητό, αλλά η κυβέρνηση συνεχίζει να πουλάει το παραμύθι της οικονομικής επιτυχίας!

Τα στοιχεία που δημοσιεύει η «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι αποκαλυπτικά: το 77% περιόρισε τις δαπάνες για διασκέδαση, το 75% για ρούχα, ενώ το 28% αναγκάστηκε να κάνει περικοπές ακόμη και στα τρόφιμα (σ.σ. το δημοσίευμα της "ΕφΣυν" θα το βρείτε ολόκληρο και παρακάτω).

Αυτή είναι η περίφημη ανάπτυξή τους! Ο εργαζόμενος να μετράει τα ευρώ μέχρι την επόμενη μισθοδοσία, ο συνταξιούχος να κόβει από τα απαραίτητα και η λαϊκή οικογένεια να αναρωτιέται ποιον λογαριασμό θα αφήσει απλήρωτο. Την ίδια ώρα, οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν για τους οικονομικούς δείκτες και τα επιτεύγματά τους.

Μόνο που οι δείκτες δεν γεμίζουν το ψυγείο, τα διαγράμματα δεν πληρώνουν το νοίκι και οι κυβερνητικές φιέστες δεν κατεβάζουν τις τιμές στα ράφια.

Γιατί η ακρίβεια δεν είναι μια φυσική καταστροφή που έπεσε από τον ουρανό. Είναι μια πραγματικότητα που τσακίζει τους εργαζόμενους, την ώρα που η αγορά λειτουργεί με κριτήριο το κέρδος και οι κυβερνητικές πολιτικές αφήνουν τις κοινωνικές ανάγκες στο περιθώριο.

Αυτοί μετρούν τα κέρδη τους. Ο λαός μετράει τα κέρματα στην τσέπη του!

Και όταν επτά στους δέκα δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα, δεν φταίει ότι δεν έμαθαν να κάνουν οικονομία. Φταίει μια πολιτική που απαιτεί από τους πολλούς να σφίγγουν διαρκώς το ζωνάρι, για να μη θιγούν τα συμφέροντα των λίγων.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα κυβερνητικά πανηγύρια. Δεν είναι οικονομική επιτυχία να δουλεύεις και να μην μπορείς να ζήσεις. Είναι κοινωνική πρόκληση!

ΠΗΓΗ 

Ακρίβεια: 7 στους 10 Έλληνες δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα – Πού κάνουν περικοπές

Μόλις το 7% των καταναλωτών δήλωσε πως δεν έχει μειώσει καμία κατηγορία δαπάνης το τελευταίο εξάμηνο.

Ρομίνα Νικηφόρου

Πάνω από 7 στους 10 Έλληνες δυσκολεύονται να καλύψουν τα μηνιαία έξοδά τους ή διαχειρίζονται τα οικονομικά τους με ιδιαίτερη προσοχή. Οι αγορές ρούχων και παπουτσιών καθώς και η διασκέδαση – συμπεριλαμβανομένης και της εξόδου για φαγητό – αποτελούν τις κυριότερες δαπάνες που περιορίζουν προκειμένου να αντεπεξέλθουν στο αυξημένο κόστος ζωής.

Παρεμβάσεις για το απαράδεκτο άρθρο του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Βασ. Φλωρίδη, στην Καθημερινή, σχετικά με ποινική υπόθεση, στην οποία εμπλέκεται και ο γιος υπουργού της κυβέρνησης

Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης δεν θωρακίζεται με δημόσιες “παρεμβάσεις”

Η πρόσφατη δημόσια παρέμβαση, μέσω άρθρου σε εφημερίδα, του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλη Φλωρίδη, σχετικά με ποινική υπόθεση στην οποία παραπέμφθηκαν σε δίκη 11 κατηγορούμενοι, προκαλεί έντονο προβληματισμό ως προς τον σεβασμό της ανεξαρτησίας των δικαστικών λειτουργών αλλά και τα όρια του δημόσιου λόγου που εκφέρουν. Σε μία περίοδο που ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί επιδιώκουν, με παρεμβάσεις τους, να “θωρακίσουν” τις δικαστικές αποφάσεις από την κριτική των πολιτών -νομικών και μη- είναι, τελικά, ένας δικαστικός λειτουργός που με τον τρόπο της παρέμβασής του θέτει σε διακινδύνευση κορυφαίες θεσμικές εγγυήσεις που προστατεύουν το δικαιοδοτικό έργο. 

Ο κ. Φλωρίδης, ο οποίος, μάλιστα, χειρίστηκε την υπόθεση στο στάδιο της αναίρεσης, υποστήριξε ότι η κατηγορία σε βάρος των 11 προσώπων -μεταξύ των οποίων και ο γιος Υπουργού της Κυβέρνησης- ήταν ανυπόστατη και ότι δεν υπήρχαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να δικαιολογούν την παραπομπή τους σε δίκη. Ο ίδιος εισηγήθηκε την αναίρεση του σχετικού βουλεύματος και την απαλλαγή των κατηγορουμένων, ωστόσο το αρμόδιο συμβούλιο του Αρείου Πάγου απέρριψε ομόφωνα την πρότασή του. Με αφορμή την απόφαση, ο αντεισαγγελέας διατύπωσε σοβαρές αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκαν την υπόθεση οι δικαστικοί λειτουργοί, κάνοντας λόγο για «κατασκευασμένες δικαστικές κρίσεις» και συνδέοντας το ζήτημα με το ενδεχόμενο διαφθοράς στη Δικαιοσύνη.

Η καταγγελία περί ανυπόστατης κατηγορίας και ανεπαρκών αποδεικτικών στοιχείων είναι εξαιρετικά σοβαρή. Ακριβώς γι’ αυτό, απαιτεί θεσμική διερεύνηση και τεκμηρίωση· όχι την υποκατάσταση των προβλεπόμενων διαδικασιών από δημόσιες κρίσεις που, μάλιστα, προέρχονται από τα ίδια τα πρόσωπα που έκριναν. Η λογοδοσία στη Δικαιοσύνη δεν μπορεί, εξάλλου, να είναι επιλεκτική, ούτε να εξαρτάται από την ιεραρχική θέση ή την προσωπική εκτίμηση κάθε λειτουργού. Υπό αυτό το πρίσμα -και δεδομένης της θέσης του Αντιεισαγγελέα αλλά και της συμμετοχής του στον χειρισμό της υπόθεσης – η δημόσια τοποθέτηση του κ. Φλωρίδη δεν προστατεύεται από το δικαίωμα έκφρασης δημόσιας γνώμης και κρίσης των δικαστικών αποφάσεων. Αντίθετα, εγείρει ζητήματα σεβασμού της ανεξαρτησίας των λειτουργών που θα επιληφθούν της υπόθεσης, η οποία δεν αποκλείεται να απασχολήσει εκ νέου τον ίδιο Αντιεισαγγελέα στο μέλλον. Ο τελευταίος, εξάλλου, μπορεί, κατ’ εντολή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να ασκήσει ακόμη και καθήκοντα πειθαρχικού προϊσταμένου όλων των εισαγγελικών λειτουργών που θα χειριστούν την υπόθεση.

Η προστασία των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων, το τεκμήριο αθωότητας και η ανεξαρτησία της δικαστικής κρίσης αποτελούν αδιαπραγμάτευτες εγγυήσεις. Η ενίσχυση της, εδώ και καιρό, μειούμενης εμπιστοσύνης των πολιτών στη Δικαιοσύνη προϋποθέτει διαφάνεια, αιτιολογημένες αποφάσεις και ουσιαστικούς μηχανισμούς ελέγχου και όχι δημόσιες παρεμβάσεις που είναι σε θέση να απειλήσουν την ανεξαρτησία των λειτουργών της. 

ΠΗΓΗ: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ)

***

Απαράδεκτο Δημοσίευμα Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου 

Με αφορμή δημοσίευμα στην εφημερίδα Καθημερινή του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, το Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, εξέδωσε το ακόλουθο ψήφισμα:

Η εκφορά κρίσης από Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για υπόθεση που χειρίστηκε και η οποία τώρα εισάγεται πρωτοδίκως σε ακροατήριο ενώπιον του φυσικού δικαστή, ούτε κατ´ελάχιστον καλύπτεται από το δικαίωμα έκφρασης δημόσιας γνώμης και κρίσης των δικαστικών αποφάσεων που συνιστά έκφανση του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Και τούτο γιατί ο εκφέρων τις ανωτέρω κρίσεις Αντεισαγγελέας πιθανόν να κληθεί στο μέλλον να κρίνει εκ νέου επί της ίδιας υπόθεσης, τυγχάνει δε και Προϊστάμενος όλων των εισαγγελικών λειτουργών που θα χειριστούν δικαστικά την υπόθεση. Εν προκειμένω είναι κατάδηλο ότι παραβιάζεται κατάφωρα η ανεξαρτησία του φυσικού δικαστή και επηρεάζεται αθέμιτα η κρίση του.

Περαιτέρω αμείλικτο καθίσταται το ερώτημα αν δικαιούται ένας ανώτατος Εισαγγελικός λειτουργός που έρχεται αντιμέτωπος καθ´ ομολογίαν του με «φλέβα διαφθοράς» να παραβαίνει το καθήκον του και να μην διατάσσει τη διενέργεια εξέτασης των υπ´ αυτού διαπιστωθέντων, εξαντλώντας την θεσμική υποχρέωσή του σε συγγραφή «επιφυλλίδων» προς λαϊκή κατανάλωση. 

Ο γενοκτόνος Νετανιάχου ετοιμάζεται να ισοπεδώσει τη Δυτική Οχθη – Κατεδαφίσεις σπιτιών και εκτοπισμοί Παλαιστινίων

Την επιθετικότητά του κατά του ηρωικού Παλαιστινιακού λαού κλιμακώνει το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ.  Έχοντας μετατρέψει την όποια εύθραυστη «εκεχειρία» πραγματικά σε κουρελόχαρτο, δεδομένου ότι όλο αυτόν τον καιρό ποτέ δεν σταμάτησε τις επιθέσεις του στην ισοπεδωμένη Λωρίδα της Γάζας, τώρα το ισραηλινό κράτος-τρομοκράτης πάει να «τελειώσει τη δουλειά» και στη Δυτική Όχθη, η οποία έχει βρεθεί στο στόχαστρο του ακόμη περισσότερο από την… «εκεχειρία» και μετά, ειδικά μέσω των παράνομων εποικισμών. 

Ο Νετανιάχου συνέχισε τις απειλές κατά του Παλαιστινιακού λαού και μετά την επίσκεψή του στη Χεβρώνα, λέγοντας πως το κράτος-δολοφόνος είναι προετοιμασμένο «για μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας στη Δυτική Όχθη», μεγαλύτερη, όπως είπε, από αυτήν του 1967, προσθέτοντας ότι το χρονοδιάγραμμά της θα καθοριστεί. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια προσχήματα που χρησιμοποιούσε για να δικαιολογήσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα περί δήθεν αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και της Χαμάς, σημείωσε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις θα εφαρμόσουν στη Χεβρώνα το «επιθετικό μοντέλο που χρησιμοποιήσαμε στα στρατόπεδα προσφύγων, τα οποία είναι ουσιαστικά οχυρά τρομοκρατών», δηλαδή την εκκένωση σπιτιών από τους κατοίκους τους, περιγράφοντας ξεδιάντροπα βήμα προς βήμα τη σφαγή που προετοιμάζει το ισραηλινό κράτος και στη Δυτική Όχθη, ενώ προκλητικά αποκάλεσε «πρότυπο για τον λαό του Ισραήλ» το απάνθρωπο έργο των εποίκων σε βάρος των Παλαιστινίων που τους έχουν κατακτήσει τα εδάφη τους και τους διώχνουν από την γη τους. 

Ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιτ. Μπεν Γκβιρ, ζήτησε τη διάλυση και αποστρατιωτικοποίηση της Παλαιστινιακής Αρχής. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Time, απαίτησε την ολοκληρωτική κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας και την προώθηση της «εθελοντικής μετανάστευσης», όπως χαρακτήρισε την εκδίωξη των παλαιστινίων. Με ανάλογη κυνικότητα, ο υπουργός Οικονομικών του Ισράηλ, Μπ. Σμότριτς, δήλωσε ότι «είναι απαραίτητο να διαλύσουμε την Παλαιστινιακή Αρχή, να συλλέξουμε όπλα και να σκοτώσουμε τους τρομοκράτες», ενώ αποκάλεσε «απαραίτητη» μια «ολοκληρωμένη στρατιωτική επιχείρηση» στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την «κατεδάφιση παλαιστινιακών κτιρίων» κοντά στο σημείο των πυροβολισμών στη Χεβρώνα. 

Σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, και μετά και από τη βιντεοσκοπημένη δήλωση από τη Χεβρώνα του αρχηγού των χασάπηδων του ΙDF, υποστράτηγου Ά. Μπλουθ ότι ο ισραηλινός στρατός ξεκινά «μια σημαντική αντιτρομοκρατική επιχείρηση, παράλληλα με την επιβολή κλοιού στις περιοχές της Χεβρώνας και του Χαλχούλ», τις τελευταίες ώρες στη Δυτική Όχθη έχει εξαπολυθεί ένα τεράστιο και άγριο κύμα καταστολής κατά του Παλαιστινιακού λαού στην περιοχή. Αρχικά στο στόχαστρο μπήκαν οι κατοικίες των δύο ένοπλων Παλαιστινίων, οι οποίες, σύμφωνα με τον στρατό, σχεδιάζεται να κατεδαφιστούν.

Κρίση στο κλίμα, κρίση στο χωράφι: Το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Balkan Food Trailblazers» (VIDEO)

Κρίση στο κλίμα, κρίση στο χωράφι

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Balkan Food Trailblazers»

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Balkan Food Trailblazers» ταξιδεύουμε στην Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και την Τουρκία . Συναντάμε αγρότες/τισσες και επιστήμονες που μάς μιλούν για την αύξηση της θερμοκρασίας, την παρατεταμένη ξηρασία και τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που οδηγούν στην εγκατάλειψη της αγροτικής γης. Πώς διαμορφώνονται οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης στις αγροτικές καλλιέργειες κάθε χώρας; Ποιες καλλιέργειες κινδυνεύουν περισσότερο και πώς προσπαθούν οι καλλιεργητές να αντιμετωπίσουν την κατάσταση;

Έρευνα – Αρχισυνταξία: Σταυρούλα Πουλημένη

Εικονοληψία-Μοντάζ: Θεόφιλος Καλαϊτζίδης

Ήχος & Σχεδιασμός Λογοτύπου: Μενέλαος Εξίογλου

Drone: Μενέλαος Εξίογλου, Θεόφιλος Καλαϊτζίδης

Παραγωγή: Alterthess

Mετάφραση από τα Τουρκικά: Lale Alatli
Μετάφραση από τα Αλβανικά: Rovena Spiridhi
Μετάφραση από τα Μακεδονικά: Κέτη Ζάνεβα

Fixers: Kevin Dishani (ALB), Öykü Bilici (TR), Yaşar Yağmur (TR)

Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Rosa Luxemburg / Παράρτημα Ελλάδας

Ευχαριστούμε, επίσης, Άλλος Τρόπος, Βιοκοφινάκι, Το Ωραίον Ντεπώ

ΠΗΓΗ: alterthess.gr

Μακρόν και ΕΕ οι υποκινητές των διαδηλώσεων στην Γαλλία, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ήταν μόνο θέμα χρόνου! Οι μαζικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην Γαλλία εναντίον της λιτότητας και του κρατικού αυταρχισμού, με πρωταγωνιστές τη νεολαία και τελευταίο ραντεβού το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, είχαν προετοιμαστεί και προαναγγελθεί από μια μεγάλη σειρά περικοπών κοινωνικών δαπανών. Αποκορύφωμα είναι οι προβλέψεις του κρατικού προϋπολογισμού για το 2027.

