
Χρίστος Γεωργάλας: «Στη Γάζα έβλεπα 100 νεκρά παιδιά την ημέρα»

Ο γιατρός Χρίστος Γεωργάλας δούλεψε εθελοντικά στο νοσοκομείο Νάσερ της Γάζας, εν μέσω γενοκτονίας, και εργάστηκε μαζί με Παλαιστίνιους γιατρούς σε συνθήκες πολέμου. Αυτή είναι η μαρτυρία του στη Σταυρούλα Παπασπύρου.
Τριάντα χρόνια γιατρός, με διεθνή αναγνώριση, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και χειρουργός ΩΡΛ σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, ο Χρίστος Γεωργάλας βρέθηκε την άνοιξη του 2025 ως εθελοντής για έναν μήνα στο νοσοκομείο Νάσερ της Γάζας και εργάστηκε μαζί με Παλαιστίνιους γιατρούς σε συνθήκες πολέμου.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόταν εκεί, και ευελπιστεί να μην είναι η τελευταία: «Δεν είναι εύκολο αλλά θα προσπαθήσω να επιστρέψω». Οι σημειώσεις και οι φωτογραφίες του από εκείνη την περίοδο απλώνονται στον τόμο «Ημερολόγιο Γάζας – Ιατρική εν μέσω γενοκτονίας» (εκδ. Τόπος) κι ενώ ετοιμάζεται η αμερικανική έκδοσή του του ζητήσαμε να μας μιλήσει για την εμπειρία του.
«Την άνοιξη του ’25 ο αποκλεισμός ήταν πλήρης», λέει. «Δεν υπήρχε ούτε ρεύμα, ούτε τροφή, ούτε νερό, και οι δολοφονίες από τον ισραηλινό στρατό ήταν της τάξης των 100, 150 νεκρών την ημέρα, στην πλειοψηφία τους παιδιά. Το μεγαλύτερο μέρος της Γάζας ήταν ήδη κατεστραμμένο και οι συνθήκες του νοσοκομείου τραγικές».
Ο Γεωργάλας αποδομεί το στερεότυπο του Δυτικού λευκού σωτήρα, αναδεικνύοντας τους Παλαιστίνιους συναδέλφους του σε πραγματικούς ήρωες, οι οποίοι συνέχιζαν να εργάζονται, να χειρουργούν και να εκπαιδεύονται παρά τους βομβαρδισμούς, τις ελλείψεις και την απώλεια συναδέλφων και συγγενών. Παράλληλα, η παρουσία ξένων γιατρών τού παρείχε μια σχετική προστασία, καθώς οι ίδιοι μπορούσαν να αποχωρήσουν από τη Γάζα, σε αντίθεση με τους ντόπιους.
Υπογραμμίζει ότι οι κάτοικοι της Γάζας δεν είναι απλώς «θύματα», αλλά άνθρωποι με οικογένειες, σχέσεις, όνειρα, πολιτικές απόψεις και αξιοπρέπεια. Περιγράφει πώς τον συγκλόνισε η ικανότητά τους να συνεχίζουν τη ζωή τους μέσα στην καταστροφή: «Μιλώντας για τους γιατρούς με τους οποίους ήμουν μαζί καθημερινά για έναν μήνα από το πρωί ως το βράδυ, αφού ζούσα στο νοσοκομείο, δεν άκουσα ποτέ στη φωνή κάποιου θυμό ή ένταση. Αυτό μού έκανε πολλή εντύπωση».
Μιλά για τις «παράπλευρες απώλειες», των αμάχων, και τις συνδέει με δικές μας κατοχικές μνήμες: «Στην Ελλάδα είχαμε την κατοχή από τους Γερμανούς κάποια χρόνια και το συλλογικό τραύμα παραμένει, το μνημονεύουμε ακόμα. Φαντάσου να είχαμε κατοχή για 40 χρόνια».
Επίσης, αναφέρει: «Στο Ολοκαύτωμα, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα παιδιά ήταν το 25-27% των θυμάτων. Στη Γάζα τα παιδιά ξεπερνούν το 30% των θυμάτων. Οπότε, όταν κάποιος μιλά για πόλεμο εναντίον των παιδιών, δεν είναι μια μεταφορά».
Επίσης, εξηγεί τη δυσκολία των πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων της Δύσης να ταυτιστούν με το θύμα, σε αντίθεση με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου: «Νομίζω ότι είναι πολύ πιο εύκολο για τις χώρες του Νότου να καταλάβουν έναν αντιαποικιακό αγώνα, το έχουν ζήσει και οι ίδιοι, και η Ελλάδα, από αυτή την άποψη».
Μιλά ακόμη για την πολιτισμική εγγύτητα που ένιωσε να δημιουργείται μεταξύ Ελλάδας και Γάζας: στις οικογενειακές σχέσεις, στο φαγητό, στη μουσική, στις μυρωδιές και γενικότερα στη μεσογειακή κουλτούρα. Αντιπαραβάλλει αυτή την αίσθηση οικειότητας με τα χρόνια που έζησε στη Βόρεια Ευρώπη, στη Βρετανία και στην Ολλανδία. Παρότι είχε μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα επειδή ένιωθε ότι εδώ βρίσκεται η πατρίδα του, οι άνθρωποί του και η πολιτισμική του ταυτότητα.
Τέλος, θεωρεί ότι η Παλαιστίνη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής μας και ότι η στάση της Δύσης απέναντι στη Γάζα αφορά και τη δική της ηθική ευθύνη. Υποστηρίζει ότι οι Παλαιστίνιοι θα αγωνιστούν οι ίδιοι για την ελευθερία τους, όμως οι κοινωνίες της Δύσης οφείλουν να αναρωτηθούν σε ποια πλευρά της Ιστορίας θέλουν να βρίσκονται.
Καθώς η κουβέντα προχωράει, αναδύεται και το δικό του πορτρέτο, η διαδρομή του, οι επιλογές του, η άποψή του για την ιατρική, η σχέση του με την Ελλάδα, η ευθύνη που νιώθει απέναντι στα παιδιά του, η δική του ηθική στάση απέναντι σε όσα είδε και κατέγραψε.
Κάντε κλικ εδώ για να αγοράσετε το βιβλίο του Χρίστου Γεωργάλα, «Ημερολόγια Γάζας», εκδ. Τόπος
- ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ εικόνες και μικρά βίντεο του Χρίστου Γεωργάλα από τη Γάζα.
- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου