Τι (δεν) λένε τα νούμερα Μητσοτάκη
Εν μέσω κρίσιμων κραδασμών στο στρατόπεδο της δεξιάς πολυκατοικίας, μπροστά στις συνεχείς αποκαλύψεις σκανδάλων και διαφθοράς για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο πρωθυπουργός μοίρασε το “προεκλογικό πακέτο” του, τέσσερις μήνες πριν τη ΔΕΘ. Το “πακέτο των 18 μέτρων” ντύθηκε με διθύραμβους περί οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, λόγω του πρωτογενούς πλεονάσματος των 12,13 δισ. ευρώ και του υπερπλεονάσματος- ρεκόρ 6 δισ., που ανακοίνωσε για το 2025 η ΕΛΣΤΑΤ.
Οι πρόωρες ανακοινώσεις Μητσοτάκη για αυτά που θα ισχύσουν από το Φθινόπωρο, πέτυχαν το στόχο τους, για λίγες ημέρες άλλαξε το κυρίαρχο αφήγημα στη δημοσιότητα. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι άρσεις ασυλίας των εμπλεκόμενων στη δικογραφία Κοβέσι, περιορίστηκαν στις επίσημες δηλώσεις από τη Βουλή, χωρίς αναλύσεις και αναζήτηση ευθυνών.
Η Eurostat από τη δική της πλευρά ανακοίνωσε επίσης κάτι σημαντικό. Τα στοιχεία πληθωρισμού για τις χώρες της Ευρωζώνης, νούμερα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το οικονομικό επιτελείο δεν θέλουν να απασχολούν τους πολίτες. Σε αυτούς αξίζουν-σύμφωνα με την επικοινωνιακή τακτική του Μαξίμου- μόνο τα ψίχουλα επιδομάτων και τα διάφορα pass.
Τα νούμερα της Eurostat αποτυπώνουν με σαφήνεια αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει στην Ελλάδα. Ο πληθωρισμός τον περασμένο Απρίλιο εκτοξεύθηκε στη χώρα μας στο 4,6% από 3,4% τον Μάρτιο, όταν ο μέσος όρος για την Ευρωζώνη καταγράφηκε στο 3% από 2,6%, τους αντίστοιχους μήνες. Ο πληθωρισμός, δηλαδή η ακρίβεια, στην Ελλάδα “τρέχει” αυξημένος κατά 50% σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες επίσης βιώνουν τις επιπτώσεις από τον πόλεμο ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν.
Ματωμένα υπερπλεονάσματα από φόρους, υπερκέρδη για καρτέλ
Το πρωτογενές πλεόνασμα των 12 και πλέον δισ. ευρώ που πανηγυρίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν αφορά την κοινωνία. Η πιο τρανή απόδειξη είναι το γεγονός ότι στην κοινωνία επιστρέφει μόλις το 3% μέσω του πακέτου επιδομάτων. Όλα τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Κ. Μητσοτάκης, θα κοστίσουν στον κρατικό προϋπολογισμό μόλις 500 εκατ. ευρώ. Αφορούν σε πάνω από 3 εκατομμύρια νοικοκυριά.
Το δε υπερπλεόνασμα των 6 δισ. ευρώ προέρχεται από τη συνεχιζόμενη φοροληστεία, στηρίζεται από την επίμονη άρνηση της κυβέρνησης να μειώσει τον ΦΠΑ και να λάβει ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης των ανατιμήσεων.
Μόνο το πρώτο 3μηνο του 2026 τα έσοδα από τους υπέρογκους φόρους ξεπέρασαν τα 17 δισ. και το πλεόνασμα άγγιξε το ποσό ρεκόρ των των 4,4 δισ.
Όσο λοιπόν τα καρτέλ τροφίμων ανεβάζουν τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, όσο οι εταιρείες ενέργειας αυξάνουν -λόγω πολέμου- τις τιμές στο ρεύμα ή όσο αυξάνονται τα ενοίκια, τόσο ο κρατικός κουμπαράς παραγεμίζει. Επιστρέφει δε στην κοινωνία την οποία ήδη έχει ξεζουμίσει, τα ψίχουλα των επιδομάτων Μητσοτάκη.