Η Γαλλία βυθίζεται σε μια κρίση χρέους από την οποία δεν υπάρχει εύκολη οδό διαφυγής. Το δημόσιο χρέος της βρισκόταν στο 119% του ΑΕΠ τον Ιούνιο του 2026 (καταγράφοντας ρεκόρ για όλη την μεταπολεμική περίοδο) κι αναμένεται να φτάσει το 122% το 2027, ενώ τα επιτόκια δανεισμού στα 10ετή ομόλογα αγγίζουν το 5%, από 3,5% έναν χρόνο πριν. Τέτοια κόστη δανεισμού η Γαλλία είχε πληρώσει τελευταία φορά το μακρινό 2002. Ούτε στην διάρκεια της πρόσφατης κρίσης του ευρώ πλήρωσε τόσο ακριβά για τον δανεισμό της. Παράλληλα, το δημοσιονομικό έλλειμμα θα παραμείνει σχεδόν στο 5% του ΑΕΠ για πέμπτο μάλιστα συνεχή χρόνο, από 5,4% προϋπολογισμένο για το 2026. Οι προοπτικές για την Γαλλία είναι τόσο ζοφερές ώστε άρθρα με τίτλο «γιατί η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα», λες κι έσωσε την Ελλάδα από την προ 15ετίας χρεοκοπία το γεγονός ότι δεν ήταν Αργεντινή…, ξεπερνούν σε συχνότητα τις υποσχέσεις για την ευρωστία της γαλλικής οικονομίας.

Μένοντας μόνο στην κρίση χρέους, η πρόταση του Μελανσόν και της Ανυπότακτης Γαλλίας για αθέτηση του 19% του δημόσιου χρέους, μέσω της διαγραφής εκείνων των ομολόγων που διατηρεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είναι μια ριζοσπαστική πρόταση που αποτελεί πραγματική εναλλακτική. Πολύ περισσότερο αν συνδυαστεί με την εγκατάλειψη των χρηματοπιστωτικών αγορών για την έκδοση νέου χρήματος και την εκτύπωση από την Κεντρική Τράπεζα. Βήματα που προφανώς προϋποθέτουν την έξοδο από το ευρώ και τη σύγκρουση με το ιερατείο της ΕΕ.

Κοινωνικές περικοπές χωρίς προηγούμενο

Ακόμη όμως και για να παραμείνει το δημοσιονομικό έλλειμα σε ένα επίπεδο οριακά κάτω του 5%, μόνο και μόνο για να γραφτεί στον προϋπολογισμό 4,9%, ασχέτως του γεγονότος ότι ακόμη πιο δύσκολο κι απ’ το να ψηφιστεί είναι να εφαρμοστεί, προβλέπονται περικοπές που δεν έχουν προηγούμενο στη σύγχρονη Γαλλία. Ξεχωρίζουμε τις πιο τρανταχτές, απλώς και μόνο για να φανεί ότι οι υπαίτιοι των ταραχών δεν βρίσκονται στην Μόσχα, ούτε στον ισλαμικό εξτρεμισμό όπως δήλωσε ο καταζητούμενος και φυγόδικος ισραηλινός πρωθυπουργός που δεν χάνει ευκαιρία να μην οδηγήσει τον αντι-ισλαμισμό και τον ρατσισμό κατά των Αράβων σε νέα ύψη. Αρκεί μια ματιά στα σβήσε – γράψε που συζητιούνται στις συσκέψεις στα Ηλύσια Πεδία για να φανεί ποιος πυροδότησε τις ταραχές.

Στόχος της κυβέρνησης είναι η εξοικονόμηση ενός ποσού της τάξης των 43 δισ. ευρώ. Για να επιτευχθεί η μείωση των δαπανών προβλέπεται το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, η φορολόγηση για πρώτη φορά των επιδομάτων ασθενείας και των αποζημιώσεων απόλυσης, η μείωση της φοροαπαλλαγής της τάξης του 10% στις συντάξεις γήρατος κ.α. Ο προϋπολογισμός προβλέπει επίσης μείωση των αυξήσεων στις δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης από 3,1% το 2026 σε 2% το 2027 και δραματικές περικοπές στην χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Τα ποσά που θα εξοικονομήσει η γαλλική κυβέρνηση από την μείωση των κοινωνικών δαπανών θα δοθούν για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Ως αποτέλεσμα της ανόδου των επιτοκίων δανεισμού, το κονδύλι των τόκων θα αυξηθεί κατά 12 δισ. ευρώ το 2027 για να φτάσει τα 91 δισ. ευρώ ώστε να καλυφθεί το έλλειμμα και να επαναχρηματοδοτηθεί χρέος ύψους 340 δισ. ευρώ για το νέο χρόνο. Η επαναχρηματοδότηση του χρέους θα αφορά σε σημαντικό βαθμό ομόλογα που εκδόθηκαν με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους στην διάρκεια της πανδημίας, επιβεβαιώνοντας κριτικές εκείνης της περιόδου ότι η μορφή χρηματοδότησης των αυξημένων κρατικών δαπανών ήταν επικίνδυνη κι είχε μακροπρόθεσμα κερδισμένους μόνο τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Αύξηση κατά 6,4 δισ. ευρώ θα υπάρχει επίσης και στις πολεμικές δαπάνες στον προϋπολογισμό του 2027.

Αυτό όμως που λειτούργησε σαν θρυαλλίδα στην κοινωνική αγανάκτηση ήταν η ασυλία που θα απολαύσουν οι υπερπλούσιοι, σε ένα περιβάλλον γενικευμένων κοινωνικών περικοπών. Έκτακτος φόρος που επιβλήθηκε στις μεγάλες επιχειρήσεις πέρυσι θα παραμείνει μεν, αλλά μειωμένος κατά ένα τρίτο. Από 7,5 δισ. ευρώ φέτος θα αποφέρει μόνο 5 δισ. ευρώ. Ενώ δηλαδή απολυμένοι, ασθενείς και συνταξιούχοι θα καταβάλλουν μεγαλύτερο φόρο, ενώ παράλληλα η ανθούσα γαλλική και διεθνής πολεμική βιομηχανία θα αποζημιωθεί με επιπλέον αδιαφανείς επιδοτήσεις, οι μεγάλες επιχειρήσεις θα απολαύσουν έκπτωση της τάξης του 33%!

Φορολογική ασυλία για τους υπερπλούσιους

Ο ταξικός χαρακτήρας της φορολογικής πολιτικής του Μακρόν έχει βάθος και προϊστορία. Μόλις το 2025 η γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε την επιβολή ενός φόρου στους υπερπλούσιους που έχει γίνει γνωστός ως φόρος Zucman. Πήρε το όνομά του από τον Γάλλο οικονομολόγο Gabriel Zucman και προβλέπει έναν έκτακτο φόρο ύψους 2% επί της καθαρής περιουσίας των υπερπλούσιων, όσων δηλαδή κατέχουν περιουσία άνω του 1 δισ. δολ. Στην γαλλική του εκδοχή θα φορολογούσε περιουσίες άνω των 115 εκατ. ευρώ. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στην απλότητά του και στο ότι δεν αφορά εισοδήματα, ακίνητη περιουσία ή μετοχές, αλλά «παρκαρισμένο» πλούτο. Παρόλα αυτά η γαλλική Γερουσία τον Ιούνιο του 2025 τον απέρριψε, κινδυνολογώντας με ανεδαφικά και κοινότοπα επιχειρήματα για φυγή κεφαλαίου κ.α. Η ουσία είναι ότι μεσούσης μιας κρίσης χρέους η Γαλλική Γερουσία επέλεξε να αφήσει στο απυρόβλητο της εφορίας τους υπερπλούσιους, οξύνοντας την δημοσιονομική κρίση! Την ψήφιση και επιβολή του φόρου Zucman ζητούν ακόμη και οι Σοσιαλιστές, μαζί με την θέσπιση κατώτατου μισθού στα 1.700 ευρώ, με αφορμή την συζήτηση του προϋπολογισμού για το 2027.

