Για τον νόμο «Ελέγχου των Συνομιλιών» που κατάφερε να περάσει η ευρωγραφειοκρατία στις 9 Ιουλίου

Με μια διαδικασία απολύτως διαβλητή και απίθανης αντιδημοκρατικότητας, η ευρωγραφειοκρατία πέτυχε να περάσει νόμο στο Ευρωκοινοβούλιο, παρά την σαφή έλλειψη πλειοψηφίας, ο οποίος επιβάλλει τον πλήρη έλεγχο των σχολίων, συνομιλιών, e-mails και αναρτήσεων των χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις πλατφόρμες παροχής ηλεκτρονικών υπηρεσιών μέσω της αυτόματης σάρωσής τους (σκανάρισμα)—πλην όμως όχι και των από άκρου σε άκρο κωδικοποιημένων μηνυμάτων). Στα ΜΜΕ ο νόμος αυτός έχει κωδικοποιηθεί ως “Έλεγχος των Συνομιλιών 1.0” (αγγλιστί “Chat Control 1.0”).

Ο CEO του Telegram Πάβελ Ντούροφ σχολίασε την διαδικασία με την οποία κατατέθηκε και ψηφίστηκε ο νόμος ως εξής: «Τέτοια τεχνάσματα, που κάποτε ήταν χαρακτηριστικά των Μπανανιών, χρησιμοποιούνται πλέον από την ΕΕ για να περάσει νόμους περί επιτήρησης».

Σχολιάζοντας την εξέλιξη αυτή, ο Rand Hammoud από το Ευρωπαϊκό Κέντρο για τη Δημοκρατία και την Τεχνολογία δήλωσε στο Euractiv: «Όταν η μεγαλύτερη ομάδα χρησιμοποιεί την πολιτική της επιρροή για να επιβάλει νέα ψηφοφορία σχετικά με ένα μέτρο μαζικής σάρωσης που έχει ήδη απορριφθεί, αυτό θα πρέπει να ανησυχεί όποιον ενδιαφέρεται για τη θεσμική ακεραιότητα».

«Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να δέχεται πισώπλατο χτύπημα από την ίδια του την πρόεδρο», παρατήρησε ο Σιμόν ντε Μπράουερ από το δίκτυο της κοινωνίας των πολιτών Edri, όπως ανέφερε το μέσο ενημέρωσης. Προειδοποίησε ότι ο νόμος «Chat Control» επιτρέπει στις εταιρείες τεχνολογίας να «κατασκοπεύουν εκατομμύρια συνομιλίες χωρίς ένταλμα, με ελάχιστη έως καθόλου εποπτεία και χωρίς νομική βάση».

*          *          *

Τώρα που καταλάβαμε τι προβλέπει ο νόμος που πέρασε, ας δούμε και την διαδικασία που χρησιμοποίησαν, η οποία είναι κατά τη γνώμη μου ακόμη πιο εντυπωσιακή και έκανε τον Ντούροφ να αποκαλεί την ΕΕ “Μπανανία”.

Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο περίπλοκα, αλλά θα προσπαθήσω να τα εξηγήσω για να γίνει κατανοητό το κόλπο γκρόσο με το οποίο πέρασαν τον νόμο, παρά την έλλειψη πλειοψηφίας, στο Ευρωκοινοβούλιο και παρόλο που αυτός είχε ήδη απορριφθεί στο παρελθόν.