Ποια είναι λοιπόν τα νούμερα που δεν θέλει να συζητά δημόσια η κυβέρνηση;
Πρώτα πρώτα είναι ο “πληθωρισμός κερδών” για τους μεγάλους ομίλους στους κρίσιμους κλάδους που βρίσκονται στην πρωτοπορία των ανατιμήσεων. Ο οικονομικός αναλυτής Κώστας Καλλίτσης χρησιμοποιεί τον παραπάνω χαρακτηρισμό σε ανάλυση του στην “Καθημερινή” για να περιγράψει αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει. Όπως γράφει “στην πενταετία 2020-2025 οι μισθολογικές αμοιβές ανά απασχολούμενο αυξήθηκαν ονομαστικά 16,7%. Το ίδιο χρονικό διάστημα η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε 7,8%. Η διαφορά αυτών των δύο μεταβλητών θα δικαιολογούσε μια μέση αύξηση των τιμών κατά 8,9%. Ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή, ωστόσο, αυτός που μετρά τον πληθωρισμό, αυξήθηκε κατά 20,9%”
Η διαφορά αυτή οφείλεται στην “αύξηση των κερδών”. Η ακρίβεια και οι διαρκείς ανατιμήσεις στην ενέργεια και τις πρώτες ύλες, αυξάνουν τα περιθώρια κέρδους. Με άλλα λόγια τα καρτέλ τα οποία δεν αγγίζει και έχει υπό την προστασία της η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθορίζουν τον πληθωρισμό.
Αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο που σημειώνει ο Κ.Καλλίτσης για τον “βασικό μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος της μισθωτής εργασίας και υπέρ των κερδών”. Το 2024 τα εισοδήματα από κέρδη σε σχέση με τα εισοδήματα από εργασία ήταν μεγαλύτερα κατά 36,1 δισ. ευρώ, όταν το 2019 η διαφορά αυτή ανέρχονταν σε 21,3 δισ. Μέσα σε πέντε δηλαδή χρόνια, η διαφορά ανάμεσα σε εισοδήματα εργασίας και κερδών αυξήθηκε κατά 69,5%!
Το αποκαλυπτικό αυτό στοιχείο δεν είναι το μόνο που δείχνει τη συνειδητή φοροληστεία της κυβέρνησης. Ο “πληθωρισμός κερδών” εμφανίζεται σε όλους τους κλάδους.
Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες καταγράφουν (αφορολόγητα) κέρδη ύψους 4,5 δισ. ευρώ, ενώ συνεχίζεται η ισχύς του αναβαλλόμενου φόρου. Θα μοιράσουν στους μετόχους τους μέρισμα ύψους 2,83 δισεκατομμυρίων, το οποίο φορολογείται με μόλις 5% και στο οποίο περιλαμβάνονται και τα μπόνους των στελεχών διοίκησης.
Οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες κατέγραψαν αύξηση καθαρών κερδών 15%.
Οι ενεργειακοί όμιλοι που επιδοτούνται επιπλέον, παρουσίασαν καθαρά κέρδη πάνω από 2 δισ. ευρώ.
Οι μεγάλοι όμιλοι των σούπερ μάρκετ κατέγραψαν τζίρο σχεδόν πάνω από 16 δισ. ευρώ με κέρδη εκατ. για τους ισχυρούς του κλάδου.
Οι ακτοπλοϊκές εταιρείες θα λάβουν και φέτος το “δώρο” επιδότησης των 50-55 εκατ. ευρώ για να διατηρήσουν -υποτίθετεται- χαμηλά τις τιμές των ναύλων. Πέρυσι πήραν σχεδόν 45 εκατ. ευρώ αλλά τα ναύλα αυξήθηκαν χωρίς να έχουμε πόλεμο.
Όλα τα παραπάνω νούμερα δείχνουν όπως έγραψε πρόσφατα το neostrategy.gr, τις αιτίες γιατί στην Ελλάδα αυξήθηκε την πενταετία 2021–2026 ο πλούτος κατά 74% και γιατί η ακραία φτώχεια αγγίζει πλέον το 27,5% με 2.797.000 άτομα στα όρια επιβίωσης.
Η “μετακλητή” κομματοκρατία Μητσοτάκη σε αριθμούς
Η υπόθεση Λαζαρίδη που βύθισε περισσότερο την ήδη κλονισμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο στη διακυβέρνηση της χώρας. Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα στη διαχρονική άλωση του κρατικού μηχανισμού με “ημετέρους” ταγμένους λοχίες και λοχαγούς των πολιτικών κομμάτων διακυβέρνησης.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο τελειοποίησε το σύστημα, μιλώντας για την “αριστεία” στη διαχείριση των κρατικών μηχανισμών που στην πραγματικότητα είναι η παραδοσιακή δεξιά κομματοκρατία, αλλά αύξησε απόλυτα τα νούμερα σε θέσεις κομματικά τοποθετημένων, ελέγχοντας χωρίς κανένα απολύτως άλλοθι όλους τους θεσμούς του ελληνικού κράτους.