Η χρόνια λιτότητα στην Γαλλία έχει προκαλέσει μια ιστορικών διαστάσεων κρίση στην αγοραστική δυνατότητα των πολιτών.

«Το 2025, η μέση μονάδα κατανάλωσης (ένας οικονομικός όρος που χρησιμοποιείται για να προσαρμόζει τα νοικοκυριά στο μέγεθος της οικογένειας) είδε την αγοραστική της δύναμη να πέφτει κατά 0,7%. Σήμερα, με τους πρώτους εννιά μήνες του 2026 να βρίσκονται ήδη πίσω μας, είναι σε τροχιά μείωσης κατά 0,7% για δεύτερο συνεχή χρόνο», δήλωνε στην γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 30 Σεπτεμβρίου 2026 οικονομολόγος του Γαλλικού Ινστιτούτου Οικονομικών (IFE). Και συνέχιζε περιγράφοντας τα ζοφερά χρώματα της κοινωνικής κατάστασης της Γαλλίας. «Η κατάσταση αποτελεί εξαίρεση. Από το 1960, όταν το Γαλλικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Σπουδών (INSEE) ξεκίνησε για πρώτη φορά να καταγράφει τις σειρές των δεδομένων, η Γαλλία έχει αντιμετωπίσει μόνο δύο τέτοιες παρόμοιες περιόδους. Η πρώτη ήρθε με την αποκαλούμενη στροφή στην λιτότητα του 1983-1984 από το σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν. Η δεύτερη συνέβη μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση από το 2010 ως το 2023, που ήταν επίσης μια περίοδος περικοπών στον προϋπολογισμό». Σύμφωνα με υπολογισμούς, η πτώση στην καταναλωτική δύναμη από το 2024 ισοδυναμεί με την απώλεια περίπου 1.200 ευρώ (σε πραγματικούς όρους) για μια οικογένεια με δύο ενήλικες και δύο παιδιά. Για έναν ενήλικα μόνο του, ισοδυναμεί με την απώλεια 600 ευρώ.

Ωστόσο, επισημαίνει ο γάλλος οικονομολόγος στην κεντροδεξιά εφημερίδα, η τρέχουσα αρνητική τάση είναι πιο επίπονη από τις δύο προηγούμενες: «Η οπισθοδρόμηση του 1983 ακολούθησε αρκετά χρόνια μιας πολύ δυναμικής αύξησης της καταναλωτικής δύναμης, κάτι που δεν ισχύει σήμερα», για πολλούς λόγους. Ένας εξ αυτών που έχει διαβρώσει τα λαϊκά εισοδήματα είναι ο πληθωρισμός. Από το 2019 ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 21,3%, ενώ οι μισθοί μόνο κατά 18,7%. Συγκρινόμενοι με το τέταρτο τρίμηνο του 2019, οι μισθοί είναι χαμηλότεροι κατά 2% σήμερα. «Είναι κι αυτό μια εξέλιξη ιστορικής σημασίας. Σύμφωνα με το INSEE πραγματική μείωση μισθών δεν συνέβη ποτέ ξανά από την περίοδο 1983-1985».

Πείνα και ανεργία για την εργατική Γαλλία