Η Μάισα Χαντέρ Ιμπραήμ Αμπού Νταούντ και η κόρη της, Μαίρη Χάφεζ Μισέλ Αλ-Νάτζαρ, σκοτώθηκαν στις 2 Οκτωβρίου 2026 σε ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα στη Γάζα, μαζί με άλλους αμάχους. Η Ελληνική Ορθόδοξη Πατριαρχική Αρχή Ιεροσολύμων επιβεβαίωσε τον θάνατό τους και τις χαρακτήρισε μάρτυρες, εκφράζοντας συλλυπητήρια στις οικογένειές τους. 

Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στον θόρυβο:

Η Μάισα και η Μαίρη ανήκαν στο Ορθόδοξο ποίμνιο της Γάζας, στην κοινότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Πορφυρίου.

Η κηδεία τους πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Πορφυρίου, την ιστορική καρδιά της Ρωμιορθόδοξης κοινότητας της Γάζας. 

Κι όμως, την ώρα που δύο Ορθόδοξες Παλαιστίνιες γυναίκες έχαναν τη ζωή τους, η φωνή που ακούστηκε με ιδιαίτερη συγκινησιακή δύναμη ήταν αυτή του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, ο οποίος προσευχήθηκε για τη Μάισα, τη Μαίρη, τις οικογένειές τους και ολόκληρη τη Γάζα, θέτοντας το ερώτημα: «Έως πότε, Κύριε;»

Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο, αλλά δύσκολο ερώτημα:

Πού ήταν η ίδια ένταση της Ορθόδοξης φωνής;

Δεν αμφισβητείται ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση πένθους. Το έκανε και μάλιστα με σαφή αναφορά στην ιερότητα κάθε ανθρώπινης ζωής, ζητώντας τον τερματισμό του πολέμου και την προστασία των αμάχων. 

Όμως, προσωπικά θα περίμενα πολύ περισσότερο ζήλο, πολύ πιο δυνατή δημόσια φωνή και πολύ πιο έντονη υπεράσπιση των δύο γυναικών, ακριβώς επειδή δεν ήταν απλώς δύο χριστιανές που χάθηκαν στη Γάζα.

Ήταν μέλη του ίδιου του Ορθόδοξου ποιμνίου της Εκκλησίας του Αγίου Πορφυρίου.

Η Ορθοδοξία της Γάζας δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι άνθρωποι με ονόματα, οικογένειες, παιδιά, σπίτια, εκκλησίες και μνήμες. Είναι μια μικρή κοινότητα που επιβιώνει μέσα σε μια καταστροφή. Το ίδιο το Πατριαρχείο έχει αναγνωρίσει ότι η Μονή του Αγίου Πορφυρίου αποτέλεσε καταφύγιο για εκατοντάδες Ορθοδόξους και άλλους αμάχους κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Όταν χτυπιέται ένα μέλος του ποιμνίου, η Εκκλησία δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο να καταγράφει το πένθος. Πρέπει να γίνεται η φωνή εκείνων που δεν έχουν πλέον φωνή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Και ειδικά για την Ελληνική Ορθόδοξη Πατριαρχική Εκκλησία Ιεροσολύμων, η ευθύνη αυτή είναι ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί ο Άγιος Πορφύριος δεν είναι απλώς το όνομα ενός ναού. Είναι ο επίσκοπος της Γάζας, και η Ορθόδοξη παρουσία στην πόλη αποτελεί κομμάτι μιας ιστορίας αιώνων. Το ίδιο το Πατριαρχείο αναφέρει ότι η Εκκλησία της Γάζας αποτελεί τμήμα της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και ότι ο Άγιος Πορφύριος αποτελεί το κέντρο της λατρευτικής ζωής της Ρωμιορθόδοξης κοινότητας. Γι’ αυτό και η σιωπή, όταν υπάρχουν νεκροί, δεν μπορεί να είναι η εύκολη επιλογή.

Η πίστη δεν είναι μόνο προσευχή για τους νεκρούς. Είναι και υπεράσπιση των ζωντανών.

Η Μάισα και η Μαίρη άξιζαν να ακουστεί δυνατά το όνομά τους.

Η οικογένειά τους άξιζε συμπαράσταση.

Η Ορθόδοξη κοινότητα της Γάζας άξιζε μια φωνή που να μην ψιθυρίζει.

Και η δικαιοσύνη απαιτεί να λέμε καθαρά:

Οι Παλαιστίνιες Ορθόδοξες Χριστιανές της Γάζας δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου ποιμνίου. Είναι το ποίμνιο της ίδιας Εκκλησίας. 

*Ο Haytham Alzeer είναι υπεύθυνος Προξενικών και Δημοσίων Σχέσεων στην πρεσβεία της Παλαιστίνης στην Κύπρo. Έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα και έχει σπουδάσει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  

ΠΗΓΗ