Μπορεί ο Μακάριος Λαζαρίδης να “απολύθηκε” εξαναγκαστικά μετά την παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη, το ελληνικό κράτος ωστόσο είναι γεμάτο από παιδιά του κομματικού δεξιού σωλήνα που διορίζονται ή τοποθετούνται σε θέσεις συμβούλων, μετακλητών και λοιπών κατηγοριών. Και βέβαια, μην διαφεύγει της προσοχής ότι αρκετά από τα διαδικτυακά τρολ της ΝΔ, ως έχει καταγγελθεί κατά καιρούς, προέρχονται από τη στρατιά των μετακλητών. Πρόσφατα, ως γνωστόν, αποκαλύφθηκε ένα από αυτά με το ψευδώνυμο «Ζούκοφ», απότακτος αστυνομικός, που είχε χρηματίσει «συνεργάτης» του υπουργού Εσωτερικών, Θ. Λιβάνιου. Η αποκάλυψη έχει προκαλέσει κύμα επικρίσεων κατά της κυβέρνησης των «αρίστων» του Κ. Μητσοτάκη. Τόσο, που μέχρι και η Αννα Διαμαντοπούλου έσπευσε να τον καταγγείλει.
Μια μελέτη που κατέθεσε πρόσφατα στη δημοσιότητα ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ) είναι αποκαλυπτική για το εύρος στην αλλαγή φυσιογνωμίας της δημόσιας διοίκησης στη χώρα μας.
Στη χώρα μας υπηρετούν σήμερα περίπου 3.646 μετακλητοί υπάλληλοι, όταν το 2013 υπηρετούσαν μόνο 1.753. Μια αύξηση άνω του 100% για θέσεις “ημετέρων” στον κρατικό μηχανισμό. Θυμόμαστε όλοι το μνημονιακό αφήγημα για τους “άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους” και τα επιχειρήματα κοινωνικού αυτοματισμού που οδήγησαν στην κατάργηση των κοινωνικών δομών του δημοσίου.
Τις θέσεις σε φορείς του στενού δημόσιου τομέα (κυβέρνηση, υπουργεία, βουλευτές, ΟΤΑ) κάλυψαν εκατοντάδες “σύμβουλοι” ή “ειδικοί συνεργάτες”. Ουσιαστικά το κράτος καταλήφθηκε από κομματικά ημετέρους που τακτοποιούνται για τις καλές υπηρεσίες τους στο κόμμα, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, πτυχίων ή σπουδών. Όπως αποκάλυψαν εξάλλου πολλά σκάνδαλα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από το 2019, τα πτυχία “αγοράζονται” σε διάφορα ΙΕΚ τα οποία αναβαθμίστηκαν με νόμο ως “κέντρα εισαγωγής” σε θέσεις του δημοσίου.
Αύξηση μετακλητών, άνω του 50% σε Τοπική Αυτοδιοίκηση
Η μελέτη του ΠΑΝΣΥΠΟ αναδεικνύει ένα νέο φαινόμενο στην επισημοποίηση της κομματοκρατίας στη χώρα μας και αναδεικνύει την “ιδιοποίηση” του κράτους από το περιβάλλον Μητσοτάκη. Περιλαμβάνει αναλυτικά στατιστικά στοιχεία για την Ελλάδα, αντλημένα από επίσημες πηγές και συνοδεύεται από συγκριτική αποτύπωση για όσα ισχύουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ προτείνει εναλλακτικά μοντέλα στη διαχείριση του κράτους.
Συνοπτικά αποκαλύπτεται ότι στο τέλος του 2025 οι μετακλητοί υπάλληλοι ανέρχονταν σε 3.646 άτομα, πάνω από τους μισούς εντοπίζονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ένας στους 4 είναι στη Βουλή. Το κόστος απασχόλησής τους ανέρχεται σε 87 εκατ. ευρώ το έτος.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Οργανισμού “η πραγματική εικόνα των μετακλητών υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης. Τα επίσημα στοιχεία της Απογραφής Ανθρωπίνου Δυναμικού αποκαλύπτουν μια εκρηκτική και διαχρονικά επιταχυνόμενη αύξηση, η οποία μεταβάλλει ουσιωδώς τη φυσιογνωμία της δημόσιας διοίκησης”
Συγκεκριμένα:
>> Το 2013 οι μετακλητοί ανέρχονταν σε 1.753 άτομα. Τον Οκτώβριο του 2025 φθάνουν τους 3.646. Πρόκειται για αύξηση άνω του 100% . Δεν πρόκειται για συγκυριακή μεταβολή. Πρόκειται για δομική διεύρυνση ενός μηχανισμού πολιτικής στελέχωσης, η οποία λαμβάνει χώρα σε ένα δημόσιο τομέα που συνολικά δεν αυξάνεται με αντίστοιχους ρυθμούς. Με απλά λόγια: δεν μεγαλώνει η διοίκηση — μεγαλώνει η πολιτική επιρροή μέσα στη διοίκηση.
>> Κάθε αλλαγή κυβέρνησης οδηγεί σε απότομη κατάρρευση του αριθμού των μετακλητών και αμέσως μετά σε σταδιακή επαναδιόγκωση. Το 2015 οι μετακλητοί κατέρρευσαν στους 845 και στη συνέχεια επανήλθαν σε ανοδική πορεία. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται το 2019 και το 2024. Η διοίκηση, επομένως, δεν λειτουργεί με συνέχεια, αλλά με κύκλους πολιτικής εκκαθάρισης και ανασυγκρότησης. Πρόκειται για θεσμική αστάθεια ενσωματωμένη στον ίδιο τον μηχανισμό.
>>Ανησυχητικό είναι το εύρημα στη γεωγραφία του φαινομένου. Το 56,7% των μετακλητών εντοπίζεται στην τοπική αυτοδιοίκηση . Δηλαδή, εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί η διοικητική ουδετερότητα, έχει εγκαθιδρυθεί ο μεγαλύτερος μηχανισμός πολιτικών διορισμών της χώρας. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες υπερβάσεις. Πρόκειται για οριζόντια διείσδυση του πολιτικού στοιχείου σε ολόκληρη τη διοικητική πυραμίδα.
>> Η οικονομική διάσταση επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα του ζητήματος. Το κόστος των μετακλητών προσεγγίζει τα 86,9 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Πρόκειται για δαπάνη που δεν επενδύει σε διοικητική εμπειρία, δεν δημιουργεί θεσμική μνήμη και δεν ενισχύει τη λειτουργική ικανότητα του κράτους. Αντιθέτως, πρόκειται για ανακυκλούμενη δαπάνη πολιτικού χαρακτήρα, η οποία επανεκκινείται με κάθε κυβερνητική αλλαγή..
>> Η σύγκριση με την Ευρώπη είναι αποκαλυπτική και εκθέτει τη χώρα. Στη Δανία, οι πολιτικοί σύμβουλοι είναι μόλις 39 σε σύνολο σχεδόν 200.000 δημοσίων υπαλλήλων — αναλογία 0,02% . Στη Γερμανία δεν υπάρχουν καν εξωτερικοί μετακλητοί: η πολιτική εμπιστοσύνη εκφράζεται εντός του ίδιου του διοικητικού σώματος. Στη Γαλλία, το προσωπικό πολιτικής εμπιστοσύνης είναι αριθμητικά μεγαλύτερο, αλλά λειτουργεί εντός αυστηρού πλαισίου με σαφή πλαφόν, ρητά ασυμβίβαστα και νομικές κυρώσεις. Στην Ισπανία, λόγω της αποκέντρωσης, παρουσιάζεται μεγαλύτερη διασπορά, αλλά και εκεί ο ρόλος των μετακλητών είναι περιορισμένος και θεσμικά οριοθετημένος, χωρίς δυνατότητα άσκησης διοικητικής εξουσίας.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητο. Δεν πρόκειται για ένα «φυσιολογικό» φαινόμενο. Πρόκειται για δομική μετατόπιση του διοικητικού μοντέλου της χώρας, με συστηματική ενίσχυση του πολιτικού στοιχείου εις βάρος της διοικητικής ουδετερότητας.
Ο ΠΑΝΣΥΠΟ δηλώνει πως απαιτούνται άμεσες παρεμβάσεις, όπως:
“Θέσπιση ανώτατου συνολικού πλαφόν μετακλητών σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης, σαφής επαναοριοθέτηση του ρόλου τους, ρητή απαγόρευση ανάθεσης διοικητικών αρμοδιοτήτων και πλήρη δημοσιοποίηση των καθηκόντων τους”. Ακόμη “καθιέρωση ελάχιστων προσόντων, εισαγωγή αυστηρών ασυμβιβάστων και κανόνων σύγκρουσης συμφερόντων, πλήρης διαφάνεια μέσω δημόσιου μητρώου μετακλητών”.
Όπως σημειώνεται, η σύγκρουση με τα όσα ισχύουν στις άλλες χώρες της Ευρώπης, “αναδεικνύει με ιδιαίτερη ένταση την ελληνική απόκλιση. Σε αντίθεση με τα παραπάνω μοντέλα, η Ελλάδα εμφανίζει υψηλότερη αναλογία μετακλητών, περιορισμένα προσοντολογικά φίλτρα και, κυρίως, τάση διεύρυνσης της πολιτικής επιρροής προς τον πυρήνα της διοίκησης”.
Εκεί όπου η Δανία περιορίζει, η Γερμανία ενσωματώνει και η Γαλλία ρυθμίζει, η ελληνική πρακτική τείνει να επεκτείνει.
ΠΗΓΗ: neostrategy.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου